Τι κάνουμε με τον πολιτισμό;

 Του Πάνου Σκουρολιάκου *   Η διαχείριση του πολιτιστικού προϊόντος είναι το ίδιο σημαντική με την παραγωγή αυτού του προϊόντος. Το πώς φτάνουν οι νέες δημιουργίες αλλά και το πολιτιστικό απόθεμα μιας χώρας στο κοινό, γηγενείς και επισκέπτες, είναι κάτι το οποίο απαιτεί επιστημοσύνη, έμπνευση και σκληρή δουλειά. Οι καθ' ύλην αρμόδιοι κρατικοί και κυβερνητικοί παράγοντες έχουν ταυτόχρονα να επιλύσουν θέματα στρεβλώσεων, κακών χειρισμών της καθημερινότητας ή του παρελθόντος, να επιλύσουν προβλήματα που έχουν να κάνουν με τον ανθρώπινο παράγοντα, έως ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια των έργων τέχνης, την καλλιτεχνική παιδεία και τις καινοτόμες ιδέες που πρέπει να υλοποιούνται σε εποχές που οι νέες ιδέες και οι τεχνολογίες παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην καθημερινή ζωή και την εξέλιξη των πάντων. Δυστυχώς η μεγάλη πλειονότητα των καλλιτεχνών - δημιουργών αντιμετωπίζονται από τις κυβερνήσεις ωσάν αλλόκοτα πλάσματα που μπορούν να τραφούν από το χειροκρότημα και έναν καλό λόγο. Για τα προς το ζην θα πρέπει να κάνουν μια άλλη δουλειά, «κανονική», ιδιαιτέρως οι νέοι και πρωτοεμφανιζόμενοι. Παρατηρούμε πως οι δυσμενείς εργασιακές και άλλες κοινωνικές ρυθμίσεις δοκιμάζονται πρωτίστως στους χώρους εργασίας των καλλιτεχνών. Το αναιμικό και σε πολλές περιπτώσεις ανύπαρκτο συνδικαλιστικό κίνημα καταρρέει σαν χάρτινος πύργος στην πρώτη εργοδοτική επίθεση. Υπάρχει μια υπερπληθώρα…

Continue Reading Τι κάνουμε με τον πολιτισμό;

Χρόνος εργασίας και ελεύθερος χρόνος

Ο ελεύθερος χρόνος για την παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης, η ενασχόληση με διάφορα σπορ ή η επίσκεψη σε κάποιο μουσείο εξασφαλίζει στον εργαζόμενο πληρότητα, ικανοποίηση, σωματική και ψυχική ακμαιότητα για να επιστρέψει στην εργασία του με καλή διάθεση και νέες δυνάμεις Του Πάνου Σκουρολιάκου * Σε εποχές περασμένες συζητούσαμε για τον ελεύθερο χρόνο πέραν του χρόνου εργασίας, τον οποίο συνδέαμε με τον πολιτισμό. Με την κρίση που φορτωθήκαμε ως κράτος και κοινωνία, όλη αυτή η συζήτηση αποτελεί μια ανάμνηση που δεν ακουμπά την πραγματικότητα την οποία βιώνουμε. Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα και με την Οκτωβριανή Επανάσταση μπήκαν τα θεμέλια της συζήτησης για την ανάγκη ύπαρξης δημιουργικού χρόνου των εργατών, πέρα από τον χρόνο της εργασίας. Ένας χρόνος που έπρεπε να καταναλώνεται δημιουργικά, φέρνοντας τους εργάτες σε επαφή με διάφορες μορφές τέχνης, σε πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες και δράσεις μόρφωσης και επιμόρφωσης. Μοντέλα της πιο πάνω κατεύθυνσης μπήκαν ως διεκδικήσεις των προοδευτικών και αριστερών εργαζομένων απέναντι στην αστική εξουσία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επιτυγχάνοντας πολλές κατακτήσεις. Αλίμονο όμως. Εν μέσω εκατομμυρίων ανέργων σε παγκόσμια κλίμακα, κανείς δεν μιλά πια για τον ελεύθερο χρόνο όπως μιλάγαμε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, κυρίως στις χώρες της Δυτικής…

Continue Reading Χρόνος εργασίας και ελεύθερος χρόνος

Μίμοι σιωπηλοί ( Εφημ.ΑΥΓΗ 1 Σεπτ. 2018 )

Κλάδος της υποκριτικής και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περιοχή του Θεάτρου, είναι η «Μιμική» και το θέατρο των Μίμων. «Σιωπηλό Θέατρο» θα το λέγαμε, ή «βουβό θέατρο». Στις μέρες... Του Πάνου Σκουρολιάκου*  Κλάδος της υποκριτικής και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περιοχή του Θεάτρου, είναι η «Μιμική» και το θέατρο των Μίμων. «Σιωπηλό Θέατρο» θα το λέγαμε, ή «βουβό θέατρο». Στις μέρες μας διακονείται με επιτυχία από σπουδαίους δημιουργούς του είδους, πάνω στην κατεύθυνση που χάραξε κατά τη σύγχρονη εποχή, ο Γάλλος Μαρσέλ Μαρσώ. Επηρεασμένος από τον Τσάρλυ Τσάπλιν, παρουσιάζει το 1946 το πρώτο του μιμόδραμα, ακολουθώντας τα ίχνη του «χαμινιού» και δημιουργώντας ένα δικό του πρόσωπο, τον κλόουν Μπιπ. Με την ίδρυση της δικής του σχολής, τη δεκαετία του '70, εκπαίδευσε πολλούς ταλαντούχους μίμους, που εξέλιξαν το είδος του θεάτρου αυτού. Μας δίνουν παραστάσεις εξαιρετικής γοητείας, θεατρικά δρώμενα που απελευθερώνουν τη φαντασία και μιλούν βαθειά στην ψυχή του θεατή. Την ίδια εποχή, δρουν και άλλοι σπουδαίοι δάσκαλοι της μιμικής, όπως ο Ζακ Λεκόκ, που είχε ως επίκεντρο της παιδαγωγικής του μεθόδου τη μάσκα. Η Γαλλία λοιπόν, αυτά τα χρόνια έγινε το κέντρο της αναβίωσης και εξέλιξης μιας τέχνης πανάρχαιας. Η αρχή, έγινε στην Αρχαία Ελλάδα. Η μιμώ, ήταν ο πίθηκος. Οι καλλιτέχνες μίμοι (που…

Continue Reading Μίμοι σιωπηλοί ( Εφημ.ΑΥΓΗ 1 Σεπτ. 2018 )

Ένας δάσκαλος ηθοποιών

Πριν από σαράντα χρόνια, περίπου τέτοια εποχή, ολοκλήρωσα τη μαθητεία μου πλάι σε έναν σπουδαίο δάσκαλο ηθοποιών. Ήταν ένας άνθρωπος πέρα από το μπόι των συνηθισμένων... Του Πάνου Σκουρολιάκου* Πριν από σαράντα χρόνια, περίπου τέτοια εποχή, ολοκλήρωσα τη μαθητεία μου πλάι σε έναν σπουδαίο δάσκαλο ηθοποιών. Ήταν ένας άνθρωπος πέρα από το μπόι των συνηθισμένων ανθρώπων, μια προσωπικότητα δυνατή, ένας ελεύθερος πολίτης - διανοούμενος. Ήταν ο Πέλος Κατσέλης που γεννήθηκε στο Ναζλί της Μικράς Ασίας, με καταγωγή ηπειρώτικη και ήρθε με την καταστροφή της Σμύρνης στην Ελλάδα. Τελείωσε την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα σπούδασε το θέατρο, πλάι στον σπουδαίο Φώτο Πολίτη. Από νεαρός, έγραφε σε σημαντικά περιοδικά τέχνης ( Ελληνικά Γράμματα, Επιθεώρηση Τέχνης κ.ά.). Συνέχισε τις θεατρικές του σπουδές σε Αυστρία και Γερμανία, δίνοντας μας σπουδαίες μελέτες και δοκίμια γύρω από το θέατρο. Δεν ήταν και τόσο συνηθισμένο εκείνη την εποχή, να σπουδάσει θέατρο κάποιος στην Ευρώπη και να καταθέσει τόσο εμπεριστατωμένα τις απόψεις του γι' αυτό. Επιστρέφοντας (τη δεκαετία του '30), σκηνοθετεί και αναλαμβάνει τη διεύθυνση του «Άρματος Θέσπιδος», της κινητής μονάδας του Εθνικού Θεάτρου, έχοντας προηγουμένως κατά την παραμονή του στη Γερμανία, μελετήσει τα κρατικά περιοδεύοντα θέατρα της Σαξωνίας -…

Continue Reading Ένας δάσκαλος ηθοποιών

Για τον Κώστα Μουρσελά

Του Πάνου Σκουρολιάκου * Αν στα λεξικά για κάθε λήμμα υπήρχε και μια φωτογραφία, στο λήμμα «σεμνότητα» θα έπρεπε να εμφανίζεται η φωτογραφία του συγγραφέα Κώστα Μουρσελά. Η πρώτη μου επαφή μαζί του... Αν στα λεξικά για κάθε λήμμα υπήρχε και μια φωτογραφία, στο λήμμα «σεμνότητα» θα έπρεπε να εμφανίζεται η φωτογραφία του συγγραφέα Κώστα Μουρσελά. Η πρώτη μου επαφή μαζί του ήταν βεβαίως μέσα από τα έργα του. Κατ' αρχήν με το εμβληματικό «Εκείνος κι Εκείνος» και τους ανεπανάληπτους Διαμαντόπουλο και Μιχαλακόπουλο στους ρόλους του Λουκά και του Σόλωνα, που ξεγλίστρησε από τη χουντική λογοκρισία και παιζόταν στην τηλεόραση εκείνη τη μαύρη περίοδο. Μετά με τα θεατρικά του έργα «Άνθρωποι και άλογα» και «Η κυρία δεν πενθεί» στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, το «Ω τι κόσμος μπαμπά» στο Θέατρο Σάτιρας και πολλά ακόμη, έως την πεζογραφία του, με κορυφαίο το μυθιστόρημα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά». Το καλοκαίρι του 2011 θέλαμε να ανεβάσουμε στο θέατρο το «Εκείνος κι Εκείνος». Του ζητήσαμε την άδεια. Δέχτηκε με χαρά. Αλλά, ω της σεμνότητας, μας είπε: «Είσαστε σίγουροι, βρε παιδιά, πως θέλετε να το ανεβάσετε; Μήπως χάσετε τα λεφτά σας; Λέει κάτι σήμερα;». Ο Μουρσελάς ήξερε ότι έχει να πει πολλά ο λόγος του…

Continue Reading Για τον Κώστα Μουρσελά

Για τη Χρύσα Σπηλιώτη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Αθήνα 1 Αυγούστου  2018 Εξαντλήσαμε όλον τον χρόνο, να περιμένουμε ένα καλό νέο για την Χρύσα. Δυστυχώς η Χρύσα Σπηλιώτη δεν θα είναι πια μαζί μας εδώ. Το θέατρο θα είναι πιο φτωχό, και όσοι από την συντεχνία του θεάτρου πορευτήκαν μαζί της θα βιώνουν διπλή απώλεια. Την αποχαιρετούμε κρατώντας το ταλέντο της, την ευγενική της ψυχή και τα έργα της που θα ζωντανεύουν στα θεατρικά πατάρια όπου γης.   Για την ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού Της κοινοβουλευτικής Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΝΟΣ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΣ

Continue Reading Για τη Χρύσα Σπηλιώτη

Συνέντευξη του βουλευτή Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου στον ραδιοσταθμό 247 για την πλαζ Λουκιανού Κηλαηδόνη

Συνέντευξη του βουλευτή Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου στον ραδιοσταθμό 247 για την τελετή μετονομασίας της πλαζ Βουλιαγμένης σε πλαζ Λουκιανού Κηλαηδόνη, και αναφορά στο Πάρτι του Λουκιανού στην πλαζ της Βουλιαγμένης,  το 1983, όπου ο Πάνος Σκουρολιάκος μετείχε στην διοργάνωση. https://www.youtube.com/watch?v=HWufotMertw

Continue Reading Συνέντευξη του βουλευτή Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου στον ραδιοσταθμό 247 για την πλαζ Λουκιανού Κηλαηδόνη