Τέχνη – Page 11

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ : ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ( ΑΥΓΗ, 11.5.2016 )

Post published:12/06/2016
Post Category:Αρθρογραφία / Πολιτική / Τέχνη

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Ελληνικός και Κινέζικος πολιτισμός, βίοι παράλληλοι. Πρόκειται για τις σπουδαίες κατακτήσεις των δύο λαών που δημιούργησαν από αρχαιοτάτων χρόνων, παρήγαγαν ποίηση, θέατρο, εικαστικές τέχνες, ενέπνευσαν μύθους και εμπνεύσθηκαν από αυτούς, αγνοώντας ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Και οι δύο πολιτισμοί, επηρέασαν την ευρύτερη περιοχή τους. Ο Κινέζικος Πολιτισμός την κουλτούρα της Ασίας και ο Ελληνικός τον Πολιτισμό και την κουλτούρα της Ευρώπης αλλά και του ευρύτερου Δυτικού λεγόμενου κόσμου. Και οι δύο πολιτισμοί, στα δύο άκρα του πλανήτη, συνέτειναν στη δημιουργία δύο κόσμων σκέψης, συνηθειών, κοινωνικής και πολιτικής συγκρότησης, επηρεάζοντας ανθρώπους, έθνη, λαούς σε μεγάλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη. Όταν λοιπόν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου ώστε να έρθουν σε επαφή ο ένας πολιτισμός με τον άλλον, πριν ακόμα από μελέτες και αναλύσεις των επιστημόνων, μια μεγάλη αλληλοεκτίμηση γεννήθηκε ανάμεσα στο Ελληνικό και Κινέζικο πνεύμα. Μια αόρατη δύναμη, συνέδεσε τις παράλληλες πανάρχαιες ρίζες και τις παράλληλες πολιτισμικές κατακτήσεις των πνευματικών πρωταγωνιστών δύσης και ανατολής. Ο χρόνος αλληλογνωριμίας κυλούσε αργά. Από το Βυζάντιο, στα νεώτερα χρόνια και από εκεί στο σήμερα. Η σημερινή Κίνα εκτιμά και θαυμάζει τον Ελληνικό πολιτισμό, και εξ αιτίας αυτής της παράλληλης πορείας, αλλά και των κοινών…

Θεατρική εφημερίδα ( Αυγή ο4.ο6.2016)

Post published:07/06/2016
Post Category:Αρθρογραφία / Πολιτική / Τέχνη

Του Πάνου Σκουρολιάκου * Η επικαιρότητα και η πληροφορία για το τι συμβαίνει σε παρόντα χρόνο αποτέλεσε σημαντικό υλικό για τους θεατρικούς συγγραφείς. Εμπλούτισαν τη θεματολογία τους με γεγονότα του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά κυρίως του τρέχοντος παρόντος. Ο Αριστοφάνης, σε έργα όπως οι «Αχαρνείς» και η «Ειρήνη», καταπιάνεται με την ομόθυμη επιθυμία της πλειονότητας των Αθηναίων για τον τερματισμό του Πελοποννησιακού πολέμου και την εγκαθίδρυση της ειρήνης. Αλλά και στο σύνολο των έργων του, περνούν και σατιρίζονται πρόσωπα, καταστάσεις και γεγονότα της άμεσης αθηναϊκής επικαιρότητας. Σαφή εικόνα του θεάτρου που ασχολείται με την τρέχουσα επικαιρότητα είναι η «Ζωντανή εφημερίδα» (living newspaper), που γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1930. Στο πλαίσιο αυτής της θεατρικής δράσης συνένωσαν τις δυνάμεις τους ηθοποιοί και εργαζόμενοι στον Τύπο, ανεβάζοντας έξι «Ζωντανές εφημερίδες» στο πλαίσιο του «Ομοσπονδιακού Προγράμματος Θεάτρου». Η πρώτη απόπειρα παράστασης, με τον τίτλο «Ethiopia», ήταν μια συρραφή από θεατρικοποιημένα ρεπορτάζ για τον πόλεμο που λάβαινε χώρα στην Αιθιοπία. Το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, όμως, κατάφερε να ματαιώσει την παράσταση, ύστερα από έντονες διαμαρτυρίες του, για λόγους διπλωματικούς. Οι επόμενες απόπειρες των συντελεστών του «Ζωντανού θεάτρου» πέτυχαν να συναντήσουν το κοινό, χωρίς απαγορεύσεις. Το 1936, λοιπόν, ανεβαίνει το…

ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩΣ; ( ΑΥΓΗ , Πολύ-Πολιτισμικά 28.5.2016)

Post published:31/05/2016
Post Category:Αρθρογραφία / Τέχνη

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Το πασίγνωστο τραγουδάκι που ερμήνευσε ο Δημήτρης Χορν στην παράσταση « Οδός ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι (1962), ταυτίσθηκε με τις δυσκολίες και τα βάσανα των ηθοποιών, οι οποίοι συμπλήρωναν πάντα σκωπτικά, πως «Ηθοποιός σημαίνει φως, αλλά και νερό, τηλέφωνο, νοίκι, διατροφή…». Πάντα ριγμένοι οικονομικά ήταν οι θεατρίνοι. Λογής λογής επιχειρηματίες, θιασάρχες, αιθουσάρχες, πάταγαν στη λαχτάρα τους να βρίσκονται πάνω στη σκηνή, για να τους υποχρεώνουν να εργάζονται με λίγα, έως καθόλου χρήματα. Το 1917 ιδρύθηκε το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Πέρασαν από αυτό θρυλικές μορφές και ως συνδικαλιστές και ως καλλιτέχνες. Απόστολος Αυδής, Σπύρος Πατρίκιος, Λυκούργος Καλλέργης, Βασίλης Μεσολογγίτης, Μαρία Φωκά και τόσοι άλλοι. Με αγώνες οι Έλληνες ηθοποιοί κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Πέτυχαν να έχουν αργίες, Συλλογικές Συμβάσεις, εκτός έδρας αμοιβή. Η εργοδοτική ένωση που είχε απέναντι του το ΣΕΗ ήταν η Πανελλήνια Ένωση Ελευθέρου Θεάτρου (ΠΕΕΘ). Συμμετείχαν σε αυτήν θεατρικοί επιχειρηματίες με σκληρό εργοδοτικό προφίλ οι περισσότεροι, αλλά και ηθοποιοί – εργοδότες. Διάσημοι ηθοποιοί δηλαδή που χρηματοδοτούσαν μόνοι τους τις θεατρικές επιχειρήσεις τους. Οι «θιασάρχες». Σκληροί οι αγώνες και οι διαπραγματεύσεις για αυξήσεις στη Συλλογική Σύμβαση ή άλλες εργατικές διεκδικήσεις των ηθοποιών. Στο τέλος πάντα κατέληγαν σε μια λύση, που ικανοποιούσε λιγότερο ή περισσότερο…

Ο πολιτισμός και οι διευθυντές του (ΑΥΓΗ 21.5.2016)

Post published:23/05/2016
Post Category:Αρθρογραφία / Πολιτική / Τέχνη

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Πολλή συζήτηση έχει γίνει διαχρονικά για τον τρόπο διοίκησης των μεγάλων πολιτιστικών οργανισμών της χώρας. Εδώ, παντοδύναμος ήταν πάντα ο καλλιτεχνικός διευθυντής, ο οποίος, εκτός από τον καλλιτεχνικό - αισθητικό προσανατολισμό, εκτός από το ρεπερτόριο και τις παράλληλες καλλιτεχνικές δράσεις του οργανισμού που διευθύνει είχε και έχει και τη διοικητική και οικονομική ευθύνη. Επειδή συνήθως οι καλλιτέχνες που καταλαμβάνουν τέτοιες θέσεις δεν είναι ούτε απαραίτητο, αλλά κυρίως δεν είναι σύνηθες να έχουν γνώσεις διοίκησης και οικονομικής διαχείρισης, πιστεύω πως είναι αναγκαίο να διαχωριστούν αυτές οι δύο αρμοδιότητες με έναν νέο νόμο, παρ' ότι ο υπάρχων είναι στη σωστή κατεύθυνση. Προβλέπει τη θέση του αναπληρωτή καλλιτεχνικού διευθυντή με την πρόθεση, δυστυχώς, (όχι την υποχρέωση), τη θέση αυτή να καταλαμβάνουν άνθρωποι έμπειροι στη διοίκηση και τη διαχείριση για να υποστηρίζουν τη δράση που αναπτύσσει ο καλλιτεχνικός διευθυντής. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν έχει εφαρμοσθεί ποτέ, γι' αυτό και έχουν δημιουργηθεί προβλήματα. Σε κανονικές συνθήκες ο καλλιτεχνικός διευθυντής και ο αναπληρωτής του (ας τον ονομάσουμε γενικό διευθυντή), συνεργάζονται και αλληλοσυμπληρώνονται στην καθημερινότητα των οργανισμών, στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση του προγράμματος. Προσοχή, όμως. Η σύμπνοια, η αγαστή συνεργασία, η γνώση και ο σεβασμός των ορίων και των αρμοδιοτήτων του καθενός είναι…

Σάμιουελ Μπέκετ: “Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΓΝΗΤΟΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΠ”

Post published:07/04/2016
Post Category:Θέατρο / Τέχνη

Την «Τελευταία Μαγνητοταινία του Κραππ», ένα από τα πιο σημαντικά κι αναγνωρίσιμα μονόπρακτα του Σάμιουελ Μπέκετ, του μεγαλύτερου—ίσως—τραγικού θεατρικού συγγραφέα του 20ου αιώνα, επέλεξε να ανεβάσει στην σκηνή Black Box του Ιδρύματος Κακογιάννη, ο εκλεκτός ηθοποιός Πάνος Σκουρολιάκος, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη και μετάφραση της Βάλιας Καϊμάκη. Το έργο, ένα πικρόχολο σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη μοναξιά, τη μοίρα της φθοράς και του θανάτου που στοιχειώνει τους θνητούς, οι οποίοι γυρεύουν στην αναπόληση ένα ξόρκι και μία διέξοδο, αποτελεί μία παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Ως συντελεστές στην παράσταση συμμετέχουν η Ελένη Καραμέρου, στην εικαστική επιμέλεια κι η Κατερίνα Σεμπέκου, ως βοηθός σκηνοθέτη. https://www.youtube.com/watch?v=QorGosyjKTM

Στα Μέγαρα σε όμορφο τοπικό έθιμο.

Post published:09/03/2016
Post Category:Τέχνη

Μέγαρον, το αμαρτωλόν…

Post published:09/11/2015
Post Category:Αρθρογραφία / Τέχνη

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Το Μέγαρο δεν έμεινε στις αρχικές του εγκαταστάσεις, που είναι αναμφισβήτητα υποδειγματικές για τον τόπο και τον πολιτισμό. Επεκτάθηκε κτηριολογικά, συνάπτοντας μεγάλα και δυσκόλως εξυπηρετήσιμα δάνεια. Αυτή η φαραωνική επέκταση τετραπλασίασε τα ούτως ή άλλως πολλά χρέη του Σημαντική η ιστορία του και μεγάλη η προϊστορία του. Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, που απετέλεσε όνειρο του Χρήστου Λαμπράκη, αλλά και παλιότερο του Λάμπρου Ευταξία, δίχασε και ένωσε ταυτόχρονα εχθρούς και φίλους του. Δίχασε ως προς τη σκανδαλώδη διαδικασία ίδρυσης και λειτουργίας του. Η κατασκευή του κτηρίου, θεωρήθηκε οικολογικό σκάνδαλο και προκάλεσε κινητοποιήσεις κατά τη δεκαετία του '80. Παρ' όλα αυτά, το κτήριο τελείωσε και άρχισε να λειτουργεί με ευθύνη του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Ένωσε το κοινό με τις παραστάσεις του σε ένα περιβάλλον - κόσμημα για τη χώρα μας. Ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός, επιχορηγείται από το κράτος που διορίζει τα μισά μέλη του Συμβουλίου του, ενώ τα άλλα μισά διορίζονται από τον σύλλογο «Οι φίλοι της μουσικής». *** Σε περιόδους ευμάρειας ακόμη, ακολούθησε μια κοστοβόρα πολιτική μετακλήσεων διάσημων ονομάτων από το εξωτερικό, ενώ υποβάθμιζε το γηγενές δυναμικό, οργανώνοντας λίγες δικές του αλλά πάντα πολυδάπανες παραγωγές. Βεβαίως, οι πόροι που του εξασφάλιζε η πολιτεία το διευκόλυναν αποφασιστικά ως…