Οι κοινωνίες φαίνεται πως περνάνε συχνά τις ίδιες αρρώστιες, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Ο ίδιος ιός τις επισκέπτεται, απλώς μεταλλαγμένος. Και πάντα το θέατρο είναι εκεί για να στηλιτεύσει με την τέχνη τής κωμωδίας τα εκ του ιού προερχόμενα κακώς κείμενα. Το 1664 ο Μολιέρος γράφει ένα έργο που πραγματευόταν το θέμα της εκμετάλλευσης της θρησκευτικής πίστης. Όπως ήταν φυσικό, οι «υγιείς» δυνάμεις της κοινωνίας αντέδρασαν. Τα μέλη της «Εταιρείας της Αγίας Κοινωνίας», σε συνάντησή τους στο σπίτι του μαρκήσιου De Laval, αποφάσισαν να επιχειρήσουν την απαγόρευση της «κακόβουλης κωμωδίας 'Ταρτούφος'». Αλήθεια, ποιο είναι το θέμα της κωμωδίας; Γιατί ξεσήκωσε τόσο μεγάλο σάλο στο Παρίσι του Λουδοβίκου του 14ου; Το έργο αφηγείται την ιστορία του καλοκάγαθου και ευλαβή Οργκόν, που φιλοξενεί στο σπίτι του τον ψευδευλαβή Ταρτούφο, ο οποίος δεν ανήκει καν στις τάξεις του κλήρου. Επικαλείται το θείο, τις επιταγές της Εκκλησίας και της χριστιανικής ηθικής για να εξουσιάσει απόλυτα τον προστάτη του, να ζει άνετα στο σπίτι του ως φιλοξενούμενος, να σπείρει τη διχόνοια στην οικογένεια και εν τέλει να διεκδικήσει ερωτικά και την Ελμίρα, σύζυγο του Οργκόν. Στο τέλος τα πάντα αποκαλύπτονται και ο Οργκόν, και μαζί του θεατές, με τον τρόπο του θεάτρου παίρνουν ένα μάθημα…

  11.01.2014 Πολλές οι «αποτιμήσεις» για τα έργα και τις ημέρες σε όλους τους τομείς για το 2013 που μόλις έφυγε. Εκείνες που αφορούν τον πολιτισμό έχω την εντύπωση πως ήταν λιγότερες από άλλες χρονιές και πιο αμήχανες. Η δική μου αίσθηση είναι πως αυτό που κυριάρχησε στην περιοχή του πολιτισμού ήταν η παντελής έλλειψη φροντίδας της πολιτείας γι' αυτόν. Η εκκωφαντική απουσία της. Δύσθυμα και από «υπόλοιπα ευθύνης» σύρθηκε πίσω από τυπικές υποχρεώσεις της. Στον χώρο του πολιτισμού κινήθηκαν ιδιωτικά ολιγοπώλια πια, και ατομικές ή ομαδικές πρωτοβουλίες δημιουργών. Η εγκατάλειψη του πολιτισμού από τους θεράποντες των μνημονιακών μας δεσμεύσεων δεν είναι τυχαία. Δεν γίνεται επειδή οι άνθρωποι είναι απλώς άμουσοι και αγράμματοι. Πολιτική επιλογή τους είναι να εξοικονομήσουν χρήματα από εκεί Ας μην επαναλάβουμε για ακόμη μία φορά την υποχρέωση της πολιτείας απέναντι στις τέχνες και τα γράμματα. Ας μη φέρουμε παραδείγματα της φροντίδας προς αυτά τα αγαθά από τις χώρες της Ευρώπης, την οποία επικαλούμαστε για οποιοδήποτε αντιλαϊκό μέτρο. Ας μη συζητήσουμε ούτε καν για τη Γερμανία της κ. Μέρκελ στον τομέα αυτό! Ας δούμε τα εδώ χάλια μας. Κατ' αρχάς θα ήθελα να θυμίσω πως έχουμε υπουργείο Πολιτισμού και ο υπουργός λέγεται Πάνος Παναγιωτόπουλος. Υπήρξε δικηγόρος και…

14.12.2013 Δεν υπάρχει πιο θνησιγενής, πιο στιγμιαία μορφή τέχνης, από την τέχνη της υποκριτικής. Εξαφανίζεται τη στιγμή που γεννιέται πάνω στο σανίδι. Με το τέλος της παράστασης υπάρχει το τυπωμένο έργο, το σκηνικό, τα κοστούμια δεν υπάρχει όμως η υποκριτική που συνδέει και ζωντανεύει όλα τα επιμέρους στοιχεία της. Ένα αερικό είναι η τέχνη του θεατρίνου που χάνεται με το κλείσιμο της αυλαίας. Κι αυτό οι ηθοποιοί το ξέρουν πολύ καλά. Αναλλοίωτη παραμένει η υποκριτική τους κατάθεση στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Εκεί όπου το μέσον «κλειδώνει» τη στιγμή και τη διασώζει ες αεί ίδια και απαράλλακτη! Ίσως γι' αυτό οι θεατρίνοι θεωρούν ως μέγιστη επιβράβευση την επιτυχία τους στο θέατρο. Εκεί όπου ο ηθοποιός με το κοινό βρίσκονται στην πιο ζωντανή, ελεύθερη και δημιουργική σχέση. Μικρογραφία ζωής ο βίος στο σανίδι. Από την προετοιμασία στη σχολή θεάτρου, στην πρώτη παρουσία, τη σταδιακή συνειδητοποίηση του υπέροχου κόσμου της πρόβας, της σκηνής, του παρασκηνίου, της πρεμιέρας, την αποτυχία, την επιτυχία. Περνώντας τα χρόνια και μένοντας κανείς στον κόσμο του θεάτρου, κρατά ελάχιστα χειροπιαστά. Φωτογραφίες, αποκόμματα κριτικών, κάποια «φροντιστηριακά» ρόλων (ένα ψεύτικο μουστάκι, ένα δαχτυλίδι, ένα σκουφί...). Τον πλούτο, τον κουβαλά μέσα του. Οι αναμνήσεις του σανιδιού είναι παντοδύναμες. Γνωστή…