του Πάνου Σκουρολιάκου*   Με όλες τις πιέσεις και τα εμπόδια που μπαίνουν από τους νοσταλγούς του μεγάλου φαγοποτιού του παρελθόντος, συνεχίζουμε με άποψη, πείσμα και όραμα, που πρέπει να καταγραφεί και στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που διεξάγεται αυτές τις ημέρες. Ήρθε η «πρώτη φορά Αριστερά» τον Ιανουάριο του '15, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της διακυβέρνησης και στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, με αποσκευές σημαντικές σε ανθρώπους, εμπειρίες και γνώσεις. Ο τομέας του πολιτισμού, άλλωστε, απετέλεσε ανέκαθεν προνομιακό της πεδίο. Αλήθεια, τι έγινε αυτά τα δύο χρόνια της διακυβέρνησης; Να ξεκινήσουμε ίσως από το τι βρήκε από τους προηγούμενους; Ειλικρινά, δεν φτάνουν οι σελίδες της «Αυγής» για να το περιγράψουμε. Τούτο θα σημειώσω μόνο. Όλοι όσοι βρισκόμασταν στο πεδίο του πολιτισμού όλα αυτά τα χρόνια γνωρίζαμε, είχαμε ζήσει και καταγράψει παρανομίες, αδικίες και αυθαιρεσίες ων ουκ έστι αριθμός. Τώρα που βρισκόμαστε στη θέση της βουλευτικής και κυβερνητικής ευθύνης και έχουμε τη δυνατότητα να ανιχνεύσουμε ποια είναι ακριβώς η κατάσταση «από τα μέσα», είμαστε επιεικώς σοκαρισμένοι! Ανοίξαμε την καταπακτή και ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με μια πραγματικότητα που κάνει τις πιο πολεμοχαρείς ενστάσεις μας για τα πεπραγμένα της δικομματικής διαπλεκόμενης διακυβέρνησης των προηγούμενων χρόνων να μοιάζει χαρούμενο παιδικό τραγουδάκι.…

Την εκτίμηση ότι μεταξύ κυβέρνησης και Εκκλησίας δεν υπάρχει διαμάχη για τα Θρησκευτικά στα σχολεία, αλλά «διαφορετική θεώρηση» επί του ζητήματος, καταθέτει ο βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος.  Παράλληλα, σημειώνει ότι με τις εξελίξεις στο ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών –μετά την αποχώρηση του Ομίλου Καλογρίτσα– γίνεται προφανές ότι τηρείται η νομιμότητα και ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις και φαβοριτισμοί, σε αντίθεση με το παρελθόν. Κατ’ αρχάς θα ήθελα το σχόλιό σας για την «αναδιάταξη» που παρατηρείται στους υπερθεματιστές για τις τηλεοπτικές άδειες με την αποχώρηση του Ομίλου Καλογρίτσα… Από τον Τύπο μαθαίνουμε πως οι πάντες στρέφονται κατά πάντων. Η αποχώρηση Καλογρίτσα σημαίνει πως οι όροι της προκήρυξης γίνονται σεβαστοί και η νομιμότητα τηρείται. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, όλοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο. Παρακολουθούμε τις εξελίξεις και θα δούμε τελικά πώς θα διαμορφωθεί το τελικό τοπίο. Η ΝΔ κατηγορεί την κυβέρνηση ότι με την αποχώρηση Καλογρίτσα η όλη διαδικασία είναι έωλη και έχει καταρρεύσει. Τι απαντάτε; Απαντώ ότι ακριβώς τηρούνται οι κανόνες. Δεν κατάφερε εντός των ορισμένων προθεσμιών ο κ. Καλογρίτσας να καταβάλει το τίμημα, εξέπεσε. Τέλος! Αυτό όμως δεν μπορεί να το αντιληφθεί η ΝΔ, γιατί η ίδια, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, συντηρούσαν μια παράνομη κατάσταση για 27 ολόκληρα χρόνια,…

Του Πάνου Σκουρολιάκου ¨Είναι κρυστάλλινα εμφανές ότι από τον Αλέξη Τσίπρα έως το ταπεινότερο μέλος του ΣΥΡΙΖΑ το ηθικό μας οπλοστάσιο είναι δυνατό και η ηδονή της εξουσίας δεν μας αφορά.¨ Ένα θανατηφόρο υποκατάστατο ευτυχίας είναι η ηδονή της εξουσίας. Οποιασδήποτε εξουσίας. Κυρίως όμως της πολιτικής - κυβερνητικής. Η πάντα στον τόπο μας κατατρεγμένη Αριστερά είχε πολλές ευκαιρίες να το διαπιστώσει αυτό. Ιδίως στα χρόνια που ακολούθησαν τον Εμφύλιο και την ήττα. Τότε που ο ξιπασμένος δεξιός νικητής χτυπούσε αλύπητα τον γονατισμένο, ούτως ή άλλως, αριστερό ηττημένο. Μας δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσουμε το φαινόμενο της ηδονής αυτής και αργότερα, μετά το '81, όταν ο σοσιαλιστικός χώρος ανέλαβε την κυβέρνηση και έκανε το παν για να κρατήσει την εξουσία, παρεκτρεπόμενος τέλος σε απατηλές φωταγωγημένες λεωφόρους που τον οδήγησαν στην αγκαλιά του πιο ανάλγητου, του πιο έξαλλου νεοφιλελευθερισμού. Ακόμα εκεί βρίσκεται. Τα πρώην μέλη και οπαδοί του βρίσκονται αλλού. Ήταν ο εθισμός σε αυτή την ηδονή της εξουσίας που τον έφερε ώς εδώ. Έχει μεγάλη δύναμη ο εθισμός σε αυτού του είδους την ηδονή λοιπόν. Το μυαλό που κάποτε δούλευε για το κοινό καλό εργάζεται τώρα μόνο για να την αναπαράγει. Όλο και πιο έντονα, όλο και με μεγαλύτερο φανατισμό. Γιατί…

Του Πάνου Σκουρολιάκου   Ευλογημένοι άνθρωποι οι καλλιτέχνες,  δημιουργοί και ερμηνευτές. Γράφουν στίχους, τραγούδια, σενάρια και τραγουδούν, παίζουν,  γεμίζουν αγαλλίαση τα μάτια, τα αυτιά, τις ψυχές.  Και οι θαυμαστές  τους ανταμείβουν με το χειροκρότημα και  τον οβολό τους. Από αρχαιοτάτων χρόνων. Στα νεότερα χρόνια όμως,  η επιστήμη έφηύρε  συσκευές που αιχμαλωτίζουν τον ήχο, τη φωνή, την εικόνα, έτσι ώστε ανά πάσα στιγμή και απόντος του δημιουργού, ο θαυμαστής του  να μπορεί να τον ακούει και να τον βλέπει.  Και σε αυτήν την περίπτωση μπορεί να τον χειροκροτήσει,  δεν μπορεί όμως  να του καταβάλει τον οβολό του,  ενέργεια απαραίτητη για τον βιοπορισμό του δημιουργού ή ερμηνευτή.  Το πρόβλημα (ή η αδικία),  δεν βρίσκεται σε όσους απολαμβάνουν το αγαθό της δημιουργίας ιδιωτικά, αλλά στις περιπτώσεις εκείνες όπου το εν λόγω αγαθό, χρησιμοποιείται για επαγγελματικούς – εμπορικούς σκοπούς.   Αν για παράδειγμα παίζει κάποιος στο ουζερί του μουσική, οφείλει  να πληρώνει ένα κάποιο ποσό γι’  αυτόν που την έγραψε ή την ερμήνευσε. Ουδείς   διαφωνεί με αυτό.  Προέκυψαν έτσι  τα πνευματικά δικαιώματα για τους δημιουργούς των έργων τέχνης και τα συγγενικά για τους ερμηνευτές αυτών των έργων.   Κάποιος όμως θα πρέπει να ασχοληθεί με την συγκέντρωση και απόδοση των χρημάτων. Να χαρτογραφήσει τους χώρους που…