Αυτή την εποχή, λοιπόν, στο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, συναντώνται τρεις εμβληματικές μορφές της ρωσικής πρωτοπορίας. Να λοιπόν που ξαναβρίσκονται μαζί μέσω των έργων τους ο Σαγκάλ, ο Μαλέβιτς και ο Λισίστσι Του Πάνου Σκουρολιάκου * Οι επαναστάτες είναι δημιουργοί. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι καλλιτέχνες - δημιουργοί. Όπως ο ζωγράφος πάνω σε έναν καμβά αποτυπώνει μια ονειρική ουτοπία, έτσι και οι επαναστάτες καταθέτουν τη δική τους ουτοπία, κοινωνική ή εθνική, πάνω στον καμβά της πραγματικότητας της εποχής τους. Σε περιόδους επαναστατικής έξαρσης, εκείνοι οι δημιουργοί καλλιτέχνες που συντάσσονται και υπηρετούν μια επανάσταση είναι διπλά καλλιτέχνες και επαναστάτες. Συμμετέχουν με ενθουσιασμό και ορμή στα τεκταινόμενα, μην υπολογίζοντας ισορροπίες και αντίρροπες δυνάμεις μέσα στο επαναστατικό εγχείρημα, αγνοώντας τις συνέπειες των όποιων επιλογών τους. Ο Ρωσοεβραίος Μαρκ Σαγκάλ πήρε ενεργό μέρος στη θεμελίωση του πρώτου εργατικού κράτους με την επανάσταση του 1917 στη Ρωσία. Ο διορισμένος από τον Λένιν επίτροπος για τον πολιτισμό Ανατόλι Λουνατσάρσκι, παλιός γνώριμός του από το Παρίσι, τον διορίζει επίτροπο καλών τεχνών στο Βιτέμπσκ. Συμμετέχει στην ίδρυση του Ινστιτούτου Λαϊκής Τέχνης και γίνεται διευθυντής του, παρέχοντας δωρεάν καλλιτεχνική εκπαίδευση σε όλους όσοι ενδιαφέρονται, ανεξαρτήτως ηλικίας και προέλευσης, δημιουργώντας ένα ενθουσιώδες κλίμα απόλυτης ελευθερίας ως προς την έκφραση. Οι…

 Του Πάνου Σκουρολιάκου * Ζούμε σε έναν κόσμο, όπου με ταχύτατους ρυθμούς μια από τις πιο σημαντικές  ανθρώπινες προόδους  καθορίζει πια όλες της παραμέτρους της ζωής στον πλανήτη. Η ψηφιακή κατάκτηση της ανθρώπινης δημιουργίας αδόκιμα ίσως, αλλά για να υπάρχει ένα μέτρο, μπορούμε να πούμε πως συγκρίνεται με την ανακάλυψη του τροχού, ή εκείνη του ηλεκτρικού ρεύματος. Χώρες όπου αρκετά νωρίς αντιλήφθηκαν την αξία των νέων τεχνολογιών, προσαρμόσθηκαν εγκαίρως και ήδη βρίσκονται σε καλύτερες θέσεις στον κοινωνικό, οικονομικό και δημιουργικό τομέα.  Η ψηφιακή τεχνολογία δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες και τις καλές τέχνες. Σπουδαίοι εικαστικοί την χρησιμοποιούν στα έργα τους, performers κάνουν θαύματα με την αρωγή της, η ποιότητα στα οπτικοακουστικά μέσα βελτιώνεται εξαιρετικά. Η ψηφιοποίηση βοηθάει ακόμα και στην ταχύτητα επικοινωνίας με το κοινό, έργων τέχνης, ιδεών, ειδήσεων και επιστημονικής γνώσης. Θεωρώ σημαντικό, ότι στη χώρα μας υπάρχει Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης. Πέρα από τις ενέργειές του για τηλεοπτική κάλυψη στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας, κάτι για το οποίο ουδείς προηγουμένως είχε ενδιαφερθεί, ή για την παροχή γρήγορου internet σε απομακρυσμένες περιοχές, το υπουργείο προχώρησε σε ένα σημαντικό βήμα για τον κόσμο των οπτικοακουστικών τεχνών. Δημιούργησε ήδη, ένα νέο επενδυτικό κίνητρο για την παραγωγή κινηματογραφικών και οπτικοακουστικών έργων…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*   Θέλοντας να δώσουμε μια εξήγηση για την κακοδαιμονία και τα βάσανα του ελληνικού κινηματογράφου, λέμε πως, εκτός των άλλων, ο κινηματογράφος είναι μια βαριά βιομηχανία στην... Θέλοντας να δώσουμε μια εξήγηση για την κακοδαιμονία και τα βάσανα του ελληνικού κινηματογράφου, λέμε πως, εκτός των άλλων, ο κινηματογράφος είναι μια βαριά βιομηχανία στην οποία η χώρα μας δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Βεβαίως, σπουδαίοι σκηνοθέτες, όπως ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και άλλοι μάχιμοι σήμερα, έβρισκαν και βρίσκουν τον τρόπο να προσελκύσουν ξένα κεφάλαια και να πραγματοποιήσουν παραγωγές στη χώρα μας, δίνοντάς μας κινηματογραφικά αριστουργήματα. Αλλά και ξένοι σκηνοθέτες και παραγωγοί, από τη δεκαετία του 1950 ακόμα, επέλεξαν τη χώρα μας για τα γυρίσματα των ταινιών τους. Η πατρίδα μας είναι ένα απέραντο σκηνικό. Το φως και η ηλιοφάνεια όλο το έτος είναι μοναδικό εργαλείο για τα γυρίσματα. Το οπτικοακουστικό τοπίο όμως εξελίσσεται. Η ψηφιακή εποχή συμπεριλαμβάνει τον κινηματογράφο, τις τηλεοπτικές παραγωγές και πολλές άλλες κατηγορίες. Δυστυχώς, ο οπτικοακουστικός κλάδος στην Ελλάδα βρίσκεται σε θέση εξαιρετικά δυσμενή. Με την παρατεταμένη οικονομική κρίση μάλιστα πολλές εταιρείες στον ιδιωτικό τομέα έκλεισαν. Καταργήθηκαν και δημόσιοι φορείς όπως το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο. Η γηγενής κινηματογραφική παραγωγή και διανομή έχουν σχεδόν καταρρεύσει.…

Του Πάνου Σκουρολιάκου * Το ποδόσφαιρο είναι ένα ιδιαίτερο άθλημα. Πέρα από την αγάπη του κόσμου, μαγνητίζει και επιχειρηματίες, πολιτικούς και αποψιούχους, που δυστυχώς πολλοί από αυτούς δημιουργούν ένα περιβάλλον σήψης, ανομίας διαπλοκής Ποιος να το 'λεγε πως το παιχνίδι επίσκυρος των αρχαίων Ελλήνων θα απασχολούσε την πολιτική ζωή της χώρας το 2018. Πρόδρομος του ποδοσφαίρου ήταν ο επίσκυρος, όπως και το harpastum των Ρωμαίων και το cuju των Κινέζων. Η σύγχρονη μετεξέλιξη του αθλήματος όμως ξεκίνησε στην Αγγλία τον 8ο αιώνα και μορφοποιήθηκε με τους «κανόνες του Κέιμπριτζ», που καταρτίστηκαν για πρώτη φορά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1848. Από τότε κύλισε πολύς χρόνος ώστε το ποδόσφαιρο να γίνει ένα λαϊκό άθλημα που συγκινεί την πλειονότητα των ανθρώπων του πλανήτη και έχει αναπτύξει γύρω του έναν ιδιαίτερο πολιτισμό, μια κουλτούρα άκρως ενδιαφέρουσα. Συνυπάρχουν σ' αυτή παράμετροι αισθητικής, κοινωνιολογίας, πολιτικής, ακόμα και θρησκείας. Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς του αθλητικού σύμπαντος. Ένας τόσο σημαντικός παράγοντας, όπως είναι φυσικό, ενέπνευσε και επηρέασε στο έργο τους καλλιτέχνες και δημιουργούς που μας έδωσαν αισθητικά αριστουργήματα στις εικαστικές τέχνες, στον κινηματογράφο, στη μουσική, την ποίηση. Ποδοσφαιριστές όπως ο Μαραντόνα έγιναν λαϊκοί ήρωες ή είδωλα του λάιφ στάιλ, όπως ο Μπέκαμ. Στην Ελλάδα, μεταπολεμικά ποδοσφαιριστές έπαιξαν…

Σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας, ανέβηκε το μιούζικαλ Jesus Crist Super Star. Ένα πολύ γνωστό μιούζικαλ που παίζεται σε πενήντα χώρες και στην Ελλάδα έχει ανέβει ξανά, πριν... Του Πάνου Σκουρολιάκου*   Σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας, ανέβηκε το μιούζικαλ Jesus Crist Super Star. Ένα πολύ γνωστό μιούζικαλ που παίζεται σε πενήντα χώρες και στην Ελλάδα έχει ανέβει ξανά, πριν από κάποιες δεκαετίες. Στο γενικότερο κλίμα της έντονης παρουσίας των συντηρητικών ιδεών και μιας ιδιότυπης Ακροδεξιάς και εμφυλιοπολεμικής δραστηριότητας, μετρημένοι στα δάχτυλα φανατικοί θρησκόληπτοι, διαμαρτυρήθηκαν έξω από το θέατρο όπου παίζεται η παράσταση. Το θέμα απασχόλησε το πανελλήνιο. Βεβαίως αν οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν το αναδείκνυαν σε σημαντική είδηση, ούτε οι περαστικοί εκείνη την ώρα στο σημείο διαμαρτυρίας δεν θα τους έπαιρναν χαμπάρι. Αλήθεια η ορθόδοξη πίστη είναι εναντίον του θεάτρου; Έχει μήπως φιλοδοξίες θεατρικού κριτικού ή θεατρικής αστυνομίας; Στην ιστορία του θεάτρου πράγματι υπήρξε αποκλεισμός του θεάτρου και των θεατρίνων, μουσικών, χορευτών κ.λπ. από τη ζωή της Εκκλησίας. Αυτό, πριν από 1.700 χρόνια. Μετά από τις λαμπρές ημέρες δόξης του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, που γεννήθηκε μέσα από τις λατρευτικές τελετές των Ελευσινίων Μυστηρίων, το θέατρο παρέλαβαν οι Ρωμαίοι. Μιμήθηκαν τους αρχαίους τραγικούς μας, πιο χοντροκομμένα, με λιγότερη είναι η…