Π. Σκουρολιάκος: Ο πολιτισμός ενδιαφέρει τη ΝΔ μόνο αν φέρνει λεφτά (ηχητικό)

 Ο πολιτισμός ενδιαφέρει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας «στον βαθμό που συνδέεται με την οικονομία. Aν δεν συνδέεται με την οικονομία, αν δεν προσαρμόζεται και δεν φέρνει λεφτά, δεν υπάρχει ο πολιτισμός. Μιλάνε για αυτοχρηματοδοτούμενο πολιτισμό, που δεν υπάρχει πουθενά στη Δύση και είναι ένα πολύ καλό άλλοθι για όσους δεν εκτιμούν τόσο πολύ τον πολιτισμό και δεν επιθυμούν να τον στηρίξουν». Αυτό επισήμανε μεταξύ άλλων μιλώντας Στο Κόκκινο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος.
Στον Δημήτρη Κουκλουμπέρη  ο κ. Σκουρολιάκος εξήγησε ότι τη ρότα στη νεοφιλελεύθερη νέα κυβέρνηση δίνει το ακροδεξιό της κομμάτι που είναι πολύ μεγάλο, το οποίο είναι εγκατεστημένο και όχι κρυμμένο εντός της Νέας Δημοκρατίας.

 Ο βουλευτής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ εξήγησε αναφορικά με το Υπουργείο Πολιτισμού και για την προσπάθεια της υπουργού Λίνας Μενδώνη για λογοκρισία καθώς ουσιαστικά για οτιδήποτε θέλει να δημοσιοποιήσει οποιοσδήποτε σχετίζεται ή εργάζεται στο ΥΠΠΟ πρέπει να παίρνει έγκριση και αυτό ισχύει και για εκείνα που εκ του νόμου δεν απαιτείται σύμφωνη γνώμη. Και αυτό το ζητούν εντελώς ανερυθρίαστα σημείωσε ο κ. Σκουρολιάκος.

 Ο βουλευτής επισήμανε ότι το θέμα έφερε στη δημοσιότητα η εφημερίδα Η ΑΥΓΗ και είναι κατακριτέα η ενέργεια της υπουργού για προληπτική λογοκρισία όπως χαρακτηρίζει αυτήν την απόφαση και ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων.

 Ο κ. Σκουρολιάκος αναφέρθηκε και σε ένα επεισόδιο εντός της Βουλής με τους βουλευτές να της ΝΔ να λένε «πήραμε 40% καθίστε κάτω και μη μιλάτε» και σημείωσε πως θεωρούν παγιωμένο και δικό τους αυτό το ποσοστό, το ποσοστό των συμπολιτών μας που τους ψήφισε και το κραδαίνουν σαν κάτι δικό τους. «Δεν έχουν καταλάβει, δεν ξέρουν ότι οι διαθέσεις του κόσμου αλλάζουν, ο κόσμος σκέφτεται» σημείωσε ο βουλευτής

(ΠΗΓΗ : https://www.stokokkino.gr/article/1069/P.-Skoyroliakos:-O-politismos-endiaferei-th-ND-mono-an-fernei-lefta.html )

Ο πολιτισμός του Σάιλοκ ( ΑΥΓΗ 27.7.2019 )

Στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων όπου η νέα κυβέρνηση της Ν.Δ. παρουσίασε τις προγραμματικές της θέσεις, ο τομέας του Πολιτισμού έτυχε μιας ιδιότυπης μεταχείρισης και από τον πρωθυπουργό και από την υπουργό Πολιτισμού.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων όπου η νέα κυβέρνηση της Ν.Δ. παρουσίασε τις προγραμματικές της θέσεις, ο τομέας του Πολιτισμού έτυχε μιας ιδιότυπης μεταχείρισης και από τον πρωθυπουργό και από την υπουργό Πολιτισμού. Ο μεν κ. Μητσοτάκης έκανε μια γενικόλογη και φευγαλέα ( αλλά με νόημα) αναφορά στα αυξημένα έσοδα που θα έχουν τα μουσεία και η κ. Μενδώνη μίλησε ωσάν να ήτο ο υπουργός Οικονομικών κ. Χρήστος Σταϊκούρας.

Είμαι βέβαιος ότι, στην κοινοβουλευτική ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους, ποτέ πολιτικός επιφορτισμένος με την διαχείριση του Πολιτισμού δεν τον είδε τόσο πολύ μονοδιάστατα από τη νυν υπουργό. Στην ομιλία της, ο Πολιτισμός δεν υπήρχε, παρά μόνο μέσα από την οικονομική του διάσταση. Δεν υπήρχε άλλος Πολιτισμός, εκτός από εκείνον που συνδέεται με την επιχειρηματικότητα. Για να προλάβουμε καλόπιστες αντιρρήσεις, ευθέως να δηλώσουμε ότι το οικονομικό σκέλος οποιασδήποτε πτυχής της δημόσιας – κρατικής δραστηριότητας είναι σημαντικότατη. Όμως πέραν αυτού;

Μας πληροφόρησε η κ. Υπουργός, λοιπόν, πως η χρήση πολιτιστικών αγαθών ενδιαφέρει μόνον για την επίδραση που έχει στην πραγματική οικονομία. Πως ο Πολιτισμός, όσον αφορά το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων, στηρίζει τη στρατηγική της μεγιστοποίησης των εσόδων. Εδώ, μας πληροφόρησε εμμέσως πλην σαφώς πως τα μουσεία θα μετατραπούν σε ΝΠΔΔ, που ως τέτοια δεν αποδίδουν τα έσοδά τους στο ΤΑΠ. Το θησαυροφυλάκιο, δηλαδή, του υπουργείου Πολιτισμού. Θα τα διαχειρίζονται οι διορισμένες από την κυβέρνηση διοικήσεις… Αυτό εννοούσε, φαίνεται, και ο κ. Μητσοτάκης. Κατέληξε, λοιπόν, έπειτα από πολλά άλλα κεφάλαια οικονομικού ευαγγελίου πως «ο Πολιτισμός αναγνωρίζεται ως διακριτός οικονομικός τομέας».

Παρακολουθώντας την ομιλία της κ. υπουργού στην αίθουσα, αλλά και διαβάζοντάς τη προσεκτικά αργότερα, θαύμασα την προσήλωσή της στα χρήματα που κινούνται γύρω από τον Πολιτισμό. Όσο και αν έψαξα όμως, δεν βρήκα μία λέξη για όλους αυτούς που δημιουργούν, που παράγουν τον Πολιτισμό τον οποίο η κ. υπουργός βλέπει ως εξαγώγιμο προϊόν, ως μέρος απλώς της πραγματικής οικονομίας, ως τουριστική βιομηχανία και τόσα άλλα οικονομικοτεχνικά που παρέθεσε. Και το κομμάτι του ελληνικού λαού που είναι οι δημιουργοί;

Το «Άξιον Εστί» δεν δημιουργήθηκε από μόνο του, για να το μετατρέψει η κ. Μενδώνη σε χρήμα απλώς. Οι ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου δεν γυρίστηκαν από μόνες τους, για να ταξιδέψουν σε όλον τον κόσμο δοξάζοντας τη χώρα και τον πολιτισμό μας. Το «Θέατρο Τέχνης» και το «Αμφιθέατρο», που έπαιξαν στις πιο σπουδαίες θεατρικές σκηνές του πλανήτη, πριν φέρουν χρήμα, κατέθεσαν έμπνευση, σκληρή δουλειά, προσωπικές και ομαδικές θυσίες . Ποιοι δούλεψαν για όλα αυτά; Κάποιοι αλγόριθμοι στα υπουργεία Οικονομίας και Πολιτισμού; Μήπως κάποιοι ιδεοληπτικοί νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες που συνέταξαν το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας;

Αλίμονο, όχι! Πίσω από τον Πολιτισμό που αναλαμβάνει ως οικονομικός μάνατζερ η νυν υπουργός επί του Πολιτισμού, υπήρξαν σπουδαίοι καλλιτέχνες: Γιώργος Σεφέρης, Θόδωρος Αγγελόπουλος, Κάρολος Κουν, Σπύρος Ευαγγελάτος, αλλά και Οδυσσέας Ελύτης, Γιάννης Ρίτσος, Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, αλλά και Κατίνα Παξινού, Γιώργος Λαζάνης, Λευτέρης Βογιατζής και άλλοι, εκατοντάδες άλλοι που δούλεψαν, δούλεψαν δούλεψαν, αφοσιωμένοι στην τέχνη τους και δημιούργησαν ατομικά ή μέσα από ομάδες για να συγκροτηθεί αυτό το μοναδικό πνευματικό φορτίο που διαθέτει η χώρα μας. Για όλους αυτούς, και τους «πρωτοκλασάτους» αλλά και τους ταπεινότερους, ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Υπήρχαν δυσκολίες, ανέχεια, ανασφάλεια, παντελής έλλειψη φροντίδας από το κράτος, ιδίως για τους «ταπεινούς».

Για τους σημερινούς δημιουργούς; Επίσης ούτε μία κουβέντα. Η κ. υπουργός δεν είναι καινούργια στο υπουργείο Πολιτισμού. Γνωρίζει τα θέματα. Γνωρίζει την ανεπάρκεια πόρων για τα μουσεία, τους αρχαιολογικούς χώρους, τις ορχήστρες, τους εικαστικούς δημιουργούς, τους κινηματογραφιστές, τον χώρο του θεάτρου, του χορού, του βιβλίου και των συγγραφέων, την περιοχή του λαϊκού πολιτισμού. Για τη νέα υπουργό, όλοι αυτοί οι δημιουργοί είναι αόρατοι. Αν την ενδιαφέρει κάτι από αυτούς , είναι το έργο τους, για να το στοιχίσει στις τσιμινιέρες της πολιτιστικής βιομηχανίας. Μέσα από ποιες δυσκολίες θα παραχθεί ο πλούτος που θα φτάσει στα χέρια της φαίνεται πως δεν την αφορά. Τι ετοιμάζει για τους ανθρώπους; Ποιο περιβάλλον τούς επιφυλάσσει; Πώς θα τους εμπνεύσει;

Καμία εξαγγελία για τα προβλήματα των δημιουργών. Κανένα ενδιαφέρον για το πώς θα γίνει η ζωή τους ευκολότερη και ο δημιουργικός τους χώρος πιο αποδοτικός. Καμία αγωνία για τον σεβασμό που οφείλει η Πολιτεία στον δημιουργό. Για την αγκαλιά και την άνεση στη διαδικασία της δημιουργίας. Κουβέντα για την καλλιτεχνική εκπαίδευση. Για τη στήριξη που έχουν ανάγκη τα καλλιτεχνικά επιμελητήρια, η έρευνα, ο καλλιτεχνικός πειραματισμός, οι νέοι καλλιτέχνες, η κινηματογραφική παραγωγή, οι εκδόσεις, η προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, οι συλλογικές συμβάσεις.

Η νέα υπουργός Πολιτισμού φοβούμαι πως συμπεριφέρεται σαν τον Σάιλοκ στον σαιξπηρικό «Έμπορο της Βενετίας». Το μόνο που έχει σημασία γι’ αυτήν είναι το πουγκί. Εις βάρος τίνος όμως; Και προς όφελος ποίων; Με τίνος το άγχος, τον ιδρώτα, την κούραση και την αγωνία θα γεμίσει αυτό το πουγκί φαίνεται πως δεν την απασχολεί.

Οι καλλιτέχνες δημιουργοί, λοιπόν, ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Το μόνο που ενδιαφέρει την κυβέρνηση είναι να διαχειριστεί οικονομικά τον κόπο και τα γεννήματά τους.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και υπεύθυνος Τομέα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10964/10081758/o-politismos-tou-sailok?fbclid=IwAR3_LKbNrd-g_4tOlvklTiHWTYv9SgsuzPjT3T3q-t9jc4fpMquYEmyznG8  )

Ο Πολιτισµός: Η έµπνευση και το όνειρο της επόµενης µέρας (εφημ. ΕΘΝΟΣ 2.6.2019)

Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος *

Ο υπέροχος κόσμος του πολιτισµού, ως εξαιρετικά πολυδιάστατος, απαιτεί και µια αντίστοιχα πολυδιάστατη πολιτική εκ µέρους των κυβερνήσεων. Ως ένας χώρος όπου η έµπνευση και το όνειρο των δηµιουργών συναντούν τη σκληρή δουλειά ώστε η έµπνευση να φθάνει στην παραγωγή. Χειάζεται όµως και την απαραίτητη στήριξη, το ανάλογο νοµοθετικό πλαίσιο και τη φροντίδα της πολιτείας.

Εκεί που µια ιδιωτική εταιρεία, η ΑΕΠΙ, λειτουργούσε µε δύναµη και εξουσίες που δεν είχε το ίδιο το κράτος, στερώντας οικονοµικούς πόρους που εδικαιούντο οι Ελληνες δηµιουργοί. Να βάλει ένα τέλος στο σκάνδαλο της λειτουργίας του αλήστου µνήµης Ταµείου Αλληλοβοήθειας Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισµού. Μια ένωση που, χωρίς καταστατικό, εκλογές και νοµιµοποίηση διαχειριζόταν εκατοµµύρια ευρώ από τα έσοδα του Ταµείου Αρχαιολογικών Πόρων. Να αποκαταστήσει επιτέλους θετικό αναπτυξιακό σχέδιο όσον αφορά την κινηµατογραφική βιοµηχανία και τα οπτικοακουστικά, µε το περίφηµο cash rebate.

Αυτή τη στιγµή 38 µεγάλες παραγωγές (18 ελληνικές και 20 ξένες) γυρίζονται στην Ελλάδα, φέρνοντας συνάλλαγµα, διαφηµίζοντας τη χώρα και εξασφαλίζοντας 11,5 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ας περάσουµε όµως στο αύριο. Στο τι οραµατίζεται η Αριστερά µε τον ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισµό, µετά τις επόµενες γενικές εκλογές. Απαιτείται η ενεργοποίηση νέων τρόπων συνεργασιών εντός του υπουργείου, ώστε να αξιοποιηθεί κατάλληλα ένα σπουδαίο δυναµικό εργαζοµένων. Η εξαίρεση του νόµου 4389/ 2016 φροντίζει ώστε, το συντοµότερο, το υπουργείο Οικονοµικών να θέσει στη διάθεση του υπουργείου Πολιτισµού πλήρη κατάλογο των ακινήτων που εξαιρούνται από την «περιουσία» ως ανήκοντα σε αρχαιολογικούς χώρους. Θα τελειώσει έτσι ο κύκλος αµφιβολίας και δεν θα ακούγονται οι γνωστές χοντράδες «θα πουλήσουν την Ακρόπολη»!

Θα δηµιουργηθεί «Παρατηρητήριο Εθνικού Πολιτισµικού Κεφαλαίου», όπου θα προτείνονται πολιτισµικές πολιτικές που κινούνται σε νέα τροχιά αειφόρου ανάπτυξης και συµβάλλοντας στην ενίσχυση της οικονοµίας. Ποτέ το ελληνικό κράτος δεν είχε ένα συνεκτικό σχέδιο για τον πολιτισµό στην Περιφέρεια. Αποσπασµατικές δράσεις όπως η δηµιουργία των ∆ΗΠΕΘΕ ή των θεµατικών πολιτιστικά πόλεων, λειτουργούσαν αυτόνοµα, χωρίς άλλες δραστηριότητες και συνέργειες, έως ότου ατόνησαν τελείως. Ανασύνταξη λοιπόν της περιφερειακής πολιτικής του σύγχρονου πολιτισµού.

*Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, γραµµατέας Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων

(ΠΗΓΗ : https://www.ethnos.gr/apopseis/42420_politismos-i-empneysi-kai-oneiro-tis-epomenis-meras  )

Προϋπολογίζεται ο πολιτισμός;

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Κατ’ αρχήν όχι. Πώς να μαντέψεις, να υπολογίσεις και να προϋπολογίσεις τις μελλοντικές αξίες τέχνης και τις επιδόσεις του πολιτιστικού χώρου; Προϋπολογίζεις τα χρήματα που μπορείς να ξοδέψεις για τον πολιτισμό και εδώ, πρέπει να παίρνει κανείς υπ’ όψιν του ένα δυναμικό ποιοτικό στοιχείο. Να επιλέξει να κατευθύνει χρήματα σε εκείνες τις επιλογές που θα δώσουν το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα ποιοτικά, αλλά και σε μετρήσιμη ανταπόκριση από τους πολίτες που ωφελούνται από τις δράσεις πολιτισμού που στηρίζονται ή πρωτοδημιουργούνται.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα παρέλαβε ένα υπουργείο Πολιτισμού του οποίου τα ταμεία ήταν άδεια. Με νου όμως και ψυχή προσπάθησε να αλλάξει τα κακώς κείμενα. Και τα κατάφερε. Να θυμίσουμε την ψήφιση του νόμου για τα πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα ώστε οι δημιουργοί να μην δίνονται βορά σε ιδιωτικές εταιρείες που λειτουργούσαν ως απόλυτοι άρχοντες πάνω στην πνευματική περιουσία τους, όπου το κράτος, οι προηγούμενες κυβερνήσεις επί δεκαετίες είχαν αφήσει ανεξέλεγκτους αυτούς τους ιδιώτες να εκμεταλλεύονται τη δημιουργία των καλλιτεχνών. Ενώ οι ίδιες, παρακολουθούσαν αδιάφορα και από μακριά.

Στα χρόνια του μεγάλου φαγοποτιού, το υπουργείο Πολιτισμού με το άφθονο χρήμα εξασφάλιζε από τα έσοδα του ΟΠΑΠ, χρηματοδοτούσε τοπικά ρουσφέτια για πανηγυράκια στις εκλογικές περιφέρειες υπουργών και βουλευτών και επιδοτούσε με εκατομμύρια ευρώ «συνδικαλιστικές» συλλογικότητες χωρίς καμία νομική κάλυψη. Την ίδια ώρα έκοβε την επιχορήγηση και πέταγε έξω από το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου εθνικά μεγέθη, όπως, ο Σπύρος Ευαγγελάτος και το Αμφι-Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν ή τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου! Να θυμίσουμε ακόμα, την εφαρμογή από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στους αρχαιολογικούς χώρους που εκτίναξε κατακόρυφα τις εισπράξεις. Αλήθεια γιατί; Και αλήθεια γιατί τόσα χρόνια δεν το άγγιξε κανείς ποτέ αυτό το θέμα; Αμέτρητες είναι οι πνευματικές και καλλιτεχνικές δομές που επιχορηγήθηκαν από αυτήν την κυβέρνηση. Στη θέση της ένωσης Ανωκατωραχουλιωτών που ήταν η εκλογική περιφέρεια του τάδε υπουργού ή του δείνα βουλευτή, βρίσκουμε ζωντανούς και παραγωγικούς πνευματικούς και καλλιτεχνικούς φορείς από όλη την Ελλάδα. Και μάλιστα υψηλού επιπέδου.

Με τα όποια πενιχρά οικονομικά μέσα, τι θα στηρίξει κανείς στο μέλλον λοιπόν; Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να υπάρχει μια χάρτα προτεραιοτήτων, ώστε η ενίσχυση των πολιτιστικών δράσεων στην καινούργια χρονιά να είναι στοχευμένη και να δώσει τους καλύτερους καρπούς. Και το ΥΠΠΟ, έχει ήδη ξεκαθαρίσει πως εργάζεται ώστε η επικράτεια του πολιτισμού, να ανασυγκροτηθεί ουσιωδώς μετά τα χρόνια της κρίσης. Να διευρυνθεί η έννοια του πολιτισμού πέρα από τα πεδία των γραμμάτων και των τεχνών, έτσι ώστε να περιλαμβάνει στάσεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές της καθημερινής ζωής. Να φροντίσει την περιφερειακή πολιτιστική ζωή, αναδεικνύοντας ομάδες και προσωπικότητες που μακριά από τα αστικά κέντρα δημιουργούν πλουτίζοντας τον πολιτιστικό χάρτη της χώρας. Να παρακινήσει έμψυχο πολιτισμικό δυναμικό από το κέντρο στην Περιφέρεια, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τον πολίτη ως συνδιαμορφωτή της πολιτιστικής πολιτικής.

Αφιερώνοντας ξεχωριστό ενδιαφέρον για την οικοδόμηση παραγωγικής σχέσης των παιδιών και νέων με τον πολιτισμό. Να φέρει τους νέους δημιουργούς και καλλιτέχνες στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του κοινού, συστήνοντας τους στο κοινό και διευκολύνοντάς τους στο ξεκίνημά τους. Να δέσει ξανά τον πολιτισμό με τον αθλητισμό, όχι γιατί απλώς συστεγάζονται στο ίδιο υπουργείο, αλλά γιατί ο αθλητισμός παράγει από την αρχαία ακόμα εποχή, ταυτόχρονα αθλητικό αλλά και πολιτισμικό αποτέλεσμα.

Με αυτόν τον πρώτο μετά από μια δεκαετία προϋπολογισμό που ενσωματώνει μέτρα ανακούφισης του ελληνικού λαού, περιμένουμε σπουδαίες κατακτήσεις και στον χώρο του πολιτισμού λοιπόν, που τόσο πολύ ταλαιπωρήθηκε όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια, αλλά και πριν από αυτά…

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9430772/proupologizetai-o-politismos-  )

Τι κάνουμε με τον πολιτισμό;

 Του Πάνου Σκουρολιάκου *

 

Η διαχείριση του πολιτιστικού προϊόντος είναι το ίδιο σημαντική με την παραγωγή αυτού του προϊόντος. Το πώς φτάνουν οι νέες δημιουργίες αλλά και το πολιτιστικό απόθεμα μιας χώρας στο κοινό, γηγενείς και επισκέπτες, είναι κάτι το οποίο απαιτεί επιστημοσύνη, έμπνευση και σκληρή δουλειά.

Οι καθ’ ύλην αρμόδιοι κρατικοί και κυβερνητικοί παράγοντες έχουν ταυτόχρονα να επιλύσουν θέματα στρεβλώσεων, κακών χειρισμών της καθημερινότητας ή του παρελθόντος, να επιλύσουν προβλήματα που έχουν να κάνουν με τον ανθρώπινο παράγοντα, έως ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια των έργων τέχνης, την καλλιτεχνική παιδεία και τις καινοτόμες ιδέες που πρέπει να υλοποιούνται σε εποχές που οι νέες ιδέες και οι τεχνολογίες παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην καθημερινή ζωή και την εξέλιξη των πάντων.

Δυστυχώς η μεγάλη πλειονότητα των καλλιτεχνών – δημιουργών αντιμετωπίζονται από τις κυβερνήσεις ωσάν αλλόκοτα πλάσματα που μπορούν να τραφούν από το χειροκρότημα και έναν καλό λόγο. Για τα προς το ζην θα πρέπει να κάνουν μια άλλη δουλειά, «κανονική», ιδιαιτέρως οι νέοι και πρωτοεμφανιζόμενοι.

Παρατηρούμε πως οι δυσμενείς εργασιακές και άλλες κοινωνικές ρυθμίσεις δοκιμάζονται πρωτίστως στους χώρους εργασίας των καλλιτεχνών. Το αναιμικό και σε πολλές περιπτώσεις ανύπαρκτο συνδικαλιστικό κίνημα καταρρέει σαν χάρτινος πύργος στην πρώτη εργοδοτική επίθεση.

Υπάρχει μια υπερπληθώρα ηθοποιών που έρχονται ως επαγγελματίες από ποικίλες αφετηρίες. Διεκδικούν «μια θέση στον ήλιο», πρόσωπα που πέρασαν από σημαντικές σχολές, κακές σχολές, «ελεύθερα θεατρικά εργαστήρια», από τον χώρο του μόντελινγκ ή ακόμα μη έχοντας καμία προπαρασκευή για τη σκηνή ή την κάμερα.

Όλο αυτό το σύνολο είναι πανεύκολο θύμα. Έτσι χωρίς αντίσταση καταργούνται τα εργασιακά δικαιώματα. Πολύ περισσότερο όταν η απορρύθμιση της εργασίας είναι και κυβερνητική πολιτική, όπως συνέβη το 2013 με τη συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, όταν καταργήθηκαν οι συμβάσεις των ηθοποιών σε αγαστή συνεργασία με την εργοδοτική ΠΕΕΘ.

Η παρούσα κυβέρνηση αποκατέστησε τις συμβάσεις στα κρατικά θέατρα και προχωρά και για την επαναφορά των συμβάσεων στο ελεύθερο – ιδιωτικό θέατρο. Σε άλλες περιοχές δημιουργών, όπως οι εικαστικοί για παράδειγμα, η σύνταξη είναι ένα όνειρο που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί ποτέ.

Ο πολιτισμός μπορεί να είναι ένα μέσο παραγωγής πλούτου. Απαιτεί όμως και γενναίες επενδύσεις και πρόνοια για το ανθρώπινο – δημιουργικό στοιχείο. Πολλά είναι τα θέματα που έχει να αντιμετωπίσει η ηγεσία του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργείου όσον αφορά τα θέματα του πολιτισμού. Μικρές και μεγάλες εκκρεμότητες και αδικίες του παρελθόντος. Σημαντικά θέματα καθημερινής διαχείρισης και λειτουργίας των δομών του χώρου. Μουσεία, εποπτευόμενοι φορείς, αρχαιολογικό έργο, το βιβλίο, ο κινηματογράφος, ορχήστρες, θέατρα κ.λπ.

Ταυτόχρονα θα πρέπει η πολιτική ηγεσία, πέρα από τη λειτουργική εξέλιξη όλου αυτού του πεδίου, να προτείνει τη δημιουργία νέων θεσμών, να καταθέσει νέες προτάσεις και να τις υλοποιήσει επιτυχώς ακολουθώντας τις τρέχουσες τεχνολογικές και άλλες εξελίξεις που μπορούν να είναι εξαιρετικά χρήσιμες για την παραγωγή και διαχείριση του πολιτισμού.

Απαραίτητη είναι η ξεχωριστή πρόνοια για τα παιδιά και τους νέους. Και ακόμα η σύνδεση του πολιτισμού με τον αθλητισμό μέσω των ενδεδειγμένων προς τούτο δράσεων.

Αν πάει κάτι μπροστά όλο αυτό το σύστημα, είναι οι θεσμοί που οργανώθηκαν στο παρελθόν και που στην εποχή τους ήσαν καινοτόμοι και παραγωγικοί. Πολιτικές ηγεσίες έχουν συνδέσει το όνομά τους με κάποιους από αυτούς. Όπως η Μελίνα Μερκούρη με τα ΔΗΠΕΘΕ.

Ωστόσο, αν κάποιοι θεσμοί έχουν κλείσει τον κύκλο τους, αν στις σημερινές συνθήκες (καλλιτεχνικές, διοικητικές, οικονομικές κ.λπ.) δεν μπορούν να λειτουργήσουν, οι πολίτες περιμένουν από τις πολιτικές ηγεσίες τις νέες προτάσεις. Τους νέους θεσμούς. Το εισιτήριο για την αυριανή, καλύτερη -ευελπιστούμε- ημέρα.

Το διάστημα που διανύουμε έως τον Σεπτέμβριο του 2019 είναι σύντομο. Πολλά έχουν να γίνουν και όλοι εργαζόμαστε ώστε να είναι σημαντικά, χρήσιμα και επ’ ωφελεία της κοινωνίας, που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί από την εποχή των Μνημονίων, την οποία οριστικά έχουμε αφήσει πίσω.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9184740/ti-kanoume-me-ton-politismo-   )

“Πολιτισμός και Αριστερά στην Ελλάδα και την Ευρώπη του 21ου αιώνα”. Ημερίδα ΣΥΡΙΖΑ στη Νέα Ιωνία (ΒΙΝΤΕΟ)

Στην πολύ επιτυχημένη ημερίδα που οργάνωσαν η ΝΕ Βόρειας Αθήνας και το Τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ στην Νέα Ιωνία, με θέμα “Πολιτισμός και Αριστερά στην Ελλάδα και την Ευρώπη του 21ου αιώνα”. Κατατέθηκαν σημαντικές απόψεις από τους εισηγητές και το κοινό, που ήταν πολυάριθμο και συμμετείχε με μεγάλο ενδιαφέρον.

Στα πάνελ, συμμετείχαν οι Αριστείδης Μπαλτάς, Πάνος Σκουρολιάκος, Αλμπέρτο Εσκενάζυ, Κώστας Δουζίνας, Φωτεινή Βάκη, Θέμης Μουμουλίδης, Γρηγόρης Ιωαννίδης, Δημήτρης Σεβαστάκης, Μαρία Γκασούκα, Άννα Φιλίνη.

Πολιτισμός 2015 – 2017 ( Συνέντευξη στο Documento 18.1.2018 )

Προνομιακό πεδίο ο χώρος του πολιτισμού για τον ΣΥΡΙΖΑ και πολλές ήταν οι προσδοκίες με την ανάληψη της διακυβέρνησης τον Γενάρη του 2015.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Προνομιακό πεδίο ο χώρος του πολιτισμού για τον ΣΥΡΙΖΑ και πολλές ήταν οι προσδοκίες με την ανάληψη της διακυβέρνησης τον Γενάρη του 2015.

 Κλήθηκε η νέα κυβέρνηση, να διαχειρισθεί έναν χώρο με παράδοση σε έργο δημιουργικό. Άξιοι ή μη οι προηγούμενοι υπουργοί πολιτισμού από την μεταπολίτευση και εδώ, είχαν γενναία στήριξη από χρήμα που εισέρρεε στα ταμεία του υπουργείου κυρίως από τα έσοδα του ΟΠΑΠ. Ο αθλητισμός, στήριζε θέατρα, ορχήστρες, μπαλέτα, αλλά και πανηγύρια. Γνωστές ήταν οι «επιχορηγήσεις» σε ξωκλήσια και τοπικούς συλλόγους, συνήθως της εκλογικής περιφέρειας του υπουργού. Οι πολιτικές επιλογές για τους επικεφαλής των εποπτευομένων φορέων εξασφάλιζαν και τις ανάλογες διευκολύνσεις σε προσλήψεις και άλλες εξυπηρετήσεις.

Έως ότου ήρθε η κρίση και τα χρήματα στέρεψαν, ο ΟΠΑΠ πουλήθηκε και πιά η πολιτιστική πολιτική έχασε τις παχυλές ενισχύσεις της. Η νέα κυβέρνηση είχε να χειρισθεί θεσμούς που στάθηκαν στα πόδια τους και μεγαλούργησαν με χρήματα του δημοσίου που πιά δεν υπήρχαν. Έπρεπε να οργανωθεί ένα νέο σχέδιο για τον πολιτισμό. Με προσπάθεια υπέρβασης από την κρίση, με διαφορετικά μέσα.

Τι κατάφερε αυτό το διάστημα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στον πολιτισμό; Κατά τη γνώμη μου πολλά, που όμως δεν φτάνουν. Όχι μόνο γιατί οι ανάγκες είναι μεγάλες, αλλά επειδή οι πολίτες περιμένουν πολλά από τον ΣΥΡΙΖΑ και καλά κάνουν.

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα που κληρονομήθηκαν, ήταν το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τα 350 εκατομμύρια χρέος. Προηγούμενη κυβέρνηση, με υπογραφές εννέα υπουργών του ΠΑΣΟΚ, είχε καταστήσει το ελληνικό δημόσιο, τον ελληνικό λαό δηλαδή, τριτεγγυητή σε αυτά τα χρέη. Θέλαμε δεν θέλαμε ήμασταν υπεύθυνοι ως δημόσιο, για αυτό το αστρονομικό ποσόν. Αποφασίσθηκε λοιπόν να περάσει στο δημόσιο ο οργανισμός, μιας και ούτως ή άλλως αυτό θα πλήρωνε. Σε όλο αυτό το διάστημα, μακριά από τις ξιπασμένες «γκλαμουριές» του παρελθόντος, πρέπει να παραδεχθούμε πως το Μέγαρο, παρουσιάζει ένα σπουδαίο ποιοτικό πρόγραμμα, ανοίγοντας τις πύλες του στο πλατύ κοινό, με δωρεάν είσοδο ή φθηνό εισιτήριο. Αμέσως μετά, οριστικοποιήθηκε η ένταξη στο ελληνικό δημόσιο του Ιδρύματος Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος. Οι εγκαταστάσεις και οι δραστηριότητες του, τιμούν και ανεβάζουν το επίπεδο του πολιτισμού στη χώρα μας.

Στα κρατικά θέατρα επιλέχθηκαν διευθυντές με μόνο κριτήριο την προσφορά και το επίπεδό τους. Μακριά από κομματικές ή άλλες επιλήψιμες επιλογές. Το ίδιο και στο Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου. Μετά από πολλά χρόνια μάλιστα επανήλθαν οι επιχορηγήσεις για θέατρα και καλλιτεχνικές ομάδες, πάλι χωρίς ίχνος κομματικών κριτηρίων. Η επιμονή σε αυτό το στοιχείο, έχει την αιτία της σε όσα ζήσαμε μεταπολιτευτικά από ένα σωρό κομματικοδίαιτους επιχορηγούμενους. Πλάι σε άξιους δημιουργούς, πάντα «βόλευαν» οι κυβερνήσεις του παρελθόντος και τα «δικά τους παιδιά». Το Εθνικό, το ΚΘΒΕ, το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου, η Λυρική Σκηνή και άλλοι εποπτευόμενοι από το Υπουργείο Πολιτισμού φορείς παράγουν έργο σοβαρό και λειτουργούν πιά με διαφάνεια.

Θεσμοθετήθηκαν γι αυτό, θέσεις Οικονομικών Διευθυντών στους εποπτευόμενους φορείς του ΥΠΠΟ, ώστε να βρίσκονται σε αυτές τις καίριες θέσεις ειδικοί επιστήμονες και ώστε οι καλλιτεχνικοί διευθυντές να αφιερώνονται απερίσπαστοι στο έργο τους. Περιλήφθηκαν στο ΕΣΠΑ 2014 – 2020 προγράμματα πολιτισμού αξιοποιώντας πόρους από την ΕΕ.

Με συμφωνία με την Κίνα, δημιουργούνται Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο στο Πεκίνο και Κινεζικό Πολιτιστικό Κέντρο στην Αθήνα.

Η παρούσα κυβέρνηση ανέλαβε ακόμα να εξυγιάνει τον χώρο των Πνευματικών Δικαιωμάτων. Μια πονεμένη ιστορία, όπου οι δημιουργοί, συνθέτες και στιχουργοί, εγκλωβισμένοι στην παντοκρατορία της ΑΕΠΙ, απεγνωσμένα αναζητούσαν δικαιοσύνη και διαφάνεια.

Η κυβέρνηση, παρέδωσε έναν υποδειγματικό νόμο για τα πνευματικά δικαιώματα, ενώ με την τοποθέτηση Επιτρόπου στην καταρρέουσα ΑΕΠΙ, προσπαθεί να σώσει ότι είναι δυνατόν προς όφελος των δημιουργών. Τις προηγούμενες μέρες με νομοθετική ρύθμιση που προώθησε και ο γράφων, μοιράσθηκαν πέντε εκατομμύρια ευρώ σε δικαιούχους.

Στον πολύπαθο χώρο του θεάτρου με την τεράστια ανεργία, έκανε αυτό που μπορούσε, ανατρέποντας και μνημονιακές πολιτικές. Η ανεργία στους ηθοποιούς είναι γύρω στα 90%. Οι πολλές παραστάσεις δεν συνεπάγονται αμοιβές ή έστω ανάλογες αμοιβές. Οι ηθοποιοί μετά την κατάργηση της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας αμείβονται ως ωρομίσθιοι με 3,5 ευρώ την ώρα, δηλαδή 7 ευρώ την παράσταση! Η κυβέρνηση υπέγραψε Συλλογικές Συμβάσεις στα κρατικά θέατρα και με τους ηθοποιούς και με τους τεχνικούς, αποδίδοντας τους μισθούς που δικαιούνται οι εργαζόμενοι. Μετά τον Αύγουστο του ΄18, ακολουθούν επιτέλους και οι Συμβάσεις με το «ελεύθερο» θέατρο.

Υπάρχουν και άλλες δράσεις που δεν χωρούν σε αυτό το μικρό σημείωμα. Φθάνουν; Όχι. Είναι πολλά ακόμα που μας περιμένουν. ΔΗΠΕΘΕ, καλλιτεχνική εκπαίδευση, τοπικά φεστιβάλ, παραδοσιακός πολιτιστικός πλούτος, χορός, κινηματογράφος, το βιβλίο και άλλα πολλά.

Βγαίνοντας από την σκληρή δημοσιονομική επιτροπεία πολλές είναι οι ανάγκες που περιμένουν.

Ο πολιτισμός, είναι ανάγκη σημαντική, ανάγκη ζωής.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.documentonews.gr/article/politismos-2015-2017)