Ο Πολιτισµός: Η έµπνευση και το όνειρο της επόµενης µέρας (εφημ. ΕΘΝΟΣ 2.6.2019)

Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος *

Ο υπέροχος κόσμος του πολιτισµού, ως εξαιρετικά πολυδιάστατος, απαιτεί και µια αντίστοιχα πολυδιάστατη πολιτική εκ µέρους των κυβερνήσεων. Ως ένας χώρος όπου η έµπνευση και το όνειρο των δηµιουργών συναντούν τη σκληρή δουλειά ώστε η έµπνευση να φθάνει στην παραγωγή. Χειάζεται όµως και την απαραίτητη στήριξη, το ανάλογο νοµοθετικό πλαίσιο και τη φροντίδα της πολιτείας.

Εκεί που µια ιδιωτική εταιρεία, η ΑΕΠΙ, λειτουργούσε µε δύναµη και εξουσίες που δεν είχε το ίδιο το κράτος, στερώντας οικονοµικούς πόρους που εδικαιούντο οι Ελληνες δηµιουργοί. Να βάλει ένα τέλος στο σκάνδαλο της λειτουργίας του αλήστου µνήµης Ταµείου Αλληλοβοήθειας Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισµού. Μια ένωση που, χωρίς καταστατικό, εκλογές και νοµιµοποίηση διαχειριζόταν εκατοµµύρια ευρώ από τα έσοδα του Ταµείου Αρχαιολογικών Πόρων. Να αποκαταστήσει επιτέλους θετικό αναπτυξιακό σχέδιο όσον αφορά την κινηµατογραφική βιοµηχανία και τα οπτικοακουστικά, µε το περίφηµο cash rebate.

Αυτή τη στιγµή 38 µεγάλες παραγωγές (18 ελληνικές και 20 ξένες) γυρίζονται στην Ελλάδα, φέρνοντας συνάλλαγµα, διαφηµίζοντας τη χώρα και εξασφαλίζοντας 11,5 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ας περάσουµε όµως στο αύριο. Στο τι οραµατίζεται η Αριστερά µε τον ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισµό, µετά τις επόµενες γενικές εκλογές. Απαιτείται η ενεργοποίηση νέων τρόπων συνεργασιών εντός του υπουργείου, ώστε να αξιοποιηθεί κατάλληλα ένα σπουδαίο δυναµικό εργαζοµένων. Η εξαίρεση του νόµου 4389/ 2016 φροντίζει ώστε, το συντοµότερο, το υπουργείο Οικονοµικών να θέσει στη διάθεση του υπουργείου Πολιτισµού πλήρη κατάλογο των ακινήτων που εξαιρούνται από την «περιουσία» ως ανήκοντα σε αρχαιολογικούς χώρους. Θα τελειώσει έτσι ο κύκλος αµφιβολίας και δεν θα ακούγονται οι γνωστές χοντράδες «θα πουλήσουν την Ακρόπολη»!

Θα δηµιουργηθεί «Παρατηρητήριο Εθνικού Πολιτισµικού Κεφαλαίου», όπου θα προτείνονται πολιτισµικές πολιτικές που κινούνται σε νέα τροχιά αειφόρου ανάπτυξης και συµβάλλοντας στην ενίσχυση της οικονοµίας. Ποτέ το ελληνικό κράτος δεν είχε ένα συνεκτικό σχέδιο για τον πολιτισµό στην Περιφέρεια. Αποσπασµατικές δράσεις όπως η δηµιουργία των ∆ΗΠΕΘΕ ή των θεµατικών πολιτιστικά πόλεων, λειτουργούσαν αυτόνοµα, χωρίς άλλες δραστηριότητες και συνέργειες, έως ότου ατόνησαν τελείως. Ανασύνταξη λοιπόν της περιφερειακής πολιτικής του σύγχρονου πολιτισµού.

*Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, γραµµατέας Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων

(ΠΗΓΗ : https://www.ethnos.gr/apopseis/42420_politismos-i-empneysi-kai-oneiro-tis-epomenis-meras  )

Προϋπολογίζεται ο πολιτισμός;

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Κατ’ αρχήν όχι. Πώς να μαντέψεις, να υπολογίσεις και να προϋπολογίσεις τις μελλοντικές αξίες τέχνης και τις επιδόσεις του πολιτιστικού χώρου; Προϋπολογίζεις τα χρήματα που μπορείς να ξοδέψεις για τον πολιτισμό και εδώ, πρέπει να παίρνει κανείς υπ’ όψιν του ένα δυναμικό ποιοτικό στοιχείο. Να επιλέξει να κατευθύνει χρήματα σε εκείνες τις επιλογές που θα δώσουν το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα ποιοτικά, αλλά και σε μετρήσιμη ανταπόκριση από τους πολίτες που ωφελούνται από τις δράσεις πολιτισμού που στηρίζονται ή πρωτοδημιουργούνται.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα παρέλαβε ένα υπουργείο Πολιτισμού του οποίου τα ταμεία ήταν άδεια. Με νου όμως και ψυχή προσπάθησε να αλλάξει τα κακώς κείμενα. Και τα κατάφερε. Να θυμίσουμε την ψήφιση του νόμου για τα πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα ώστε οι δημιουργοί να μην δίνονται βορά σε ιδιωτικές εταιρείες που λειτουργούσαν ως απόλυτοι άρχοντες πάνω στην πνευματική περιουσία τους, όπου το κράτος, οι προηγούμενες κυβερνήσεις επί δεκαετίες είχαν αφήσει ανεξέλεγκτους αυτούς τους ιδιώτες να εκμεταλλεύονται τη δημιουργία των καλλιτεχνών. Ενώ οι ίδιες, παρακολουθούσαν αδιάφορα και από μακριά.

Στα χρόνια του μεγάλου φαγοποτιού, το υπουργείο Πολιτισμού με το άφθονο χρήμα εξασφάλιζε από τα έσοδα του ΟΠΑΠ, χρηματοδοτούσε τοπικά ρουσφέτια για πανηγυράκια στις εκλογικές περιφέρειες υπουργών και βουλευτών και επιδοτούσε με εκατομμύρια ευρώ «συνδικαλιστικές» συλλογικότητες χωρίς καμία νομική κάλυψη. Την ίδια ώρα έκοβε την επιχορήγηση και πέταγε έξω από το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου εθνικά μεγέθη, όπως, ο Σπύρος Ευαγγελάτος και το Αμφι-Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν ή τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου! Να θυμίσουμε ακόμα, την εφαρμογή από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στους αρχαιολογικούς χώρους που εκτίναξε κατακόρυφα τις εισπράξεις. Αλήθεια γιατί; Και αλήθεια γιατί τόσα χρόνια δεν το άγγιξε κανείς ποτέ αυτό το θέμα; Αμέτρητες είναι οι πνευματικές και καλλιτεχνικές δομές που επιχορηγήθηκαν από αυτήν την κυβέρνηση. Στη θέση της ένωσης Ανωκατωραχουλιωτών που ήταν η εκλογική περιφέρεια του τάδε υπουργού ή του δείνα βουλευτή, βρίσκουμε ζωντανούς και παραγωγικούς πνευματικούς και καλλιτεχνικούς φορείς από όλη την Ελλάδα. Και μάλιστα υψηλού επιπέδου.

Με τα όποια πενιχρά οικονομικά μέσα, τι θα στηρίξει κανείς στο μέλλον λοιπόν; Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να υπάρχει μια χάρτα προτεραιοτήτων, ώστε η ενίσχυση των πολιτιστικών δράσεων στην καινούργια χρονιά να είναι στοχευμένη και να δώσει τους καλύτερους καρπούς. Και το ΥΠΠΟ, έχει ήδη ξεκαθαρίσει πως εργάζεται ώστε η επικράτεια του πολιτισμού, να ανασυγκροτηθεί ουσιωδώς μετά τα χρόνια της κρίσης. Να διευρυνθεί η έννοια του πολιτισμού πέρα από τα πεδία των γραμμάτων και των τεχνών, έτσι ώστε να περιλαμβάνει στάσεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές της καθημερινής ζωής. Να φροντίσει την περιφερειακή πολιτιστική ζωή, αναδεικνύοντας ομάδες και προσωπικότητες που μακριά από τα αστικά κέντρα δημιουργούν πλουτίζοντας τον πολιτιστικό χάρτη της χώρας. Να παρακινήσει έμψυχο πολιτισμικό δυναμικό από το κέντρο στην Περιφέρεια, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τον πολίτη ως συνδιαμορφωτή της πολιτιστικής πολιτικής.

Αφιερώνοντας ξεχωριστό ενδιαφέρον για την οικοδόμηση παραγωγικής σχέσης των παιδιών και νέων με τον πολιτισμό. Να φέρει τους νέους δημιουργούς και καλλιτέχνες στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του κοινού, συστήνοντας τους στο κοινό και διευκολύνοντάς τους στο ξεκίνημά τους. Να δέσει ξανά τον πολιτισμό με τον αθλητισμό, όχι γιατί απλώς συστεγάζονται στο ίδιο υπουργείο, αλλά γιατί ο αθλητισμός παράγει από την αρχαία ακόμα εποχή, ταυτόχρονα αθλητικό αλλά και πολιτισμικό αποτέλεσμα.

Με αυτόν τον πρώτο μετά από μια δεκαετία προϋπολογισμό που ενσωματώνει μέτρα ανακούφισης του ελληνικού λαού, περιμένουμε σπουδαίες κατακτήσεις και στον χώρο του πολιτισμού λοιπόν, που τόσο πολύ ταλαιπωρήθηκε όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια, αλλά και πριν από αυτά…

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9430772/proupologizetai-o-politismos-  )

Τι κάνουμε με τον πολιτισμό;

 Του Πάνου Σκουρολιάκου *

 

Η διαχείριση του πολιτιστικού προϊόντος είναι το ίδιο σημαντική με την παραγωγή αυτού του προϊόντος. Το πώς φτάνουν οι νέες δημιουργίες αλλά και το πολιτιστικό απόθεμα μιας χώρας στο κοινό, γηγενείς και επισκέπτες, είναι κάτι το οποίο απαιτεί επιστημοσύνη, έμπνευση και σκληρή δουλειά.

Οι καθ’ ύλην αρμόδιοι κρατικοί και κυβερνητικοί παράγοντες έχουν ταυτόχρονα να επιλύσουν θέματα στρεβλώσεων, κακών χειρισμών της καθημερινότητας ή του παρελθόντος, να επιλύσουν προβλήματα που έχουν να κάνουν με τον ανθρώπινο παράγοντα, έως ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια των έργων τέχνης, την καλλιτεχνική παιδεία και τις καινοτόμες ιδέες που πρέπει να υλοποιούνται σε εποχές που οι νέες ιδέες και οι τεχνολογίες παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην καθημερινή ζωή και την εξέλιξη των πάντων.

Δυστυχώς η μεγάλη πλειονότητα των καλλιτεχνών – δημιουργών αντιμετωπίζονται από τις κυβερνήσεις ωσάν αλλόκοτα πλάσματα που μπορούν να τραφούν από το χειροκρότημα και έναν καλό λόγο. Για τα προς το ζην θα πρέπει να κάνουν μια άλλη δουλειά, «κανονική», ιδιαιτέρως οι νέοι και πρωτοεμφανιζόμενοι.

Παρατηρούμε πως οι δυσμενείς εργασιακές και άλλες κοινωνικές ρυθμίσεις δοκιμάζονται πρωτίστως στους χώρους εργασίας των καλλιτεχνών. Το αναιμικό και σε πολλές περιπτώσεις ανύπαρκτο συνδικαλιστικό κίνημα καταρρέει σαν χάρτινος πύργος στην πρώτη εργοδοτική επίθεση.

Υπάρχει μια υπερπληθώρα ηθοποιών που έρχονται ως επαγγελματίες από ποικίλες αφετηρίες. Διεκδικούν «μια θέση στον ήλιο», πρόσωπα που πέρασαν από σημαντικές σχολές, κακές σχολές, «ελεύθερα θεατρικά εργαστήρια», από τον χώρο του μόντελινγκ ή ακόμα μη έχοντας καμία προπαρασκευή για τη σκηνή ή την κάμερα.

Όλο αυτό το σύνολο είναι πανεύκολο θύμα. Έτσι χωρίς αντίσταση καταργούνται τα εργασιακά δικαιώματα. Πολύ περισσότερο όταν η απορρύθμιση της εργασίας είναι και κυβερνητική πολιτική, όπως συνέβη το 2013 με τη συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, όταν καταργήθηκαν οι συμβάσεις των ηθοποιών σε αγαστή συνεργασία με την εργοδοτική ΠΕΕΘ.

Η παρούσα κυβέρνηση αποκατέστησε τις συμβάσεις στα κρατικά θέατρα και προχωρά και για την επαναφορά των συμβάσεων στο ελεύθερο – ιδιωτικό θέατρο. Σε άλλες περιοχές δημιουργών, όπως οι εικαστικοί για παράδειγμα, η σύνταξη είναι ένα όνειρο που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί ποτέ.

Ο πολιτισμός μπορεί να είναι ένα μέσο παραγωγής πλούτου. Απαιτεί όμως και γενναίες επενδύσεις και πρόνοια για το ανθρώπινο – δημιουργικό στοιχείο. Πολλά είναι τα θέματα που έχει να αντιμετωπίσει η ηγεσία του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργείου όσον αφορά τα θέματα του πολιτισμού. Μικρές και μεγάλες εκκρεμότητες και αδικίες του παρελθόντος. Σημαντικά θέματα καθημερινής διαχείρισης και λειτουργίας των δομών του χώρου. Μουσεία, εποπτευόμενοι φορείς, αρχαιολογικό έργο, το βιβλίο, ο κινηματογράφος, ορχήστρες, θέατρα κ.λπ.

Ταυτόχρονα θα πρέπει η πολιτική ηγεσία, πέρα από τη λειτουργική εξέλιξη όλου αυτού του πεδίου, να προτείνει τη δημιουργία νέων θεσμών, να καταθέσει νέες προτάσεις και να τις υλοποιήσει επιτυχώς ακολουθώντας τις τρέχουσες τεχνολογικές και άλλες εξελίξεις που μπορούν να είναι εξαιρετικά χρήσιμες για την παραγωγή και διαχείριση του πολιτισμού.

Απαραίτητη είναι η ξεχωριστή πρόνοια για τα παιδιά και τους νέους. Και ακόμα η σύνδεση του πολιτισμού με τον αθλητισμό μέσω των ενδεδειγμένων προς τούτο δράσεων.

Αν πάει κάτι μπροστά όλο αυτό το σύστημα, είναι οι θεσμοί που οργανώθηκαν στο παρελθόν και που στην εποχή τους ήσαν καινοτόμοι και παραγωγικοί. Πολιτικές ηγεσίες έχουν συνδέσει το όνομά τους με κάποιους από αυτούς. Όπως η Μελίνα Μερκούρη με τα ΔΗΠΕΘΕ.

Ωστόσο, αν κάποιοι θεσμοί έχουν κλείσει τον κύκλο τους, αν στις σημερινές συνθήκες (καλλιτεχνικές, διοικητικές, οικονομικές κ.λπ.) δεν μπορούν να λειτουργήσουν, οι πολίτες περιμένουν από τις πολιτικές ηγεσίες τις νέες προτάσεις. Τους νέους θεσμούς. Το εισιτήριο για την αυριανή, καλύτερη -ευελπιστούμε- ημέρα.

Το διάστημα που διανύουμε έως τον Σεπτέμβριο του 2019 είναι σύντομο. Πολλά έχουν να γίνουν και όλοι εργαζόμαστε ώστε να είναι σημαντικά, χρήσιμα και επ’ ωφελεία της κοινωνίας, που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί από την εποχή των Μνημονίων, την οποία οριστικά έχουμε αφήσει πίσω.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9184740/ti-kanoume-me-ton-politismo-   )

“Πολιτισμός και Αριστερά στην Ελλάδα και την Ευρώπη του 21ου αιώνα”. Ημερίδα ΣΥΡΙΖΑ στη Νέα Ιωνία (ΒΙΝΤΕΟ)

Στην πολύ επιτυχημένη ημερίδα που οργάνωσαν η ΝΕ Βόρειας Αθήνας και το Τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ στην Νέα Ιωνία, με θέμα “Πολιτισμός και Αριστερά στην Ελλάδα και την Ευρώπη του 21ου αιώνα”. Κατατέθηκαν σημαντικές απόψεις από τους εισηγητές και το κοινό, που ήταν πολυάριθμο και συμμετείχε με μεγάλο ενδιαφέρον.

Στα πάνελ, συμμετείχαν οι Αριστείδης Μπαλτάς, Πάνος Σκουρολιάκος, Αλμπέρτο Εσκενάζυ, Κώστας Δουζίνας, Φωτεινή Βάκη, Θέμης Μουμουλίδης, Γρηγόρης Ιωαννίδης, Δημήτρης Σεβαστάκης, Μαρία Γκασούκα, Άννα Φιλίνη.

Πολιτισμός 2015 – 2017 ( Συνέντευξη στο Documento 18.1.2018 )

Προνομιακό πεδίο ο χώρος του πολιτισμού για τον ΣΥΡΙΖΑ και πολλές ήταν οι προσδοκίες με την ανάληψη της διακυβέρνησης τον Γενάρη του 2015.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Προνομιακό πεδίο ο χώρος του πολιτισμού για τον ΣΥΡΙΖΑ και πολλές ήταν οι προσδοκίες με την ανάληψη της διακυβέρνησης τον Γενάρη του 2015.

 Κλήθηκε η νέα κυβέρνηση, να διαχειρισθεί έναν χώρο με παράδοση σε έργο δημιουργικό. Άξιοι ή μη οι προηγούμενοι υπουργοί πολιτισμού από την μεταπολίτευση και εδώ, είχαν γενναία στήριξη από χρήμα που εισέρρεε στα ταμεία του υπουργείου κυρίως από τα έσοδα του ΟΠΑΠ. Ο αθλητισμός, στήριζε θέατρα, ορχήστρες, μπαλέτα, αλλά και πανηγύρια. Γνωστές ήταν οι «επιχορηγήσεις» σε ξωκλήσια και τοπικούς συλλόγους, συνήθως της εκλογικής περιφέρειας του υπουργού. Οι πολιτικές επιλογές για τους επικεφαλής των εποπτευομένων φορέων εξασφάλιζαν και τις ανάλογες διευκολύνσεις σε προσλήψεις και άλλες εξυπηρετήσεις.

Έως ότου ήρθε η κρίση και τα χρήματα στέρεψαν, ο ΟΠΑΠ πουλήθηκε και πιά η πολιτιστική πολιτική έχασε τις παχυλές ενισχύσεις της. Η νέα κυβέρνηση είχε να χειρισθεί θεσμούς που στάθηκαν στα πόδια τους και μεγαλούργησαν με χρήματα του δημοσίου που πιά δεν υπήρχαν. Έπρεπε να οργανωθεί ένα νέο σχέδιο για τον πολιτισμό. Με προσπάθεια υπέρβασης από την κρίση, με διαφορετικά μέσα.

Τι κατάφερε αυτό το διάστημα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στον πολιτισμό; Κατά τη γνώμη μου πολλά, που όμως δεν φτάνουν. Όχι μόνο γιατί οι ανάγκες είναι μεγάλες, αλλά επειδή οι πολίτες περιμένουν πολλά από τον ΣΥΡΙΖΑ και καλά κάνουν.

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα που κληρονομήθηκαν, ήταν το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τα 350 εκατομμύρια χρέος. Προηγούμενη κυβέρνηση, με υπογραφές εννέα υπουργών του ΠΑΣΟΚ, είχε καταστήσει το ελληνικό δημόσιο, τον ελληνικό λαό δηλαδή, τριτεγγυητή σε αυτά τα χρέη. Θέλαμε δεν θέλαμε ήμασταν υπεύθυνοι ως δημόσιο, για αυτό το αστρονομικό ποσόν. Αποφασίσθηκε λοιπόν να περάσει στο δημόσιο ο οργανισμός, μιας και ούτως ή άλλως αυτό θα πλήρωνε. Σε όλο αυτό το διάστημα, μακριά από τις ξιπασμένες «γκλαμουριές» του παρελθόντος, πρέπει να παραδεχθούμε πως το Μέγαρο, παρουσιάζει ένα σπουδαίο ποιοτικό πρόγραμμα, ανοίγοντας τις πύλες του στο πλατύ κοινό, με δωρεάν είσοδο ή φθηνό εισιτήριο. Αμέσως μετά, οριστικοποιήθηκε η ένταξη στο ελληνικό δημόσιο του Ιδρύματος Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος. Οι εγκαταστάσεις και οι δραστηριότητες του, τιμούν και ανεβάζουν το επίπεδο του πολιτισμού στη χώρα μας.

Στα κρατικά θέατρα επιλέχθηκαν διευθυντές με μόνο κριτήριο την προσφορά και το επίπεδό τους. Μακριά από κομματικές ή άλλες επιλήψιμες επιλογές. Το ίδιο και στο Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου. Μετά από πολλά χρόνια μάλιστα επανήλθαν οι επιχορηγήσεις για θέατρα και καλλιτεχνικές ομάδες, πάλι χωρίς ίχνος κομματικών κριτηρίων. Η επιμονή σε αυτό το στοιχείο, έχει την αιτία της σε όσα ζήσαμε μεταπολιτευτικά από ένα σωρό κομματικοδίαιτους επιχορηγούμενους. Πλάι σε άξιους δημιουργούς, πάντα «βόλευαν» οι κυβερνήσεις του παρελθόντος και τα «δικά τους παιδιά». Το Εθνικό, το ΚΘΒΕ, το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, η Λυρική Σκηνή και άλλοι εποπτευόμενοι από το Υπουργείο Πολιτισμού φορείς παράγουν έργο σοβαρό και λειτουργούν πιά με διαφάνεια.

Θεσμοθετήθηκαν γι αυτό, θέσεις Οικονομικών Διευθυντών στους εποπτευόμενους φορείς του ΥΠΠΟ, ώστε να βρίσκονται σε αυτές τις καίριες θέσεις ειδικοί επιστήμονες και ώστε οι καλλιτεχνικοί διευθυντές να αφιερώνονται απερίσπαστοι στο έργο τους. Περιλήφθηκαν στο ΕΣΠΑ 2014 – 2020 προγράμματα πολιτισμού αξιοποιώντας πόρους από την ΕΕ.

Με συμφωνία με την Κίνα, δημιουργούνται Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο στο Πεκίνο και Κινεζικό Πολιτιστικό Κέντρο στην Αθήνα.

Η παρούσα κυβέρνηση ανέλαβε ακόμα να εξυγιάνει τον χώρο των Πνευματικών Δικαιωμάτων. Μια πονεμένη ιστορία, όπου οι δημιουργοί, συνθέτες και στιχουργοί, εγκλωβισμένοι στην παντοκρατορία της ΑΕΠΙ, απεγνωσμένα αναζητούσαν δικαιοσύνη και διαφάνεια.

Η κυβέρνηση, παρέδωσε έναν υποδειγματικό νόμο για τα πνευματικά δικαιώματα, ενώ με την τοποθέτηση Επιτρόπου στην καταρρέουσα ΑΕΠΙ, προσπαθεί να σώσει ότι είναι δυνατόν προς όφελος των δημιουργών. Τις προηγούμενες μέρες με νομοθετική ρύθμιση που προώθησε και ο γράφων, μοιράσθηκαν πέντε εκατομμύρια ευρώ σε δικαιούχους.

Στον πολύπαθο χώρο του θεάτρου με την τεράστια ανεργία, έκανε αυτό που μπορούσε, ανατρέποντας και μνημονιακές πολιτικές. Η ανεργία στους ηθοποιούς είναι γύρω στα 90%. Οι πολλές παραστάσεις δεν συνεπάγονται αμοιβές ή έστω ανάλογες αμοιβές. Οι ηθοποιοί μετά την κατάργηση της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας αμείβονται ως ωρομίσθιοι με 3,5 ευρώ την ώρα, δηλαδή 7 ευρώ την παράσταση! Η κυβέρνηση υπέγραψε Συλλογικές Συμβάσεις στα κρατικά θέατρα και με τους ηθοποιούς και με τους τεχνικούς, αποδίδοντας τους μισθούς που δικαιούνται οι εργαζόμενοι. Μετά τον Αύγουστο του ΄18, ακολουθούν επιτέλους και οι Συμβάσεις με το «ελεύθερο» θέατρο.

Υπάρχουν και άλλες δράσεις που δεν χωρούν σε αυτό το μικρό σημείωμα. Φθάνουν; Όχι. Είναι πολλά ακόμα που μας περιμένουν. ΔΗΠΕΘΕ, καλλιτεχνική εκπαίδευση, τοπικά φεστιβάλ, παραδοσιακός πολιτιστικός πλούτος, χορός, κινηματογράφος, το βιβλίο και άλλα πολλά.

Βγαίνοντας από την σκληρή δημοσιονομική επιτροπεία πολλές είναι οι ανάγκες που περιμένουν.

Ο πολιτισμός, είναι ανάγκη σημαντική, ανάγκη ζωής.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.documentonews.gr/article/politismos-2015-2017)

Ο Πολιτισμός πέραν του υπουργείου Πολιτισμού (Εφημ. ΑΥΓΗ 02.09.2017)

Ο πρώτος βαθμός Αυτοδιοίκησης ενέπνευσε και στήριξε ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς θιάσους, χορωδίες, ορχήστρες, φεστιβάλ, εκθέσεις ζωγραφικής, χορευτικές ομάδες, εικαστικά, μουσικά και θεατρικά εργαστήρια, φιλαρμονικές και πολλές ακόμα δομές και δράσεις. Προσέφερε έτσι στους δημότες του ωφέλιμη απασχόληση, ευκαιρίες για δημιουργία, γνώση και καλλιέργεια.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Ο κόσμος, είναι πολύχρωμος και γι’ αυτό είναι ενδιαφέρων. Το βασικό υλικό που τον κάνει έτσι πολύχρωμο είναι αναμφισβήτητα ο Πολιτισμός, που έχει τη δική του ζωή, τη δική του γεωγραφία και όρια, εντός των οποίων καλλιεργείται και αναπτύσσεται. Ο Πολιτισμός κάνει τα δικά του ταξίδια εκτός των ορίων του. Στη γραμμή αυτών των ορίων συμπράττει με άλλους πολιτισμούς, παράγοντας καρπούς ακριβούς.

Αυτά τα όρια δεν καθορίζονται μόνον από τις κρατικές γεωγραφικές συντεταγμένες, ούτε μόνον από τη γλώσσα, τις παραδόσεις, τις συνήθειες ή την πολιτισμική ιστορία ενός τόπου. Όρια συναντούμε και εντός των γλωσσών, των παραδόσεων και των δημιουργικών δυνάμεων, εντός ενός ομοιογενούς συνόλου κρατικού ή πολιτισμικού.

Στο πλαίσιο λοιπόν μιας κρατικής οντότητας, ο πολιτισμός δεν έχει να κάνει μόνον με τους κατ’ αποκλειστικότητα ασχολούμενους με αυτόν. Δεν έχει να κάνει μόνον με τους κατ’ επάγγελμα δημιουργούς και με τις κρατικές – δημόσιες δομές άσκησης πολιτιστικής πολιτικής (υπουργεία, καλλιτεχνικούς οργανισμούς και σχετικές με τις τέχνες δομές). Αποστολή και υποχρέωση της άσκησης πολιτικής επί του πολιτιστικού γίγνεσθαι έχει το σύνολο του πληθυσμού και βεβαίως σε επίπεδο διοίκησης, πλην του υπουργείου Πολιτισμού, και τα υπόλοιπα υπουργεία, κρατικές και αυτοδιοικητικές οντότητες, οργανισμοί και ενώσεις πολιτών.

Οι υποχρεώσεις ενός υπουργείου Πολιτισμού είναι πολλές και στα αλήθεια ούτε το ανθρώπινο δυναμικό του αλλά ούτε ο προϋπολογισμός του φθάνουν ώστε να καλύψουν τις ούτως ή άλλως πολλές υποχρεώσεις του. Πολιτιστικό υλικό μπορούν να παράξουν μη κρατικές ενώσεις πολιτών, η εκπαιδευτική κοινότητα, ακόμα και ο στρατός, έως και ομάδες εντός των σωφρονιστικών ιδρυμάτων.

Ο χώρος όμως όπου το έδαφος είναι εύφορο και όπου υπάρχει η υποχρέωση και όχι μόνον η δυνατότητα πολιτιστικής δράσης, είναι εκείνος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Εδώ, μπορούμε να καταγράψουμε λαμπρές σελίδες πολιτιστικής δημιουργίας, για πάνω από έναν αιώνα. Ο πρώτος βαθμός Αυτοδιοίκησης ενέπνευσε και στήριξε ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς θιάσους, χορωδίες, ορχήστρες, φεστιβάλ, εκθέσεις ζωγραφικής, χορευτικές ομάδες, εικαστικά, μουσικά και θεατρικά εργαστήρια, φιλαρμονικές και πολλές ακόμα δομές και δράσεις. Προσέφερε έτσι στους δημότες του ωφέλιμη απασχόληση, ευκαιρίες για δημιουργία, γνώση και καλλιέργεια. Οι πολιτιστικές δραστηριότητες που εκπορεύονται από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, παίρνουν υπ’ όψιν τους τις ιδιαιτερότητες των τοπικών κοινωνιών, συνεισφέρουν στην πολυπολιτισμικότητα μιας περιοχής και κυρίως αναδεικνύουν το ανθρώπινο δυναμικό της τοπικής κοινωνίας. Όλες αυτές οι δράσεις καταλήγουν σε ένα σημαντικό ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από την κοινωνική συνοχή, συνθήκη καίρια και αποφασιστική για την πολυπόθητη τοπική ανάπτυξη, τόσο σε επίπεδο οικονομικό όσο και μορφωτικό – αισθητικό.

Στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, το αρνητικό οικονομικό περιβάλλον, η ανεργία, η συμπίεση προς τα κάτω των ευπαθών ομάδων στη χώρα μας έκαναν ακόμα πιο αναγκαία την παρηγορητική παρουσία του πολιτισμού στις τοπικές κοινωνίες παντού στη χώρα. Ο Πολιτισμός χτυπήθηκε σε επίπεδο πόρων αλλά δυνάμωσε σε επίπεδο πρωτοβουλιών και εθελοντικής συμμετοχής για την καλλιέργειά του. Σε παλιότερες εποχές όπου το χρήμα έρεε (σε σχέση με την περίοδο που διανύουμε), εκ μέρους της κεντρικής διοίκησης, υπήρχε στήριξη σε τοπικές πολιτιστικές δράσεις, απρογραμμάτιστα όμως και με πυξίδα την ικανοποίηση αιτημάτων μέσω πελατειακών πολιτικών σχέσεων. Ως αποτέλεσμα, καταγράφεται η εξαφάνιση πολλών δομών, ελλείψει ζεστού δημοσίου χρήματος. Παρ’ όλα αυτά, κάποιες από αυτές άντεξαν και κάποιες νέες εμφανίσθηκαν με το πείσμα του γεωργού που κάνει εύφορο ένα κακοτράχαλο κομμάτι γης. Είναι υποχρέωση λοιπόν της Τοπικής Αυτοδιοίκησης όλων των βαθμών να ενθαρρύνει και να στηρίξει τις πολιτιστικές δράσεις που δημιουργούνται εντός των ορίων ευθύνης τους. Είναι υποχρέωση του υπουργείου Εσωτερικών να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στον τομέα δράσης του, το οποίο θα έχει να κάνει με τον Πολιτισμό. Αλλά και τα άλλα υπουργεία (Παιδείας, Τουρισμού, Δικαιοσύνης, Ναυτιλίας, Εθνικής Άμυνας, Εξωτερικών κ.ά.) ισχυριζόμαστε πως θα πρέπει να ανοίξουν μια νέα σελίδα στις δράσεις τους, η οποία θα αφορά και την υποχρέωσή τους απέναντι στον Πολιτισμό.

Γιατί ο Πολιτισμός εντέλει διαπερνά τα πάντα. Μεταφέρει ποιότητα, θετικά αποτελέσματα και πληρότητα στον δημόσιο βίο. Και όταν κάνουμε καλύτερο τον βίο των πολιτών, τότε έχουμε πετύχει, και με διαφορά. Ποιοτική διαφορά.

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8373473/o-politismos-peran-tou-ypourgeiou-politismou)

Εν όψει του 2017 (εφημερ. ΑΥΓΗ 30.12.2016)

ΣκουρολιακοςΑΥΓΗ

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Ο Πολιτισμός αγκαλιάζει αυτή τη γνώση και την κάνει χρήσιμη. Μεταδίδει ευχαρίστηση και όμορφα αισθήματα. Κάνει τον άνθρωπο Άνθρωπο. Μέρες σαν αυτές τις γιορτινές που διανύουμε, συνυπάρχουν και η χαρά αλλά και η περισυλλογή του νου και της ματιάς μας πίσω. Στον χρόνο δηλαδή που φεύγει. Τι άφησε; Και τι μας «φορτώνει» στον επόμενο;

Στο μεγάλο, γοητευτικό και όλοι ευχόμαστε μακρύ ταξίδι της ζωής, χρειάζεται ο καθένας να παίρνει μαζί του εκείνα τα εργαλεία που θα τον κάνουν χρήσιμο, δημιουργικό, θετικό για τους δικούς του ανθρώπους αλλά και για τους ξένους και τους άγνωστους, εργαλεία που έχουν να κάνουν με τη γνώση και τη δύναμη του νου και της ψυχής.

Ο Πολιτισμός αγκαλιάζει αυτή τη γνώση και την κάνει χρήσιμη. Μεταδίδει ευχαρίστηση και όμορφα αισθήματα. Κάνει τον άνθρωπο Άνθρωπο. Μέρες σαν αυτές τις γιορτινές που διανύουμε, συνυπάρχουν και η χαρά αλλά και η περισυλλογή του νου και της ματιάς μας πίσω. Στον χρόνο δηλαδή που φεύγει. Τι άφησε; Και τι μας «φορτώνει» στον επόμενο;

Στο συλλογικό πεδίο, το 2016 ήταν μια χρονιά σκληρή. Και στον Πολιτισμό. Ανάμεσα στην προσπάθεια για την απόδραση από το τούνελ της επιτροπείας και της συμμόρφωσής μας στα συμφωνηθέντα, μαζί με τους ανθρώπους του Πολιτισμού έγιναν προσπάθειες ώστε να θεραπευτούν μια σειρά από παραφωνίες. Το Μέγαρο Μουσικής πέρασε πια στην ευθύνη του Δημοσίου. Έτσι, αφού ούτως ή άλλως με ευθύνη των προηγούμενων κυβερνήσεων το Δημόσιο, δηλαδή ο ελληνικός λαός, είχε αναλάβει όλα τα χρέη του, τουλάχιστον είναι πια και ο ιδιοκτήτης. Στις κρατικές σκηνές, υπάρχει μια κανονικότητα. Η Λυρική Σκηνή μετακομίζει στη νέα στέγη της. Το Ελληνικό Φεστιβάλ, μετά τους κλυδωνισμούς που ακολούθησαν την περσινή πετυχημένη διοργάνωση σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης, ετοιμάζεται για το καλοκαίρι του 2017. Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης άρχισε δειλά, είναι η αλήθεια, τη λειτουργία του. Τα πολύπαθα ΔΗΠΕΘΕ, το θέατρο στην Περιφέρεια δηλαδή, ακόμα περιμένουν άπραγα – κυριολεκτικά.

Όλοι αυτοί οι θεσμοί, μαζί και με άλλους πολλούς, είναι τα όπλα και τα εργαλεία προσφοράς του πολιτιστικού αγαθού από το οργανωμένο κράτος προς τους πολίτες. Ο Πολιτισμός, σαν αγαθό κοινωνικό, είναι κάτι που θα έπρεπε να μοιράζεται απλόχερα σε όλους. Κάτι το οποίο η ίδια η Πολιτεία θα έπρεπε να το προσφέρει δωρεάν. Δυστυχώς, σε έναν κόσμο όπου βασιλεύει το κέρδος και όλα μετρώνται με τις πωλήσεις, με τα κλικαρίσματα, με τα likes και τις κατευθυνόμενες επιλογές για το πλατύ κοινό, εκείνο το πολιτιστικό αγαθό που ψυχαγωγεί, και με τις δύο έννοιες του όρου, εκλείπει.

Το πολιτιστικό, όπως και κάθε προϊόν λοιπόν, έχει ανάγκη από καταναλωτές. Με τη φτωχοποίηση όλο και περισσοτέρων τμημάτων του πληθυσμού, η πολιτιστική αγορά, παγκόσμια, συρρικνώνεται δραματικά. Στους δύσκολους αυτούς καιρούς που ζούμε, η δυνατότητα επικοινωνίας των λαών με την τέχνη είναι ανεκτή έως εκεί που το χρηματοπιστωτικό σύστημα διακινεί χρήμα. Παράγει κέρδος. Πέραν τούτου, απορρίπτεται οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα.

Εδώ είναι που η δική μας αντίσταση καθίσταται αναγκαία. Εδώ είναι που χρειάζεται να δράσουμε. Να δράσουμε πολιτιστικά. Και εδώ είναι μεγάλη η ευθύνη της συντεταγμένης Πολιτείας προς τους πολίτες. Θα πρέπει οι θεσμοί που λειτουργούν υπό την εποπτεία της να μην κάνουν «εκπτώσεις Πολιτισμού», την ίδια στιγμή που αναγκαίο είναι να μετέρχονται των κανόνων του σύγχρονου marketing ώστε να προσελκύουν το κοινό.

Να ενθαρρυνθούν οι συνέργειες και μεταξύ των εποπτευομένων φορέων αλλά και με τον ιδιωτικό τομέα. Με μία δέσμευση όμως. Αυτές οι συμπαραγωγές να επιχειρούνται πάνω στη βάση της καλλιτεχνικής αναζήτησης και πρότασης και βέβαια με απόλυτη διαφάνεια στα οικονομικά, με απόλυτη προστασία του δημόσιου χρήματος.

Να ενθαρρυνθούν όλες οι φωνές λοιπόν. Ιδιαίτερα εκείνες των νέων ανθρώπων που αυτοί πρώτοι υφίστανται τα δεινά της ανεργίας ή, στην περίπτωση που βρίσκουν δουλειά, τις αδικίες και την εκμετάλλευση της εργοδοσίας.

Το 2017 είναι μια νέα χρονιά. Όλοι ελπίζουμε πως θα είναι καλύτερη χρονιά. Ιδιαίτερα τώρα, που έχουμε και στο πολιτικό πεδίο κάποια σαφή μηνύματα. Είθε να είναι καλή χρονιά και όσον αφορά τον μαγικό και υπέροχο κόσμο του Πολιτισμού. Και για τους δημιουργούς, αλλά και για τους θεατές, ακροατές, αναγνώστες…

Καλή χρονιά!

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής.