Ο ΠΑΝΟΣ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Για θέματα πολιτισμού μίλησε ο βουλευτής Περιφέρειας Αττικής και συντονιστής της ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος στην Τηλεόραση της Βουλής και στην δημοσιογράφο Κέλλυ Κοντογεώργη. Ιδιαίτερη μνεία, έκανε στον νέο νόμο που ευνοεί την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, μέσω της υλοποίησης ταινιών και τηλεοπτικών σειρών στη χώρα μας από διεθνείς εταιρείες παραγωγής. Τέλος, έκανε αναφορά και στο Μακεδονικό, ως  μείζων θέμα των ημερών.

Το παιδί και το δελφίνι επιστρέφουν

Tου Πάνου Σκουρολιάκου *

Ανακάλυψε το φως και το τοπίο της πατρίδας μας ο παγκόσμιος κινηματογράφος πριν από πολλές δεκαετίες. Ένα φως που δεν μπορεί να αποδώσει κανένας τεχνητός φωτισμός. Και ένα φυσικό ντεκόρ που κανένας σκηνογράφος δεν έχει το ταλέντο να συνθέσει. Γυρίστηκαν έτσι ταινίες που καθόρισαν την κινηματογραφική ιστορία. Να θυμίσουμε «Το παιδί και το δελφίνι» που ήταν η πρώτη αμερικανική παραγωγή που γυρίστηκε στη χώρα μας, το 1957.

Ακολούθησε η βρετανοαμερικανική ταινία δράσης «Τα κανόνια του Ναβαρόνε» το 1961 και ο «Αλέξης Ζορμπάς» του Κακογιάννη το 1964. (Η «Ηλέκτρα» του ίδιου σκηνοθέτη, γυρισμένη το 1962 έκανε διεθνή καριέρα, αλλά ήταν εγχώριας παραγωγής – της «Φίνος Φιλμς»). Δυστυχώς, αυτές τις πρώτες παραγωγές από το εξωτερικό, δεν τις ακολούθησαν και άλλες ώστε να κάνουν την Ελλάδα έναν σταθερό κινηματογραφικό προορισμό. Σποραδικά τα τελευταία χρόνια είχαμε «Το απέραντο γαλάζιο» στην Αμοργό το 1988, το αμερικανικής παραγωγής «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» το 2001 και το μιούζικαλ «Μάμα Μία» το 2008. Στη συνέχεια, οι διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές, επέλεξαν άλλες χώρες της ευρύτερης γειτονιάς μας.

Είχαμε, λοιπόν, σκόρπιες παραγωγές χωρίς συνέχεια και χωρίς την παγίωση μιας μόνιμης κατάστασης. Γιατί άραγε; Μα γιατί όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις δεν προχώρησαν στη νομοθέτηση ενός ευνοϊκού πλαισίου που θα μπορούσε να προσελκύσει τις ξένες παραγωγές που θα ήθελαν να δουλέψουν κάτω από το ελληνικό φως και μέσα στο υπέροχο φυσικό ντεκόρ της πατρίδας μας. Βουνά, θάλασσες, παραδοσιακούς οικισμούς, σύγχρονες πόλεις κ.λπ.

Έρχεται λοιπόν η παρούσα κυβέρνηση και δημιουργεί κατ’ αρχάς το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, το οποίο οργανώνει στη συνέχεια ένα θεσμικό πλαίσιο ανταγωνιστικό άλλων χωρών που προσελκύουν αυτές τις παραγωγές. Η Μάλτα, η Κροατία, η Τουρκία ή η Ιταλία και η Ισπανία έχουν πια έναν δυνατό ανταγωνιστή. Την Ελλάδα, που με τον Νόμο 4487 του 2017 διευκολύνει την ανάπτυξη της παραγωγής οπτικοακουστικών έργων στη χώρα μας, μέσω της παροχής του επενδυτικού κινήτρου της επιχορήγησης. Αυτός ο νόμος της κυβέρνησης, δεν στοχεύει μόνον την προσέλκυση επενδύσεων από το εξωτερικό, αλλά φροντίζει και για την ανάπτυξη της εσωτερικής παραγωγής και ακόμα ενθαρρύνει συμπαραγωγές με φορείς και παραγωγούς του εξωτερικού.

Έχουν ήδη εξασφαλισθεί 75 εκατομμύρια ευρώ για τις πρώτες παραγωγές. Ο νόμος φροντίζει να τελειώσει διά παντός το καθεστώς της ανάθεσης σε «ημετέρους». Με αίσθημα δικαίου και απόλυτη διαφάνεια, ορίζει την επιλογή και υπαγωγή στο επενδυτικό κίνητρο εκείνων των προτάσεων, οι οποίες συγκεντρώνουν υψηλή βαθμολογία σύμφωνα με ορισμένο κατάλογο πολιτιστικών κριτηρίων. Κρίνεται, λοιπόν, η μοναδικότητα του προτεινομένου οπτικοακουστικού έργου, σε σχέση με τη χώρα μας, ώστε να αναδειχθεί η πολιτιστική, ιστορική, γεωγραφική και τουριστική μοναδικότητα της Ελλάδας, ώστε να προσελκύει και να υλοποιεί και άλλες παραγωγές συνεχώς στο μέλλον. Αυτοί οι πολιτιστικοί κατάλογοι βαθμολογίας, προσαρμόσθηκαν στις ιδιαιτερότητες της χώρας μας, χρησιμοποιώντας τη γνώση και τις εμπειρίες από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν ήδη υιοθετήσει ένα ανάλογο βαθμολόγιο.

Υπάρχουν προβλέψεις για την έγκαιρη, εντός 45 ημερών έγκριση του προτεινόμενου οπτικοακουστικού έργου, ενώ τα χρήματα εκταμιεύονται σε διάστημα τέσσερις έως έξι μηνών. Τελειώνει οριστικά, λοιπόν, η αδιαφανής «προσγείωση» μέρους της επιχορήγησης σε ενδιάμεσες επιδέξιες τσέπες.

Αυτονόητο είναι, πως με την προσέλκυση τέτοιων διεθνών παραγωγών, κινούνται και μια σειρά ακόμα από επαγγέλματα και οικονομικές δραστηριότητες. Μεταφορές, εστίαση, κατασκευή ρούχων και σκηνικών, θέσεις εργασίας για τεχνικούς και καλλιτέχνες και άλλα πολλά. Ενισχύεται λοιπόν η επιχειρηματικότητα και η εξειδικευμένη τεχνογνωσία, αυξάνεται η απασχόληση, ανατρέπεται η φυγή άξιων νέων ανθρώπων από τη χώρα, ενώ δημιουργούνται υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας και διαμορφώνεται μια νέα εξωστρεφής εθνική ταυτότητα, το περίφημο branding, αξιοποιώντας τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας.

Τα ταξίδια εργασίας του υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Νίκου Παππά και του γενικού γραμματέα Ενημέρωσης Λευτέρη Κρέτσου φέρνουν ήδη τα πρώτα αποτελέσματα. Με έμπνευση και σκληρή δουλειά μια βιομηχανία ελπιδοφόρα γεννιέται για το κοινό καλό.

Ελπίζουμε, λοιπόν, να επιστρέψουν με νέα ορμή και για μόνιμη εγκατάσταση το παιδί και το δελφίνι ώστε να συμβάλουν στην αναγέννηση μιας πατρίδας που μας αξίζει και της αξίζουμε.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/8972220/to-paidi-kai-to-delphini-epistrephoun  )

Ομιλία Πάνου Σκουρολιάκου για το πολυνομοσχέδιο της Κυβέρνησης (Βίντεο)

Δελτίο Τύπου

13.6.2018

  Για θέματα Πολιτισμού που συμπεριλαμβάνονται στο Πολυνομοσχέδιο που ψηφίσθηκε  στις 14/6/2018 μίλησε ο βουλευτής Αττικής και συντονιστής της ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού Πάνος Σκουρολιάκος.

 Αναφέρθηκε στην επαναφορά της Ενιαίας Τιμής Βιβλίου  την οποία είχε  καταργήσει η κυβέρνηση Σημίτη οδηγώντας στον μαρασμό και το λουκέτο πολλά μικρά βιβλιοπωλεία που λειτουργούν και ως χώροι πολιτισμού. Αυτή η κατάργηση, ευνοούσε τις μεγάλες αλυσίδες βιβλιοπωλείων και πολυκαταστημάτων. Με την Ενιαία Τιμή Βιβλίου, ένα βιβλίο πωλείται στην ίδια τιμή παντού. Το ίδιο και η επανέκδοση και ανατύπωσή του. Έτσι αποφεύγεται η κερδοσκοπία, αλλά και η εκμετάλλευση του καταναλωτή. Ένα δίκαιο αίτημα των ανθρώπων του βιβλίου λοιπόν, έγινε πράξη.

 Το άλλο θέμα στο οποίο αναφέρθηκε ο βουλευτής, είναι το θέμα της προσέλκυσης επενδύσεων στη χώρα μας με την μορφή διεθνών παραγωγών στα οπτικοακουστικά μέσα. Ήδη υπάρχει ένας νέος αναπτυξιακός νόμος που έχει προσελκύσει πολλές  παραγωγές ξένων τηλεοπτικών σειρών και κινηματογραφικών παραγωγών.

 Τέλειωσε την ομιλία του καλώντας στην αντιπολίτευση να μην καταναλώνεται σε fake news , ψέματα και καταστροφολογίες, αλλά να ανακαλύψουν επιτέλους την αισιόδοξη πραγματικότητα στην χώρα μας.

Στην Καππαδοκία, «και του χρόνου»!

 Του Πάνου Σκουρολιάκου*

  « Καππατούκα, η  χώρα των όμορφων αλόγων». Αυτό είναι το όνομα που  έδωσαν οι Πέρσες στην Καππαδοκία.  Μετά απ αυτούς ήρθαν οι Χεταίοι, Σκύθες, Μήδοι, για να φτάσουμε στην Ελληνιστική εποχή όπου το ελληνικό στοιχείο είναι κυρίαρχο.  Ο  χριστιανισμός εξαπλώνεται και η πόλη της Καισαρείας, αναδεικνύεται  σε κορυφαίο  κέντρο  παιδείας και φιλολογίας.  Με την επικράτηση των Σελτζούκων περί τον 11ο αι., οι χριστιανικοί πληθυσμοί  μετακινούνται προς την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, την Αλεξάνδρεια και την Αμισό. Οι  Ρωμιοί  που έμειναν ήσαν λίγοι σε σχέση με τους τουρκικούς πληθυσμούς.  Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την τεράστια απόσταση από τα κέντρα του Ελληνισμού μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία, συνετέλεσε ώστε να κρατήσουν οι Ρωμιοί Καππαδόκες   τη θρησκεία τους, να χάσουν όμως την γλώσσα τους.  Με τους βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή, ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους, ερχόμενοι πρόσφυγες στην Ελλάδα.

  Τα τελευταία χρόνια,  η τεράστια τουριστική έκρηξη της Καππαδοκίας ,  έκανε την περιοχή εύκολα  προσβάσιμη.  Κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες την επισκέπτονται για να θαυμάσουν τους υπέροχους γεωλογικούς σχηματισμούς, όπου υπάρχουν εκκλησίες, σπίτια και ασκηταριά λαξευμένα στον μαλακό ψαμμόλιθο που άφησαν πίσω τους ηφαιστειακές δραστηριότητες αιώνων. Σε αυτή την κατεύθυνση, το Υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας αναστηλώνει ναούς  ώστε να καλύψει τις ανάγκες της τουριστικής αγοράς.

 Έρχονται ως επισκέπτες λοιπόν  και οι απόγονοι των ξεριζωμένων Καππαδοκιτών. Από το 2000, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος επισκέπτεται κάθε χρόνο την Καππαδοκία, λειτουργώντας σε δύο από τους αμέτρητους εγκαταλειμμένους  ναούς που χρησιμοποιήθηκαν ως αποθήκες, στάβλοι, αίθουσες εκδηλώσεων.  Σε αυτά τα πρώτα ταξίδια υπήρχαν δύο απόπειρες τρομοκράτησης των επισκεπτών από ομάδες εθνικιστών ακροδεξιών.  Έπεσαν στο καινό. Αυτά τα πρώτα χρόνια η συμμετοχή στην προσκυνηματική επίσκεψη,  ήταν μεγάλη. Καππαδόκες από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό, ακολουθούσαν. Μέχρι και τσάρτερ ναύλωναν γι αυτό τον σκοπό.  Με τα χρόνια η συμμετοχή αραίωνε  έως ότου φτάσαμε στην φετινή  χρονιά όπου η συμμετοχή ήταν εξαιρετικά  μικρή.

   Οι προσεχείς εκλογές στην Τουρκία  και τα διμερή θέματα με κορυφαίο αυτό της κράτησης των δύο στρατιωτικών μας στις φυλακές της Αδριανούπολης, βάρυναν  εξαιρετικά το κλίμα της φετινής επίσκεψης.  Οι αρχές μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είχαν δώσει άδεια, ενώ η παρουσία του Πατριάρχη, της συνοδείας του και των ολίγων επισκεπτών, έπρεπε να είναι σύντομη και εξαιρετικά διακριτική.

 Έτσι λοιπόν σε συνθήκες δύσκολες,  με τις αρχές ψυχρές αλλά τους κατοίκους των χωριών της επίσκεψης φιλικούς, ο Πατριάρχης τέλεσε το Σάββατο 19 Μαίου, τον εσπερινό   στον βουβό και απογυμνωμένο από αγιογραφίες ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην  Σινασό. Την Κυριακή  20,  λειτούργησε στον ναό του Αγίου Δημητρίου στην Αραβησσό. Μια μεγάλη εκκλησία, απογυμνωμένη κι αυτή, από ότι θα θύμιζε χριστιανικό τόπο προσευχής. Μαζί του, ήσαν και ο νεοεκλεγείς επίσκοπος Αραβυσού  κ. Κασιανός και ο επίσκοπος Ερυθρών    κ.  Κύριλος.

 Η συγκίνηση του Πατριάρχη ήταν εμφανής. Όπως είναι και η ιδιαίτερη αγάπη του για την Καππαδοκία και τον  πολιτισμό που γέννησαν οι Καππαδόκες σε όλη τους την ιστορική διαδρομή σε αυτό το μακρινό  σημείο της Ανατολής. Για τους ολίγους προσκυνητές, ήταν έντονος ο νόστος για τον   τόπο των προγόνων, το βιός και τα μνημεία που άφησαν πίσω. Με οδηγό τη μνήμη που περνά από γενιά σε γενιά και διασώζει  τα έθιμα, τη μουσική, τους χορούς, τα ιδιωματικά λόγια και τα μοιρολόγια, αποχαιρέτησαν  την πατρίδα των προγόνων λέγοντας ένα από καρδιάς, «και του χρόνου».

  * Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Περιφέρειας Αττικής, συντονιστής της  Επιτροπής Κωνσταντινούπολης – Ίμβρου –  Τενέδου.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ στις 3/6/2018)

Η ευλαβής αιματοκυλισμένη αρένα το Βυζάντιο

Το Βυζάντιο ήταν μια αυτοκρατορία όπου τα πάντα εκκινούντο κάτω από τις αρχές και τα διδάγματα του χριστιανισμού. Η καλοσύνη θεωρητικά τουλάχιστον βασίλευε και η ευλάβεια ήταν…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Το Βυζάντιο ήταν μια αυτοκρατορία όπου τα πάντα εκκινούντο κάτω από τις αρχές και τα διδάγματα του χριστιανισμού. Η καλοσύνη θεωρητικά τουλάχιστον βασίλευε και η ευλάβεια ήταν το μέτρο και η προϋπόθεση για τη ζωή σε αυτή τη χριστιανική κοινωνία.

Ο χριστιανισμός ως κανόνας της ζωής των υπηκόων, οργανώθηκε από το Δίκαιο που συγκρότησαν ο Ιουστινιανός με τη Θεοδώρα και θωρακίσθηκε στο όνομα του Ιησού Χριστού, ως ο πλέον ευσεβής τρόπος να παραμείνουν οι πιστοί ασφαλείς όσον αφορά τα προτάγματα του.

Αφού λοιπόν με τον Νομικό Κώδικα που καθόρισε το αυτοκρατορικό ζεύγος τακτοποιήθηκαν τα περί υποχρεώσεων και δικαιωμάτων των υπηκόων της αυτοκρατορίας, ταυτόχρονα και δι’ αυτού, δόθηκε η ευκαιρία να ενισχυθούν οι δεσμοί μεταξύ εκκλησίας και κράτους.

Έτσι λοιπόν αφού το κράτος χρησιμοποίησε την αυθεντία της εκκλησίας, δηλαδή της πίστης για τη διακυβέρνηση των ανθρώπων, μετέφερε όλη αυτή την κοσμοθεωρία και ατμόσφαιρα, σε άπασες τις σφαίρες του κοινωνικού βίου. Βεβαίως και στην τέχνη. Ενέπνευσε τη μουσική, δημιουργώντας σχολή με την έντεχνη βυζαντινή μουσική εκκλησιαστική αλλά και κοσμική και ακόμα επηρέασε την ποίηση, τα εικαστικά με τις αγιογραφίες, την καλλιγραφία, την τέχνη του ψηφιδωτού, την γλυπτική και τις τοιχογραφίες.

Όμως σε μία περιοχή της τέχνης που ορίζουμε ως Παραστατικές Τέχνες ή απλά Θέατρο, όχι μόνο δεν παρενέβη ώστε να προκαλέσει έργα και παραστάσεις στην κατεύθυνση της κρατικής ιδεολογίας και της κοινωνικής ζωής που εκκινείτο παράλληλα με τον χριστιανισμό και τα διδάγματα του, αλλά κυριολεκτικά άφησε αυτόν τον χώρο στην εξουσία του παλιού κόσμου των θεαμάτων που κατέλειπαν οι ευτελέστεροι ρωμαίοι «θυμελικοί» ή θεατρίνοι.

Στις Παραστατικές Τέχνες επί Βυζαντίου λοιπόν, ο χριστιανισμός είναι απών. Πώς είναι άραγε δυνατόν σε ένα αυστηρά χριστιανικό κρατικό σύμπαν, να οργανώνονται θεάματα όπου θηρία κατασπαράσσουν ανθρώπους προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού; Βεβαίως οι «κατασπαρασσόμενοι», ήσαν αμαρτωλοί και εγκληματίες που «εξέτιαν την ποινή τους»!…

Αργότερα, ήρθε στο θέατρο των βυζαντινών, ο κόσμος των αθλημάτων. Η ανθρώπινη ρώμη, παρουσιαζόταν μέσα από θεατρικά ακροβατικά, μετατρέποντας τη θεατρική παράσταση σε αθλητικό αγώνα. Στα διαλείμματα αυτών των αγώνων, παρουσιάζονταν χοντροκομμένες παντομίμες, με ένα υποτυπώδες σενάριο θεατρικού έργου. Η όλη σύνθεση αυτών των αθλο – θεατρικών γεγονότων, ήταν σχεδιασμένη έτσι ώστε να διεγείρει τα συναισθήματα των θεατών. Εδώ εμπλέκονται και οι Βένετοι, οι Πράσινοι, οι Ρούσιοι και οι Λευκοί. Αναλαμβάνοντας αυτές οι φιλοαθλητικές – πολιτικές ομάδες τη χορηγία των θεαμάτων, συμμετείχαν στη χειραγώγηση των οπαδών, είτε για να πιέσουν την εξουσία, είτε για να την εξυπηρετήσουν. Αλλά υπήρχαν και τα απρόοπτα. Σε μια παράσταση, ημίγυμνοι ηθοποιοί, μιμούμενοι τις νύμφες της θάλασσας παράσταιναν στο φυσικό ντεκόρ, της πλημμυρισμένης με νερό σκηνής του θεάτρου. Η σύγκρουση κατά τη διάρκεια της παράστασης μεταξύ Βένετων και Πράσινων, οδήγησε σε πνίξιμο των θεατών που έπεσαν μέσα στα πλούσια νερά του σκηνικού! Το έργο είχε τον τίτλο «Μίμησις Θέτιδος» και ανέβηκε στα 500 μ.Χ.

Τι κι αν στη Σύνοδο της Λαοδικείας το 360 μ. Χ. καταδικάστηκαν με βαριές ποινές οι θεατρίνοι και η τέχνη τους. Η εξουσία, οι αυτοκράτορες δηλαδή, χρησιμοποίησαν την αρχαία τέχνη του Διονύσου, εδώ στη μεγαλύτερη παρακμή της, μπλέκοντας την με τα πάθη και τους οπαδισμούς της εποχής, για να χειραγωγήσουν τους υπηκόους τους. Ως εργαλείο άλλοτε πίεσης και άλλοτε αποσυμπίεσης κρατήθηκε ηθελημένα αυτή η μορφή θεάτρου, στο κατώτατο επίπεδο της τέχνης.

Τι θα συνέβαινε αν η εξουσία αντιμετώπιζε τις παραστατικές τέχνες στο Βυζάντιο όπως όλες τις άλλες; Ίσως είχαμε μια μορφή θρησκευτικού θεάτρου όπως έχουν στην παράδοση τους οι πολιτισμοί της Κεντρικής Ευρώπης. Στη δική μας θεατρική ιστορία, υπάρχουν δύο μόνον θρησκευτικά δράματα. «Η Θυσία του Αβραάμ» που μας έρχεται από την μήτρα του Κρητικού Θεάτρου και ο «Χριστός Πάσχων», αγνώστου ποιητή. Υπάρχει ακόμα και το θρησκευτικό Αιγαιοπελαγίτικο Θέατρο . Ιησουίτικο προπαγανδιστικό του καθολικισμού θέατρο που γεννήθηκε στη Χίο και εξαπλώθηκε στα νησιά των Κυκλάδων όπου υπήρχαν καθολικοί το θρήσκευμα Έλληνες, γύρω στα 1600.

Η «Ευλαβής αιματοβαμμένη αρένα στο Βυζάντιο» λοιπόν εξυπηρέτησε τα πολιτικά σχέδια της εξουσίας των αυτοκρατόρων, ως θέαμα πλάι στον άρτο για τον λαό. Ταυτόχρονα, εύκολα η ίδια η εξουσία που την χρησιμοποιούσε, την αποκήρυσσε ως χυδαίο έργο του σατανά, όταν έτσι τη βόλευε.

Το γεγονός λοιπόν ότι δεν μας κληροδότησαν οι βυζαντινοί θέατρο τουλάχιστον ανάλογο των υπολοίπων καλών τεχνών τις οποίες διακόνησαν, θα πρέπει να το αναζητήσουμε σε πολιτικά καθαρά λόγους και επιλογές.

Τα πάντα άλλωστε έχουν να κάνουν με την πολιτική. Και τότε και τώρα, και πάντα.

 

* Ο Πάνος Σκουλιοράκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/8954879/e-eulabes-aimatokylismene-arena-to-byzantio  )

AKROPOLIS JET RAID OROPOS – GREECE

AKROPOLIS JET RAID OROPOS – GREECE στον Ωρωπό. Μια σπουδαία αθλητική δραστηριότητα, που οργάνωσε ο Δήμος Ωρωπού δια της ΚΕΔΩ (Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Ωρωπού). Εδώ με τον Δήμαρχο Θωμά Ρούσση και τον Στέφανο Δάβρη, Πρόεδρο της ΚΕΔΩ.
Πολλά συγχαρητήρια σε όλους. Διοργάνωσαν μια σπουδαία αθλητική δράση διεθνούς επιπέδου με δυναμικές συμμετοχές από την Ελλάδα και το εξωτερικό.