ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ           (Μια άχρηστη δράση;)

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Ποιός  είπε ότι το θέατρο στο σχολειό, στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια δηλαδή εκπαίδευση  ωφελεί  τους μαθητές; Ποιος είπε πως η δραματουργία, η υποκριτική,  το εικαστικό ή μουσικό μέρος μιας παράστασης  και εν τέλει η ομαδική δημιουργία είναι κάτι που προετοιμάζει τους αυριανούς επιστήμονες, τεχνίτες, αγρότες, τους πολίτες  κατά τρόπο θετικό;   Δεν ομολογείται σαφώς, αλλά το κυρίαρχο μοντέλο, είναι εκείνο του μοναχικού μαθητή, που θα πρέπει να προετοιμασθεί στα μαθήματα μιας ορισμένης κατεύθυνσης, κλεισμένος στο καβούκι του άγχους και της αγωνίας για την επιτυχία στις πανελλήνιες, να σπουδάσει μοναχικά και μόνος τέλος να μπει  στη μεγάλη αρένα της επαγγελματικής ζωής όπου επιβιώνει ο πιο καλός, ο πιο σκληρός και γιατί όχι, ο πιο αδίστακτος. Σκέφθηκε κανείς από  τους θιασώτες του μοντέλου αυτού του μοναχικού λύκου που περιγράψαμε,  τη συνάφεια και  τη σχέση που μπορεί να έχουν η έκθεση ή τα μαθηματικά με τις καλές τέχνες και εν προκειμένω με  το θέατρο; Πέρασε από το νου κανενός από αυτούς πως  κατανοείς καλύτερα τα μαθηματικά μέσω του θεάτρου; Πως γράφεις καλύτερες εκθέσεις ίσως; Αυτονόητα, το θέατρο, αποτελεί έναν χώρο γλωσσικής άσκησης και δημιουργίας. Η διδασκαλία της ποίησης, των αρχαίων κειμένων και η κατάθεση στο χαρτί των σκέψεων και απόψεων  των…

Continue Reading ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ           (Μια άχρηστη δράση;)