ΓΙΟ ΧΟ ΧΟ (Εφημ. ΑΥΓΗ 11.2.2017)
Του Πάνου Σκουρολιάκου * Τη μεταπολιτευτική εποχή των μεγάλων συναυλιών υπήρχε η ανάγκη από την κατατρεγμένη Αριστερά να δίνει έναν επίσημο, «θεσμικό» πια χαρακτήρα, σε αυτές τις εκδηλώσεις. Με σημαίες, με πανό ενίοτε, με προλόγους δημάρχων, βουλευτών, αγωνιστών, αντιστασιακών. Θέλαμε τότε να βροντοφωνάξουμε ότι τέλειωσαν οι ανώμαλες καταστάσεις και πως ελεύθεροι μπορούμε να τραγουδήσουμε, να γελάσουμε, να χαρούμε. Νομίζω ότι είναι απόλυτα κατανοητό και δικαιολογημένο όλο αυτό το τοπίο. Πώς γίνεται αυτό; Να αποχαιρετάς έναν φίλο για το τελευταίο του ταξίδι, να στέκεσαι μπροστά σε αυτό το απαίσιο κουτί, που κανείς μας δεν θα αποφύγει, και να ακούς τη φωνή του από τα μεγάφωνα του θεάτρου που φιλοξενεί το τελευταίο αντίο να τραγουδά «σε είπα κατσίκα και μ’ είπες μοσχάρι». Ένα τραγούδι του... Κι όμως, γίνεται. Πρόκειται για τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, που σιγά να μη μας άφηνε να μυξοκλαίμε μες στη βολική σοβαροφάνειά μας για τον χαμό του. Έτσι ήταν πάντα ο Λουκιανός. Απρόβλεπτος. Ανατρεπτικός. Απόμακρος και ταυτόχρονα θερμά φιλικός. Με ματιά καθαρή και με κουβέντες αληθινές, σταράτες, καθόλου επιτηδευμένες, ειλικρινείς. Ήταν η επιτομή του καλού γούστου. Αυτό το εισπράττει το κοινό, βέβαια, αλλά ήταν σχολείο και για όσους συνεργαστήκαμε μαζί του στα πρώτα μας βήματα. Μαθαίναμε από τις εκδοχές…