Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής δεν μπορεί παρά να συντελέσει στη δημιουργία ενός πυλώνα ανάπτυξης, έναν φάρο εκπαίδευσης στην πιο αδικημένη περιοχή του λεκανοπεδίου όπου υπάρχουν δεκαεπτά δήμοι με 1.1000.000 κατοίκους Του Πάνου Σκουρολιάκου* Οι δυτικές συνοικίες ήταν πάντα οι υποβαθμισμένες περιοχές του μητροπολιτικού κέντρου της Αττικής. Και αυτές που ανήκουν στον πολεοδομικό ιστό της Αθήνας, αλλά και εκείνες που ανήκουν στον Πειραιά. Και από κοντά, πλάι τους, η πολύπαθη δυτική Αττική. Αυτό που αποκαλούμε «η πίσω αυλή της πρωτεύουσας». Μια περιοχή στην οποία εδώ και δεκαετίες οι κυβερνήσεις στοίβαζαν άναρχα ό,τι δεν ήθελαν στην πόρτα τους. Να μιλήσουμε για τη χωματερή στα Άνω Λιόσια, τα εργοστάσια στο Θριάσιο Πεδίο, που φύτρωσαν χωρίς προγραμματισμό, και τέλος την άναρχη δόμηση, για την οποία κάποιοι για ψηφοθηρικούς λόγους έκαναν τα στραβά μάτια; Τα αποτελέσματα τα ζήσαμε πρόσφατα στη Μάνδρα και τη Νέα Πέραμο. Στο πρόσφατο Αναπτυξιακό Συνέδριο Δυτικής Αττικής, που έγινε στα Μέγαρα και στην Ελευσίνα, συζητήθηκε και καταστρώθηκε ένα σχέδιο ανάκαμψης της περιοχής. Σημαντικός μοχλός ποιοτικής εξέλιξης είναι ο πολιτισμός. Τα γράμματα και οι τέχνες. Ήδη Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα για το 2021 πετύχαμε να είναι η Ελευσίνα. Αυτές τις μέρες ήρθε η σειρά και ενός πανεπιστημίου, με αναφορά σε όλη αυτή την περιοχή.…

Την άποψή του για τη στάση που κρατά η Νέα Δημοκρατία απέναντι στο σκάνδαλο Novartis εκφράζει Στο ΧΩΝΙ ο βουλευτής Αττικής με τον ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρολιάκος. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Ο καθένας μας, από τις αντιδράσεις που εκφράζει σύσσωμη η αντιπολίτευση, μπορεί να καταλάβει αν τα στελέχη της αισθάνονται δύσκολα για την υπόθεση της Novartis ή όχι. Η στάση της Νέας Δημοκρατίας και των στελεχών της μας φανερώνει ότι είναι μια στάση ανθρώπων που αισθάνονται άβολα. Το σκάνδαλο της Novartis είναι σε εξέλιξη και πιστεύω πως η προανακριτική ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Στόχος μας είναι η αλήθεια να λάμψει και όσοι έχουν πάρει μίζες, να τιμωρηθούν. Κάποιοι πλούτιζαν ενώ ο ελληνικός λαός δεχόταν συνεχώς περικοπές». (ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΤΟ ΧΩΝΙ http://www.toxwni.gr/xoni-apokleistika/eipan-sto-xwni/187033-p-skouroliakos-sto-xoni-%C2%ABkapoioi-ploutizan-eno-o-laos-dexotan-perikopes%C2%BB)  

    Του Πάνου Σκουρολιάκου* Είναι το απόλυτο παράδειγμα ταλαντούχου καλλιτέχνη που έχτισε μόνος του μια σπουδαία καριέρα η οποία είχε διάρκεια έως τα βαθιά του γεράματα. Το καλλιτεχνικό του όνομα ήταν Γιάννης Φλερύ. Ήταν ο Γιάννης Παπαντωνόπουλος που γεννήθηκε στην Πάτρα το 1914 σε μια εποχή που δεν ευνοούσε σπουδές και καριέρα χορευτή για κάποιον νέο που η οικογένεια του ήθελε να τον δει νομικό. Το πάθος του όμως τον φέρνει να συμμετέχει σε κάποια παράσταση οπερέτας στο θέατρο «Ριάλτο», με υποτυπώδεις γνώσεις χορού. Με μεγάλο ταλέντο όμως και πείσμα! Όταν αργότερα έρχεται στην Ελλάδα ο Κώστας Νίκολας, ένας σπουδαίος δάσκαλος χορού, ο Φλερύ παίρνει οργανωμένη εκπαίδευση και αρχίζει να χορεύει στην ομάδα του δασκάλου του. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, αναγκάζει τον νεαρό χορευτή να αφήσει τις πουέντ και να πάρει το όπλο για το Αλβανικό μέτωπο. Με την κατάκτηση της χώρας από τους Γερμανούς, ο Φλερύ συμμετέχει στην Αντίσταση μέσω του ΕΑΜ, ακολουθώντας τις δύσκολες ώρες που πέρασε η συντεχνία του θεάτρου μαζί με όλον τον Ελληνικό Λαό. Σε προοδευτική πολιτική θέση, στάθηκε σε όλα τα υπόλοιπα χρόνια της γεμάτης καλλιτεχνικά ζωής του. Με την απελευθέρωση αρχίζει να δουλεύει ξανά. Το 1946, εμφανίζεται στο καμπαρέ «Μαϊάμι». Εκεί τον…

  Ανάγκη μεγάλη λοιπόν υπάρχει για τη δημιουργία Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών σε κάποιο από τα πανεπιστήμια μας. Έχουμε ανάγκη από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους, ενδυματολόγους και φωτιστές ταλαντούχους, αλλά και με ανώτατη πανεπιστημιακή μόρφωση Του Πάνου Σκουρολιάκου* Ένα άναρχο τοπίο παρέλαβε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα στον πολιτισμό και βέβαια στο πεδίο των σπουδών που έχουν να κάνουν με αυτόν. Όσον αφορά τις θεατρικές σπουδές, η κατάσταση είναι χαώδης. Και να ήθελε κάποιος να δημιουργήσει μια τέτοια καταστροφική αναρχία σπουδών, θα έπρεπε να έχει μεγάλο ταλέντο ώστε να τα καταφέρει. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις όμως και το απαιτούμενο ταλέντο είχαν και την δέουσα ανευθυνότητα, ώστε να μας παραδώσουν ένα πλέγμα σχολών, σπουδών και διαδικασιών, που δεν καταλήγουν πουθενά. Κατ’ αρχήν να σημειώσουμε πως αν κάποιος θέλει να δηλώσει ηθοποιός, σκηνοθέτης, σκηνογράφος κοκ, μπορεί να το κάνει άνετα. Αν θέλει να εργασθεί σε κάποια από αυτές τις θέσεις, μπορεί να το κάνει, αρκεί... να βρει δουλειά και κάποιος να τον ή την πληρώνει για την εργασία αυτή. Πόσες και πόσους έχουμε δει να δηλώνουν ηθοποιοί ή σκηνοθέτες. Μοντέλα, τραγουδιστές, τηλεοπτικές περσόνες και άλλους πολλούς και πολλές. Ατράνταχτο είναι το επιχείρημα πως η δημιουργία είναι ελεύθερη και σε κανέναν δεν μπορεί να απαγορεύσει…

  Το ψωμί, μέσα από ατελείωτες εκδοχές, μας συντροφεύει πάντα ως ένα αγαπημένο φαγώσιμο, κυρίως όμως ως συνοδοιπόρος στην πορεία μας στη ζωή Του Πάνου Σκουρολιάκου* Είτε ως παντεσπάνι των πλουσίων είτε ως ψωμάκι των φτωχών, το ψωμί έχει ιστορία τόσο μακρά όσο σχεδόν η ιστορία του ανθρώπου. Αποτελεί δημιούργημά του και τον ακολουθεί πιστά, χιλιάδες χρόνια τώρα. Πέρασε τόσες φάσεις εξέλιξης στα χέρια μας όσες και τα στάδια του πολιτισμού μας. Γιατί το ψωμί, εκτός από διατροφικό είδος, είναι και στοιχείο πολιτισμού. Συντρόφευσε τον άνθρωπο στις χαρές του, τον στήριξε στα δύσκολα, συμμετείχε στις λατρευτικές και θρησκευτικές εκδηλώσεις του και, με την αρωγή και της επιστήμης, συνέτεινε στην εξέλιξη των ειδών και των τρόπων παρασκευής του έως τη σημερινή εποχή. Δαμάζοντας και καλλιεργώντας συστηματικά τα δημητριακά που υπήρχαν αυτοφυή στη φύση, ο άνθρωπος κατά πάσα πιθανότητα κάποια στιγμή έφτιαξε ένα είδος τροφής αναμιγνύοντας αλεσμένους ή καβουρδισμένους κόκκους δημητριακών με νερό, που στη συνέχεια την έψησε στη φωτιά. Φανταζόμαστε πως θα ήταν μια ξεχωριστή γεύση, στην μονοτονία του κρέατος από το κυνήγι, με το οποίο τρέφονταν σχεδόν αποκλειστικά εκείνοι οι μακρινοί μας πρόγονοι. Το σιτάρι λοιπόν αρχίζει και καλλιεργείται συστηματικά και εξαπλώνεται από τη Νότια Ασία στην Ευρώπη, τη Βόρεια…

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Η οικογένειά του τον προόριζε για νομικό ή στρατιωτικό. Ο Θεόδωρος Έξαρχος (Κέρκυρα 1930 - Αθήνα 2009), όμως, έγινε ηθοποιός. Πέρασε μια δημιουργική ζωή στο θεατρικό σανίδι και στα πλατό του σινεμά και της τηλεόρασης. Δίδαξε σε δραματικές σχολές, πάλεψε με τους ρόλους του και τους κατέκτησε επάξια, έκανε πλήθος επιτυχιών και αγωνίστηκε για την αγαπημένη του συντεχνία της οποίας αποτέλεσε εκλεκτό μέλος. Συνδικαλιστής ηθοποιός, συνδύαζε τον καλόγουστο δημιουργό με τον ανυποχώρητο διεκδικητή των δικαιωμάτων των δημιουργών. Υπήρξε γραμματέας της οργάνωσης του ΚΚΕ εσωτ. Ηθοποιών και ήταν αγαπητός από φίλους και πολιτικούς αντιπάλους. Όλοι τον σέβονταν. Άφησε πίσω του τις άυλες δημιουργίες της σκηνής, που επιζούν μόνο στη μνήμη των θεατών, και τις συμμετοχές του σε ταινίες και σίριαλ που πάντα απολαμβάνουμε. Άφησε όμως και ένα σημαντικότατο συγγραφικό έργο, που έχει να κάνει με την αγαπημένη του, όπως είπαμε, συντεχνία των θεατρίνων. Μας άφησε τρεις ενότητες βιβλίων (σε πέντε τόμους των εκδόσεων Δωδώνη) με τα βιογραφικά στοιχεία των Ελλήνων ηθοποιών των γεννηθέντων από τα τέλη του 18ου αιώνα έως το 1940. Πρόκειται για ένα έργο τεράστιο και με φοβερές δυσκολίες στην υλοποίηση του. Δίχως συνεργάτες, με μοναδικό ερευνητή τον εαυτό του, έφερε σε πέρας μια σπουδαία θεατρολογική-…