Ανάγκη μεγάλη λοιπόν υπάρχει για τη δημιουργία Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών σε κάποιο από τα πανεπιστήμια μας. Έχουμε ανάγκη από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους, ενδυματολόγους και φωτιστές ταλαντούχους, αλλά και με ανώτατη πανεπιστημιακή μόρφωση Του Πάνου Σκουρολιάκου* Ένα άναρχο τοπίο παρέλαβε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα στον πολιτισμό και βέβαια στο πεδίο των σπουδών που έχουν να κάνουν με αυτόν. Όσον αφορά τις θεατρικές σπουδές, η κατάσταση είναι χαώδης. Και να ήθελε κάποιος να δημιουργήσει μια τέτοια καταστροφική αναρχία σπουδών, θα έπρεπε να έχει μεγάλο ταλέντο ώστε να τα καταφέρει. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις όμως και το απαιτούμενο ταλέντο είχαν και την δέουσα ανευθυνότητα, ώστε να μας παραδώσουν ένα πλέγμα σχολών, σπουδών και διαδικασιών, που δεν καταλήγουν πουθενά. Κατ’ αρχήν να σημειώσουμε πως αν κάποιος θέλει να δηλώσει ηθοποιός, σκηνοθέτης, σκηνογράφος κοκ, μπορεί να το κάνει άνετα. Αν θέλει να εργασθεί σε κάποια από αυτές τις θέσεις, μπορεί να το κάνει, αρκεί... να βρει δουλειά και κάποιος να τον ή την πληρώνει για την εργασία αυτή. Πόσες και πόσους έχουμε δει να δηλώνουν ηθοποιοί ή σκηνοθέτες. Μοντέλα, τραγουδιστές, τηλεοπτικές περσόνες και άλλους πολλούς και πολλές. Ατράνταχτο είναι το επιχείρημα πως η δημιουργία είναι ελεύθερη και σε κανέναν δεν μπορεί να απαγορεύσει…

  Το ψωμί, μέσα από ατελείωτες εκδοχές, μας συντροφεύει πάντα ως ένα αγαπημένο φαγώσιμο, κυρίως όμως ως συνοδοιπόρος στην πορεία μας στη ζωή Του Πάνου Σκουρολιάκου* Είτε ως παντεσπάνι των πλουσίων είτε ως ψωμάκι των φτωχών, το ψωμί έχει ιστορία τόσο μακρά όσο σχεδόν η ιστορία του ανθρώπου. Αποτελεί δημιούργημά του και τον ακολουθεί πιστά, χιλιάδες χρόνια τώρα. Πέρασε τόσες φάσεις εξέλιξης στα χέρια μας όσες και τα στάδια του πολιτισμού μας. Γιατί το ψωμί, εκτός από διατροφικό είδος, είναι και στοιχείο πολιτισμού. Συντρόφευσε τον άνθρωπο στις χαρές του, τον στήριξε στα δύσκολα, συμμετείχε στις λατρευτικές και θρησκευτικές εκδηλώσεις του και, με την αρωγή και της επιστήμης, συνέτεινε στην εξέλιξη των ειδών και των τρόπων παρασκευής του έως τη σημερινή εποχή. Δαμάζοντας και καλλιεργώντας συστηματικά τα δημητριακά που υπήρχαν αυτοφυή στη φύση, ο άνθρωπος κατά πάσα πιθανότητα κάποια στιγμή έφτιαξε ένα είδος τροφής αναμιγνύοντας αλεσμένους ή καβουρδισμένους κόκκους δημητριακών με νερό, που στη συνέχεια την έψησε στη φωτιά. Φανταζόμαστε πως θα ήταν μια ξεχωριστή γεύση, στην μονοτονία του κρέατος από το κυνήγι, με το οποίο τρέφονταν σχεδόν αποκλειστικά εκείνοι οι μακρινοί μας πρόγονοι. Το σιτάρι λοιπόν αρχίζει και καλλιεργείται συστηματικά και εξαπλώνεται από τη Νότια Ασία στην Ευρώπη, τη Βόρεια…