Γιατί γελάτε, κύριοι;

Η κοινοβουλευτική ζωή επιφυλάσσει εκπλήξεις πολλών ειδών. Μένουν οι μεγάλες πολιτικές στιγμές, αλλά και τα κωμικά και ευτράπελα των κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων….

Του Πάνου Σκουρολιάκου*  

Η κοινοβουλευτική ζωή επιφυλάσσει εκπλήξεις πολλών ειδών. Μένουν οι μεγάλες πολιτικές στιγμές, αλλά και τα κωμικά και ευτράπελα των κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.

Πρωταθλητής στην παραγωγή γεγονότων που εντάσσονται σε αυτές τις δύο τελευταίες κατηγορίες κατά τις μετά το 2015 κοινοβουλευτικές περιόδους είναι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Από το αλήστου μνήμης «Ήμουν πολιτικός κρατούμενος σε ηλικία έξι μηνών στο Παρίσι» και το «γιατί γελάτε κύριοι», έως τον εμβληματικό «εξωγήινο» και το Πανεπιστήμιο Columbia (ελληνιστί Κολάμπια, όπως μας πληροφόρησε ο Κ. Μητσοτάκης) και πολλά πολλά άλλα.

Έχω την αίσθηση πως δεν του ξεφεύγουνε όλα. Θέλει και τα λέει. Όπως αυτό το τελευταίο που προκάλεσε την αντίδραση του προέδρου της Βουλής Ν. Βούτση, όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης διέτασσε κάποια βουλευτή να περάσει έξω από την αίθουσα. «Να περάσετε έξω, κυρία μου» απαίτησε, αγνοώντας επιδεικτικά τον πρόεδρο της Βουλής. Ποια να περάσει έξω όμως; Όσο κι αν ψάξαμε δεν βρήκαμε, δεν βρήκε κανείς ποια βουλευτής είχε διακόψει τον ειρμό των σκέψεών του. Και επειδή δεν πιστεύουμε ότι φαντάζεται ανύπαρκτες παρεμβάσεις, φοβόμαστε πως επινοήθηκε η παρέμβαση για να γίνει απλώς καυγάς και να αμφισβητηθεί το κύρος του από τον ΣΥΡΙΖΑ προερχομένου προέδρου της Βουλής. Όπως και να ’χει το πράγμα, η Ιστορία καταγράφει και σε ψύχραιμο χρόνο θα αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Γεγονός είναι όμως από αρχαιοτάτων χρόνων τέτοιου είδους γεγονότα και καταστάσεις μέσα από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, έδωσαν υλικό σε καλλιτέχνες δημιουργούς να πλουτίσουν τα έργα τους. Είτε ήταν θεατρικοί συγγραφείς, είτε ήταν γελοιογράφοι, ζωγράφοι, ποιητές, μουσικοί κ.λπ.

Ο Αριστοφάνης στις «Εκκλησιάζουσες» μας δίνει ένα χυμώδες δείγμα κοινοβουλευτικής αγόρευσης, μέσω της Πραξαγόρας. Αποφασισμένες οι γυναίκες στην αρχαία Αθήνα να αλλάξουν τους νόμους, καταλαμβάνοντας από τα χαράματα τις θέσεις στη Βουλή (ντυμένες με ανδρικά ρούχα και φορώντας ψεύτικα γένια), κάνουν την τελευταία τους πρόβα. Παριστάνοντας τον άνδρα, η Πραξαγόρα ξεκινά πλέκοντας το εγκώμιο των γυναικών στις οποίες ζητά να δοθεί η εξουσία της πόλης: «Πως είναι από μας καλύτερες θα σας το αποδείξω αμέσως. Πρώτον, βρέχουνε πάντα το μαλλί τους με ζεστό νερό κατά την παλιά συνήθεια – όλες μα όλες τους χωρίς καμιά εξαίρεση και δεν κάνουν πειραματισμούς στα καλά καθούμενα. Ενώ εμείς, κι αν είχε κάποτε η Αθήνα κάτι της προκοπής, φοβόμασταν πως αν δεν το αλλάζαμε προς το χειρότερο, θα μας θεωρούσαν οπισθοδρομικούς». Για να κλείσει στο τέλος την ομιλία της (του) ως έμπειρη κοινοβουλευτικός λέγοντας: «Ας παραδώσουμε λοιπόν σ’ αυτές την εξουσία χωρίς χρονοτριβή και χωρίς άσκοπες συζητήσεις. Ας τις αφήσουμε να κυβερνήσουν μια φορά κι αυτές αναλογιζόμενοι τούτο μόνο: ότι σαν μάνες, θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για χάρη των στρατιωτών μας» (μετάφραση: Κώστα Ταχτσή).

Κάνοντας ένα μεγάλο χρονικό άλμα, συναντάμε στον 19ο αιώνα τον Γεώργιο Σουρή, ο οποίος, μην αφήνοντας τίποτα ασχολίαστο στο δημόσιο βίο, καταπιάνεται πολλές φορές με νομοθετήματα, πρωθυπουργούς, βουλευτές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Στο ποίημά του «Περί Βουλής», γραμμένο με την ευκαιρία της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου τον Οκτώβριο του 1886, διαβάζουμε: «Μετά χαράς τριγύρω μου κυττάζω συνηγμένους / τους Βουλευτάς του ευτυχούς των Πανελλήνων γένους / … / Σοφά νομοθετήματα εις μερικάς ημέρας / θα εισαχθούν εις την Βουλήν μετά πολλού πατάγου, / ελπίζω δε πως θα ιδώ του έθνους τους πατέρας / να κουτουλιούνται δι αυτά μ΄ ορμήν σφριγώντος τράγου. / Και γνώμας δε, θ ακούσομεν πολύ βελτιωμένας / και τας περιφερείας των σοφίας περδομένας. / … / Δι όπερ άνδρες Βουλευταί, μετά χαράς πολλής, / κηρύττω νέαν έναρξην των έργων της Βουλής».

Κι από τον Σουρή ας ανέβουμε στο 1975 και στους «Προστάτες» του Μήτσου Ευθυμιάδη, που πραγματεύεται τον αγώνα για την ανεξαρτησία κατά το 1821 και που παρουσιάστηκε με τη Μεταπολίτευση στο Θέατρο Τέχνης. Το έργο τελειώνει με τον «Πονηρόπουλο» στο Βουλευτικό να νομοθετεί ως εξής: « Εν ονόματι της αγίας και αδιαιρέτου Τριάδος. Ημείς ως γνήσιοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού, συνελθόντες την, του μηνός τάδε, του έτους δείνα, αποφασίζομεν και ψηφίζομεν…» για να καταλήξει, «Τέλος, και προς αποφυγήν ερπύστριας, εκλέγεται πρωθυπουργός ο Καποδίστριας. Ευχαριστώ».

Είναι τα πιο πάνω ελάχιστο μόνο δείγμα από τα πολλά που ενέπνευσαν τους δημιουργούς οι κοινοβουλευτικοί άνδρες και γυναίκες αλλά και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες στο πέρασμα των αιώνων. Κάθε εποχή έχει τις δικές της κοινοβουλευτικές ιστορίες να αφηγηθεί και τους δικούς της κοινοβουλευτικούς να τη λαμπρύνουν.

Και η δική μας εποχή. Έχει…

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9462121/giati-gelate-kyrio-1  )

Τρέλα, η ιερή

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η τρέλα, ως εκφράζουσα ίσως την πιο ακραία ανθρώπινη κατάσταση μετά τον θάνατο, εντυπωσίασε τον άνθρωπο από τα πιο πρώιμα στάδια της εξέλιξής του έως τις ημέρες μας. Το δέος που γεννά ο τρελός, φανερώνει στον καθένα μας μια εικόνα που δεν κατανοούμε και που φοβόμαστε πως θα μπορούσε να είναι και η δική μας. Ο κόσμος της τρέλας δεν μπορεί να βιωθεί, ούτε καν να κατανοηθεί, παρά μόνον από όσους κατέχονται από αυτήν. Ο τρελός λοιπόν γίνεται ένα ξεχωριστό άτομο, σεβαστό και ενίοτε ιερό από τις κοινωνίες. Και ακόμα, γίνεται πρόσωπο επεξεργασίας από την επιστήμη, αλλά και από την τέχνη.

Σε όλες τις εποχές η κατάσταση της τρέλας αποτέλεσε βολικό όχημα για την εκδήλωση έμμεσης διαμαρτυρίας απέναντι στην εξουσία. Ο «τρελός της αυλής» έπαιζε κατά τα μεσαιωνικά χρόνια σπουδαίο ρόλο. Κάποιος κατά τεκμήριο απόλυτα σώφρων ρίσκαρε να λέει σκληρές αλήθειες στον βασιλιά διασκεδάζοντας τον. Είναι ο γελωτοποιός που κρύβει την ευφυΐα του στην καμπούρα του, αληθινή ή ψεύτική, στην όποια δυσμορφία του, στην εκφραστική του δεινότητα. Ακόμα, στα προκλητικά πολύχρωμα κοστούμια και τα αστεία καπέλα και κουδουνάκια, σαν αυτά που υποχρεωτικά φορούσαν οι πραγματικοί τρελοί, ώστε να προειδοποιούν τους «κανονικούς» ανθρώπους για την έλευσή τους.

Γελωτοποιούς όμως είχε και ο φτωχός λαός. Οι συντεχνίες που διοργάνωναν διασκεδάσεις στη μεσαιωνική Ευρώπη, ανέθεταν σε αυτούς τους «τρελούς» την πρωτοκαθεδρία και το απόλυτο πρόσταγμα της γιορτής. Το κοστούμι κι εδώ, ανάλογο. Πολύχρωμο πανωφόρι, παντελόνι εφαρμοστό, ουρά γαϊδάρου και κουκούλα με κέρατα ή μεγάλα αυτιά, γαϊδουρινά κι αυτά.

Η παρωδία της τρέλας χρησιμοποιήθηκε ακόμα και στην Εκκλησία, δίνοντας λυτρωτική διέξοδο στην καταπίεση των ανώτερων κληρικών της Καθολικής Εκκλησίας προς κατώτερους λειτουργούς της. Ήταν το πρωτοχρονιάτικο «Πανηγύρι των τρελών». Εκτός επισήμων τελετών, οι χαμηλόβαθμοι παπάδες, «αντιποιούμενοι αρχήν», παρωδούσαν την ίδια τη θεία λειτουργία και καυτηρίαζαν τον βίο και την πολιτεία των επισκόπων, παριστάνοντάς τους εν μέσω ιλαρής ατμόσφαιρας.

Επιστρέφοντας στο χώρο της τέχνης, ο Αισχύλος μάς δίνει δύο υπέροχες εκδοχές ιεράς τρέλας. Την Ιώ στον «Προμηθέα Δεσμώτη» και την Κασσάνδρα στον «Αγαμέμνονά» του. Σε υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο αποκάλυψε τους «τρελούς» του και ο Σαίξπηρ. Αν γενικώς ο λόγος του τρελού χαρακτηρίζεται από έναν όμορφο παραλογισμό, γοητευτική φαντασία και ταυτόχρονα αναφορές σε βωμολοχίες, καθώς και χαριτωμένες ή χοντροκομμένες ύβρεις, η πένα του μεγάλου συγγραφέα, ανέβασε αυτόν τον λόγο σε υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο.

Αναγνωρίσαμε πως είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς την κατάσταση της τρέλας μαζί με τα συναισθήματα του τρελού. Το μόνο κλειδί που μπορεί να εξασφαλίσει στους «κανονικούς» ανθρώπους μια χαραμάδα παράλογου και της αίσθησής του είναι, όπως σημειώσαμε, η τέχνη. Εκείνη η τέχνη που αναζητά την πρωτοτυπία ενάντια στην κοινοτοπία, που προσπαθεί να γεννήσει πρόσωπα και καταστάσεις «σαν» ζωντανές, που πασχίζει να αποκαλύψει προσωπικές και ταυτόχρονα διαχρονικά ιστορικές αλήθειες.

«Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια» λέει η οικεία μας ελληνική παροιμία. Κατά τον Σενέκα, «δεν υπάρχει μεγαλοφυΐα χωρίς κάποια δόση τρέλας». Ενώ ο Ίων Δραγούμης πιστεύει πως «η φρονιμάδα είναι τυφλή, η τρέλα έχει μάτια και βλέπει». Τέλος, η Βίβλος τοποθετεί τα πράγματα στη θέση τους: «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι».

Ερχόμαστε ξανά λοιπόν σε αυτό που σημειώσαμε στην αρχή. Η τρέλα είναι ό,τι πιο κοντινό στον θάνατο. Όμως, όπως μας κληροδότησαν στα έργα τους σπουδαίοι δημιουργοί, αλλά και η ίδια η ιστορία του ανθρώπου, η τρέλα είναι ταυτόχρονα και ό,τι πιο κοντινό στη ζωή.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9449503/trela-e-iere  )

Στην παρουσίαση του βιβλίου της κ. Ειρήνης Χανδρινού – Σκιαδά “Θύμισες και γεύσεις” στον Ωρωπό

Στην παρουσίαση του βιβλίου της κ. Ειρήνης Χανδρινού – Σκιαδά “Θύμισες και γεύσεις” στον Ωρωπό. Ένα εξαίρετο βιβλίο με τις παιδικές αναμνήσεις της συγγραφέως γιά το νησί της την Σκύρο, μαζί με τις υπέροχες συνταγές της μητέρας της που διατηρούσε εστιατόριο στο νησί. Υπέροχο βιβλίο “χειροποίητο” , γραμμένο με μεράκι και ευαισθησία.

Προϋπολογίζεται ο πολιτισμός;

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Κατ’ αρχήν όχι. Πώς να μαντέψεις, να υπολογίσεις και να προϋπολογίσεις τις μελλοντικές αξίες τέχνης και τις επιδόσεις του πολιτιστικού χώρου; Προϋπολογίζεις τα χρήματα που μπορείς να ξοδέψεις για τον πολιτισμό και εδώ, πρέπει να παίρνει κανείς υπ’ όψιν του ένα δυναμικό ποιοτικό στοιχείο. Να επιλέξει να κατευθύνει χρήματα σε εκείνες τις επιλογές που θα δώσουν το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα ποιοτικά, αλλά και σε μετρήσιμη ανταπόκριση από τους πολίτες που ωφελούνται από τις δράσεις πολιτισμού που στηρίζονται ή πρωτοδημιουργούνται.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα παρέλαβε ένα υπουργείο Πολιτισμού του οποίου τα ταμεία ήταν άδεια. Με νου όμως και ψυχή προσπάθησε να αλλάξει τα κακώς κείμενα. Και τα κατάφερε. Να θυμίσουμε την ψήφιση του νόμου για τα πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα ώστε οι δημιουργοί να μην δίνονται βορά σε ιδιωτικές εταιρείες που λειτουργούσαν ως απόλυτοι άρχοντες πάνω στην πνευματική περιουσία τους, όπου το κράτος, οι προηγούμενες κυβερνήσεις επί δεκαετίες είχαν αφήσει ανεξέλεγκτους αυτούς τους ιδιώτες να εκμεταλλεύονται τη δημιουργία των καλλιτεχνών. Ενώ οι ίδιες, παρακολουθούσαν αδιάφορα και από μακριά.

Στα χρόνια του μεγάλου φαγοποτιού, το υπουργείο Πολιτισμού με το άφθονο χρήμα εξασφάλιζε από τα έσοδα του ΟΠΑΠ, χρηματοδοτούσε τοπικά ρουσφέτια για πανηγυράκια στις εκλογικές περιφέρειες υπουργών και βουλευτών και επιδοτούσε με εκατομμύρια ευρώ «συνδικαλιστικές» συλλογικότητες χωρίς καμία νομική κάλυψη. Την ίδια ώρα έκοβε την επιχορήγηση και πέταγε έξω από το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου εθνικά μεγέθη, όπως, ο Σπύρος Ευαγγελάτος και το Αμφι-Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν ή τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου! Να θυμίσουμε ακόμα, την εφαρμογή από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στους αρχαιολογικούς χώρους που εκτίναξε κατακόρυφα τις εισπράξεις. Αλήθεια γιατί; Και αλήθεια γιατί τόσα χρόνια δεν το άγγιξε κανείς ποτέ αυτό το θέμα; Αμέτρητες είναι οι πνευματικές και καλλιτεχνικές δομές που επιχορηγήθηκαν από αυτήν την κυβέρνηση. Στη θέση της ένωσης Ανωκατωραχουλιωτών που ήταν η εκλογική περιφέρεια του τάδε υπουργού ή του δείνα βουλευτή, βρίσκουμε ζωντανούς και παραγωγικούς πνευματικούς και καλλιτεχνικούς φορείς από όλη την Ελλάδα. Και μάλιστα υψηλού επιπέδου.

Με τα όποια πενιχρά οικονομικά μέσα, τι θα στηρίξει κανείς στο μέλλον λοιπόν; Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να υπάρχει μια χάρτα προτεραιοτήτων, ώστε η ενίσχυση των πολιτιστικών δράσεων στην καινούργια χρονιά να είναι στοχευμένη και να δώσει τους καλύτερους καρπούς. Και το ΥΠΠΟ, έχει ήδη ξεκαθαρίσει πως εργάζεται ώστε η επικράτεια του πολιτισμού, να ανασυγκροτηθεί ουσιωδώς μετά τα χρόνια της κρίσης. Να διευρυνθεί η έννοια του πολιτισμού πέρα από τα πεδία των γραμμάτων και των τεχνών, έτσι ώστε να περιλαμβάνει στάσεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές της καθημερινής ζωής. Να φροντίσει την περιφερειακή πολιτιστική ζωή, αναδεικνύοντας ομάδες και προσωπικότητες που μακριά από τα αστικά κέντρα δημιουργούν πλουτίζοντας τον πολιτιστικό χάρτη της χώρας. Να παρακινήσει έμψυχο πολιτισμικό δυναμικό από το κέντρο στην Περιφέρεια, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τον πολίτη ως συνδιαμορφωτή της πολιτιστικής πολιτικής.

Αφιερώνοντας ξεχωριστό ενδιαφέρον για την οικοδόμηση παραγωγικής σχέσης των παιδιών και νέων με τον πολιτισμό. Να φέρει τους νέους δημιουργούς και καλλιτέχνες στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του κοινού, συστήνοντας τους στο κοινό και διευκολύνοντάς τους στο ξεκίνημά τους. Να δέσει ξανά τον πολιτισμό με τον αθλητισμό, όχι γιατί απλώς συστεγάζονται στο ίδιο υπουργείο, αλλά γιατί ο αθλητισμός παράγει από την αρχαία ακόμα εποχή, ταυτόχρονα αθλητικό αλλά και πολιτισμικό αποτέλεσμα.

Με αυτόν τον πρώτο μετά από μια δεκαετία προϋπολογισμό που ενσωματώνει μέτρα ανακούφισης του ελληνικού λαού, περιμένουμε σπουδαίες κατακτήσεις και στον χώρο του πολιτισμού λοιπόν, που τόσο πολύ ταλαιπωρήθηκε όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια, αλλά και πριν από αυτά…

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9430772/proupologizetai-o-politismos-  )

Ομιλία του Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου για τον κρατικό προϋπολογισμό για το έτος 2019

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα 13 Δεκεμβρίου  2018

Ομιλία του Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Αττικής Πάνου Σκουρολιάκου για τον κρατικό προϋπολογισμό για το έτος 2019.

   Τη Πέμπτη 13.12 ο Βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος, μίλησε στην ολομέλεια της Βουλής για τον κρατικό προϋπολογισμό για το έτος 2019. Ξεκίνησε την τοποθέτηση του τονίζοντας πως ο προϋπολογισμός του έτους 2019 αποτυπώνει καθαρά, την επανένταξη της χώρας στην κανονικότητα, βάζοντας την  επιτέλους στο διεθνές οικονομικό σύστημα. Επιτυγχάνει ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος της ελληνικής οικογένειας, υποστηρίζοντας την βιώσιμη ανάπτυξη και αντιμετωπίζοντας με τρόπο στοχευμένο χρόνια ελλείμματα  στον τομέα της κοινωνικής προστασίας.

   Συνέχισε την τοποθέτηση του λέγοντας  πως το κόμμα της αξιωματικής  αντιπολίτευσης που με της καταστροφικές πολιτικές που εφάρμοσε ουσιαστικά διέλυσε την Ελληνική Οικονομία,  σήμερα επιδίδεται σε μια προπαγάνδα απολύτου μηδενισμού προσπαθώντας να μηδενίσει το ουσιαστικό έργο της κυβέρνησης.

  Στην συνέχεια αναφέρθηκε στον τομέα του πολιτισμού και την καταστροφική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων που τις εποχές που το Υπουργείο Πολιτισμού είχε άφθονα έσοδα μέσω του  ΟΠΑΠ, χρηματοδοτούσε τοπικά ρουσφέτια για πανηγυράκια στις εκλογικές  περιφέρειες υπουργών και βουλευτών,  που  επιδοτούσαν με εκατομμύρια ευρώ  «συνδικαλιστικές» συλλογικότητες χωρίς καμία νομική υπόσταση, ενώ την ίδια ώρα έκοβαν τις επιχορηγήσεις   και πέταγαν  έξω από το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου εθνικά μεγέθη όπως ο Σπύρος Ευαγγελάτος με το Αμφι-Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κούν  ή τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου!.

   Κλείνοντας ο κ. Σκουρολιάκος αναφέρθηκε στην τακτική του εθνικού διχασμού στην οποία  επιδίδεται η Νέα Δημοκρατία διαχωρίζοντας τους Έλληνες σε πατριώτες και προδότες, προκειμένου να αποφύγει την αναμέτρηση στο οικονομικό πεδίο στο οποίο έχει χάσει κατά κράτος.

Ακολουθεί το βίντεο της ομιλίας του κ.Πάνου Σκουρολιάκου στη Βουλή:

Κατάργηση Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο Κρασί !

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΘΗΝΑ 11.12.2018

 

Άλλο ένα μέτρο υπέρ των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας  μας από την Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Σύμφωνα με τροπολογία που κατέθεσε  στην Βουλή των Ελλήνων  η Υφυπουργός Οικονομικών κ. Κατερίνα Παπανάτσιου καταργείται ο Ειδικός φόρος Κατανάλωσης στο  Κρασί !

Ένα εμβληματικό προϊόν της πατρίδας μας στηρίζεται ξεχωριστά, μετά τον δημοσιοοικονομικό χώρο που δημιούργησε η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Άλλο ένα μέτρο που ήταν δίκαιο , έγινε πράξη!