Νομοθετικές πρωτοβουλίες ώστε οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται να έχουν υποστεί τον κατάλληλο έλεγχο πληρότητας και γνησιότητας και να μην αρκεί μια απλή εγγραφή στο μητρώο φορέων και επιχειρήσεων δημοσκοπήσεων του ΕΣΡ, ζητεί ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Σκουρολιάκος με ερώτηση προς τον υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών & Ενημέρωσης.   Στις 28 Νοεμβρίου του 2017 οι Βουλευτές Π. Σκουρολιάκος (ΣΥΡΙΖΑ), Θ. Παπαχριστόπουλος (ΑΝΕΛ) και ο Ι. Σαρίδης (Ένωση Κεντρώων), με κοινή τους επιστολή προς το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης εξέφρασαν τον προβληματισμό τους σχετικά με την σύννομη δημοσίευση δημοσκοπήσεων από την Μονάδα Ερευνών Κοινής  Γνώμης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας – ΠΑΜΑΚ..  Στην συγκεκριμένη επιστολή οι Βουλευτές τόνισαν πως η συγκεκριμένη εταιρεία δεν ανήκει «Σύλλογο Εταιρειών Δημοσκόπησης και Έρευνας Αγοράς – ΣΕΔΕΑ» και ως εκ τούτου  δεν υπόκειται σε αιφνιδιαστικούς  ελέγχους, δεν υποχρεούται να εμφανίσει τις βάσεις δεδομένων  ή να ανακοινώσει την μεθοδολογία που χρησιμοποιεί ενώ  κατά καιρούς οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύει αποκλίνουν από την πραγματικότητα όπως αυτή αποκαλύπτεται στη συνέχεια.   Κλείνοντας, ζήτησαν από το ΕΣΡ, να κινήσει τις διαδικασίες ελέγχου και αποκατάστασης της ομαλότητας στον ευαίσθητο χώρο των ερευνών της κοινής γνώμης.   Ο πρόεδρος του ΕΣΡ με την υπ’ αριθμόν πρωτοκόλλου  5803 απαντητική επιστολή προς τους Βουλευτές απάντησε πως ο έλεγχος…

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Οι εποχές που περνούν αφήνουν πίσω τη μυρωδιά και την προίκα τους. Στους χώρους των τεχνών ό,τι μένει, και πιθανόν να θεωρείται ή και να είναι παλιό πια, κάποτε ήταν νέο, ενδιαφέρον και ίσως ήταν και πρωτοποριακό. Άλλα από αυτά που μας κατέλειπε το παρελθόν ήταν δυνατά πρωτοποριακά εγχειρήματα και άντεξαν στον χρόνο και άλλα ήταν ρηχά και χωρίς σημασία, που χρησιμοποιήθηκαν για φθηνό εντυπωσιασμό, από αμηχανία ή και από άγνοια. Στην εποχή μας, όσον αφορά το θέατρο, νομίζω πως η παγκόσμια αλλά και η ελληνική σκηνή που θέλουν να προτείνουν το νέο δοκιμάζουν πολλούς τρόπους. Ένα νεωτερικό στοιχείο που το συναντά κανείς παντού είναι η χρησιμοποίηση της εικόνας ως στοιχείο - ταμπού στις παραστάσεις. Η τηλεοπτική παντοκρατορία επέβαλε την εικόνα ως απόλυτο διαμεσολαβητή για το καθετί. Επιβλήθηκε η εικόνα, ως πανάκεια σχεδόν στο θέατρο, περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο της ιστορίας του. Οι σύγχρονες τεχνολογίες στους φωτισμούς και στον σκηνικό χώρο, συμβάλλουν τα μέγιστα στην εξέλιξη της τάσης αυτής. Το πρόβλημα ανακύπτει από τη στιγμή που η εικόνα, το «θεατρικό ενσταντανέ», δεν συμμετέχει οργανικά στην παράσταση για να υποστηρίξει τη σκηνοθετική γραμμή και το νόημα του έργου, αλλά επιβάλλεται ως κάτι όμορφο αισθητικά και αυτόνομο, σε…