Μετά την Προγραμματική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. έχουμε στα χέρια μας τη βάση ενός νέου προγράμματος για το οποίο αγωνιζόμαστε ώστε να γίνει το νέο κυβερνητικό πρόγραμμα μιας επόμενης προοδευτικής κυβέρνησης.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια, Ελλαδίτες και Κύπριοι κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου. Πορευόμαστε μαζί, με την κοινή μας κληρονομιά: γλώσσα και πολιτισμό.
Ο γιατρός Γρηγόρης Λαμπράκης. Ο βαλκανιονίκης, ο βουλευτής της ΕΔΑ, μα, πάνω απ’ όλα, η ηγετική μορφή του κινήματος Ειρήνης στην Ελλάδα και μια εξόχως σημαντική μορφή παγκόσμια δεν ενέπνευσε μόνο τα λαϊκά κινήματα και τον αγώνα για την δημοκρατία σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης.
Άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών Στην προετοιμασία της Επανάστασης του ’21, μαζί με τους κλεφταρματολούς, τους καραβοκύρηδες, τους διανοούμενους της Διασποράς και πολλούς άλλους, συμμετοχή είχε και ο κόσμος του θεάτρου. Ηταν μάλιστα ευκαιρία στην πορεία προς την ελευθερία να ζωντανέψει ξανά η αρχαία τέχνη του Διόνυσου, που στην ελληνική γλώσσα είχε σιγήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μετά τα κλέη των κλασικών χρόνων, τις τραγωδίες και τις κωμωδίες των μεγάλων ποιητών, έρχονται ως κατακτητές οι Ρωμαίοι και η δημοκρατία, η κοινωνία και το θέατρο παρακμάζουν. Οι Ρωμαίοι παραδίδουν στους Βυζαντινούς ένα «Θέατρο Ποικιλιών», όπως θα το λέγαμε σήμερα. Χυδαία αστεία, σαλτιμπάγκοι και εταίρες στο δυναμικό του το είχαν καταστήσει μια διασκέδαση φτηνού γούστου για τον «όχλο». Κατά τα βυζαντινά χρόνια, το θέατρο δεν παρακμάζει μόνο, αλλά γίνεται μια τέχνη απαγορευμένη. Η παντοδύναμη κρατική Ορθοδοξία του Βυζαντίου επιφυλάσσει μια ακόμα πιο δυσάρεστη τύχη στο άλλοτε ψυχαγωγικό, διδακτικό και δημιουργικό γέννημα του ανθρώπινου νου και της ψυχής. Η Ορθοδοξία, ως το επίσημο δόγμα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στέκεται με αυστηρότητα απέναντι στο θέατρο παρακμής που παρέλαβε από τους Ρωμαίους. Σύμφωνα με τη Σύνοδο της Λαοδικείας (360 μ.Χ.), οι ηθοποιοί γίνονται δεκτοί στην εκκλησιαστική κοινότητα αφού πρώτα αλλάξουν επάγγελμα. Για τους παντομίμους (τους θεατρίνους…
Δεν είναι εύκολος ο δρόμος προς την κορυφή, στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών. Οι διεργασίες εκεί είναι ενίοτε ανθρωποφαγικές. Οι χώροι όπου κανείς μπορεί να αναδείξει το ταλέντο του συνήθως ελέγχονται από παράγοντες που ούτε τη διάθεση ούτε το χρήμα διαθέτουν ώστε να ανεχθούν συνεργασίες που δεν φέρνουν πίσω κέρδος. Οικονομικό, πολιτικό κ.λπ.
Τελικά, απ’ ό,τι φαίνεται, το κυβερνητικό στρατόπεδο πάσχει από έλλειψη αρίστων. Δεν εξηγείται αλλιώς. Αν έχεις πολλούς άριστους «ημέτερους», κάνεις διαγωνισμό και αναδεικνύεις τον καλύτερο «ημέτερο» ή απλώς ημέτερο άριστο.
Παλιόπετρες. Έτσι αποκαλούσαν τα κομμάτια των ναών, των ανακτόρων, των τειχών της κλασικής αρχαιότητας οι Έλληνες έως πριν από την Επανάσταση του 1821, αλλά και πολύ μετά από αυτή. Εννοούσαν βέβαια «παλιές - αρχαίες πέτρες». Δημιουργήματα και κληρονομιά των προγόνων. Αυτές οι πέτρες ήταν δικές τους. Και πολέμησαν γι’ αυτές . Για να ανασάνουν οι πέτρες και μαζί και οι ψυχές γενεών και γενεών πριν απ’ αυτούς. Αυτές οι «παλιόπετρες» έφτασαν έως εδώ χάρη στον αγώνα των Ελλήνων. Εισέπραξαν την αγάπη, τον σεβασμό και την αυτοθυσία των νεοτέρων εποχών. Όποιες κι αν ήταν οι επιμέρους διαφορές των Ελλήνων αιώνες πίσω, πάντα έσμιγαν και συμφωνούσαν πάνω από αυτές τις «παλιές πέτρες» με σύμπνοια και ομοψυχία. Έχουμε όμως το θλιβερό προνόμιο εμείς, οι σημερινοί, να ζούμε, εκτός των άλλων, και την πιο δύσκολη περίοδο όσον αφορά τον πλούτο της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Ζούμε την εποχή που πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι ο Κ. Μητσοτάκης και υπουργός Πολιτισμού η Λ. Μενδώνη. Αποφάσισαν οι δυο τους να αναμορφώσουν την αρχαία κληρονομιά μας σε κατευθύνσεις εμπορικότερες και πιο μοντέρνες. Το θεάρεστο έργο τους ξεκίνησε από το πιο εμβληματικό μνημείο του τόπου μας. Από την Ακρόπολη των Αθηνών. Ανελκυστήρες που έγιναν σε κλίμα πανικού, αυθαίρετα τσιμεντώματα πάνω…