του Πάνου Σκουρολιάκου*   Με όλες τις πιέσεις και τα εμπόδια που μπαίνουν από τους νοσταλγούς του μεγάλου φαγοποτιού του παρελθόντος, συνεχίζουμε με άποψη, πείσμα και όραμα, που πρέπει να καταγραφεί και στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που διεξάγεται αυτές τις ημέρες. Ήρθε η «πρώτη φορά Αριστερά» τον Ιανουάριο του '15, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της διακυβέρνησης και στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, με αποσκευές σημαντικές σε ανθρώπους, εμπειρίες και γνώσεις. Ο τομέας του πολιτισμού, άλλωστε, απετέλεσε ανέκαθεν προνομιακό της πεδίο. Αλήθεια, τι έγινε αυτά τα δύο χρόνια της διακυβέρνησης; Να ξεκινήσουμε ίσως από το τι βρήκε από τους προηγούμενους; Ειλικρινά, δεν φτάνουν οι σελίδες της «Αυγής» για να το περιγράψουμε. Τούτο θα σημειώσω μόνο. Όλοι όσοι βρισκόμασταν στο πεδίο του πολιτισμού όλα αυτά τα χρόνια γνωρίζαμε, είχαμε ζήσει και καταγράψει παρανομίες, αδικίες και αυθαιρεσίες ων ουκ έστι αριθμός. Τώρα που βρισκόμαστε στη θέση της βουλευτικής και κυβερνητικής ευθύνης και έχουμε τη δυνατότητα να ανιχνεύσουμε ποια είναι ακριβώς η κατάσταση «από τα μέσα», είμαστε επιεικώς σοκαρισμένοι! Ανοίξαμε την καταπακτή και ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με μια πραγματικότητα που κάνει τις πιο πολεμοχαρείς ενστάσεις μας για τα πεπραγμένα της δικομματικής διαπλεκόμενης διακυβέρνησης των προηγούμενων χρόνων να μοιάζει χαρούμενο παιδικό τραγουδάκι.…