Του  Πάνου Σκουρολιάκου*  Στη συνοριογραμμή ακριβώς δύο  κρατών υπήρχε ένα παράθυρο,  εγκατεστημένο στο πουθενά. Κάποιος το έβαλε εκεί για να βλέπει   ο  γείτονας,  τον γείτονα και να συνεννοούνται. Γιατί υπήρχαν προβλήματα και διαφορές ανάμεσα τους. Όπως πολύ συχνά συμβαίνει ανάμεσα στους γείτονες. Στη μεσοτοιχία, στα διπλανά αμπέλια, στα σύνορα εντός του πελάγου, οπουδήποτε εν πάσει  περιπτώσει υπάρχει έδαφος διεκδίκησης της περιουσίας του ενός από τον άλλον. Και όταν λέμε περιουσία, δεν εννοούμε μόνο τα αμπελοχώραφα  και τις βραχονησίδες. Αλλά σε αυτήν την περιουσία, να συμπεριλάβουμε την  ιστορία, την καταγωγή, την γλώσσα, την «ψυχή των ονομάτων» όπως συχνά λένε οι απέναντι διαφωνούντες .  Υπήρχε πολύς κόσμος επιφορτισμένος με   το θεάρεστο έργο της διαιώνισης  των διαφορών και των αντιπαλοτήτων. Ήταν οι εθνικόφρονες υπερπατριώτες που η φλόγα τους για τα δίκαια και ιερά της φυλής και του κράτους, τους  οδήγησε στην πλήρη και αποκλειστική απασχόληση  στην υπηρεσία αυτού του τίμιου και υπέρ  πάντων αγώνα, που ήταν αγών   πολύ αγαπητός σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Ένθεν κακείθεν.  Τον τοποθετούσαν    πολύ υψηλά στο  αξιακό  σύμπαν τους.  Η πίστη σε αυτόν τον αγώνα ήταν στην κορυφή της κοινωνικής ζωής. Μετά ερχόντουσαν τα άλλα, δευτερεύοντα ζητήματα:  Οικονομία,  υγεία,  εκπαίδευση.   Δημιουργήθηκαν λοιπόν στρατιές επαγγελματιών  εθνικοφρόνων  και «πατριδολατρών» που…