Ο Π.Σκουρολιάκος σε κατάθεση στεφάνου στον Άγνωστο Στρατιώτη

Ο βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος, συμμετείχε στην τελετή μνήμης και κατέθεσε στέφανο στον Άγνωστο Στρατιώτη, για την επέτειο των 198 χρόνων από την έναρξη του αγώνα κατά του οθωμανικού ζυγού από τους κατοίκους της Αττικής υπό τον Μελέτη Βασιλείου στις   24 Απριλίου (7  Μαίου με το νέο ημερολόγιο)  του 1821.

Πρωταγωνιστής – πρωταγωνίστρια ( Εφημ. ΑΥΓΗ 04.05.2019 )

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Πρωταγωνιστής ή πρωταγωνίστρια στον χώρο των παραστατικών τεχνών (θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση κ.λπ.) είναι εκείνος ο καλλιτεχνικός δημιουργός που τίθεται επικεφαλής της παράστασης παίζοντας ταυτοχρόνως τον κύριο ή έναν από τους πρωτεύοντες ρόλους. Είναι κατά τεκμήριο καλός/η ηθοποιός, ενώ ταυτόχρονα είναι αγαπητός/η στο κοινό, πρωτίστως για την τέχνη του/της, αλλά και για τη γοητεία που ασκεί με την εν γένει συμπεριφορά του-της αλλά και τον δημόσιο βίο του/της. Είναι εκείνο το πρόσωπο που έλκει το κοινό έως το ταμείο και συνέχεια τις αίθουσες του θεάτρου ή του κινηματογράφου ή αυξάνει την τηλεθέαση όταν πρόκειται για τηλεοπτικό προϊόν.

Με τη γέννηση του θεάτρου, στο αρχαιοελληνικό δράμα, στην παράσταση υπήρχε μόνο ένας ηθοποιός που αποκρινόταν (απαντούσε) στον χορό “παίζοντας” όλους τους ρόλους. Αυτός ήταν ο αυθεντικός και μόνος πρωταγωνιστής. Εξελισσόμενο το θέατρο και φτάνοντας στον 5ο π.Χ. αιώνα, οι υποκριτές είχαν αυξηθεί σε τρεις. Προφανώς έπαιζαν περισσότερους του ενός ρόλους και ονομάζονταν πρωταγωνιστής, δευτεραγωνιστής και τριταγωνιστής. Είτε πρώτοι είτε δεύτεροι είτε τρίτοι, συμμετείχαν άπαντες στον “αγώνα”. Στη σύγκρουση που επιτελείται στο κέντρο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας δηλαδή ως διαμάχη ανάμεσα στα πρόσωπα του έργου. Τα όπλα σε αυτόν τον αγώνα είναι οι λέξεις, το κείμενο του ποιητή μέσω της διαλογικής αντιπαράθεσης, του θεμέλιου λίθου του δημοκρατικού πολιτεύματος. Στην αρχαία εποχή, ο πρωταγωνιστής δεν ήταν απαραιτήτως ο καλύτερος ηθοποιός. Μπορεί απλώς να τύχαινε να ερμηνεύσει έναν ρόλο με τον οποίο ξεκινούσε το έργο.

Εξελισσόμενο περαιτέρω το θέατρο και διευρυνόμενη η περιοχή του θεάματος με άλλες ποικίλες μορφές παραστάσεων (ιστορικές απεικονίσεις, θρησκευτικά θεάματα, καμπαρέ, βοντβίλ, μιούζικαλ, κ.λπ.), η παρουσία του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας ήταν ζωτικής σημασίας. Το κοινό ήθελε να βλέπει τον ή την αγαπημένο/η του ηθοποιό, να απολαμβάνει την τέχνη τους αλλά και ταυτόχρονα να γοητεύεται και από άλλα στοιχεία της προσωπικότητας ή της προσωπικής τους ζωής πέρα από το πεδίο της τέχνης τους. Ο αγαπημένος πρωταγωνιστής ή η αγαπημένη πρωταγωνίστρια μπορούν να συγκινούν το κοινό ώστε να αγαπιούνται από αυτό με πάθος και για διάφορους λόγους. Μπορεί να έχει να κάνει αυτή η αγάπη με την εξωτερική εμφάνιση, με το είδος των ρόλων που ερμηνεύουν, με την κοινωνική τους στάση και συμπεριφορά, την ιδεολογία ή την πολιτική τοποθέτηση.

Αγώνας σκληρός, τραχύς και δύσβατος είναι ο αγώνας των ηθοποιών για την κατάκτηση του τίτλου του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας. Αγώνας μεγαλύτερος και δυσκολότερος, ο αγώνας για την διατήρηση αυτού του τίτλου. Σε αυτή την περίπτωση, πέρα από το δυνατό τάλαντο, απαιτείται γνώση και σωστή αντιμετώπιση της καλλιτεχνικής και κοινωνικής πραγματικότητας κάθε εποχής, ανοιχτός ορίζοντας, σοφές επιλογές και τέλος ευφυΐα στη διαχείριση όλων αυτών των παραμέτρων.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις πρωταγωνιστών που επιβλήθηκαν από ένα κατεστημένο καλλιτεχνικό, πολιτικό ή συντεχνιακό. Δεν κρατούν όμως για πολύ. Ο χρόνος βάζει πάντα τα πράγματα στη θέση τους. Έτσι, οι πρώην πρωταγωνιστές ή πρωταγωνίστριες αυτού του είδους αποσύρονται στη λήθη. Λίγες είναι οι περιπτώσεις των προερχόμενων από το θέατρο “με το ζόρι” πρωταγωνιστών ή πρωταγωνιστριών. Συνήθως προέρχονται από άλλους χώρους, όμορους με τον χώρο των παραστατικών τεχνών. Πρόκειται για μουσικούς ή τραγουδιστές, μοντέλα, τηλεπαρουσιαστές, ηθοποιούς που αναδείχθηκαν μέσα από τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση χωρίς προηγουμένως να περάσουν από τη βάσανο των σπουδών, της μαθητείας, του θεάτρου.

Ο κόσμος των παραστατικών τεχνών είναι ένας κόσμος συλλογικής προσπάθειας. Πρωταγωνιστής λοιπόν μπορεί να είναι ο κοσμαγάπητος ταλαντούχος ηθοποιός, αλλά μπορεί να είναι και εκείνος που παίζει έναν μικρότερο ρόλο και “κλέβει” την παράσταση. Εκείνος ο ηθοποιός που “διδάσκει ήθος” επί σκηνής και ταυτόχρονα “τιμά” αυτό το ήθος στην προσωπική και κοινωνική του ζωή και στάση. Εκείνος ο ηθοποιός που προτείνει πρότυπα υψηλά, ευγενή και ταυτόχρονα ταπεινά και ανθρώπινα.

Τελικά, πρωταγωνιστές είναι όλοι στο θέατρο. Αν δεν “λάμπει” και ο πιο μικρός ρόλος, πώς θα αναδειχθεί ο πρωταγωνιστής ή η πρωταγωνίστρια στην παράσταση; Πώς θα θριαμβεύσει η πρωταγωνίστρια που παίζει την Ηλέκτρα του Ευριπίδη αν δεν είναι ταλαντούχος ο ηθοποιός που παίζει τον “Γεωργό” ή τον “Αγγελιοφόρο” ή τον βουβό “Πυλάδη”; Πώς θα απολαύσει το κοινό την ερμηνεία του αγαπημένου του πρωταγωνιστή στον “Θάνατο του εμποράκου” του Άρθουρ Μίλερ αν δεν υπάρχει μια εξίσου δυνατή “Λίντα” ή ένας γοητευτικός “Θείος Μπεν”;

Με όλη την αγάπη και την αναγνώριση ταλέντου στους ηθοποιούς που κατέχουν με το σπαθί τους τον τίτλο του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας, ενδιαφέρον έχει να βλέπουμε πώς και πόσο αναδεικνύονται από την παρουσία των άλλων καλλιτεχνικών συντελεστών, αλλά βεβαίως και πώς και με ποιους κόπους κατάκτησαν τον επίζηλο αυτόν τίτλο.

*Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9834773/protagonistes-protagonistria  )

Θέατρο στα ΑΕΙ

Υπερηφανευόμαστε σ’ αυτή τη χώρα για πολλά πράγματα. Ανάμεσά τους, η γέννηση του θεάτρου και η μεταλαμπάδευσή του στον δυτικό πολιτισμό. Μείναμε όμως στις δάφνες του…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Υπερηφανευόμαστε σ’ αυτή τη χώρα για πολλά πράγματα. Ανάμεσά τους, η γέννηση του θεάτρου και η μεταλαμπάδευσή του στον δυτικό πολιτισμό.

Μείναμε όμως στις δάφνες του παρελθόντος, τουλάχιστον όσον αφορά τις σπουδές γύρω από το θέατρο. Αυτές έμειναν σε ένα επαρχιωτικό πλαίσιο του τέλους του 19ου αιώνα. Οι θεατρικές σπουδές παρέχονται από σχολές που λειτουργούν με έναν ασαφή και χαλαρό κανονισμό του υπουργείου Πολιτισμού, ενώ τα πτυχία που παρέχουν είναι αδιαβάθμητα. Τελειώνοντας δηλαδή κάποιος μια σχολή θεάτρου παίρνει ένα πτυχίο που δεν αντιστοιχεί σε καμία βαθμίδα εκπαίδευσης.

Το ίδιο ισχύει και για τα ωδεία και για τις σχολές χορού (πλην της κρατικής ΚΣΟΤ) και τις κινηματογραφικές σχολές. Παντού στον κόσμο οι παραστατικές σπουδές παρέχονται από Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Ακόμα και στο Αφγανιστάν, στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ. Εύγε τους! Στην Ελλάδα όμως όχι.

Το Δημόσιο λειτουργεί επισήμως δύο σχολές, πλάι στα κρατικά θέατρα (Εθνικό και ΚΘΒΕ). Υπάρχουν και τέσσερις πανεπιστημιακές σχολές Θεατρικών Σπουδών, κατά βάση θεωρητικές. Παρ’ όλα αυτά, όλες συμπεριέλαβαν το μάθημα της υποκριτικής στην ύλη τους. Όμως αυτό δεν φτάνει για να χαρακτηριστούν κάποιες σπουδές, ως σπουδές παραστατικών τεχνών.

Μόνον στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου υπάρχει η κατεύθυνση Υποκριτικής – Σκηνοθεσίας, αλλά και εκεί λειτουργεί στρεβλά. Δεν λαμβάνεται υπόψιν το ταλέντο του υποψηφίου φοιτητή (όπως στη Σχολή Καλών Τεχνών με τις εξετάσεις στο σχέδιο), αλλά ούτε και το πρόγραμμα των μαθημάτων οδηγεί στην οργάνωση ενός ηθοποιού ή σκηνοθέτη.

Γιατί όμως χρειαζόμαστε τις σπουδές αυτού του είδους σε ανώτατο, πανεπιστημιακό επίπεδο; Μπαίνει σε καλούπι το ταλέντο; Η απάντηση είναι πως το ταλέντο είναι απαραίτητο, αλλά το επίπεδο των σπουδών για κάποιον ηθοποιό, σκηνοθέτη, σκηνογράφο, χορευτή, χορογράφο κ.λπ., σε ανώτερο θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, δίνει δημιουργούς ολοκληρωμένους.

Προφανώς θα λειτουργούν και όλων των ειδών οι άλλες σχολές. Προφανώς θα πρέπει να αποκατασταθεί η διαβάθμισή τους. Προφανώς η πρόσβαση στη σκηνή είναι ελεύθερη.

Όμως η νέα σχολή Παραστατικών Τεχνών που ψηφίσθηκε στο πρόσφατο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας είναι ένα μεγάλο βήμα. Ήταν ένα αίτημα παλιό όλης της συντεχνίας του θεάτρου.

Ήταν δίκαιο, έγινε πράξη!

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Αττικής, γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/9830982/theatro-sta-aei   )

Ο Π.Σκουρολιάκος στην εκδήλωση “Και συ λαέ βασανισμένε μην ξεχνάς τον Ωρωπό” στις παλιές φυλακές Ωρωπού

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΘΗΝΑ 21 Απρ, 2019

 Στην εκδήλωση που οργάνωσε στις παλιές φυλακές Ωρωπού η ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Ωρωπού συμμετείχε ο βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος.

 Ο τίτλος της διοργάνωσης ήταν  «Και συ λαέ βασανισμένε μην ξεχνάς τον Ωρωπό». Ομιλητές, ήταν οι υποψήφιοι  ευρωβουλευτές Αλέξανδρος Νικολαίδης, Γιάννης Μουζάλας και Κώστας Αρβανίτης, καθώς και ο βουλευτής Κυκλάδων Γιάννης Μανιός.  

Πασχαλινά λαϊκά δρώμενα ( ΑΥΓΗ 20.4.2019 )

  Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Είναι πανάρχαιο το μεράκι των Eλλήνων να οπτικοποιούν, να μετουσιώνουν σε παράσταση τις εμπνεύσεις τους. Πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους τα ερεθίσματα. Τον γραπτό λόγο τον κάνουν θέατρο. Το δημοτικό τραγούδι το κεντούν στα μαντήλια και τα προσόψια. Τη λατρεία προς τον Θεό παράσταση την κάνουν κι αυτή. Διαχρονικά. Είτε πρόκειται για τη λατρεία του Δωδεκάθεου, είτε για τη νέα θρησκεία που αποδέχτηκαν, του ενός και μοναδικού Θεού στον οποίο είχαν έγκαιρα στήσει βωμό, πριν ακόμη τον γνωρίσουν, γράφοντας πάνω του «τω αγνώστω Θεώ».

Ερχόμενοι λοιπόν σε επαφή με τη νέα διδασκαλία, αντικρίζουν ένα άλλο σύμπαν. Έναν καινούριο κόσμο που τους εμπνέει και θέλουν να πραγματοποιήσουν τη δική τους παρέμβαση στη λατρεία είτε μέσω της επίσημης τελετουργίας της εκκλησίας είτε παράλληλα προς αυτήν. Τα φρικτά γεγονότα της Σταύρωσης του Υιού του Θεού. Του θανάτου Του, της ταφής και της Ανάστασής Του, που δεν θα μπορούσαν παρά να προσφέρουν δυνατό υλικό έμπνευσης ώστε να οργανώσουν «λατρευτικές παραστάσεις» τοπικές ή υπερτοπικές και να συμμετέχουν και μέσω της δικής τους προσωπικής δράσης στην έκφραση λατρείας για το Θείο Δράμα.

Ο καθηγητής Θεατρικών Σπουδών Βάλτερ Πούχνερ μάς δίνει στοιχεία για το λατρευτικό δρώμενο «Ζαφείρης» που συναντάμε στην Ήπειρο. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της παρέμβασης μέσω της επίσημης Εκκλησίας σε ένα έθιμο που θα μπορούσε να είναι παγανιστικό. Τον Μάιο, αφού αγιαστεί στην εκκλησία του χωριού ένα είδωλο, το στολίζουν με λουλούδια και το κηδεύουν με θρήνους και μοιρολόγια. Το είδωλο αυτό ονομάζεται «Ζαφείρης». Μετά το 1930, το είδωλο αντικαταστάθηκε από ένα μικρό παιδί, αγόρι ή κορίτσι, και έτσι το έθιμο μετατράπηκε σε παιχνίδι. Αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι ακόμα, αυτό είναι η άσκηση στον θρήνο και το ηπειρώτικο μοιρολόι, καθώς και ο στολισμός με άνθη. Τα άνθη και τα φρούτα που δίνονταν κατά την αρχαιότητα στον νεκρό, για το ταξίδι στον Άδη.

Στην κοινωνία των μετακινούμενων Σαρακατσάνων, ο ενταφιασμός του Χριστού, πέρα από το τελετουργικό εντός των ναών με τον επιτάφιο και την περιφορά του (όποτε τύχαινε να υπάρχει ναός και ιερέας στην περιοχή που βρίσκονταν κατά το Πάσχα), παρασταινόταν απλά, με ένα είδωλο. Ταυτόχρονα, μια γυναίκα τραγουδούσε το μοιρολόι της Παναγίας. Μετά την Μεγάλη Παρασκευή, ο «κούκλος του Άδη», όπως λέγεται το είδωλο, πετάγεται σε ένα απόμακρο φαράγγι.

Στον Πόντο, οι Έλληνες, κάποια Κυριακή ανάμεσα στο Πάσχα και την Πεντηκοστή, ενταφίαζαν ένα πήλινο είδωλο, το θρηνούσαν και μοίραζαν κόλλυβα. Στη συνέχεια η ατμόσφαιρα από θρηνητική γίνονταν χαρούμενη και κατέληγε σε ένα γλέντι, πάνω από τον τάφο του ειδώλου.

Το «κάψιμο του Ιούδα», το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα είναι από τα πιο διαδεδομένα στον ελλαδικό χώρο. Ένα ομοίωμα του Ιούδα από πανιά και χόρτα καίγεται συνήθως στο προαύλιο του ναού.

Σημαντική περίπτωση λαϊκού δρώμενου αποτελεί ο «Λάζαρος» στην Κύπρο. Ο αναστημένος φίλος του Χριστού κατά τη δεύτερη ζωή του υπήρξε επίσκοπος Κιτίου. Ενταφιάσθηκε στη σημερινή Λάρνακα και κατά τον 10ο αιώνα έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του στην Κωνσταντινούπολη. Τα «σιμιλκούδκια», που συμβολίζουν το χρώμα του νεκρού, αποτελούν το «κοστούμι» ενός παιδιού που υποδύεται τον Λάζαρο. Στην Κύπρο, λαβαίνει χώρα ακόμα και σήμερα, σε λίγα δυστυχώς χωριά, η συμβολική αναπαράσταση της έγερσης. Όταν ο ύμνος φτάσει στο σημείο όπου ο Χριστός καλεί τον φίλο του, το παιδί – Λάζαρος σηκώνεται χαρούμενο. Σε κάποια χωριά, ο Λάζαρος συνοδεύεται και από δύο κοπέλες που παριστάνουν τις αδελφές του. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, στον ναό του Λαζάρου στη Λάρνακα, παριστανόταν αυτή η σκηνή. Στο «Λάζαρε, έξελθε» οι διάκονοι τοποθετούσαν ένα σταυρό στο κεφάλι του «Λαζάρου», τον ράντιζαν με αγίασμα και όταν αυτός σηκωνόταν ο επίτροπος του έδινε κρασί και λαζαρόψωμα. Οι γυναίκες τον έραιναν με άνθη και όλοι μαζί φώναζαν: «Λάζαρος Ανέστη»!

Το «Άρατε πύλας» ή «Εις Άδου κάθοδος» του Χριστού είναι από τα πιο παλιά δρώμενα. Σε αυτό ο ιερέας «παριστάνει» τον Ιησού και ο διάκονος τον Σατανά – Άδη. Μετά την περιφορά του επιταφίου την Μεγάλη Παρασκευή, επιστρέφοντας, ο Ιησούς βρίσκει κλειστή την πόρτα του ναού και ψάλλει το «Άρατε πύλας». Ο διάκονος – Σατανάς ερωτά ποιος είναι και ο ιερέας – Ιησούς σπρώχνει την πόρτα και εισέρχεται εντός του ναού, θριαμβευτής ο επιτάφιος.

Η λειτουργία του «Νιπτήρος» αναπαριστά τη νίψη των ποδιών των μαθητών από τον Ιησού πριν από τον Μυστικό Δείπνο. Δρώμενο που τελείται και στις ημέρες μας στα Ιεροσόλυμα με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων στο μέρος του Χριστού και τους αρχιερείς στους «ρόλους» των μαθητών, αλλά και στη Μονή Αγίου Θεολόγου στην Πάτμο.

Η παραστατική δημιουργία ακολουθεί τη γενιά μας αιώνες τώρα. Η Εκκλησία την καλωσόρισε, την ενσωμάτωσε και την ανέδειξε. Και αυτή η αμοιβαία κατανόηση μας έδωσε σπουδαίο απόθεμα πολιτισμού μέσα από την λατρευτική ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9800314/paschalina-laika-dromena# )

Ο Πάνος Σκουρολιάκος στο Συμπόσιο Εικονογραφικής Τέχνης

Στην έναρξη του Συμποσίου Εικονογραφικής Τέχνης που διοργάνωσε στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης η Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας, παραβρέθηκε  το μέλος της ΔΣΟ  Πάνος Σκουρολιάκος, βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ. Στο συμπόσιο, πήραν μέρος οι συμμετέχοντες στον διαγωνισμό αγιογραφίας που προκήρυξε η ΔΣΟ, καθώς και μέλη της επιτροπής βράβευσης.  Το σύνολο των έργων, εκτέθηκε πριν από καιρό στο Βυζαντινό Μουσείο στην Αθήνα, ενώ τώρα εκτίθεται στην Λευκωσία της Κύπρου.

Οι ημερομηνίες μιας σημαίας (ΑΥΓΗ 13.4.2019)

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 Περιφερόμενος στο αχανές Διαδίκτυο, αιχμαλωτίζει το βλέμμα μου μια εικόνα με κεντρικό θέμα τη γαλλική σημαία. Την κρατούν μπρος στην παρισινή Αψίδα του Θριάμβου κάποιοι που φορούν κίτρινα γιλέκα και πάνω της έχουν γραφτεί τρεις ημερομηνίες. Στο μπλε της σημαίας υπάρχει ο αριθμός 1789. Το έτος της Γαλλικής Επανάστασης που συγκλόνισε και καθόρισε την ιστορία της ανθρωπότητας. Στη λευκή της λωρίδα γράφει 1968. Αναφέρεται στον Μάη του ’68, που επίσης συγκλόνισε και καθόρισε πολλά. Το κόκκινο μέρος της σημαίας φιλοξενεί την ημερομηνία 2018. Τοποθετείται λοιπόν εδώ, η εξέγερση των «Κίτρινων Γιλέκων» πλάι στα δύο μεγάλα ορόσημα της γαλλικής Ιστορίας. Ισάξια; Παρ’ αξίαν; Δεν γνωρίζουμε. Ζούμε αυτή τη στιγμή την εξέλιξη της εξέγερσης των «Κίτρινων Γιλέκων». Η πραγματικότητα και η Ιστορία θα αποτιμήσουν.

Η διαμαρτυρία των Γάλλων πολιτών απέναντι στη νεοφιλελεύθερη επέλαση τόσο στη χώρα τους όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη αλλά και παγκόσμια, η απαξίωση της λαϊκής βούλησης από τις πολιτικές ελίτ που έχουν αναφορά στα χρηματιστηριακά και τραπεζικά συμφέροντα οργανώθηκε μέσω των social media. Η τεχνολογία που ενθαρρύνθηκε και χρηματοδοτήθηκε με στόχο την αύξηση του πλούτου των εταιρειών που την παράγουν οργάνωσε την αντίσταση απέναντι στα συμφέροντα αυτών των εταιρειών.

Γεγονός πάντως είναι πως οι δύο πρώτες ημερομηνίες της σημαίας γέννησαν πλούσιο πολιτιστικό, φιλοσοφικό και κοινωνικό υλικό. Η αστική επανάσταση του 1789 εμπνέει τους Γάλλους επαναστάτες που αντλούν πολιτειακά και αισθητικά πρότυπα από την αρχαία Ελλάδα και Ρώμη. Ταυτόχρονα, προετοιμάζει την ανθρωπότητα για το επόμενο στάδιο. Σε αυτό, στόχος των διεκδικήσεων δεν είναι πια το κράτος, αλλά η κοινωνία. Το λεξιλόγιο εμπλουτίζεται με λέξεις όπως βιομήχανος, βιομηχανική κοινωνία, προλεταριάτο, μάζες, σοσιαλισμός κ.λπ. Η Κομμούνα του Παρισιού, με εκατό χρόνια απόσταση από το 1789, γεννιέται στη χώρα του Βολταίρου.

Στα 1968 ο γαλλικός Μάης δεν ήταν απλά μια εξέγερση της μεταπολεμικής νεολαίας για «Liberte, Egalite, Sexualite». Ήταν μια απεργία 11 εκατομμυρίων εργαζόμενων για δύο εβδομάδες. Κατάσταση που έστειλε τον Ντε Γκωλ να κρυφτεί σε κάποια βάση της Δυτικής Γερμανίας. Είναι ο Μάης του ’68 που πυροδότησε τις τέχνες. Τη λογοτεχνία, τα εικαστικά, την μουσική, τον κινηματογράφο. Ο Ρομέν Γκουπίλ, που συμμετείχε στα γεγονότα, κάνει το φιλμ «Πεθαίνοντας στα τριάντα», με βάση το μυθιστόρημα του Λόρενς Φερλινγκέτι. Ο κόσμος του πολιτισμού σε Ευρώπη και Αμερική υποστήριξε με πάθος τον Μάη και, όπως είπαμε, εμπνεύστηκε από αυτόν για τις δημιουργίες του.

Ποια είναι η σχέση της εξέγερσης των «Κίτρινων Γιλέκων» με την τέχνη; Αυτή τη στιγμή είναι αδύνατον να προσδιορίσουμε. Υπάρχει; Κατακτά την ψυχή και τον νου των δημιουργών ώστε να δώσει καλλιτεχνικά αποτελέσματα; Κι αν όχι, γιατί; Η αλήθεια είναι πως, για την ώρα τουλάχιστον, η εξέγερση των καιρών μας δεν διαθέτει έναν Ζαν Πολ Σαρτρ να ρητορεύει πάνω σε κάποιο αυτοσχέδιο έδρανο όπως συνέβη στον Μάη του ’68. Χρησιμοποιεί όμως τα εργαλεία της εποχής, τα social media για να κάνει γνωστό τον αγώνα της, να συντονιστεί και να δημιουργήσει ένα πρωτογενές και άτακτο οπτικοακουστικό υλικό που όμως θα εμπνεύσει σίγουρα κάποιους σημερινούς ή αυριανούς δημιουργούς.

Θα επαληθευτεί εδώ λοιπόν μέσω της τέχνης και η σπουδαιότητα της ίδιας της εξέγερσης ή όχι; Η επανάσταση του 1917, με το ξεχωριστό φιλοσοφικό της φορτίο, είχε το αντίστοιχό της σε καλλιτεχνική παραγωγή. Ενέπνευσε και κεφαλαιοποίησε τεράστιο πολιτιστικό πλούτο. Η αστική επανάσταση του 1789, με το δικό της φιλοσοφικό φορτίο προηγουμένως, είχε κι αυτή τους δικούς της σπουδαίους καρπούς. Ομοίως και η εξέγερση του Μάη του ’68, με τις δικές της αξίες.

Τα «Κίτρινα Γιλέκα» του 2018 ως τρίτο μεγάλο ορόσημο, όπως αναγράφονται στη γαλλική σημαία; Θα κεφαλαιοποιήσουν μια κάποια αντιστοιχία σε πολιτιστικό πλούτο;

Ίδωμεν!

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/9776371/oi-emeromenies-mias-semaias  )