Ο Πολιτισµός: Η έµπνευση και το όνειρο της επόµενης µέρας (εφημ. ΕΘΝΟΣ 2.6.2019)

Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος *

Ο υπέροχος κόσμος του πολιτισµού, ως εξαιρετικά πολυδιάστατος, απαιτεί και µια αντίστοιχα πολυδιάστατη πολιτική εκ µέρους των κυβερνήσεων. Ως ένας χώρος όπου η έµπνευση και το όνειρο των δηµιουργών συναντούν τη σκληρή δουλειά ώστε η έµπνευση να φθάνει στην παραγωγή. Χειάζεται όµως και την απαραίτητη στήριξη, το ανάλογο νοµοθετικό πλαίσιο και τη φροντίδα της πολιτείας.

Εκεί που µια ιδιωτική εταιρεία, η ΑΕΠΙ, λειτουργούσε µε δύναµη και εξουσίες που δεν είχε το ίδιο το κράτος, στερώντας οικονοµικούς πόρους που εδικαιούντο οι Ελληνες δηµιουργοί. Να βάλει ένα τέλος στο σκάνδαλο της λειτουργίας του αλήστου µνήµης Ταµείου Αλληλοβοήθειας Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισµού. Μια ένωση που, χωρίς καταστατικό, εκλογές και νοµιµοποίηση διαχειριζόταν εκατοµµύρια ευρώ από τα έσοδα του Ταµείου Αρχαιολογικών Πόρων. Να αποκαταστήσει επιτέλους θετικό αναπτυξιακό σχέδιο όσον αφορά την κινηµατογραφική βιοµηχανία και τα οπτικοακουστικά, µε το περίφηµο cash rebate.

Αυτή τη στιγµή 38 µεγάλες παραγωγές (18 ελληνικές και 20 ξένες) γυρίζονται στην Ελλάδα, φέρνοντας συνάλλαγµα, διαφηµίζοντας τη χώρα και εξασφαλίζοντας 11,5 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ας περάσουµε όµως στο αύριο. Στο τι οραµατίζεται η Αριστερά µε τον ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισµό, µετά τις επόµενες γενικές εκλογές. Απαιτείται η ενεργοποίηση νέων τρόπων συνεργασιών εντός του υπουργείου, ώστε να αξιοποιηθεί κατάλληλα ένα σπουδαίο δυναµικό εργαζοµένων. Η εξαίρεση του νόµου 4389/ 2016 φροντίζει ώστε, το συντοµότερο, το υπουργείο Οικονοµικών να θέσει στη διάθεση του υπουργείου Πολιτισµού πλήρη κατάλογο των ακινήτων που εξαιρούνται από την «περιουσία» ως ανήκοντα σε αρχαιολογικούς χώρους. Θα τελειώσει έτσι ο κύκλος αµφιβολίας και δεν θα ακούγονται οι γνωστές χοντράδες «θα πουλήσουν την Ακρόπολη»!

Θα δηµιουργηθεί «Παρατηρητήριο Εθνικού Πολιτισµικού Κεφαλαίου», όπου θα προτείνονται πολιτισµικές πολιτικές που κινούνται σε νέα τροχιά αειφόρου ανάπτυξης και συµβάλλοντας στην ενίσχυση της οικονοµίας. Ποτέ το ελληνικό κράτος δεν είχε ένα συνεκτικό σχέδιο για τον πολιτισµό στην Περιφέρεια. Αποσπασµατικές δράσεις όπως η δηµιουργία των ∆ΗΠΕΘΕ ή των θεµατικών πολιτιστικά πόλεων, λειτουργούσαν αυτόνοµα, χωρίς άλλες δραστηριότητες και συνέργειες, έως ότου ατόνησαν τελείως. Ανασύνταξη λοιπόν της περιφερειακής πολιτικής του σύγχρονου πολιτισµού.

*Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, γραµµατέας Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων

(ΠΗΓΗ : https://www.ethnos.gr/apopseis/42420_politismos-i-empneysi-kai-oneiro-tis-epomenis-meras  )

Η 8η ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ

Το ακατόρθωτο της ζωής και του δημόσιου βίου, ελκύει τους κωμωδιογράφους.

Στην Αρχαία Αθήνα, η περίπτωση να ψηφίζουν οι γυναίκες και να αποφασίζουν για τις τύχες της πόλης ήταν εξωφρενικό. Στις «Εκκλησιάζουσες» λοιπόν, ο Αριστοφάνης, βάζει τις γυναίκες να ντύνονται άνδρες και με ψεύτικα γένια να εισβάλουν στην Εκκλησία του Δήμου, νομοθετώντας σύμφωνα και με τις δικές τους ανάγκες. Έπεσε πολύ γέλιο, για αυτήν την απίστευτη εκδοχή της πολιτικής, τότε, στα 391 π. Χ.

Ε, δε χρειάστηκαν και πολλά. Μόνο 2.343 χρόνια, για να δοθεί στη χώρα μας στις γυναίκες, το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, μόλις το 1952. Συμπέρασμα: Το ανέφικτο μπορεί να γίνει εφικτό! (και δεν χρειάζεται να περάσουν 2.343 χρόνια!).

Πάμε λοιπόν να έχουμε κάνει στις 8 Ιουλίου, αυτό που φαντάζει τώρα ανέφικτο, ΕΦΙΚΤΟ!