Του Σκουρολιάκου  Πάνου* Δηλαδή, αν η Ν.Δ. ήταν κυβέρνηση, θα είχε θεσμοθετήσει υπηρεσία λογοκρισίας που θα ενέκρινε ή όχι τα έργα που ανεβαίνουν στις κρατικές σκηνές; Αυτό συμπεραίνουμε από τον τρόπο που αντέδρασε για παράσταση του Εθνικού Θεάτρου στην οποία υπήρχε μικρό απόσπασμα από βιβλίο (που κυκλοφορεί στην αγορά, αν δεν κάνω λάθος), καταδικασμένου τρομοκράτη. Δηλαδή, αν η Νέα Δημοκρατία ήταν κυβέρνηση, ακόμα χωρίς άδεια θα εξέπεμπαν τα κανάλια; Και όχι μόνο χωρίς άδεια, αλλά και χωρίς να καταβάλουν κανένα τίμημα; Θα συνέχιζαν να λειτουργούν χωρίς όρους, κανόνες, υποχρεώσεις; Μόνο με δικαιώματα; Όπως αυτό για τη σύναψη θαλασσοδανείων από τις τράπεζες που ανακεφαλαιώναμε εμείς ως λαός και με απλήρωτους τους εργαζόμενους; Θα βλέπαμε δηλαδή ες αεί να περνάει στην οθόνη η πληροφορία ότι «Tο δελτίο ειδήσεων δεν θα μεταδοθεί λόγω στάσης εργασίας των εργαζομένων οι οποίοι διεκδικούν τα δεδουλευμένα». Για να μη μιλήσω για τους εξωτερικούς συνεργάτες. Τους ηθοποιούς, για παράδειγμα, που αν έκαναν σήμερα γύρισμα για μια τηλεοπτική σειρά θα εισέπρατταν την αμοιβή (του σημερινού ημερομίσθιου) ένα χρόνο αργότερα, ίσως και παραπάνω. Δηλαδή, αν η Ν.Δ. ήταν κυβέρνηση, θα είχε θεσμοθετήσει υπηρεσία λογοκρισίας που θα ενέκρινε ή όχι τα έργα που ανεβαίνουν στις κρατικές σκηνές; Αυτό συμπεραίνουμε από τον…

Μεγάλος  απατεώνας αυτός ο Φιάκας. Το λέει και το όνομα του. (Φιάκα = απάτη). Έμαθε να ζει με ξένα χρήματα, δανεικά κι αγύριστα δηλαδή, και δεν  λέει να ξεμάθει. Μας θυμίζει τίποτα; Έχει σχέση με κάποιους μεγαλοπλούσιους που κάνουν τις δουλειές τους με  τα λεφτά των άλλων; Που περνούν καλά, νομιμοφανώς και έως πρότινος  με την ευλογία του γκουβέρνου;  Λέμε συχνά πως οι πρόγονοι μας έχουν πει τα πάντα. Αλήθεια είναι. Το λέμε κατά κανόνα  για τους αρχαίους ημών προγόνους. Να όμως που και οι νεώτεροι, μια χαρά τα έχουν καταγράψει.  Ο «Φιάκας» λοιπόν, είναι μια υπέροχη κωνσταντινουπολίτικη κωμωδία του 1870, γραμμένη από τον δάσκαλο στο επάγγελμα, σε ρωμαίικα σχολεία της Πόλης  Δημοσθένη  Μισιτζή, για να παιχθεί από μαθητές του. Το έργο όμως άρεσε, και άρχισε να παίζεται από ερασιτεχνικούς  θιάσους στην αρχή και στη συνέχεια  από επαγγελματίες  της εποχής. Ανάλογη ήταν και η πορεία του συγγραφέα. Άφησε  το δασκαλίκι, για να γίνει   επαγγελματίας ηθοποιός !  Ο «Φιάκας», είναι το μόνο ρωμαίικο έργο που μεταφράσθηκε στα τουρκικά το  1878 και παίχθηκε στο θέατρο «Γεδίκ Πασά»  από τον θίασο «Γκιουλιάν».  Στους κατοπινούς  χρόνους και έως τις μέρες μας,  ο «Φιάκας» έκανε λαμπρή καριέρα. Παίχθηκε   από   επαγγελματικούς θιάσους, κρατικά θέατρα και φεστιβάλ.…

  Είχαν κι οι Θεοί, κατά την αρχαιότητα, τα βάσανα τους. Η διατήρηση της εξουσίας του  Θεού,  απαιτούσε εγρήγορση, ψυχραιμία και απουσία συναισθήματος. Προκειμένου να διατηρήσουν την παντοδυναμία τους επί των θνητών, δεν δίσταζαν να σκοτώσουν και τα ίδια τους τα παιδιά! Θα πει κανείς,  αυτό έκαναν και οι θνητοί βασιλείς και αυτοκράτορες αργότερα. Σωστά. Και στην ζούγκλα συμβαίνει το ίδιο ανάμεσα στα άγρια ζώα.  Κύκλος είναι και ουδείς  μπορεί  με βεβαιότητα να καθορήσει το ποια είναι η αρχή και ποιο το τέλος του. Οι άνθρωποι πρόβαλαν στους Θεούς την ζωική τους φύση, ή κληρονόμησαν από αυτούς τα χούγια τους ως γεννήματα τους;  Η πρώτη δυναστεία των Θεών λοιπόν, εκθρονίστηκε  από το καμάρι τους, τον Κρόνο. Αυτός, φοβούμενος να μην έχει το ίδιο τέλος, κατάπινε τα παιδιά του όταν γεννιόντουσαν. Είδε κι απόειδε η σύζυγος του η Ρέα και φοβούμενη με τη σειρά της  πως δεν θα υπάρξει βλαστάρι να την γηροκομήσει,  κίνησε για την  Κρήτη, όπου εκεί στο οροπέδιο του σημερινού Λασηθίου, (Λύκτο ονομάζονταν τότε),  γέννησε  τον μέγα Δία! Τον έκρυψε λοιπόν, σε μια απάτητη σπηλιά, πάνω σε ένα βουνό με πυκνή βλάστηση. Στο Δικταίον Άντρο. Υπήρχε όμως κίνδυνος, τα κλάματα  του μωρού,  να γίνουν αντιληπτά  από τον Κρόνο. Γι…

Δεν λειτούργησε αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο  στην Παναγία Σουμελά του Πόντου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Αιτία (σύμφωνα με τις Τουρκικές αρχές): Οι εργασίες που γίνονται ώστε να αποκατασταθούν τα προβλήματα στατικότητας του ναού – σύμβολο για τους Ποντίους και όχι μόνο.  Μνημείο ακριβό της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς πια,  ιδρύθηκε σύμφωνα με την παράδοση, το 386 μ.Χ. από δύο αθηναίους μοναχούς, τους Βαρνάβα και Σωφρόνιο, σε ένα εκπληκτικής ομορφιάς σημείο του όρους Μελά του Πόντου, στα 1600 μέτρα υψόμετρο. Η Μονή με την πάροδο των αιώνων απέκτησε φήμη και πλούτο, έγινε η αγαπημένη και προστατευόμενη πολλών αυτοκρατόρων, ενώ ως ευεργέτες της στους κώδικες της, αναγράφονται και πολλοί σουλτάνοι. Κατά την γενοκτονία, το μοναστήρι καταστράφηκε και η εικόνα της Παναγίας θάφτηκε σε κάποιο σημείο κοντά στη Μονή. Αργότερα, Βενιζέλος και Ινονού, συμφώνησαν να ξεθαφτεί η εικόνα και να μεταφερθεί στην Ελλάδα. Έτσι δημιουργήθηκε το νέο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά στις πλαγιές του Βερμίου όρους στην περιοχή της Βέροιας.   Από το 2010, με άδεια των τουρκικών αρχών το Οικουμενικό Πατριαρχείο τελεί κατά τον Δεκαπενταύγουστο λειτουργία την οποία παρακολουθεί πλήθος ταξιδιωτών, ποντίων στην πλειοψηφία τους ενώ η ΕΡΤ την μετέδιδε ζωντανά.  Τον Δεκαπενταύγουστο του 2015 ορίστηκα ως   εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων στην εορταστική λειτουργία.…

   Λαύριο. Τα ορυχεία του στήριξαν τον χρυσό αιώνα της Αθηναϊκής ακμής, τα ανεξάντλητα κοιτάσματα  του γέννησαν την «Πόλη  Εργοστάσιο» όπως αποκαλεί την πόλη του Λαυρίου  η δρ. Ε. Παπαδάκη-Λάπα.   Ήρθε λοιπόν στον αρχαίο τόπο της Λαυρεωτικής η Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου και ο Ι. Β. Σερπιέρι, αναδεικνύοντας την αρχαία μεταλλευτική δραστηριότητα σε κορυφαία βιομηχανία του είδους κατά τον 19ο αιώνα.   Χτίστηκαν εργαστήρια, αποθήκες, κατοικίες για τους εργάτες και μαζί «σκάλες»  για την εκφόρτωση των μεταλλευμάτων σε διάφορα παραλιακά  σημεία της περιοχής, όπως οι πέτρινες σκάλες  στο λιμάνι του Θορικού και το «Πόρτο Εννέα» και η  σιδερένια στα Λεγραινά.  Αναζητείτο όμως, μια λύση που θα διευκόλυνε ώστε  να δένουν τα πλοία στο λιμάνι του Λαυρίου,  όσο το δυνατόν πιο κοντά στη στεριά. Δημιουργήθηκε λοιπόν, μια γέφυρα ,  η οποία  κατέληγε στη θάλασσα εξασφαλίζοντας  την βέλτιστη φόρτωση αλλά και εκφόρτωση προϊόντων  και πρώτων υλών. Ονομάστηκε  «Γαλλική Σκάλα» και  αποτέλεσε ένα σπουδαίο επίτευγμα   της εποχής. Με άρτια και προηγμένη τεχνική, καταγράφτηκε ως  ένα μεγάλο κατόρθωμα  της μηχανικής και μνημείο πιά,  της βιομηχανικής ιστορίας ολόκληρης της χώρας.  Άρχισε να λειτουργεί γύρω στα 1890 και δούλευε συνεχώς  μέχρι το 1950 με την βοήθεια του σιδηροδρόμου που από την Αθήνα, έφτανε ως το…

    Όταν καίγεται  ένα μαστιχόδεντρο δεν καίγεται απλώς ένα δέντρο. Καίγεται μαζί του και η ιστορία και η ψυχή της Χίου.  Η φύση, η μοίρα, ο Θεός, προίκισαν το νησί  με πολλά καλά. Ο πρώτος άνθρωπος  που την κατοίκησε σύμφωνα με την προϊστορική παράδοση είναι ο κρητικός Οινοποίωνας, γυιός  του Διόνυσου και της Αριάδνης, που μετέφερε στο νησί την καλλιέργεια της αμπέλου και του κρασιού.  Ένα ξεχωριστό είδος σκίνου όμως, έμελλε να δώσει στο νησί αίγλη, πλούτο, δόξα.  Ο ήμερος σκίνος λοιπόν, (γιατί υπάρχει και ο άγριος), παράγει την «χία ρητίνη» στα  μαστιχοχώρια της νότιας Χίου, σε μια περιοχή που λέγεται «άσπρα και κόκκινα χώματα». Υπάρχει αυτός ο σχίνος και σε άλλες περιοχές όπως στην Κρήτη, στην Μήλο, στην Ολλανδία, τη Συρία και αλλού. Παρ ότι όμως οι σχίνοι αυτών των περιοχών μοιάζουν με τον αντίστοιχο της Χίου, είτε  δεν παράγουν καθόλου μαστίχη, είτε η παραγωγή τους είναι  ανάξια λόγου και χωρίς ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να συγκριθούν με την μαστίχη του όμορφου νησιού του Αιγαίου.  Το υπέροχο αυτό δώρο της φύσης, ενέπνευσε ποιητές, μουσικούς, ζωγράφους. Ο χιώτης σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώδης, γύρισε το 1986 την πολυβραβευμένη ταινία «Το δένδρο που πληγώναμε»,  με υλικό από τις παιδικές του μνήμες…