Από τα θεατρικά μέγαρα στις αποθήκες

Στήλη ΠΟΛΥ – πολιτισμικά στην Αυγή 

 

Η ανάγκη της αναπαράστασης όσων ευφραίνουν ή ταλανίζουν τον βίο θεών και ανθρώπων οδήγησε στη γέννηση και την εξέλιξη του θεάτρου. Ήταν πάντα το θέατρο μια κοινωνική ανάγκη την οποία έπρεπε να πάρουν προϊόντος του χρόνου υπό την προστασία της η πολιτεία, το κράτος, το Δημόσιο, οι μαικήνες, οι επιχειρηματίες. Το θέατρο της Επιδαύρου κατασκευάστηκε από την πολιτεία της εποχής. Το Ωδείο του Ηρώδη του Αττικού κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών χτίστηκε με χρήματα του Ηρώδη του Αττικού. Ανάλογα οι ισχυροί της εξουσίας και του χρήματος κατασκεύαζαν θέατρα στην Ευρώπη και αλλού κατά τα επόμενα ιστορικά στάδια έως σήμερα.

Η τέχνη του θεάτρου είναι μια τέχνη στη βάση της δημοκρατική. Απευθύνεται στο μεγάλο κοινό. Επιδίωξή της είναι η συμμετοχή στις δραστηριότητές της ει δυνατόν του συνόλου του πληθυσμού ενός τόπου. Διαπραγματεύεται θέματα πανανθρώπινα και συνήθως τα βλέπει και τα παρουσιάζει από τη σκοπιά των πολλών. Όμως το περιβάλλον όπου εξελίσσεται έχει ανάγκη και τους ολίγους και ισχυρούς. Οι χώροι των παραστάσεων, τα θέατρα ως κτήρια, ήταν υπόθεση της ελίτ της εξουσίας. Έτσι λοιπόν οι θεατρίνοι άλλες φορές παρήγαγαν έργο που κολάκευε τους οικονομικούς χορηγούς και προστάτες τους και άλλοτε έρχονταν σε σύγκρουση μαζί τους. Σημειώνει ο Ζαν Βιλάρ στο έργο του «Γύρω από τη θεατρική παράδοση» πως «οι Αθηναίοι κάποτε παρά λίγο να σκοτώσουν τον Σοφοκλή και σκότωσαν τον δάσκαλο του Ευριπίδη, τον Σωκράτη. Και οι Ιησουίτες καταδίκασαν κατηγορηματικά με το δικό τους κύρος τον μεγάλο μας δάσκαλο, τον Μολιέρο».

 

Διαβάστε την συνέχεια