Δεν λειτούργησε αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο  στην Παναγία Σουμελά του Πόντου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Αιτία (σύμφωνα με τις Τουρκικές αρχές): Οι εργασίες που γίνονται ώστε να αποκατασταθούν τα προβλήματα στατικότητας του ναού – σύμβολο για τους Ποντίους και όχι μόνο.  Μνημείο ακριβό της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς πια,  ιδρύθηκε σύμφωνα με την παράδοση, το 386 μ.Χ. από δύο αθηναίους μοναχούς, τους Βαρνάβα και Σωφρόνιο, σε ένα εκπληκτικής ομορφιάς σημείο του όρους Μελά του Πόντου, στα 1600 μέτρα υψόμετρο. Η Μονή με την πάροδο των αιώνων απέκτησε φήμη και πλούτο, έγινε η αγαπημένη και προστατευόμενη πολλών αυτοκρατόρων, ενώ ως ευεργέτες της στους κώδικες της, αναγράφονται και πολλοί σουλτάνοι. Κατά την γενοκτονία, το μοναστήρι καταστράφηκε και η εικόνα της Παναγίας θάφτηκε σε κάποιο σημείο κοντά στη Μονή. Αργότερα, Βενιζέλος και Ινονού, συμφώνησαν να ξεθαφτεί η εικόνα και να μεταφερθεί στην Ελλάδα. Έτσι δημιουργήθηκε το νέο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά στις πλαγιές του Βερμίου όρους στην περιοχή της Βέροιας.   Από το 2010, με άδεια των τουρκικών αρχών το Οικουμενικό Πατριαρχείο τελεί κατά τον Δεκαπενταύγουστο λειτουργία την οποία παρακολουθεί πλήθος ταξιδιωτών, ποντίων στην πλειοψηφία τους ενώ η ΕΡΤ την μετέδιδε ζωντανά.  Τον Δεκαπενταύγουστο του 2015 ορίστηκα ως   εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων στην εορταστική λειτουργία.…

   Λαύριο. Τα ορυχεία του στήριξαν τον χρυσό αιώνα της Αθηναϊκής ακμής, τα ανεξάντλητα κοιτάσματα  του γέννησαν την «Πόλη  Εργοστάσιο» όπως αποκαλεί την πόλη του Λαυρίου  η δρ. Ε. Παπαδάκη-Λάπα.   Ήρθε λοιπόν στον αρχαίο τόπο της Λαυρεωτικής η Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου και ο Ι. Β. Σερπιέρι, αναδεικνύοντας την αρχαία μεταλλευτική δραστηριότητα σε κορυφαία βιομηχανία του είδους κατά τον 19ο αιώνα.   Χτίστηκαν εργαστήρια, αποθήκες, κατοικίες για τους εργάτες και μαζί «σκάλες»  για την εκφόρτωση των μεταλλευμάτων σε διάφορα παραλιακά  σημεία της περιοχής, όπως οι πέτρινες σκάλες  στο λιμάνι του Θορικού και το «Πόρτο Εννέα» και η  σιδερένια στα Λεγραινά.  Αναζητείτο όμως, μια λύση που θα διευκόλυνε ώστε  να δένουν τα πλοία στο λιμάνι του Λαυρίου,  όσο το δυνατόν πιο κοντά στη στεριά. Δημιουργήθηκε λοιπόν, μια γέφυρα ,  η οποία  κατέληγε στη θάλασσα εξασφαλίζοντας  την βέλτιστη φόρτωση αλλά και εκφόρτωση προϊόντων  και πρώτων υλών. Ονομάστηκε  «Γαλλική Σκάλα» και  αποτέλεσε ένα σπουδαίο επίτευγμα   της εποχής. Με άρτια και προηγμένη τεχνική, καταγράφτηκε ως  ένα μεγάλο κατόρθωμα  της μηχανικής και μνημείο πιά,  της βιομηχανικής ιστορίας ολόκληρης της χώρας.  Άρχισε να λειτουργεί γύρω στα 1890 και δούλευε συνεχώς  μέχρι το 1950 με την βοήθεια του σιδηροδρόμου που από την Αθήνα, έφτανε ως το…

    Όταν καίγεται  ένα μαστιχόδεντρο δεν καίγεται απλώς ένα δέντρο. Καίγεται μαζί του και η ιστορία και η ψυχή της Χίου.  Η φύση, η μοίρα, ο Θεός, προίκισαν το νησί  με πολλά καλά. Ο πρώτος άνθρωπος  που την κατοίκησε σύμφωνα με την προϊστορική παράδοση είναι ο κρητικός Οινοποίωνας, γυιός  του Διόνυσου και της Αριάδνης, που μετέφερε στο νησί την καλλιέργεια της αμπέλου και του κρασιού.  Ένα ξεχωριστό είδος σκίνου όμως, έμελλε να δώσει στο νησί αίγλη, πλούτο, δόξα.  Ο ήμερος σκίνος λοιπόν, (γιατί υπάρχει και ο άγριος), παράγει την «χία ρητίνη» στα  μαστιχοχώρια της νότιας Χίου, σε μια περιοχή που λέγεται «άσπρα και κόκκινα χώματα». Υπάρχει αυτός ο σχίνος και σε άλλες περιοχές όπως στην Κρήτη, στην Μήλο, στην Ολλανδία, τη Συρία και αλλού. Παρ ότι όμως οι σχίνοι αυτών των περιοχών μοιάζουν με τον αντίστοιχο της Χίου, είτε  δεν παράγουν καθόλου μαστίχη, είτε η παραγωγή τους είναι  ανάξια λόγου και χωρίς ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να συγκριθούν με την μαστίχη του όμορφου νησιού του Αιγαίου.  Το υπέροχο αυτό δώρο της φύσης, ενέπνευσε ποιητές, μουσικούς, ζωγράφους. Ο χιώτης σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώδης, γύρισε το 1986 την πολυβραβευμένη ταινία «Το δένδρο που πληγώναμε»,  με υλικό από τις παιδικές του μνήμες…