Ομιλία στη Βουλή για το Ταμείο Αλληλοβοηθείας Υπαλλήλων του Υπουργείου Πολιτισμού και την λειτουργία του παιδικού σταθμού

Ομιλία του Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου στην Βουλή των Ελλήνων σχετικά με το νομοσχέδιο του Υπουργείου Πολιτισμού για το Ταμείο Αλληλοβοηθείας Υπαλλήλων του Υπουργείου και την λειτουργία του παιδικού σταθμού

Δελτίο τύπου επίκαιρης ερώτησης με θέμα : «Φημολογούμενη Κατάργηση της Δ.Ο.Υ. Αχαρνών» (Βίντεο)

 

 

 

 

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΕΠΙΚΑΙΡΗΣ ΕΡΩΤΗΣΗΣ 

Αθήνα 25 Φεβρουαρίου 2019

Στις 25.02.2019 συζητήθηκε στην ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων η επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Αττικής κ. Πάνου Σκουρολιάκου με θέμα την «Φημολογούμενη Κατάργηση της Δ.Ο.Υ. Αχαρνών».

Ο κ. Σκουρολιάκος στην πρωτολογία του, ανέλυσε την αγωνία της τοπικής κοινωνίας του Δήμου Αχαρνών  μετά την απόφαση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων για την κατάργηση- συγχώνευση  35 καταστημάτων στην περιοχή της Αττικής τoν Φεβρουάριο του 2018. Επίσης τόνισε πως από το 2013 καταργήθηκε το δικαστικό και το επιχειρηματικό τμήμα της εφορίας,  ενώ παράλληλα εντείνονται οι φήμες πως η ΔΟΥ Αχαρνών είτε θα μεταφερθεί στο κατάστημα της ΔΟΥ Ελευσίνας ή στο κατάστημα της ΔΟΥ Παλλήνης. Με αποτέλεσμα να δημιουργούνται έντονα λειτουργικά και κοινωνικά προβλήματα διότι αν εφαρμοσθεί  η συγκεκριμένη απόφαση,  ο τρίτος μεγαλύτερος δήμος της Αττικής και ο μεγαλύτερος δήμος της Ανατολικής Αττικής μένει χωρίς εφορία.

Κλείνοντας την πρωτολογία του ανέδειξε τα έντονα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Δήμος Αχαρνών τα τελευταία χρόνια και ειδικότερα προβλήματα παραβατικότητας  και ζήτησε από την αρμόδια Υπουργό όχι μόνον να μην καταργηθεί το κατάστημα της Δ.Ο.Υ. αλλά να αναβαθμιστεί και η υφιστάμενη λειτουργία του.

Από πλευράς της η Υφυπουργός Οικονομικών κ. Κατερίνα Παπανάτσιου τόνισε τις ευθύνες της προηγούμενης κυβέρνησης ΝΔ- ΠΑΣΟΚ για την κακή κατάσταση που επικρατούσε στις ΔΟΥ ανά την Ελλάδα και ειδικότερα του τότε Γενικού Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων κ. Θεοχάρη που με απόφαση του καταργήθηκαν τα δύο τμήματα (Επιχειρηματικό και Δικαστικό)  από την Δ.Ο.Υ. Αχαρνών. Κλείνοντας ανέδειξε την αποτελεσματική δουλειά  της Κυβέρνησης με την σύσταση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων  και την αναβάθμιση του πληροφοριακού συστήματος ώστε η πλειοψηφία των Ελλήνων φορολογούμενων να μπορεί να εξυπηρετείται  μέσω του εν λόγω συστήματος και όχι από τα καταστήματα των Δ.Ο.Υ.

Κατά την δευτερολογία του ο κ. Σκουρολιάκος τόνισε την σημαντικότητα της αναβάθμισης του πληροφοριακού συστήματος αλλά διευκρίνισε πως οι κάτοικοι του Δήμου Αχαρνών όπως και της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού δεν έχουν εξοικειωθεί με την λειτουργία του πληροφοριακού συστήματος και μέχρι την  μετάβαση, θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα για τους κατοίκους του Δήμου Αχαρνών διότι η μετακίνηση  τους στους Δήμους Παλλήνης, Ελευσίνας και Κηφισιάς καθίσταται πολύ δύσκολη με τις συγκοινωνίες. Πάνω σ’ αυτό ζήτησε από την αρμόδια Υφυπουργό όχι μόνο να παραμείνει η Δ.Ο.Υ. στις Αχαρνές αλλά και να αναβαθμιστούν και οι υπηρεσίες που παρέχει το κατάστημα στους πολίτες της μεγαλύτερης πόλης της Ανατολικής Αττικής.

Στην απάντηση της η κ. Παπανάτσιου είπε πως αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες που προκύπτουν για τους κατοίκους του Δήμου Αχαρνών και δεσμεύτηκε πως θα ζητήσει από τις αρμόδιες υπηρεσίες να επανεξετάσουν το θέμα ώστε η  λειτουργία των Δ.Ο.Υ. να συνάδει με τις ανάγκες των κατοίκων της περιοχής.

 

Παναγιώτης (Πάνος) Σκουρολιάκος

Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

Προκλητικά θεάματα μόνον για άνδρες (Εφημ. ΑΥΓΗ 23.2.2019)

Οι ιστορικοί, καταγράφουν πολλές περιόδους και είδη θεάτρου. Πολλές φορές όμως, παραλείπουν να συσχετίσουν κάποια είδη που ανθούν σε διαφορετικές εποχές και που αν και δεν έχουν άμεση συγγένεια μεταξύ τους ή δεν πιστοποιείται ευθεία διαδοχή του ενός προς το άλλο, εν τούτοις συμπίπτουν ως προς τα μέσα που χρησιμοποιούν και τον ιδιαίτερο σκοπό τον οποίο στοχεύουν.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Οι ιστορικοί, καταγράφουν πολλές περιόδους και είδη θεάτρου. Πολλές φορές όμως, παραλείπουν να συσχετίσουν κάποια είδη που ανθούν σε διαφορετικές εποχές και που αν και δεν έχουν άμεση συγγένεια μεταξύ τους ή δεν πιστοποιείται ευθεία διαδοχή του ενός προς το άλλο, εν τούτοις συμπίπτουν ως προς τα μέσα που χρησιμοποιούν και τον ιδιαίτερο σκοπό τον οποίο στοχεύουν.

Έτσι λοιπόν, τολμούμε να επισημάνουμε ένα λεπτό νήμα που συνδέει τους ρωμαϊκούς μίμους, με τον βυζαντινό παντόμιμο, έως το αμερικάνικο μπουρλέσκ του 19ου αι. και την αναβίωση του στο σήμερα.

Σε όλη αυτή τη μακρά διαδρομή, θεατρικά είδη με κύρια χαρακτηριστικά το ψυχαγωγικό στοιχείο με σεξουαλικό περιεχόμενο, διασκέδαζαν το ανδρικό κοινό, επιτελώντας ταυτόχρονα και έναν σημαντικό ρόλο κοινωνικό και πολιτικό .

Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, παράλληλα με το θέατρο των τραγωδιών και των Ρωμαίων ποιητών, η συντεχνία των θεατρίνων, δημιούργησε ένα νέο είδος θεάτρου, το Μιμόδραμα. Μικρές θεατρικές στιγμές όπου με κωμική και σατιρική διάθεση σχολίαζαν θέματα της καθημερινής ζωής σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, παρωδώντας ταυτόχρονα αρχαίες τραγωδίες ή μυθολογικές αναφορές. Όλο αυτό το θεατρικό εγχείρημα, στηρίζονταν σε άκομψα αστεία, βωμολοχίες και ακόμα, γυναίκες επί σκηνής! Αυτή η τελευταία πρωτοτυπία, ήταν η μεγάλη συνεισφορά του ρωμαϊκού μιμοδράματος στην εξέλιξη του θεάτρου. Η παρουσία της ανυπόδητης γυναίκας στη σκηνή (οι ηθοποιοί εδώ παίζουν ξυπόλητοι), δεν καθιερώθηκε για λόγους απλώς θεατρικού νεωτερισμού. Ανέβηκε η γυναίκα στη σκηνή για να ικανοποιήσει με τη φυσική της παρουσία την έντονη ανάγκη του ανδρικού κοινού στο να απολαμβάνει προκλητικές εικόνες του άλλου φύλου. Επί Βυζαντίου, παρά την επιβολή αυστηρών ηθών από την παντοδύναμη Εκκλησία αλλά και τους αυτοκράτορες, το θέατρο των βυζαντινών παντόμιμων εξελίχθηκε σε ένα είδος το οποίο θεράπευε όχι μόνον τις ανάγκες του θεάματος, αλλά ικανοποιούσε και τη δίψα της θέασης του γυναικείου σώματος πάνω στην σκηνή. Η Μεγάλη Θεοδώρα άλλωστε, σύμφωνα με τον Προκόπιο ήταν εταίρα που συμμετείχε σε «θεατρικές παραστάσεις χαμηλού επιπέδου».

Κάνοντας ένα άλμα εποχών, ερχόμαστε στο αμερικάνικο μπουρλέσκ που γεννήθηκε όπως και το αγγλικό, κατά τον 19ο αι. Δύο είδη που συνυπήρξαν παράλληλα, αλλά με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Το αγγλικό απλώς παρωδούσε γνωστά δράματα της εποχής του, το αμερικάνικο προέβαλε το κωμικό και σεξουαλικό στοιχείο, αναζητώντας θεατές αυστηρά από τον ανδρικό πληθυσμό. Το αμερικάνικο μπουρλέσκ, μορφοποιήθηκε στα 1868 από το Michael Leavitt. Το υλικό του ήταν κωμικές σκηνές, χορευτικά ιντερμέδια και παρλάτες, όπου πλάι στο σεξουαλικό στοιχείο, συνυπήρχε και η κριτική της πολιτικής επικαιρότητας. Στο πλαίσιο του αμερικάνικου μπουρλέσκ, έχουμε άλλη μια επαναστατική πρωτοτυπία, ανάλογη της γυναικείας παρουσίας επί σκηνής που επινόησαν οι Ρωμαίοι. Στα 1920, μια μεγάλη πρωταγωνίστρια του είδους, η Lillian Russell, συνοδεία μουσικής, βγάζει τα ρούχα της αργά αργά επί σκηνής, μένοντας στο τέλος ολόγυμνη. Είχε γεννηθεί λοιπόν το στριπτίζ! Κατά τον 20ο αι. στο Μπροντγουέι, πολλά κλαμπ φιλοξενούν καλλιτέχνες του είδους που παρουσιάζουν θεάματα με εντυπωσιακά κοστούμια, μουσικές, θεατρικά δρώμενα, στο κέντρο των οποίων βρίσκεται το γυναικείο γυμνό σώμα.

Η παράδοση του θεάματος όπου το θεατρικό ζητούμενο υποχωρεί στη σεξουαλική πρόκληση, βασιλεύει και σήμερα. Έχει βέβαια αποσυρθεί από τις κατ’ εξοχήν θεατρικές σκηνές και αναπτύσσεται σε μικρότερους χώρους αποκλειστικά αφιερωμένους στο είδος ή σε χώρους μαζικής διασκέδασης όπως τα καζίνο, τα μεγάλα ξενοδοχεία, κ.λπ.

Ενδιαφέρον είναι λοιπόν, να δούμε πως το θέατρο καλείται να καλύψει πλήθος ανοιχτών θεμάτων για τον άνθρωπο. Από την καταγωγή και τη μοίρα του Οιδίποδα, έως το μέγιστο και κοινό ερώτημα που εκφωνεί ο Άμλετ: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Και από εκεί, στις παραστάσεις των μίμων, των καλλιτεχνών του μπουρλέσκ και τις σημερινές σκηνές των Drang Queens.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10971/9622596/prokletika-theamata-monon-gia-andres   )

Ομιλία Πάνου Σκουρολιάκου στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής

Τοποθέτηση του Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων σχετικά με το νομοσχέδιο του Υπουργείου Πολιτισμού για το Ταμείο Αλληλοβοήθειας του Υπουργείου και την  κατάργηση του οργανισμού ανέγερσης μουσείου Ακρόπολης

Από τον κούρο στο Δυοβουνιώτη

Μια από τις πιο αγνοημένες τέχνες στον τόπο μας είναι η γλυπτική. Για μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού, το άγαλμα ταυτίζεται με την αρχαία Ελλάδα, ή με το γλυπτό κάποιου…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Μια από τις πιο αγνοημένες τέχνες στον τόπο μας είναι η γλυπτική. Για μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού, το άγαλμα ταυτίζεται με την αρχαία Ελλάδα, ή με το γλυπτό κάποιου αγωνιστή του ΄21 στην πλατεία του χωριού ή της γειτονιάς μας. Όμως η σύγχρονη ελληνική γλυπτική, παρότι δεν συγκρίνεται με την τελειότητα της αρχαίας, έφτασε ως τις μέρες μας εξελισσόμενη διαρκώς και δίδοντας σημαντικούς καρπούς.

Η περιπέτεια της γλυπτικής στον ελληνικό χώρο ξεκινά από πολλές χιλιετίες πίσω. Η πρώτη μορφοποιημένη ενότητα είναι η γλυπτική που γεννήθηκε στα πλαίσια του Κυκλαδικού πολιτισμού, στην περιοχή των Κυκλάδων νήσων, ανάμεσα στα 3200 έως 1100 π.Χ. Γυναίκες, άνδρες, μουσικοί, πολεμιστές, μαζί με πήλινα αγγεία και σκεύη, ήταν η τρυφερή συγκομιδή αυτής της πρωτοχαλκής εποχής.

Περνώντας την αρχαϊκή περίοδο, όπου κυριαρχούν όρθια αγάλματα γυμνών ανδρών και ντυμένων γυναικών (κούρος και κόρη), κάνουμε ένα άλμα προς τον 7ο και εν συνεχεία τον 5ο αιώνα π.Χ. Συναντούμε μαρμάρινα έργα ως αρχιτεκτονικά γλυπτά, τα οποία είναι εγκατεστημένα σε δημόσιους χώρους. Πλάι σ’ αυτά, και ιδιωτικά αφιερώματα ως ιερά ή λατρευτικά αγάλματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι κατασκευασμένα από χαλκό ή άλλα πολύτιμα υλικά. Ο δημόσιος βίος, η πολιτική και κοινωνική ζωή συμμετέχουν στην εξέλιξη της γλυπτικής. Στην Αγορά της Αθήνας, υπήρχαν αγάλματα εκείνων που σκότωσαν τον τύραννο Ίππαρχο, φιλοτεχνημένα από τον Αντήνορα. Η γλυπτική εμπνέει και άλλες τέχνες. Έτσι, συναντούμε το σύμπλεγμα των Τυραννοκτόνων σε νομίσματα αλλά και σε ασπίδα της Αθηνάς.

Η μάχη για την επικράτηση του χριστιανισμού, λειτούργησε ανασχετικά για την εξέλιξη της γλυπτικής. Με τη δημιουργία του νεότερου ελληνικού κράτους, οι Έλληνες δημιουργοί ανατρέχουν στους Ευρωπαίους ομότεχνούς τους, οι οποίοι είχαν εξελίξει την τέχνη τους με βάση τον γλυπτικό πλούτο στης Αρχαίας Ελλάδας και τη συνέχειά του στην ελληνιστική και, μετέπειτα, τη ρωμαϊκή εποχή.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, την εποχή όπου στη Δύση εγκαταλείπονται οι πηγές έμπνευσης από την αρχαιότητα και την αναγέννηση, εγκαθίσταται στη χώρα μας η ακαδημαϊκή γλυπτική, ενώ στους κατοπινούς χρόνους αρχίζουν να εμφανίζονται σημάδια αμφισβήτησης από νεότερους γλύπτες, όπως ο Νικόλαος Στεργίου. Καταλυτική για τη γηγενή γλυπτική της εποχής, ήταν η επίδραση του αρχαιολάτρη Αύγουστου Ροντέν.

Την εποχή του μεσοπολέμου, κυριαρχεί η επίδραση του Αντουάν Μπουρντέλ, όπου με πρωτοπόρους γλύπτες σαν τους Θανάση Απάρτη και Ιωάννη Σώχο, διαμορφώνεται ένα τοπίο γλυπτικής, όπου παρακολουθούνται οι ευρωπαϊκές τάσεις, με το βλέμμα ταυτόχρονα στην ελληνική κληρονομιά και παράδοση.

Με τη Μικρασιατική καταστροφή και την επιθυμία τιμής στους ήρωες της εποχής, ανοίγει ο δρόμος για την παραγωγή ιστορικών μνημείων για δημόσιους χώρους. Φαινόμενο που το συναντάμε ξανά με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου τιμώνται οι διαπρέψαντες σε αυτόν, όσο και στην κατοπινή αντίσταση απέναντι στους κατακτητές. Κατά το δεύτερο μισό του προηγούμενου αιώνα, οι Έλληνες γλύπτες ταχέως εξελίσσουν τη δουλειά τους προς τον μοντερνισμό. Καθοριστικό ρόλο παίζει σε αυτό ο Μιχάλης Τόμπρος, ο οποίος ως καθηγητής στην ΑΣΚΤ συνετέλεσε αποφασιστικά στην αλλαγή του τοπίου.

Η περιπέτεια της γλυπτικής σε αυτή την απόληξη της ευρωπαϊκής ηπείρου από τους κούρους και τις κόρες των Κυκλάδων, τον Ηνίοχο των Δελφών και τον Δία από το Αρτεμίσιο εξελίσσεται μέχρι σήμερα. Πολλοί οι σπουδαίοι γλύπτες της τελευταίας περιόδου. Από αυτούς που έφυγαν, οι Μέμος Μακρής, Φιλόλαος, Τάκης.

Οι Έλληνες, βλέπουμε και ερμηνεύουμε το παρόν, μέσα από το παρελθόν μας. Τρανή επιβεβαίωση το αττικό δράμα, μέσω των σπουδαίων θεατρικών κειμένων που μας κατέλιπε. Η γλυπτική του δικού μας πολιτισμού, μας διδάσκει, μας προφυλάσσει και μας οδηγεί. Είτε πρόκειται για μια Καρυάτιδα από την Ακρόπολη των Αθηνών, είτε για την Κοιμωμένη του Γιαννούλη Χαλεπά, είτε για τον ανδριάντα του Δυοβουνιώτη στην πλατεία της Μενδενίτσας.

Ας συνυπολογίζουμε τον πλούτο ΚΑΙ της γλυπτικής στον τόπο μας, για την ανάγνωση του παρελθόντος, αλλά και για τον προσανατολισμό μας προς το μέλλον.

* O Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9600197/apo-ton-kouro-sto-dyobouniote   )