Του Σκουρολιάκου  Πάνου* Δηλαδή, αν η Ν.Δ. ήταν κυβέρνηση, θα είχε θεσμοθετήσει υπηρεσία λογοκρισίας που θα ενέκρινε ή όχι τα έργα που ανεβαίνουν στις κρατικές σκηνές; Αυτό συμπεραίνουμε από τον τρόπο που αντέδρασε για παράσταση του Εθνικού Θεάτρου στην οποία υπήρχε μικρό απόσπασμα από βιβλίο (που κυκλοφορεί στην αγορά, αν δεν κάνω λάθος), καταδικασμένου τρομοκράτη. Δηλαδή, αν η Νέα Δημοκρατία ήταν κυβέρνηση, ακόμα χωρίς άδεια θα εξέπεμπαν τα κανάλια; Και όχι μόνο χωρίς άδεια, αλλά και χωρίς να καταβάλουν κανένα τίμημα; Θα συνέχιζαν να λειτουργούν χωρίς όρους, κανόνες, υποχρεώσεις; Μόνο με δικαιώματα; Όπως αυτό για τη σύναψη θαλασσοδανείων από τις τράπεζες που ανακεφαλαιώναμε εμείς ως λαός και με απλήρωτους τους εργαζόμενους; Θα βλέπαμε δηλαδή ες αεί να περνάει στην οθόνη η πληροφορία ότι «Tο δελτίο ειδήσεων δεν θα μεταδοθεί λόγω στάσης εργασίας των εργαζομένων οι οποίοι διεκδικούν τα δεδουλευμένα». Για να μη μιλήσω για τους εξωτερικούς συνεργάτες. Τους ηθοποιούς, για παράδειγμα, που αν έκαναν σήμερα γύρισμα για μια τηλεοπτική σειρά θα εισέπρατταν την αμοιβή (του σημερινού ημερομίσθιου) ένα χρόνο αργότερα, ίσως και παραπάνω. Δηλαδή, αν η Ν.Δ. ήταν κυβέρνηση, θα είχε θεσμοθετήσει υπηρεσία λογοκρισίας που θα ενέκρινε ή όχι τα έργα που ανεβαίνουν στις κρατικές σκηνές; Αυτό συμπεραίνουμε από τον…

Μεγάλος  απατεώνας αυτός ο Φιάκας. Το λέει και το όνομα του. (Φιάκα = απάτη). Έμαθε να ζει με ξένα χρήματα, δανεικά κι αγύριστα δηλαδή, και δεν  λέει να ξεμάθει. Μας θυμίζει τίποτα; Έχει σχέση με κάποιους μεγαλοπλούσιους που κάνουν τις δουλειές τους με  τα λεφτά των άλλων; Που περνούν καλά, νομιμοφανώς και έως πρότινος  με την ευλογία του γκουβέρνου;  Λέμε συχνά πως οι πρόγονοι μας έχουν πει τα πάντα. Αλήθεια είναι. Το λέμε κατά κανόνα  για τους αρχαίους ημών προγόνους. Να όμως που και οι νεώτεροι, μια χαρά τα έχουν καταγράψει.  Ο «Φιάκας» λοιπόν, είναι μια υπέροχη κωνσταντινουπολίτικη κωμωδία του 1870, γραμμένη από τον δάσκαλο στο επάγγελμα, σε ρωμαίικα σχολεία της Πόλης  Δημοσθένη  Μισιτζή, για να παιχθεί από μαθητές του. Το έργο όμως άρεσε, και άρχισε να παίζεται από ερασιτεχνικούς  θιάσους στην αρχή και στη συνέχεια  από επαγγελματίες  της εποχής. Ανάλογη ήταν και η πορεία του συγγραφέα. Άφησε  το δασκαλίκι, για να γίνει   επαγγελματίας ηθοποιός !  Ο «Φιάκας», είναι το μόνο ρωμαίικο έργο που μεταφράσθηκε στα τουρκικά το  1878 και παίχθηκε στο θέατρο «Γεδίκ Πασά»  από τον θίασο «Γκιουλιάν».  Στους κατοπινούς  χρόνους και έως τις μέρες μας,  ο «Φιάκας» έκανε λαμπρή καριέρα. Παίχθηκε   από   επαγγελματικούς θιάσους, κρατικά θέατρα και φεστιβάλ.…

  Είχαν κι οι Θεοί, κατά την αρχαιότητα, τα βάσανα τους. Η διατήρηση της εξουσίας του  Θεού,  απαιτούσε εγρήγορση, ψυχραιμία και απουσία συναισθήματος. Προκειμένου να διατηρήσουν την παντοδυναμία τους επί των θνητών, δεν δίσταζαν να σκοτώσουν και τα ίδια τους τα παιδιά! Θα πει κανείς,  αυτό έκαναν και οι θνητοί βασιλείς και αυτοκράτορες αργότερα. Σωστά. Και στην ζούγκλα συμβαίνει το ίδιο ανάμεσα στα άγρια ζώα.  Κύκλος είναι και ουδείς  μπορεί  με βεβαιότητα να καθορήσει το ποια είναι η αρχή και ποιο το τέλος του. Οι άνθρωποι πρόβαλαν στους Θεούς την ζωική τους φύση, ή κληρονόμησαν από αυτούς τα χούγια τους ως γεννήματα τους;  Η πρώτη δυναστεία των Θεών λοιπόν, εκθρονίστηκε  από το καμάρι τους, τον Κρόνο. Αυτός, φοβούμενος να μην έχει το ίδιο τέλος, κατάπινε τα παιδιά του όταν γεννιόντουσαν. Είδε κι απόειδε η σύζυγος του η Ρέα και φοβούμενη με τη σειρά της  πως δεν θα υπάρξει βλαστάρι να την γηροκομήσει,  κίνησε για την  Κρήτη, όπου εκεί στο οροπέδιο του σημερινού Λασηθίου, (Λύκτο ονομάζονταν τότε),  γέννησε  τον μέγα Δία! Τον έκρυψε λοιπόν, σε μια απάτητη σπηλιά, πάνω σε ένα βουνό με πυκνή βλάστηση. Στο Δικταίον Άντρο. Υπήρχε όμως κίνδυνος, τα κλάματα  του μωρού,  να γίνουν αντιληπτά  από τον Κρόνο. Γι…