Ήρθε από την Άπω Ανατολή ως «Θέατρο Σκιών». Έφτασε σε μας μέσω της τουρκικής του διαδρομής, με το όνομα Καραγκιόζης. Η πιο παλιά μαρτυρία παράστασης Καραγκιόζη στον ελλαδικό χώρο καταγράφεται στα Ιωάννινα το 1809 στην τουρκική γλώσσα. Την καταγράφει ο περιηγητής Χόμπχαους, πληροφορώντας μας μάλιστα ότι την παράσταση είχε παρακολουθήσει και ο λόρδος Βύρωνας. Προοδευτικά ο Καραγκιόζης πέρασε στα χέρια των Ελλήνων καλλιτεχνών του είδους. Αφαιρέθηκαν οι βωμολοχίες και τα χοντροκομμένα αστεία και ο Καραγκιόζης αντιπροσωπεύει πια τον κατατρεγμένο ραγιά που υποφέρει κάτω από τον ζυγό του Τούρκου. Στη συνέχεια, τον πάντα κατατρεγμένο και αδικημένο Έλληνα. Η θεματολογία του προσαρμόζεται στα ενδιαφέροντα των Ελλήνων, ενώ η τυπολογία του γεννά αναγνωρίσιμους τύπους της κοινωνικής ζωής. Έτσι, πλάι στον Καραγκιόζη και τον Πασά, έχουμε τον Ρουμελιώτη μπάρμπα - Γιώργο, τον Ζακυνθινό σιόρ Διονύσιο, τον Βεληγκέκα, τον Ομορφονιό, τον Εβραίο, αλλά και τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Καραϊσκάκη. Άλλαξε, λοιπόν, ο Καραγκιόζης. Προσαρμόστηκε, εγκαταστάθηκε για τα καλά στον τόπο και μεγαλούργησε. Φώλιασε στις καρδιές γενεών και γενεών, ενώ στις μέρες μας δεν μπόρεσαν να τον εξοστρακίσουν ούτε οι νέες τεχνολογίες, ούτε το Διαδίκτυο. Το αντίθετο μάλιστα. Ο ελληνικός Καραγκιόζης χρησιμοποίησε όλα τα σύγχρονα μέσα για να ταξιδέψει στους θεατές του. Βεβαίως, μια αυθεντική,…

Σε καιρούς διαζυγίων ας μιλήσουμε για γάμους λοιπόν. Κι ας επικεντρωθούμε στην τελετή, μια κι αυτή είναι ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής του ανθρώπου. Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας η γαμήλια τελετή κατείχε πρωτεύουσα θέση στις χαρές του βίου. Οργανώθηκε σε δρώμενα με μακραίωνη πορεία, που εμπλουτίζονταν με νέα στοιχεία καθώς τα χρόνια περνούσαν. Δρώμενα που παραπέμπουν σε θεατρική κατασκευή. Εδώ η νύφη, ο γαμπρός, οι γονείς, ο κοινωνικός περίγυρος αναλαμβάνουν συγκεκριμένους ρόλους, τους οποίους παίζουν με παιδικό αυθορμητισμό, αλλά και με τον σεβασμό και τη σοβαρότητα που ταιριάζει στα «πατροπαράδοτα». Στην αρχαία Αθήνα γάμοι γίνονταν όλον τον χρόνο. Όμως κάποιες εποχές ήταν πιο δημοφιλείς για την τέλεσή τους. Ο Ησίοδος επικεντρώνει ως καταλληλότερη την τέταρτη μέρα του μήνα, χωρίς να ξεκαθαρίζει αν εννοεί την τέταρτη από την αρχή ή το τέλος. Η ημέρα όπου υπάρχει πανσέληνος είναι καταλληλότερη για άλλους. Γι’ αυτό και στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» ο Ευριπίδης βάζει να απαντά ο Αγαμέμνονας στο ερώτημα της Κλυταιμνίστρας για το πότε θα γίνει ο γάμος: «Όταν συμπληρωθεί ο κύκλος της σελήνης». Με θυσίες στους θεούς ξεκινούσαν οι γάμοι στην Αθήνα του Χρυσού Αιώνα. Τις ονόμαζαν «προτέλεια γάμων», τις πρόσφερε ο πατέρας της νύφης και λάβαιναν…