Του Πάνου Σκουρολιάκου*  Βρίσκομαι στον δημιουργικό και επαγγελματικό χώρο του πολιτισμού σαράντα συναπτά έτη.  Αντιμετωπίσαμε και η γενιά μου, αλλά και οι παλιότεροι και οι νέοι, τόνους αδικίας και αυθαιρεσίας. Παρακολουθούσαμε λέξη τη λέξη νομοθετήματα, αποφάσεις, ερμηνείες και αυθαιρεσίες  των κυβερνώντων Νεοδημοκρατο -  Πασόκων ώστε να είμαστε σε θέση να τις αποδομήσουμε, να τις πολεμήσουμε, να τις ανατρέψουμε.  Γνωρίζω λεπτομέρειες λεπτομερειών που δημιουργούσαν ένα σύστημα αυθαιρεσιών όπου μόνον οι ημέτεροι και οι ημέτεροι των ημετέρων είχαν λόγο ύπαρξης. Οι άλλοι, έπρεπε να αγωνισθούν σκληρά για τη χαμοζωή.  Ε, λοιπόν, αυτό που ανακαλύπτω ως βουλευτής στους νόμους, τις αποφάσεις τις λειτουργίες και τις χαριστικές πρόνοιες τόσων χρόνων, είναι σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με αυτά που είχαμε ψυχανεμιστεί. Γιαυτό. Πρέπει να ξαναστήσουμε τα πράγματα από την αρχή. Το περιμένουν όλοι αυτοί που εκτός των τειχών αγωνίζονται χρόνια, χωρίς φίλους στα υπουργεία, στις κρατικές σκηνές και ορχήστρες, χωρίς μπάρμπα στην ΕΡΤ και στα κέντρα αποφάσεων. Δεν μπορούν να περιμένουν άλλο. Και έχουν δίκιο. Δεν θέλουν να εξαρτώνται από Οργανισμούς Διαχείρισης των πνευματικών έργων (μουσικές,  θεατρικά, στίχους κλπ), που δεν ελέγχουν. Θέλουν να έχουν συλλογικές συμβάσεις. Γιατί οι ηθοποιοί για παράδειγμα πληρώνονται 3,5 ευρώ την ώρα, δηλαδή 7 ευρώ την παράσταση, χωρίς να…