Επιστροφή στην πλατεία Κλαυθμώνος

Πάγιο αίτημα της Αριστεράς ήταν πάντα οι διαφανείς προσλήψεις εκ μέρους του Δημοσίου σε θέσεις εργασίας και πολύ περισσότερο σε θέσεις ευθύνης. Συμφωνεί άλλωστε με αυτή τη θέση και οποιοσδήποτε άλλος δημοκρατικός πολίτης. Η παράδοση του νεότερου ελληνικού κράτους δυστυχώς έχει να επιδείξει χαμηλές επιδόσεις όσον αφορά το παραπάνω δίκαιο αίτημα. Η πλατεία Κλαυθμώνος ονομάστηκε έτσι επειδή ύστερα από κάθε εκλογική διαδικασία εκεί έκλαιγαν οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, τους οποίους είχε διορίσει η κυβέρνηση που μόλις έχασε τις εκλογές. Η κατοχύρωση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων ομαλοποίησε τα πράγματα.  Όμως με την πρόσφατη κρίση αμφισβητήθηκε πάλι αυτή η πρόνοια. Αν καταργηθεί μια δημόσια θέση, μας έλεγαν, χάνει τη δουλειά του και ο υπάλληλος (του Δημοσίου) που υπηρετούσε σε αυτήν. Σοβαρό θέμα υπάρχει στον χώρο του πολιτισμού, με τις καλύψεις των θέσεων των καλλιτεχνικών διευθυντών σε εποπτευόμενους από το υπουργείο Πολιτισμού φορείς. Από παράδοση, η θέση ανετίθετο από τον/την εκάστοτε υπουργό Πολιτισμού σε όποιον/α έκρινε πως ήταν κατάλληλος/η για το αξίωμα! Την ίδια οδό ακολούθησε και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση της χώρας το 2015. Βεβαίως η επιλογή της προκήρυξης των θέσεων αυτών με διαφάνεια και αξιοκρατία ήταν πάντα στις επιλογές μας. Έτσι λοιπόν, στις 29.5.2019, το ΥΠΠΟ προκηρύσσει…

Continue Reading Επιστροφή στην πλατεία Κλαυθμώνος

Ασπασία Παπαθανασίου

Για τους ηθοποιούς της γενιάς μου η Ασπασία Παπαθανασίου ήταν ένας ζωντανός θρύλος. Για τους νεαρούς ηθοποιούς της περιόδου της χούντας ήταν μια σπουδαία τραγωδός, εντελώς διαφορετική από αυτούς που ξέραμε εντός Ελλάδος, εντός Εθνικού Θεάτρου και εντός Επιδαύρου. Η Ασπασία ήταν εξόριστη. Ήταν η ταγματάρχης του ΕΛΑΣ Αθήνας που δεν τη χρειαζόταν η πατρίδα της. Ήταν μια πρωταγωνίστρια που εξ ανάγκης έκανε μια καριέρα παράλληλη προς το ελληνικό θέατρο. Η μη αποδοχή της από τους συντηρητικούς «συντονιστές» της θεατρικής ζωής στη μετεμφυλιακή Ελλάδα την ανάγκασε να στραφεί προς τα έξω και να μεταφέρει στα πέρατα του κόσμου τους στίχους των αρχαίων τραγικών ποιητών μας. Το 1957 μαζί με τον σπουδαίο σκηνοθέτη Δημήτρη Ροντήρη ιδρύουν το «Πειραϊκό Θέατρο» ταξιδεύοντας τις παραστάσεις τους στην αρχαία ελληνική τραγωδία σε δεκάδες χώρες. Το παγκόσμιο κοινό έρχεται σε επαφή με την παραστασιακή διάσταση των τραγικών ποιητών, που μέχρι τότε τους απολάμβανε κυρίως μέσα από τα διαβάσματά του. Παρότι αυτό που έβλεπε ήταν σε μια γλώσσα που δεν κατανοούσε, τα ελληνικά δηλαδή, η σκηνοθεσία του Ροντήρη, με τον επιμελημένο μετρικά και εκφραστικά τρόπο της, τους μετέφερε στο μεγαλείο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Εδώ λοιπόν η συμβολή της Ασπασίας Παπαθανασίου ήταν καταλυτική. Με το σπουδαίο ταλέντο…

Continue Reading Ασπασία Παπαθανασίου

Κυριάκος επί Εθνικώ Θεάτρω

Ο κύριος πρωθυπουργός στην πρόβα του Εθνικού Θεάτρου λοιπόν ή «όλα είναι μια εικόνα». Ναι. Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας επισκέφθηκε το Εθνικό Θέατρο όχι εθιμοτυπικά, αλλά «εκτάκτως».

Continue Reading Κυριάκος επί Εθνικώ Θεάτρω

Επιμελώς κρυπτόμενοι

Εκ του αποτελέσματος κρίνονται τα έργα των ανθρώπων. Αλλά και οι πολιτικές των κυβερνήσεων. Η πολιτική τής κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη όσον αφορά τον χώρο του Πολιτισμού και των πολιτών που δραστηριοποιούνται εντός του ολοφάνερο είναι πως δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον.

Continue Reading Επιμελώς κρυπτόμενοι

Η τέχνη στην ψηφιακή εποχή

Οι όροι επιβίωσης σε αυτήν την εποχή της κορωναϊκής πανδημίας που διανύουμε μας επιβάλλουν να επικοινωνούμε εκ του μακρόθεν. Δεν μπορούμε να απολαύσουμε μια εκδήλωση πολιτισμού όπως συνήθως σε μια θεατρική ή κινηματογραφική αίθουσα, μια μουσική σκηνή ή κάποια γκαλερί.

Continue Reading Η τέχνη στην ψηφιακή εποχή

Τα επαγγέλματα των άστεγων

Θα μπορούσε κανείς να εντάξει τους καλλιτέχνες, στην κατηγορία: «επαγγελματίες άστεγοι», μιας και πρόκειται  για εργαζόμενους που περνούν τον επαγγελματικό τους βίο στην ανασφάλεια, την αβεβαιότητα και το έλεος του τυχαίου. Αν οι καλλιτέχνες δημιουργοί (μουσικοί, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς, και πολλοί άλλοι) ήταν την προηγούμενη περίοδο μια φορά στην επισφάλεια, φανταστείτε τι γίνεται τώρα, εν μέσω πανδημίας. Να σημειώσουμε μάλιστα και άλλες κατηγορίες εργαζομένων και επιχειρήσεων που εξαρτώνται από την καλλιτεχνική ζωή: τεχνικοί, διοικητικοί, μεταφορές, εστίαση, ξενοδοχεία κλπ. Οι εργασιακές σχέσεις όλων αυτών, πραγματικά θυμίζουν μεσαίωνα. Η σύναψη συμβολαίων, είναι κάτι όχι και τόσο συνηθισμένο. Αλλά και η αθέτηση μιας υποχρέωσης που  συμπεριλαμβάνεται σε ένα συμβόλαιο που θα κριθεί; Πως; Πότε; Οργιάζει η μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, τα μπλοκάκια, η εργασιακή δηλαδή αναξιοπρέπεια. Όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας είναι αόρατοι για την κυβέρνηση εν μέσω κορονοϊού. Τα θέατρα, οι μουσικές σκηνές, ως κατ εξοχήν χώροι «συνωστισμού» ήταν οι πρώτες επιχειρήσεις που έκλεισαν. Και ακολούθησαν τηλεοπτικά και κινηματογραφικά γυρίσματα, κινηματογράφοι, γκαλερί, βιβλιοπωλεία. Στον ύπνο του δικαίου η υπουργός Πολιτισμού κ. Μενδώνη, παρότρυνε τους εργαζόμενους στους εποπτευόμενους από το υπουργείο φορείς να επικοινωνούν με το κοινό μέσω του διαδικτύου. Λαμπρά. Βρέθηκε λύση  για αυτούς που ευτυχώς έχουν δουλειά. Και οι άλλοι; Οι απασχολούμενοι στην ιδιωτική δημιουργική οικονομία που…

Continue Reading Τα επαγγέλματα των άστεγων