ΛΟΥΚΑΣ: Είσαι βέβαιος Σόλων ότι εδώ είναι στάση λεωφορείου; ΣΟΛΩΝ: Εσύ δεν είπες ότι ξέρω μια στάση λεωφορείου; Και ήρθαμε. ΛΟΥΚΑΣ:  Ξέρω πως υπάρχει μια ταμπέλα σου είπα, και ήρθαμε. Αν είναι στάση ή δεν είναι, δεν ξέρω… Είναι  οι πρώτες ατάκες που ανταλλάσουν οι ήρωες του Κώστα Μουρσελά στην  «Στάση Λεωφορείου»,  ενός από τα πιο ωραία μονόπρακτα της εμβληματικής τηλεοπτικής σειράς  του «Εκείνος κι Εκείνος». Η θεατρική μεταφορά του έγινε το καλοκαίρι του 2011, και είχα τη χαρά να παίζω τον «Λουκά». Σε ένα τοπίο σεληνιακό, μπροστά σε μια ξεθωριασμένη στάση λεωφορείου  οι δύο ξένοιαστοι άστεγοι  και απόκληροι  της καταναλωτικής (πάλαι ποτέ) κοινωνίας, αναρωτιούνται αν στη μοίρα τους είναι να περάσει κάποιο λεωφορείο και να τους πάρει  για αλλού. Που; Οπουδήποτε μακριά  από τους σκουπιδότοπους που ζουν. Από τα παγκάκια των πάρκων που περνούν τις νύχτες  τους  και τους κάδους απορριμμάτων όπου αναζητούν την τροφή τους. Ακραίες καταστάσεις για εκείνη την εποχή. Για την ακρίβεια, ακραίες καταστάσεις για την εποχή πριν το 2010, όταν με φόντο τη θάλασσα και τα όμορφα σπίτια του Καστελόριζου, μας ανακοινώθηκε το νέο «ντεκόρ»  στο οποίο  θα ζούμε πλέον. Διεκδικούν  στο καλύτερο  λοιπόν γιατί όπως λέει πιο κάτω ο Λουκάς : « Μπορεί…

  Γεννήθηκε  σε χρόνους δύσκολους, αλλά γόνιμους. Το 1917! Συγκέντρωσε στους κόλπους του τους επαγγελματίες της σκηνής για πρώτη φορά οργανωμένα σε μία εργατική ένωση. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, οι έλληνες ηθοποιοί οργανώθηκαν σε «εσνάφι» , σε μια άτυπη επαγγελματική  συντεχνία δηλαδή,  στην Κωνσταντινούπολη, στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα. Και τούτο γιατί στην Πόλη,  υπήρχε πιο  δραστήρια θεατρική κίνηση από εκείνη του νέου  Ελληνικού  Κράτους. Συγκεντρώνοντας  το θεατρικό δυναμικό των παραδουνάβιων  ηγεμονιών όπου άνθισε το ελληνικό θέατρο πριν ακόμα από την επανάσταση του ΄21, αλλά και σπουδασμένους στην δυτική Ευρώπη θεατρίνους, το «ρωμαίικο»  θέατρο στη Βασιλεύουσα  κυριολεκτικά μεγαλούργησε. Από την ίδρυσή του το Σ.Ε.Η. έπαιξε σπουδαίο ρόλο όχι μόνο στην πολιτιστική, αλλά και την κοινωνική ζωή του τόπου, δίνοντας αγώνες για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την κοινωνική πρόοδο. Ευαίσθητοι στις ανάγκες και τα προβλήματα του λαού οι έλληνες  ηθοποιοί, υπήρξαν μαχητές  στους αγώνες της πατρίδας. Απέναντι στην δικτατορία του Μεταξά, στον πόλεμο του ΄40,  την αντίσταση, στους αγώνες για τη δημοκρατία. Το «Θέατρο του Βουνού» στα πλαίσια του ΕΑΜ, εμψύχωνε μαχητές και λαό. Και   οι μετεμφυλιακές διώξεις , οι φυλακίσεις και εξορίες μέχρι την εποχή της δικτατορίας των συνταγματαρχών,  στράφηκαν εναντίον πλήθους θεατρίνων. Η απριλιανή χούντα μάλιστα,…

                   Δεν  είναι εύκολο πράγμα η συνύπαρξη διαφορετικών κοινοτήτων σε ένα κράτος. Η Κύπρος το γνωρίζει καλά. Στην Ελλάδα  το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας είναι  συνεχώς  επίκαιρο και επαναφέρει πάντα  τις ευθύνες των κυβερνήσεων  για την απουσία συγκροτημένης και μακράς πνοής πολιτικής  όσον αφορά  την ζωή, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συμπολιτών μας μουσουλμάνων είτε είναι Πομάκοι, είτε Τουρκογενείς είτε Ρομά. Από τη μεριά του ενεργού πολίτη που βάζει την τέχνη του στο πεδίο της κοινωνικής  ζωής και της ειρηνικής συνύπαρξης, θυμάμαι  μια  παράσταση που δώσαμε σ ένα   πομακοχώρι , πάνω κοντά στην Ξάνθη. Την Μύκη. Οι Πομάκοι, είναι μια μουσουλμανική μειονότητα στην Θράκη με δική της γλώσσα και δικό της  πολιτισμό. Ζουν διασκορπισμένοι ανάμεσα σε Ελλάδα, Βουλγαρία, ΠΓΔΜ, Τουρκία και Αλβανία.  Στην Ελλάδα, τους θεωρούμε ως απόγονους του αρχαίου θρακικού φύλου των Αγριάνων. Το ελληνικό κράτος τους υποχρέωσε να διδάσκονται στα σχολεία την τουρκική γλώσσα, σπρώχνοντας τους πιο κοντά στον πολιτισμό και την αγκαλιά της γείτονος χώρας. Ήταν το καλοκαίρι του 1997 λοιπόν, όταν με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κομοτηνής,  ανεβάσαμε την κωμωδία του Άντζελο  Μπέολκο ή Ρουτζάντε  (1502 – 1542) :  «Μια Κυρία από την Ανκόνα»  - « L Ankonitata». Πρόκειται…

                                             Τι λένε οι υποψήφιοι Δήμαρχοι στις πόλεις όπου   - τύποις πια στην πλειοψηφία τους – λειτουργούν Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα; Τα ΔηΠεΘε, όπως είναι πιο γνωστά, δεν είναι απλώς κάποια θέατρα στην επαρχία. Είναι η διακονία του Θεάτρου σε  περιοχές της χώρας που είναι μακριά από τα δύο μεγάλα αστικά κέντρα – Αθήνα και Θεσσαλονίκη – όπου λειτουργεί επαρκής αριθμός κρατικών  και ιδιωτικών θεάτρων. Δημιούργημα της Μελίνας Μερκούρη, απετέλεσαν έναν θεσμό με μεγάλη προσφορά στο κοινό της περιφέρειας. Βεβαίως το σάπιο πελατειακό σύστημα των δύο κομμάτων που εναλλάχθηκαν στην εξουσία  και που αυτή την στιγμή συγκυβερνούν, χρησιμοποίησε αυτά τα θέατρα με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποίησε την κρατική μηχανή. Συνήθως  προς ίδιον όφελος, με αδιαφάνεια και  παραγοντισμό.  Παρ όλα αυτά τα ΔηΠεΘε κατόρθωσαν σε πολλές περιπτώσεις να λειτουργήσουν ως εργαλεία  πολιτιστικής  ανάπτυξης στους τόπους τους και να συμπαρασύρουν πολίτες και φορείς σε δημιουργικές οδούς. Δημιουργήθηκαν ερασιτεχνικά θεατρικά σχήματα, κινήθηκε η εικαστική δημιουργία και καλλιεργήθηκαν παράλληλες μορφές παραστατικών τεχνών, πολλές φορές με ευθύνη αυτών των θεάτρων.  Διακινήθηκε το βιβλίο, χορωδίες τοπικές και ορχήστρες γεννήθηκαν  και τέλος  παλιότερες πολιτιστικές ομάδες  έκαναν δυναμικές επανεκκινήσεις. Όπου λοιπόν η διεύθυνση των θεάτρων φρόντισε για γείωση  με τον τόπο…