Του Πάνου Σκουρολιάκου* Ο Ευαγγελάτος αγαπούσε τους συνεργάτες του. Δεν έδινε παραγγέλματα για το πώς θέλει κάποιον ρόλο, ένα σκηνικό ή για το πώς θα είναι ακριβώς η μουσική και η χορογραφία. Έλεγε πως ο σκηνοθέτης πρέπει να γοητεύεται και να γοητεύει Ο Σπύρος Α. Ευαγγελάτος συνήθιζε να λέει ότι πασχίζει να είναι σοβαρός και όχι σοβαροφανής. Έτσι σοβαρό και ευδιάκριτο ήταν το πέρασμα του από τον μάταιο -όπως συνηθίζουμε να λέμε- τούτο κόσμο. Όμως έκανε ανάλαφρη την παρουσία του το αστείρευτο και υψηλού επιπέδου χιούμορ του, μαζί με την καλή διάθεση για τους ανθρώπους και τα έργα τους και το απίστευτο δικό του προσωπικό παράδειγμα ιερής μανίας και αφοσίωσης με ό,τι καταπιανόταν. Τον γνώρισα όταν ήταν στο ύψιστο σημείο της διαδρομής του. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και, με το «Αμφι - Θέατρό» του να μεσουρανεί, αναζητούσε νέους ηθοποιούς για το ανέβασμα της «Ψυχοστασίας», μιας παράστασης που είχε ως υλικό αποσπάσματα από χαμένα έργα του Αισχύλου. Πήγα στην «ακρόαση» βέβαιος πως δεν θα τα καταφέρω, αλλά πήγα κυρίως ως συμπαράσταση σε μια φίλη ηθοποιό. Μιλιούνια οι συμμετέχοντες. Το θέατρο Ριάλτο στην οδό Κυψέλης γεμάτο μέσα κι έξω. Δείγμα της αποδοχής και του σεβασμού της συντεχνίας του θεάτρου…