Του Πάνου Σκουρολιάκου * Η πίστη,  ως μέσο επίτευξης πολιτικών στόχων, είναι  φαινόμενο σύνηθες κατά τη μακραίωνη πολιτική και κοινωνική ιστορία. Η «Μακεδονική Εκκλησία» αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της χρησιμοποίησης της πίστης και της οργανωμένης εκκλησίας για σκοπούς εθνικούς και πολιτικούς. Οι κάτοικοι της περιοχής που ονομάζουμε ΠΓΔΜ, από την εποχή του εκχριστιανισμού των σλάβων ήσαν χριστιανοί ορθόδοξοι στο δόγμα και ανήκαν στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Σερβίας. Κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι Γερμανοί, αντικατέστησαν τους Σέρβους ιεράρχες, με Βούλγαρους, εξυπηρετώντας  τις επεκτατικές βλέψεις της συμμάχου τους Βουλγαρίας. Με την αποχώρηση όμως των Γερμανικών στρατευμάτων και τη δημιουργία της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» το 1944  από τον Τίτο, οι Βούλγαροι επίσκοποι καθαιρέθηκαν  και  τη θέση τους κατέλαβαν σλαβομακεδόνες ιεράρχες. Από εδώ, αρχίζει και  ο προσανατολισμός της εκκλησιαστικής αυτής οντότητας στην προσπάθεια δημιουργίας ενός έθνους και  μιάς συνείδησης, της «Μακεδονικής» έτσι όπως  με σχέδιο και επιμονή φιλοτεχνούσε το καθεστώς  στο νέο κρατίδιο  που είχε ως πρωτεύουσα τα Σκόπια. Η μάχη που δόθηκε στο εκκλησιαστικό πεδίο ήταν σκληρή και επεκτάθηκε και πέραν της ΠΓΔΜ. Μεταφέρθηκε στην Αμερική, τον Καναδά, αλλά και στην Αυστραλία, όπου ζούσαν μετανάστες προερχόμενοι από την περιοχή βόρειά μας. Όπως μας πληροφορεί ο Δρ. Αθανάσιος Γραμμένος στη…

  Η Ελλάδα μπορεί να γίνει πόλος έλξης δημιουργών που θέλουν να εξερευνήσουν και να μελετήσουν τις τέχνες που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο. Ξεκινώντας από το θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών ή τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, τα αγάλματα και τους χορούς που απεικονίζονται σε αγγεία και μνημεία και καταλήγοντας στις σύγχρονες τεχνολογίες στην υπηρεσία της τέχνης Του Πάνου Σκουρολιάκου * Άσχημα τα νέα για τους εμπνευστές των Μνημονίων. Κακά τα μαντάτα για τους παντός είδους «Γερούν, γερά» και «Βάστα, Σόιμπλε». Η ολοκλήρωση της τέταρτης αξιολόγησης προχωρά με γοργά βήματα και η διευθέτηση του χρέους είναι πιο κοντά παρά ποτέ. Τον Αύγουστο του '18 η έξοδός μας από τα Μνημόνια θα είναι καθαρή και ο δρόμος πια για την ανάπτυξη πιο ομαλός. Και η επόμενη μέρα πώς θα είναι; Έτσι, χωρίς πρόγραμμα; Αυτοσχεδιάζοντας, όπως έκαναν μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις του παλιού συστήματος; Και, για να είμαστε ακριβείς, «αυτοσχεδιάζοντας βάσει σχεδίου» που έριχνε τη χώρα στα βράχια και τους επιτήδειους στις off shore; Όχι βέβαια. Χρειάζεται πλέον για την επόμενη μέρα μια ολιστική στρατηγική ανάπτυξης, όπως διαμηνύει η ελληνική κυβέρνηση. Έχει μπροστά της να αντιμετωπίσει την αποβιομηχάνιση που επήλθε από το 1980 και μετά και…

Μάταιο είναι να πούμε: «μην πυροβολείτε την ΕΡΤ». Η Δημόσια Τηλεόραση (Δ.Τ.), βρίσκεται στο απόσπασμα από γενέσεως της έως σήμερα. Παντού στον κόσμο. Του Πάνου Σκουρολιάκου * Σε εμάς, η Δ.Τ. ως κρατική υπηρεσία, ταυτίσθηκε όπως ήταν φυσικό με όλες τις κυβερνήσεις. Από την αλήστου μνήμης ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ της χούντας, έως όλη την κατοπινή περίοδο. Ήταν η Δ.Τ. μία υποχρέωση του κράτους προς τους πολίτες. Όφειλαν οι κυβερνήσεις να την λειτουργούν, όπως λειτουργούσαν τη ΔΕΗ, τα νοσοκομεία και τα σχολεία. Άλλοτε κακά, άλλοτε καλύτερα, άλλοτε άθλια. Και βέβαια μιας και το μέσον είχε απόλυτη συνάφεια με την πολιτική, με μεγάλη επιτυχία οι κυβερνήσεις το χρησιμοποιούσαν για μικροκομματικούς σκοπούς, και για επαγγελματική τακτοποίηση των «ημετέρων». Ως κόρη οφθαλμού την πρόσεχαν και ως τσιφλίκι τους την χρησιμοποιούσαν. Η ΕΡΤ, άλλοτε με έμπνευση άλλοτε βαριεστημένα και πάντα υπό κυβερνητικό έλεγχο, επιτελούσε το χρέος της απέναντι στο τηλεοπτικό κοινό, ως «υποταγμένη και κουρασμένη σύζυγος». Έως ότου, ανοίγει η αγορά στους Ιδιωτικούς Τηλεοπτικούς σταθμούς. (ΙΤΣ). Απέναντι στην αυτοϋπονομευμένη Δ.Τ., έρχεται μία νέα και φανταχτερή τηλεόραση, αντιπροτείνοντας στην κυβερνητική γραμμή, πλουραλισμό, φρεσκάδα, ελευθερία. Παραδίδεται λοιπόν ο τηλεοπτικός χώρος στην παντοδύναμη Αγορά. Φυσικό είναι να προσέλθουν, τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Με δούρειο ίππο την απελευθέρωση της…

Του Πάνου Σκουρολιάκου * Κάποια πρόνοια όμως θα πρέπει να ληφθεί για τα σκόρπια και κυνηγημένα ρεμπέτικα της Αντίστασης. Όπως είναι φυσικό, δεν έχουν αποτυπωθεί σε δίσκο, εξ αιτίας των κινδύνων της εποχής που προαναφέραμε. Υπάρχουν και παρτιτούρες και στίχοι. Ας ασχοληθεί κάποιος με τη συστηματική καταγραφή και έκδοσή τους Απόλυτα λαϊκό τραγούδι το ρεμπέτικο, γεννήθηκε στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, του Βόλου και της Θεσσαλονίκης, εκφράζοντας τα μεράκια, τον πόνο και το παράπονο των απλών λαϊκών ανθρώπων, υμνώντας τον έρωτα, την προσφυγιά, το πάθος της μαστούρας, αλλά και την αγανάκτηση για θέματα κοινωνικά, πατριωτικά και ακόμα θέματα ελευθερίας και αντίστασης στους κατακτητές και τους συνεργάτες τους στην Κατοχή. Στα χρόνια της Αντίστασης το ρεμπέτικο τραγούδι, πατώντας πάνω στο αντάρτικο, συντάσσεται με το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ ακολουθώντας την πολιτική τους ιδεολογία και εμψυχώνοντας αγωνιστές και λαό. Το φιλότιμο και η παλληκαριά του ρεμπέτη, αποκτούν νέο σχήμα και περιεχόμενο. Με πρωτοστάτη τον τυφλό ρεμπέτη Δημήτρη Γκόγκο - «Μπαγιαντέρα», πλουτίζει το ρεπερτόριο του ως «ρεμπέτικου του αγώνα» με εμβληματικά τραγούδια, όπως τα «ΕΛΑΣ να ζεις αιώνια», «Αρχηγό μου έχω τον Άρη», «Βροντάει ο Όλυμπος αστράφτει η Γκιώνα» και άλλα πολλά. Ο Απόστολος Καλδάρας, γράφει το «Πάνω στης Πίνδου τα όρη», ο Γαβριήλ Μαρινάκης…

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Προτεραιότητα αιχμής είναι η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας μαζί με την καθαρή έξοδο της χώρας από τις επιτροπείες και τα Μνημόνια, τον προσεχή Αύγουστο του 2018. Ο χώρος του θεάτρου, με αγωνία περιμένει τη στιγμή της επαναφοράς των εργασιακών σχέσεων εντός του. Πρέπει να ομολογήσουμε πως, οι ηθοποιοί, τεχνικοί και όλες οι άλλες κατηγορίες των εργαζομένων στο θέατρο (ταξιθέτες, φροντιστές, διοικητικοί κ.λπ.) αντιμετωπίζουν εδώ και δεκαετίες εργασιακές καταστάσεις αληθινής γαλέρας. Ποτέ δεν ήταν ρόδινα τα πράγματα για όποιον αποφάσιζε να κερδίσει τη ζωή του, εργαζόμενος στο θέατρο. Κοινή πεποίθηση είναι ότι η ενασχόληση με την τέχνη του θεάτρου είναι μια ενασχόληση πολυτελείας και καλό θα είναι να εμπλέκονται με αυτήν, όσοι έχουν εξασφαλισμένα από αλλού τα προς το ζην. Αλίμονο όμως. Η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της συντεχνίας του θεάτρου, προέρχονται από φτωχά ή και προς τα κάτω μεσαία στρώματα. Οι θεατρίνοι ακόμα και στις περιόδους της «ευμάρειας», δεν κέρδισαν πολλά χρήματα από το θέατρο. Αυτό συνέβη σε όσους είχαν παρουσία στην τηλεόραση. Εκεί, ναι, κυκλοφόρησε αρκετό χρήμα. Αλλά και αυτό στις μέρες μας στέρεψε. Η από χρόνια πολλά κακοδαιμονία, μεγάλωσε όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κατάργησε την «Άδεια Εξασκήσεως…