Ευρωπαϊκή Ένωση vs ψηφιακή πειρατεία

 

Μεγάλη κατάκτηση για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, για την εμπέδωση της δημοκρατίας αλλά και τον σεβασμό εργασιακών και πνευματικών δικαιωμάτων αποτελεί η υιοθέτηση από το…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Μεγάλη κατάκτηση για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, για την εμπέδωση της δημοκρατίας αλλά και τον σεβασμό εργασιακών και πνευματικών δικαιωμάτων αποτελεί η υιοθέτηση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίσματος για την καταπολέμηση της ψηφιακής πειρατείας και την μη απόδοση πνευματικών δικαιωμάτων από τις μεγάλες εταιρείες κινητών αλλά και εφαρμογών (Google, Amazon, Facebook, Apple κ.λπ.) προς τους δικαιούχους πνευματικούς δημιουργούς. Η μεταρρύθμιση αυτή στόχο έχει να υποχρεώσει τους κολοσσούς του Διαδικτύου να μοιράζονται πιο δίκαια τα έσοδα με τους δημιουργούς στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα, δημιουργείται ένα «συγγενικό δικαίωμα» που επιτρέπει στις εφημερίδες ή στα ειδησεογραφικά πρακτορεία να αποζημιώνονται όταν η παραγωγή τους αναπαράγεται στο Διαδίκτυο.

Η παρούσα κυβέρνηση της χώρας μας έχει ήδη ενσωματώσει την Κοινοτική Οδηγία του 2014 στο ελληνικό δίκαιο. Κάτι που ήταν ζητούμενο από τους πνευματικούς – καλλιτεχνικούς δημιουργούς και όχι μόνο. Με τον νόμο αυτό μπήκε οριστικό τέλος στις παρανομίες και αυθαιρεσίες ετών εκ μέρους εταιρειών μονοπωλιακών χαρακτηριστικών, όπως η ΑΕΠΙ. Όταν λοιπόν το πρόσφατο ψήφισμα μετατραπεί σε Κοινοτική Οδηγία, πρέπει το ελληνικό κοινοβούλιο να αποφασίσει για την εκ νέου εναρμόνιση της νομοθεσίας μας με τη νεότερη Οδηγία.

Για να επανέλθουμε στα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να σημειώσουμε ότι από μέρους της τίθεται θέμα ανισοτιμίας των σχέσεων αυτών των πλατφορμών με το δημοκρατικό σύστημα. Εμφανέστατο είναι ότι όλες αυτές οι πλατφόρμες πλεονεκτούν έναντι της δημοκρατικής διαδικασίας και της ομαλής εξέλιξης του δημόσιου βίου. Να θυμηθούμε το σκάνδαλο της Cambridge Analytika όπου το Facebook παρέδωσε το κλειδί για τα προσωπικά δεδομένα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών. Ακόμα, πρέπει να πούμε ότι αυτοί οι οικονομικοί κολοσσοί αναπτύσσουν συμμαχίες μεταξύ τους προκειμένου να αποφύγουν την πληρωμή δικαιωμάτων σε ΜΜΕ και δημιουργούς. Με την ίδια επιμονή πιέζουν ώστε να απολαμβάνουν φορολογικά πλεονεκτήματα με τη μορφή της επιστροφής φόρων.

Όλα τα πιο πάνω, εκτός του ότι επιμολύνουν την πολιτική διαδικασία, δυσκολεύουν και τον ανταγωνισμό. Εδώ έχουν βρει ισχυρή αντίσταση στο πρόσωπο της Δανής επιτρόπου Ανταγωνισμού Μαργκερέτε Βεστάγκερ. Πρόσφατα, η Κομισιόν επέβαλε στην Apple πρόστιμο 14,5 δισ. δολαρίων. Το ίδιο και στις Facebook και Qalccom.

Το ψήφισμα αυτό, το οποίο όπως είπαμε στη συνέχεια θα πάρει τη μορφή Οδηγίας προς όλα τα κράτη – μέλη της Ε.Ε., συνάντησε κατά την επεξεργασία του τη σφοδρή αντίδραση των συντηρητικών και ακροδεξιών δυνάμεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. «Σημαιοφόρος» σε αυτόν τον αγώνα, ο Ιταλός υπουργός Ντι Μάιο, αρχηγός του κόμματος των Πέντε Αστέρων. Υποστήριξε εξαιρετικά ακραίες θέσεις προκειμένου να μην ισχύει κανένας έλεγχος, να καταστρατηγούνται εργασιακά και πνευματικά δικαιώματα και να υπάρχει περιβάλλον ζούγκλας σε βάρος των εργαζομένων και των πνευματικών δημιουργών προς όφελος των μεγάλων εταιρειών – πλατφορμών και, τελικά, σε βάρος της δημοκρατίας και των πολιτών. Ο Ντι Μάιο επιτέθηκε ακόμη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς προσπαθώντας να επηρεάσει το εκλογικό σώμα προς όφελος της Ακροδεξιάς και του άκρατου οικονομικού νεοφιλελευθερισμού, ευχόμενος μετά τις προσεχείς ευρωεκλογές να υπάρξει «μια εντελώς ανανεωμένη κοινοτική ηγεσία που ούτε καν θα της περνάει από το μυαλό να εισάγει παρόμοια σκουπίδια». Πράγμα που ανάγκασε τον πρόεδρο του Ε.Κ. Αντόνιο Ταγιάνι να καλέσει τον πρωθυπουργό της Ιταλίας Τζουζέπε Κόντε «να πάρει αμέσως αποστάσεις» από τις δηλώσεις Ντι Μάιο. «Το να απειλείς τον μοναδικό ευρωπαϊκό θεσμό που εκλέγεται απευθείας από τους πολίτες είναι έργο των δημοκρατικά αναλφάβητων» κατέληξε.

Η προάσπιση των δικαιωμάτων των πνευματικών δημιουργών, μουσικών, συγγραφέων, δημοσιογράφων και άλλων πολλών, δεν είναι θέμα κάποιας συντεχνίας. Δεν είναι μόνο οικονομικό θέμα. Είναι, κυρίως, θέμα ελευθερίας και δημοκρατίας.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ :  https://www.avgi.gr/article/10812/9245444/europaike-enose-vs-psephiake-peirateia   )

Ψηφιακή Επικράτεια και Καλές Τέχνες

Ψηφιακή Επικράτεια και Καλές Τέχνες - Κεντρική Εικόνα/Video

 Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Ζούμε σε έναν κόσμο, όπου με ταχύτατους ρυθμούς μια από τις πιο σημαντικές  ανθρώπινες προόδους  καθορίζει πια όλες της παραμέτρους της ζωής στον πλανήτη.

Η ψηφιακή κατάκτηση της ανθρώπινης δημιουργίας αδόκιμα ίσως, αλλά για να υπάρχει ένα μέτρο, μπορούμε να πούμε πως συγκρίνεται με την ανακάλυψη του τροχού, ή εκείνη του ηλεκτρικού ρεύματος.

Χώρες όπου αρκετά νωρίς αντιλήφθηκαν την αξία των νέων τεχνολογιών, προσαρμόσθηκαν εγκαίρως και ήδη βρίσκονται σε καλύτερες θέσεις στον κοινωνικό, οικονομικό και δημιουργικό τομέα.

 Η ψηφιακή τεχνολογία δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες και τις καλές τέχνες. Σπουδαίοι εικαστικοί την χρησιμοποιούν στα έργα τους, performers κάνουν θαύματα με την αρωγή της, η ποιότητα στα οπτικοακουστικά μέσα βελτιώνεται εξαιρετικά. Η ψηφιοποίηση βοηθάει ακόμα και στην ταχύτητα επικοινωνίας με το κοινό, έργων τέχνης, ιδεών, ειδήσεων και επιστημονικής γνώσης.

Θεωρώ σημαντικό, ότι στη χώρα μας υπάρχει Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης. Πέρα από τις ενέργειές του για τηλεοπτική κάλυψη στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας, κάτι για το οποίο ουδείς προηγουμένως είχε ενδιαφερθεί, ή για την παροχή γρήγορου internet σε απομακρυσμένες περιοχές, το υπουργείο προχώρησε σε ένα σημαντικό βήμα για τον κόσμο των οπτικοακουστικών τεχνών.

Δημιούργησε ήδη, ένα νέο επενδυτικό κίνητρο για την παραγωγή κινηματογραφικών και οπτικοακουστικών έργων στην Ελλάδα. Με ένα ποσόν 75 εκατομμυρίων ευρώ που έχουν ήδη δεσμευτεί, ο Υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής κ. Νίκος Παππάς, κάλεσε τον καλλιτεχνικό κόσμο να κάνει χρήση των επενδυτικών ευκαιριών που προσφέρει ο επενδυτικός νόμος 4399 του 2016. Η πρόσκληση απευθύνεται και στην εγχώρια και στην διεθνή αγορά. Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη διεθνής διαφημιστική καμπάνια για την προσέλκυση ξέων παραγωγών. Να σημειώσουμε πως εφ’ όσον απορροφηθούν τα 75 εκατομμύρια, θα υπάρχει και νέο πρόσθετο ποσόν 375 εκατομμυρίων, σύμφωνα με τον Γ.Γ. του υπουργείου κ. Λευτέρη Κρέτσο. Κινηματογραφικές παραγωγές, ντοκιμαντέρ, αλλά και video games ή animation, υπάγονται σε καθεστώς ενίσχυσης, της οποίας το είδος και η ένταση έχει τη μορφή επιχορήγησης (cash rebate). Η Ελληνική εκδοχή του νόμου αυτού, είναι κατά πολύ θετικότερη από πολλούς αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Το cash rebate είναι μια καινοτομία σημαντική για τα ελληνικά δεδομένα. Φυσικά η όλη διαδικασία γίνεται ψηφιακά, με διαφάνεια και δημόσιο έλεγχο. Αντιμετωπίζεται επιτέλους ο οπτικοακουστικός κλάδος ως ενιαίος και αδιαίρετος κλάδος παραγωγής και δημιουργίας έργων με υψηλή προστιθέμενη αξία. Στην εποχή όπου η βαριά κινηματογραφική βιομηχανία χρησιμοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία για το γύρισμα ταινιών είτε εξ ολοκλήρου στα στούντιο είτε και σε φυσικούς χώρους, πρέπει να  σπεύσουμε, ώστε να καλύψουμε τον χαμένο καιρό.

Η ψηφιακή επικράτεια μπορεί να δώσει πολλά στη χώρα μας ιδιαίτερα τώρα, που βγαίνοντας από την νύχτα των μνημονίων έχουμε ανάγκη καινοτόμες επενδύσεις ώστε να συνεχίσουμε σε δρόμους καλύτερους για τη χώρα και τον λαό.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ της Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.insider.gr/apopseis/vlogs/80708/psifiaki-epikrateia-kai-kales-tehnes)

Εφέ: Από τον ασκό στην ψηφιακή εποχή ( Εφημ. ΑΥΓΗ 26.08.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Στη διαδικασία της δημιουργίας μιας θεατρικής παράστασης, η συντεχνία των θεατρίνων, από πολύ νωρίς, εμπλούτισε την σκηνική παρουσίαση των κειμένων με στοιχεία που εξυπηρετούσαν το κείμενο, ικανοποιούσαν τις ανάγκες του θεάματος και πρόσφεραν στον θεατή πληρότητα και ικανοποίηση.

Ηχητικά και οπτικά εφέ δημιουργούνται με σύγχρονες μεθόδους και με τη συνδρομή της επιστήμης και της τεχνολογίας. Ψηφιακά κατασκευάζεται οποιοδήποτε ηχητικό εφέ χρειάζεται και μάλιστα με την παραμικρότερη λεπτομέρεια που απαιτεί το έργο, η παράσταση, η άποψη του σκηνοθέτη. Έτσι λοιπόν έχουμε ανέμους, θύελλες, φωνές πλήθους, νυχτερινά τοπία, ακόμα και την άπνοια μιας καλοκαιρινής ραστώνης, ακριβώς όπως κανείς τα έχει φανταστεί.

Πριν από τη σημερινή ψηφιακή εποχή μας, υπήρχαν οι «προκατ» ήχοι, αποτυπωμένοι σε βινύλιο. Καιρικά φαινόμενα, φωνές ζώων, άνοιγμα πόρτας κ.λπ. Έτσι, το ίδιο γαύγισμα ενός σκύλου, για παράδειγμα, θα μπορούσε να ακούγεται σε μια παράσταση κωμωδίας του Σακελλάριου στο θέατρο Ρεξ της οδού Πανεπιστημίου και σε ένα ανέβασμα του έργου του Ο’ Νηλ «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» σε θέατρο στο Μπρόντγουαιη της Νέας Υόρκης.

Το μεγάλο χρονικό διάστημα πριν από την εποχή του βινυλίου, τα εφέ γίνονταν ζωντανά εντός της σκηνής (αν αυτό απαιτούσε η παράσταση) ή εκτός, ακριβώς πίσω από τις κουίντες. Παμπάλαιες μέθοδοι έδιναν αληθοφανείς ήχους φυσικών φαινομένων, ανθρώπινων ή άλλων δραστηριοτήτων. Για να δώσουν την ψευδαίσθηση της βροχής για παράδειγμα, έβαζαν χαλίκια ή ξερά φασόλια μέσα σε ένα κουτί ή σε έναν κύλινδρο εντός των οποίων είχαν στερεώσει κάποια σταθερά εμπόδια και, με την κίνηση πέρα δώθε, δίνονταν το εφέ της βροχής αποτελεσματικά. Για θύελλες ή καταιγίδες, τα φασόλια θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερα! Ένα κρεμασμένο φύλλο λαμαρίνας που διαθέτει στη βάση του μια χειρολαβή, παλλόμενο, δίνει τον ήχο του κεραυνού. Αν το έργο ή η σκηνοθεσία απαιτούσε να ακούσουμε τον καλπασμό του αλόγου που έρχεται από μακριά και φτάνει έξω από την πόρτα του σκηνικού χώρου, χρησιμοποιούσαν πέτρες που τις χτύπαγαν μεταξύ τους ή ξύλα με σίδερα προσαρμοσμένα πάνω τους που τα χτυπούσαν πάνω σε πλάκες ή υφάσματα, μιμούμενοι τον καλπασμό, την περπατησιά στο χώμα ή πάνω σε βότσαλα, ή σε κάποιο καλντερίμι. Σε καμία περίπτωση αυτή η χειροποίητη παραγωγή ηχητικών εφέ δεν μπορεί να έχει την ακρίβεια ενός σύγχρονου ψηφιακού ήχου. Έχει όμως τη δροσιά, την αθωότητα και τη γοητεία της ζωντανής συμβολής του ήχου στη σκηνική διαδικασία, συμβαδίζοντας με την παράσταση και συνεισφέροντας ευεργετικά στο τελικό αποτέλεσμα.

Στην αρχαία εποχή τα ηχητικά εφέ κατείχαν σημαντική θέση στο θεατρικό γεγονός. Οι θεατρίνοι των κλασικών χρόνων είχαν στη διάθεσή τους ειδικά μηχανήματα για τις ηχητικές ανάγκες των παραστάσεων. Το «κεραυνοσκοπείο» και το «βροντείο» ήταν τα πιο διάσημα εργαλεία παραγωγής ήχων. Μηχάνημα που παρήγαγε τεχνητά τον κεραυνό το πρώτο και εργαλείο παραγωγής ήχου βροντής και γενικώς θορυβωδών φαινομένων το δεύτερο, έπαιζαν αποφασιστικό ρόλο σε ένα ρεπερτόριο όπως αυτό των αρχαίων τραγωδιών και κωμωδιών, που τα είχαν μεγάλη ανάγκη. Το «βροντείον» ήταν φουσκωμένοι ασκοί που περιείχαν μικρές πέτρες και που τους χτυπούσαν σε χάλκινες πλάκες για να παράξουν τον επιζητούμενο ήχο. Να σημειώσουμε ακόμα, πως οι μάσκες των ηθοποιών, πέρα από την καθ’ αυτό αποστολή τους να απεικονίζουν το πρόσωπο το οποίο υποδύεται ο υποκριτής, σαν ένα μεγάφωνο, βοηθούσαν τη φωνή να φτάσει σε όλες τις κερκίδες και τις θέσεις ενός κοίλου θεάτρου.

Στο σύγχρονο θέατρο, ο σχεδιασμός του ήχου είναι τέχνη και επιστήμη μαζί. Πέρασε από πολλές διαδικασίες ώστε να εξελιχθεί από τους φουσκωμένους ασκούς της αρχαιότητας έως τα ψηφιακά λογισμικά του σήμερα. Με φανατισμό, πίστη και αγάπη σε όλες τις εποχές συμμετείχαν στην συν-δημιουργία της παράστασης, στην υπηρεσία του συγγραφέα, των θεατρίνων και τελικά των θεατών, για χάρη των οποίων υπάρχει και εξελίσσεται το θέατρο εδώ και χιλιάδες χρόνια.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ https://www.avgi.gr/article/10812/8367966/ephe-apo-ton-asko-sten-psephiake-epoche#)