Στην εκπομπή “Από Νωρίς “

Στην εκπομπή ” Από Νωρίς ”  για τα τρέχοντα πολιτικά θέματα.

Πάνος Σκουρολιάκος και Θεόδωρος Καράογλου #ApoNoris

Πάνος Σκουρολιάκος και Θεόδωρος Καράογλου #ApoNoris

Δημοσιεύτηκε από Από Νωρίς στις Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Αλ. Τσίπρας: Η έξοδος από τα μνημόνια αφετηρία μιας προσπάθειας για μια νέα εποχή για τη χώρα (βίντεο)

Η πατρίδα μας έκανε το αποφασιστικό βήμα ώστε να πάρει ξανά τις τύχες της στα χέρια των ανθρώπων της», τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας ανοίγοντας τις εργασίες της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

«Η μεγάλη ανατροπή και πολιτική αλλαγή που έγινε το 2015 δεν ήταν αυτονόητο ότι θα συνέβαινε», είπε ο Αλ. Τσίπρας σημειώνοντας ότι «ο ελληνικός λαός αναδείχθηκε σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων, ήταν ένα συλλογικό «ως εδώ και μη παρέκει» του λαού μας που ξανακίνησε τον τροχό της ιστορίας».

Υπογράμμισε ότι «δεν ήταν άλμα στο κενό», αλλά δύο πολύ συγκεκριμένα πράγματα, όπως είπε:

– Απόδοση διαχρονικών πολιτικών ευθυνών στους υπαίτιους της καταστροφής.

– Εμπιστοσύνη στην μοναδική πολιτική δύναμη η οποία δεν δίστασε να μπει στη φωτιά της μάχης, από θέση ευθύνης.

«Γνωρίζαμε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά, είχε ναρκοθετήσει μελετημένα κάθε μας βήμα», είπε ο Αλ. Τσίπρας μιλώντας για το 2015.

Σημείωσε ότι, όμως η Αριστερά σε αυτή τη χώρα, δεν έλειψε ποτέ στο κάλεσμα του λαού και τους μεγάλους αγώνες, δεν φυλαγόταν από την ιστορία, αλλά την έγραφε πάντα σε χρόνο ενεστώτα. «Γι΄ αυτό η Αριστερά ήταν, είναι και θα είναι μεγάλη υπόθεση γι΄ αυτό τον τόπο», τόνισε.

Ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισε ότι το 2015 ο λαός εμπιστεύτηκε τον ΣΥΡΙΖΑ, του έδωσε την ευθύνη και την εντολή για

Continue reading Αλ. Τσίπρας: Η έξοδος από τα μνημόνια αφετηρία μιας προσπάθειας για μια νέα εποχή για τη χώρα (βίντεο)

Ένας δάσκαλος ηθοποιών

Πριν από σαράντα χρόνια, περίπου τέτοια εποχή, ολοκλήρωσα τη μαθητεία μου πλάι σε έναν σπουδαίο δάσκαλο ηθοποιών. Ήταν ένας άνθρωπος πέρα από το μπόι των συνηθισμένων…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Πριν από σαράντα χρόνια, περίπου τέτοια εποχή, ολοκλήρωσα τη μαθητεία μου πλάι σε έναν σπουδαίο δάσκαλο ηθοποιών. Ήταν ένας άνθρωπος πέρα από το μπόι των συνηθισμένων ανθρώπων, μια προσωπικότητα δυνατή, ένας ελεύθερος πολίτης – διανοούμενος.

Ήταν ο Πέλος Κατσέλης που γεννήθηκε στο Ναζλί της Μικράς Ασίας, με καταγωγή ηπειρώτικη και ήρθε με την καταστροφή της Σμύρνης στην Ελλάδα. Τελείωσε την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα σπούδασε το θέατρο, πλάι στον σπουδαίο Φώτο Πολίτη. Από νεαρός, έγραφε σε σημαντικά περιοδικά τέχνης ( Ελληνικά Γράμματα, Επιθεώρηση Τέχνης κ.ά.). Συνέχισε τις θεατρικές του σπουδές σε Αυστρία και Γερμανία, δίνοντας μας σπουδαίες μελέτες και δοκίμια γύρω από το θέατρο. Δεν ήταν και τόσο συνηθισμένο εκείνη την εποχή, να σπουδάσει θέατρο κάποιος στην Ευρώπη και να καταθέσει τόσο εμπεριστατωμένα τις απόψεις του γι’ αυτό.

Επιστρέφοντας (τη δεκαετία του ’30), σκηνοθετεί και αναλαμβάνει τη διεύθυνση του «Άρματος Θέσπιδος», της κινητής μονάδας του Εθνικού Θεάτρου, έχοντας προηγουμένως κατά την παραμονή του στη Γερμανία, μελετήσει τα κρατικά περιοδεύοντα θέατρα της Σαξωνίας – Δρέσδης. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ανίχνευση της επαφής του θεάτρου με το λαϊκό κοινό, εργάστηκε για τον θεατρικό εκσυγχρονισμό της Ελληνικής Περιφέρειας. Ήταν ο πρώτος κύκλος πολιτικής παρέμβασης για το θέατρο στην Περιφέρεια, στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Θα ακολουθήσουν τα ημικρατικά θέατρα της δεκαετίας του ’70 καθώς και τα ΔΗΠΕΘΕ της Μελίνας Μερκούρη από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 έως σήμερα. Με την είσοδο της χώρας στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Κατσέλης παραιτείται από τη θέση του διευθυντή του «Άρματος». Η γραφειοκρατία και η ολοκληρωτική υπαλληλική νοοτροπία του δικτατορικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου τον είχαν ήδη απογοητεύσει. Η πολιτική ένταξή του άλλωστε ήταν με το μέρος των προοδευτικών δυνάμεων, έως την τελευταία στιγμή της γόνιμης ζωής του. Όμως οι λόγοι ήταν και καλλιτεχνικοί. Ο δάσκαλός μου, ήταν το καθαρό δείγμα του σκηνοθέτη του Μεσοπολέμου. Πίστευε ακράδαντα πως ο σκηνοθέτης πρέπει να είναι παντοδύναμος και πως δεν είναι απλά ένας δημιουργός. Είναι πρωτίστως, δάσκαλος ηθοποιών.

Μονόδρομος ήταν λοιπόν για τον αντισυμβατικό Πέλο Κατσέλη η ίδρυση μιας Σχολής Θεάτρου, μέσα από την οποία θα παρέδιδε στη θεατρική πιάτσα ηθοποιούς άξιους να υπηρετήσουν πολλά και διαφορετικά είδη θεάτρου. Ηθοποιούς χωρίς τη στάμπα μιας συγκεκριμένης σχολής, όπως συνέβαινε με την εργασία του Κάρολου Κουν στη δική του Σχολή. Με τον Κουν είχαν μεγάλη φιλία και αλληλοεκτίμηση. Υπήρχαν περιπτώσεις όπου «αντάλλασσαν» μαθητές. Αν ο Κατσέλης έβλεπε πως κάποιος μαθητής του ταίριαζε στο ύφος και την κατεύθυνση του Κουν, τον πρότεινε στον φίλο του. Το ίδιο έκανε και ο Κουν για πολλούς μαθητές του, προς τη Σχολή Κατσέλη. Με γενναίο συμπαραστάτη στη Σχολή την Αλέκα Κατσέλη, την προσωποποίηση της αξιοπρέπειας, της αρχοντιάς και της αφιέρωσης στο παιδαγωγικό έργο του συντρόφου της, αλλά και πολλούς άλλους άξιους δασκάλους, σμίλεψαν ηθοποιούς ετοιμοπόλεμους, εύκαμπτους, συνεπείς και μανιώδεις με τη σκηνή, τις πρόβες και τις παραστάσεις. Μα πάνω απ’ όλα, πάσχισε να δημιουργήσει ηθοποιούς με ήθος. Σκηνικό, προσωπικό, κοινωνικό.

Ο Πέλος Κατσέλης ήταν μέσα στη σχολή ο αρχιερέας. Ο απόλυτος άρχοντας, ο αδιαμφισβήτητος δάσκαλος. Έπαιρνε τους μαθητές από το χέρι και βάζοντάς τους στο στόμα τη δημοτική ποίηση, τους έφτανε μέχρι τα μεγάλα κείμενα, και τους παγκόσμιας εμβέλειας συγγραφείς. Με πάθος αγαπούσε το Δημοτικό Τραγούδι. Το τοποθετούσε ισάξιο, πλάι στην Αρχαία Τραγωδία.

Για τον Κατσέλη, το υπέροχο ψέμα της σκηνής, απαιτεί γνώση, ευαισθησία, στοχασμό, πλούτο ψυχής και συναισθημάτων. Θεωρούσε πως πρόκειται για ένα ψέμα που με τη δύναμη της σκηνής και του ταλέντου, «μεταλλάσσεται σε πιο αληθινό από το αληθινό».

Τον θυμάμαι στα καμαρίνια του Ηρωδείου όταν παίζαμε με το «Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου την «Ψυχοστασία» του Αισχύλου το 1979. Ήταν ενθουσιασμένος. «Παίζουν έξι μαθητές μου!», έλεγε ανάμεσα στα άλλα καλά λόγια για παράσταση και συντελεστές.

Ο Κατσέλης είναι το φωτεινό παράδειγμα της αφοσίωσης σε έναν σκοπό. Απαρνήθηκε τις μεγάλες σκηνές, τις σκηνοθεσίες, το «σταρ σύστεμ» της εποχής του. Άφησε πίσω του όμως εκατοντάδες μαθητές μπολιασμένους με την αγάπη, την αξιοπρέπεια και τη δημιουργική ζωή στο θέατρο.

«Έφυγε» για πάντα από κοντά μας το καλοκαίρι του 1981. Εκείνη τη βραδιά, παίζαμε με το «Αμφι-Θέατρο» στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων τον «Ίωνα» του Ευριπίδη. Του αφιερώσαμε την παράσταση. Το Θέατρο, το κοινό και οι μαθητές του, του χρωστάμε πολλά. Όπως και στη μούσα του, την Αλέκα Μαζαράκη – Κατσέλη.

Τους ευχαριστούμε…

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ: http://www.avgi.gr/article/10812/9116837/enas-daskalos-ethopoion )

Ένα Πανεπιστήμιο στα Δυτικά

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 Οι Δυτικές συνοικίες, ήταν πάντα οι υποβαθμισμένες  περιοχές του μητροπολιτικού κέντρου της Αττικής. Και αυτές που ανήκουν στον πολεοδομικό ιστό της Αθήνας αλλά και  εκείνες που ανήκουν στον Πειραιά. Και από κοντά, πλάι τους, η πολύπαθη Δυτική Αττική. Αυτό που αποκαλούμε «η πίσω αυλή της πρωτεύουσας». Μια περιοχή που εδώ και δεκαετίες οι κυβερνήσεις στοίβαζαν άναρχα  ότι  δεν ήθελαν στην πόρτα τους. Να μιλήσουμε για τη χωματερή στα Άνω Λιόσια, τα εργοστάσια στο Θριάσιο Πεδίο που φύτρωσαν χωρίς προγραμματισμό και τέλος την άναρχη δόμηση, για την οποία κάποιοι για ψηφοθηρικούς λόγους έκαναν τα στραβά μάτια; Τα αποτελέσματα τα ζήσαμε πρόσφατα στη Μάνδρα και τη Νέα Πέραμο.

 Το πρόσφατο αναπτυξιακό συνέδριο Δυτικής Αττικής που έγινε στα Μέγαρα και την Ελευσίνα, συζητήθηκε και καταστρώθηκε ένα σχέδιο ανάκαμψης της περιοχής. Σημαντικός μοχλός ποιοτικής εξέλιξης είναι ο πολιτισμός. Τα γράμματα και οι τέχνες.  Ήδη η Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα για το 2021, πετύχαμε να είναι η Ελευσίνα. Αυτές τις μέρες ήρθε η σειρά και ενός Πανεπιστημίου, με αναφορά σε όλη αυτή την περιοχή. Στη Βουλή, βρίσκεται για επεξεργασία και ψήφιση, το νομοσχέδιο για την ίδρυση του «Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής».

 Αυτή η εμβληματική απόφαση, δεν πάρθηκε βέβαια για λόγους τοπικιστικούς, ή απλώς για να προσφερθεί κάτι σε μια υποβαθμισμένη περιοχή. Με οδηγό τα πορίσματα του Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου για την Παιδεία που οργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά λαμβάνοντας υπ όψιν και τις διεθνείς εξελίξεις στον τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης, το Υπουργείο Παιδείας οργανώνει την πολιτική και τους στόχους του για την διαμόρφωση του Ενιαίου Χώρου της Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας, στοχεύοντας στην αναβάθμιση της παρεχομένης εκπαίδευσης, την διεύρυνση των ερευνητικών δυνατοτήτων και ταυτοχρόνως την αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Έτσι λοιπόν, δημιουργείται ένα νέο εκπαιδευτικό ίδρυμα, το οποίο θα αποτελέσει το τρίτο μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα της χώρας. Σε αυτό, συγχωνεύονται τα ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, εξασφαλίζοντας έμπειρο ανθρώπινο δυναμικό, υποδομές και συσσωρευμένη τεχνογνωσία.

 Δεν μπορεί λοιπόν, παρά να συντελέσει ένα τέτοιο ίδρυμα, στη δημιουργία ενός  πυλώνα ανάπτυξης, έναν φάρο εκπαίδευσης,   στην πιο αδικημένη περιοχή του λεκανοπεδίου όπου υπάρχουν δεκαεπτά Δήμοι με  1.1000.000 κατοίκους. Επτά   Δήμοι στον τομέα Δυτικής Αθήνας, τέσσερεις  στην περιφερειακή ενότητα Πειραιά  και  πέντε  στην Περιφερειακή  Ενότητα Δυτικής Αττικής.

 Τα οφέλη για την κοινωνία από  ένα τέτοιο  έργο παιδείας και πολιτισμού, λειτουργούν πολλαπλασιαστικά. Όπου υπάρχουν κυψέλες μάθησης, κυκλοφορούν και ιδέες και  επιχειρούνται καινοτομίες. Όπου ανοίγουν σχολειά, αλλάζει το περιβάλλον και  η ανάπτυξη έρχεται πιο γρήγορα.

 Είναι θετική η απόφαση της κυβέρνησης για την δημιουργία του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, που  σηματοδοτεί την ισχυροποίηση των εκπαιδευτικών μας ιδρυμάτων, ώστε να ανταποκρίνονται με πληρότητα στις οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες της χώρας, και βέβαια καθιστώντας τα ανταγωνιστικά διεθνώς σε επιστημονικό, ερευνητικό, ακαδημαϊκό  επίπεδο.

 Καλοτάξιδο λοιπόν το νέο Πανεπιστήμιο στην Δυτική Αττική!

 

(Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ).

 *Μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ  και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

Συνάντηση Πάνου Σκουρολιάκου με αντιπροσωπεία πυροπλήκτων

Δελτίο Τύπου

Με αντιπροσωπεία των πυρόπληκτων Ραφήνας – Νέας Μάκρης συναντήθηκε ο βουλευτής  ΣΥΡΙΖΑ Αττικής Πάνος Σκουρολιάκος  στις 20.8.2018 στο κτίριο του κοινοβουλίου.

Στην συζήτηση στην οποία συμμετείχαν και οι βουλευτές Αττικής Νάσος Αθανασίου και Γιώργος Πάντζας,  καθώς και η Χαρά Καφαντάρη (Β Αθηνών),  οι κάτοικοι των πληγεισών περιοχών, έθεσαν μια σειρά από προβλήματα και ζήτησαν την άμεση επίλυση τους. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ  αφού δήλωσαν την  ειλικρινή σεβασμό  τους για το δράμα των συμπολιτών μας, ενημέρωσαν για τα μέχρι τώρα μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση και δεσμεύθηκαν να συνεργασθούν στενά με υπουργούς και κατοίκους για την επίσπευση της λύσης των προβλημάτων.

EΚΔΡΟΜΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Ποιος είπε ότι οι ποιητές είναι βαρετοί στις εκδρομές; Ότι πλήττεις ταξιδεύοντας μαζί τους; Σας  βεβαιώ  πως  το ταξίδι με τον ποιητή Γιώργο Μαρκόπουλο, είναι πραγματικά υπέροχο.   Αναφέρομαι στην  επιλογή από το συνολικό έργο του:  «Ποιήματα 1968-2010» (Εκδόσεις «Κέδρος»).  Δεν μιλώ βεβαίως ως βιβλιοκριτικός, αλλά μόνον ως συνταξιδιώτης.

 Ο Γ.Μ., έχει εκδώσει εννέα ποιητικές συλλογές, ένα πεζό, τέσσερα δοκίμια, και άλλα δύο βιβλία  για   ποιήματα και ποιητές. Το 1996 του απονεμήθηκε το Βραβείο Καβάφη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου,  το 1999 και το 2011  το Κρατικό Βραβείο Ποίησης,  ενώ το 2011 πάλι,  τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών από το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη για το σύνολο του έργου του.

  Η εκδρομή ξεκίνησε το 1974, και τίποτα από όλα  αυτά δεν είχε συμβεί τότε. Ο Μαρκόπουλος  ήταν ένας φοιτητής της Ανωτάτης Βιομηχανικής του Πειραιά, που είχε εκδώσει εν μέσω  δικτατορίας και  μεταπολίτευσης δύο ελπιδοφόρες  ποιητικές συλλογές. Τον συνάντησα στο  Θεατρικό Τμήμα της  ΑΣΟΕΕ    όπου φοιτούσα.  Πειραματιζόμασταν  αυτοσχεδιάζοντας  πάνω σε μονόπρακτα του εικονοκλάστη συγγραφέα  Γιώργου Μανιώτη. Δυστυχώς το Θεατρικό μας δεν  ευτύχησε. Διαλυθήκαμε, αλλά εγώ είχα αποκτήσει έναν φίλο με τον οποίο συζητούσαμε στα παγκάκια του Πεδίου του Άρεως και της πλατείας Βικτωρίας όπου ο Γιώργος από τότε και έως σήμερα κατοικεί.

 Τα ποιήματά του τα διέκρινε  πάντα  ένα υψηλότατο γούστο,  και  μια χυμώδης  λαϊκότητα ταυτόχρονα. Αντλούσε το υλικό του και μιλούσε  για πράγματα κοινά και  καθημερινά,  χωρίς να υποχωρεί χάριν κάποιας αναγνωσιμότητας  ή αναγνώρισης.

  Γεννήθηκε στην Μεσσήνη της Πελοποννήσου. Και φέρει  υπερηφάνως την καταγωγή του. Στο ποίημα «Ζιγκουάλα – Αθήνα»  με νωπές τις μνήμες της μετεμφυλιακής εποχής,  γράφει «… κουκουλοφόροι και ραβδάτορες της τρισενδόξου Μεσσηνίας». Η οικογένειά του  έρχεται στην Αθήνα. «Αθήνα, πόλη επική και χαμένη./ Εκείνοι που παίρνουν βιαστικοί/το τελευταίο τραίνο της νύχτας σου / έχουν μια θλίψη στα μάτια. / Κάνουν πρωτοχρονιά στους δρόμους» . Μιλάει και για τον πατέρα, που επιστρέφει πολλές φορές στο έργο του. Ο κύριος Παναγιώτης. Ένας γλυκύτατος πράος άνθρωπος που στη Μεσσήνη, έπαιζε στην φιλαρμονική τζένις. Ένα αθώο, ταπεινό πνευστό… «Ο πατέρας μου έφαγε μια ζωή να φτιάξει ένα σπίτι./ Απογεύματα, γιορτές στο κουζινάκι/ χωρίς ένα γλυκό ή ένα καφενείο».  Κρύφτηκε  λοιπόν στις πολυκατοικίες του κέντρου των Αθηνών η οικογένεια, για να περάσει απαρατήρητη. Να όμως που τα γεννήματα αυτών των χρόνων έδωσαν ποιήματα ακριβά και αγαπημένα  στους φίλους της ποίησης. Είναι  η εποχή της συλλογής  «Οι Πυροτεχνουργοί» που εκδόθηκε από το «Τραμ» της Θεσσαλονίκης. Ένα τόσο δα  βιβλιαράκι, που μας κατέκτησε! Καμαρώσαμε οι φίλοι όταν έγκυρες εφημερίδες στον  απολογισμό της πρωτοχρονιάς, το είχαν ανάμεσα στα σημαντικά της ποιητικής συγκομιδής της χρονιάς που πέρασε!

 Μετά ο Γιώργης είχε όλες τις ευκαιρίες να πορευτεί σε πιο άνετους δρόμους.   Πολλοί ομότεχνοί του το έκαναν. Βολεύτηκαν σε θέσεις κι αξιώματα,  εκποιώντας την ποιητική τους προίκα. Ο Μαρκόπουλος έγινε ένας απλός δημόσιος υπάλληλος, παρέμεινε στη γειτονιά του, κυκλοφορούσε   στη λαϊκή αγορά και στου «Φινόπουλου» για ένα ποτό «Διάφορο», κράτησε φιλίες, τίμησε τους ομότεχνους, και είχε λατρεία με τους «Ποιητές που πέθαναν άγνωστοι» όπως  λέει  κι ό ίδιος.

 Στην «Ιστορία του ξένου και της λυπημένης» πάντα στη  δική  του  περιοχή αισθητικά, σκαλίζει τις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Νομίζω πως εδώ η γυναίκα κυριαρχεί: «Ήταν κρυφά δακρυσμένη με το στήθος της γυμνό / και τα μαλλιά της λυμένα». Και στην ίδια συλλογή , η «Ωδή στον παίκτη της ΑΕΚ και  της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου»: «Θα  υμνήσω γιατί το παιδί αυτό/…/ … παρά την υπεροψία της νεότητάς του / εκράτησε ενός λεπτού στα μυστικά  σιγή/  για όσους βετεράνους δεν επέτυχαν το γκολ σε κρίσιμη στιγμή».

Είναι η εποχή που ο Γιώργος  με εμψυχώνει να μη φοβηθώ τις επαγγελματικές προκλήσεις στο θεατρικό σανίδι, αρκεί να κρατήσω την αθωότητα της νιότης.  Μιλάγαμε ώρες  όχι στα παγκάκια πια, αλλά στα τηλέφωνα ανάμεσα στις ασχολίες μας. Και μαζί ο αξέχαστος και ακριβός κοινός μας φίλος ποιητής Γιάννης Βαρβέρης.

 Ακολουθεί η συλλογή «Μη σκεπάζεις το ποτάμι».  Πλάι στη γνώριμη  θεματολογία του, συνυπάρχει και  μια σειρά ποιητικών επιστολών προς τον ποιητή Δ. Π. Παπαδίτσα τον οποίο ο Γιώργος αγαπούσε και θαύμαζε πάντα. Και ακόμα, μια σειρά πεζά ποιήματα, όπου εδώ ο ποιητής στ αλήθεια απογειώνει την τέχνη του!

 Στον «Κρυφό Κυνηγό» η ουσία επιβάλλεται στις χειμαρρώδεις ευαισθησίες  και καταγράφεται  μια περιπέτεια που είχε με την υγεία του ο ποιητής. Με αξιοπρέπεια, ψυχραιμία, ματιά που φτάνει στο μεδούλι των πραγμάτων.

 Ο Γιώργος Μαρκόπουλος  είναι πάντα παρών, δημιουργικός και αισιόδοξος. Ως «Βικτωριανός» (κάτοικος της ομώνυμης πλατείας δηλαδή) κινείται εκεί γύρω για να γυρίσει γρήγορα στο σπίτι του όπου δίνει μάχες με τις λέξεις, τις αναμνήσεις, τα οράματα, τους φίλους που συνομιλεί στο τηλέφωνο, ή τους άλλους που φύγανε, και που τους συναντά σε  διαστάσεις που μόνο οι ποιητές  γνωρίζουν.

 Αν διαβάσει κανείς  τα «Ποιήματα 1968-2010» , το πιο πιθανό είναι να μην συναντήσει σε αυτά τίποτα από όσα έγραψα πιο πάνω. Ένα είναι σίγουρο. Θα ξεκλειδώσει δικούς του κόσμους και θα κάνει τη δική του εκδρομή, όπως αυτή  που κάνω και εγώ βαδίζοντας πλάι στα ποιήματα αυτά,  σαράντα χρόνια τώρα…

(Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ).

*Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.