Τον Δεκαπενταύγουστο του 2015, ήταν η τελευταία φορά που ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος λειτούργησε την ιστορική Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου. Από τότε οι τουρκικές αρχές δεν έδωσαν άδεια για λειτουργία κατά την εορτή της Παναγίας. Το 2015, είχα την τιμή να εκπροσωπήσω το Ελληνικό Κοινοβούλιο στην εμβληματική για τον Ποντιακό αλλά και όλον τον Ελληνισμό, μονή.
Του Πάνου Σκουρολιάκου * Αν στα λεξικά για κάθε λήμμα υπήρχε και μια φωτογραφία, στο λήμμα «σεμνότητα» θα έπρεπε να εμφανίζεται η φωτογραφία του συγγραφέα Κώστα Μουρσελά. Η πρώτη μου επαφή μαζί του... Αν στα λεξικά για κάθε λήμμα υπήρχε και μια φωτογραφία, στο λήμμα «σεμνότητα» θα έπρεπε να εμφανίζεται η φωτογραφία του συγγραφέα Κώστα Μουρσελά. Η πρώτη μου επαφή μαζί του ήταν βεβαίως μέσα από τα έργα του. Κατ' αρχήν με το εμβληματικό «Εκείνος κι Εκείνος» και τους ανεπανάληπτους Διαμαντόπουλο και Μιχαλακόπουλο στους ρόλους του Λουκά και του Σόλωνα, που ξεγλίστρησε από τη χουντική λογοκρισία και παιζόταν στην τηλεόραση εκείνη τη μαύρη περίοδο. Μετά με τα θεατρικά του έργα «Άνθρωποι και άλογα» και «Η κυρία δεν πενθεί» στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, το «Ω τι κόσμος μπαμπά» στο Θέατρο Σάτιρας και πολλά ακόμη, έως την πεζογραφία του, με κορυφαίο το μυθιστόρημα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά». Το καλοκαίρι του 2011 θέλαμε να ανεβάσουμε στο θέατρο το «Εκείνος κι Εκείνος». Του ζητήσαμε την άδεια. Δέχτηκε με χαρά. Αλλά, ω της σεμνότητας, μας είπε: «Είσαστε σίγουροι, βρε παιδιά, πως θέλετε να το ανεβάσετε; Μήπως χάσετε τα λεφτά σας; Λέει κάτι σήμερα;». Ο Μουρσελάς ήξερε ότι έχει να πει πολλά ο λόγος του…
ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ (ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ) Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος* Ποτέ μη λες ποτέ. Την εποχή της μεταπολίτευσης, αποχαιρετώντας τη χούντα νομίζαμε πως είχαμε τελειώσει οριστικά με φασισμούς, ναζισμούς και δικτατορίες. Αυτό που ζούμε τώρα, μας επιβεβαιώνει το ορθόν του :«Ποτέ μη λες ποτέ». Κάτι τέτοιες στιγμές, θυμόμαστε το βιβλίο- συντροφιά εκείνης της εποχής. Το είχε εκδώσει ο Γιώργος Χατζόπουλος («Κάλβος» 1970), και ήταν το θεατρικό έργο του Μπέρτολτ Μπρέχτ «Τρόμος και Αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ» σε μετάφραση Αγγέλας Βερυκοκάκη, Εξόριστος από το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ ο Μπρεχτ, γράφει ανάμεσα στα 1937 – 39, εικοσιτέσσερις σκηνές που περιγράφουν τη ζωή στη Γερμανία της εποχής. Κάποιες , τις ανεβάζει ο ίδιος στο Παρίσι, με ηθοποιούς, εξόριστους Γερμανούς εργάτες. Αριστοτεχνικά παρουσιάζει την πνιγηρή ατμόσφαιρα μέσα στην οποία εξελίσσεται η δημόσια και η ιδιωτική ζωή στην πατρίδα του. Πως μπλέκεται κανείς στο θανατηφόρο δίχτυ του ναζισμού; Η Εβραία Ιουδήθ είναι παντρεμένη και ευτυχισμένη με τον Γερμανό γιατρό Φρίτς. Στον μονόλογό της, αποκαλύπτεται ο εφιαλτικός τρόπος που το χιτλερικό καθεστώς διέβρωσε ακόμα και τις ερωτικές σχέσεις. Στην «πρόβα αποχαιρετισμού», λέει : «Την περασμένη βδομάδα Φριτς, ανακάλυψες , (κρίνοντας εντελώς αντικειμενικά), ότι το ποσοστό των Εβραίων ανάμεσα στους…
Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος* Πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ένα παιδί στη λασπωμένη Λάρισα, καταπιάνεται με κατασκευές. Ο πατέρας του είναι επιπλοποιός και ο παππούς του λεβητοποιός. Γεννιέται, ανάμεσα σε δύο υλικά που συντροφεύουν τον άνθρωπο χιλιετίες πίσω και μαθαίνει την τέχνη των μαστόρων που τιθασεύουν , δίνουν μορφή και χρησιμότητα στο ζεστό ξύλο και το ψυχρό μέταλλο. Μεγαλώνοντας ο Φιλόλαος Τλούπας, (αδελφός του μετέπειτα σπουδαίου φωτογράφου Τάκη Τλούπα), παρατηρεί τα αγάλματα στην πόλη του. Κοντά στο σπίτι του, υπάρχει μια προτομή. Νομίζει λοιπόν, ότι άγαλμα, είναι αυτό το μπούστο με το κεφάλι, κολλημένο σε μία μαρμάρινη κολώνα. Αποφασίζει, να σπουδάσει γλυπτική και ζωγραφική. Με δάσκαλο τον Απάρτη τελειώνει τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, και ακολουθεί τη μοίρα της γενιάς του. Ξενιτεύεται στο Παρίσι. Εκεί θα συναντήσει και άλλους νέους, διωγμένους από την πατρίδα με βία, ως αριστεροί, ή «εκ των πραγμάτων» από μια πατρίδα λαβωμένη, που δεν μπορούσε να προσφέρει τίποτα στα παιδιά της. Κερδίζει τα πρώτα του χρήματα ως δάσκαλος της κεραμοπλαστικής. Πλάι στο ξύλο και το μέταλλο, προστίθεται και το χώμα. Ο πηλός. Πώς να μην μαγέψει τους γάλλους ένας έλληνας που ξεκινώντας από τις ρίζες του Ολύμπου τους…
Είμαστε η Ιστορία και ο πολιτισμός της εποχής μας και των εποχών που προηγήθηκαν. Μέσα από τις πολιτικές, τη ζωγραφική, τη μουσική, τα αγάλματα, τις κινηματογραφικές ταινίες. Του Πάνου Σκουρολιάκου* Όσον αφορά τον κινηματογράφο, εκείνη η εποχή της νεότερης Ιστορίας μας που γοητεύει περισσότερο τους Έλληνες είναι πιστεύω η δεκαετία του 1950. Οι ταινίες της εποχής παίζονται από την τηλεόραση εξασφαλίζοντας μεγάλες θεαματικότητες. Τα τραγούδια της ακούγονται φανατικά, γνωρίζουν επανεκτελέσεις, ακόμα και διασκευές. Στα εικαστικά, οι πρωτοπόροι δημιουργοί της είναι και σήμερα αξεπέραστοι. Συχνές είναι οι ονειροπολήσεις προς εκείνη την εποχή. Και δεν είναι η εξ επαγγέλματος διαστροφή ενός ηθοποιού να φαντάζεται πως είναι ρόλος σε μια ασπρόμαυρη ταινία του '50... Ένας άνθρωπος με φαρδιά κοστούμια και γραβάτα, με άσπρο πουκάμισο κι εκείνη τη ρεμπούπλικα της εποχής, που αμέσως μεταφέρεται στα «πλάνα» από την οδό Πανεπιστημίου της εποχής, την κεντρική οδό με τους λίγους πεζούς, τα ακόμα λιγότερα αυτοκίνητα, τα όμορφα κτήρια και τα γαλήνια πρόσωπα των ανθρώπων. Μια γαλήνη που ακολούθησε τη σκληρή δεκαετία του '40 με έναν παγκόσμιο και αμέσως μετά έναν οδυνηρό εμφύλιο πόλεμο. Κάποιοι από τους πολιτικούς εξόριστους γυρνούν και η ψευδαίσθηση του σελιλόιντ είναι ανακουφιστική. Η ασπρόμαυρη οθόνη των ταινιών της εποχής δένει με…
Του Πάνου Σκουρολιάκου* Μετράμε από το 1981 δώδεκα μεγάλες πυρκαγιές στην Αττική. Και σε όλες τις περιπτώσεις είχαμε την ίδια αντιμετώπιση. Παρατηρούμε μια παροδική εγρήγορση της κοινωνίας και της πολιτείας, αύξηση της κοινωνικής ευαισθητοποίησης με ταυτόχρονη αυξημένη κρατική μέριμνα, χωρίς όμως να έχει φροντίσει τόσες δεκαετίες η πολιτεία να ανασχέσει τα φαινόμενα που επιτρέπουν στη φωτιά, αυτή την φυσική καταστροφή με τις σημαντικές οικολογικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, να επιφέρει οδυνηρές συνέπειες για τον ανθρώπινο παράγοντα. Αν το πρόβλημα είναι μεγάλο σε περιπτώσεις όπου καίγονται αμιγώς δασικές εκτάσεις, γίνεται τεράστιο και με ανυπολόγιστες συνέπειες όταν η φωτιά πλήττει κατοικημένες περιοχές όπως συνέβη με τις πρόσφατες πυρκαγιές σε Μάτι, Ραφήνα και Κινέτα. Στην Ανατολική Αττική η απώλεια ζωών είναι εξαιρετικά μεγάλη. Στη βάση του προβλήματος εδώ, βρίσκεται η ανθρώπινη δραστηριότητα. Η αλόγιστη χρήση δασικών εκτάσεων για οικιστική χρήση. Όποιος έχει περάσει από τους δρόμους στον Νέο Βουτζά και στο Μάτι, ξέρει πολύ καλά πως με το ζόρι στις περισσότερες περιπτώσεις χωρά ένα αυτοκίνητο στο πλάτος τους. Όταν λοιπόν σε μια περίπτωση πυρκαγιάς εγκλωβίζονται αυτοκίνητα που κινούνται προς την θάλασσα για να σωθούν, με είκοσι ή σαράντα χιλιόμετρα την ώρα και η φωτιά τρέχει με εννέα μποφόρ, ή εκατό χιλιόμετρα την ώρα,…
Μετά από συντονισμένες προσπάθειες της ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού και του Τμήματος Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, ικανοποιείται ένα αίτημα χρόνων που αφορά την αναγνώριση και ισοτιμία τίτλων σπουδών των ανώτερων Σχολών Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης, που εκδόθηκαν από τις 13/5/1981 έως 10/6/2003. Τις επόμενες ημερες ο υπουργός Παιδείας κ. Κώστας Γαβρόγλου και η Υπουργός Πολιτισμού κ. Λυδία Κονιόρδου, θα συνυπογράψουν την σχετική Κοινή Υπουργική Απόφαση που προβλέπει πως οι συγκεκριμένοι τίτλοι σπουδών, θεωρούνται ισότιμοι με τους τίτλους σπουδών που χορηγούσαν τα ΤΕΙ, (πριν την ανωτατοποίηση τους). Για όσους ενδιαφέρονται, αρμόδιος για την αναγνώριση της ισοτιμίας είναι ο Ελληνικός Οργανισμός Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού. «Η μία χρόνια αδικία αποκαθίσταται, άλλο ένα αίτημα που ήταν δίκαιο, έγινε πράξη», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο ηθοποιός Πάνος Σκουρολιάκος, βουλευτής Περιφέρειας Αττικής και συντονιστής ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ. (ΠΗΓΗ : http://www.logiastarata.gr/2018/07/skoyroliakos-tha-anagnorizontai-pleon-oi-titloi-kallitechnikon-spoydon.html )