Του Πάνου Σκουρολιάκου*   Η μάσκα στο θέατρο κληρονομείται από τους Ρωμαίους και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ρωμαϊκού θεάτρου. Τον Μεσαίωνα τη συναντάμε στα θρησκευτικά δράματα με θέματα από τη Βίβλο και αργότερα τη βλέπουμε να διαπρέπει στην Κομέντια Ντελ Άρτε. Κάθε ρόλος εδώ, ανδρικός ή γυναικείος, έχει τη δική του μάσκα. Ο άνθρωπος, σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής του διαδρομής, είχε επίγνωση της φθαρτότητας και του περιορισμένου της δύναμής του. Όσο κι αν προόδευε, όσα κι αν κατάφερνε, πάντα υπήρχε κάτι που δεν μπορούσε να κάνει. Τότε, κρύβοντας το πραγματικό, εφήμερο και αδύναμο πρόσωπό του, κατέφευγε στο προσωπείο. Τη μάσκα. Τη χρησιμοποίησε για να καλύψει πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους ανάγκες. Για έναν μεγάλο βασιλέα, εκτός του ότι ήταν αδιανόητο να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη το σώμα του μετά τον θάνατο, θα έπρεπε να φροντίσουν οι υπήκοοί του, να αποκρυφτεί και το πρόσωπό του, με τη μάσκα που όπως όλες οι μάσκες, κρύβει το πρόσωπο. Αυτή είναι η νεκρική μάσκα. Τη συναντάμε στην αρχαία Αίγυπτο, στην αρχαία Ελλάδα και σε προκολομβιανούς πολιτισμούς. Μπαίνοντας στο πεδίο του ιερού, η μάσκα έχει τη θέση της και σε λατρευτικές εκδηλώσεις. Για τις μαγικοθρησκευτικές τελετές της πρώιμης λίθινης εποχής, μάσκες με…