ΗΜΕΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Image result for παγκοσμια ημερα πολιτισμου

Η ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίζει την γιορτή της ημέρας Πολιτισμού, σήμερα 21 Μαΐου. 
Η έννοια του Πολιτισμού, άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια των πνευματικών επιτευγμάτων, δημιουργήθηκε από την ανθρώπινη
δραστηριότητα για να επιστρέψει στον άνθρωπο, πνευματικό πλούτο  που δυναμώνει το ανθρώπινο γένος όσον αφορά την ειδοποιό διαφορά
του από όλα τα άλλα πλάσματα της γης. Το πνεύμα των Ελλήνων έθεσε τις βάσεις και προίκισε την οικουμένη με τον σπόρο της αμφιβολίας,
της έρευνας, της ανακάλυψης και της δημιουργίας.
Σήμερα γιορτάζουμε όλοι. Από τους πιο ταπεινούς πνευματικούς δημιουργούς, έως όλους εκείνους που χάρισαν στην ανθρωπότητα
απαντήσεις για τα μικρά και μεγάλα μυστικά και θαύματα της ζωής ,από όλους όσους γεύονται τα αγαθά της επιστήμης, της τέχνης, της
τεχνολογίας.

Πάνος Σκουρολιάκος
Βουλευτής Αττικής
Συντονιστής ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

Η κωμωδία πάει εκλογές (ΑΥΓΗ 18.5.2019)

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Τα κόμματα, οι υποψήφιοι και οι υποστηρικτές τους βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση και αντιπαράθεση. Για τα ευρωπαϊκά, τα περιφερειακά, τα δημαρχιακά, και οσονούπω τα βουλευτικά.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Όλο αυτό το τοπίο δεν είναι πρωτόγνωρο. Έρχεται από πολύ μακριά και με διαφορετικές λεπτομέρειες κάθε φορά, συντελεί στη δημιουργία ενός εκρηκτικού πολιτικού και κοινωνικού φαινομένου. Βεβαίως, τα γύρω από τις εκλογές τεκταινόμενα δεν θα μπορούσαν να αφήσουν αδιάφορους τους καλλιτεχνικούς δημιουργούς. Το αντίθετο. Ανέκαθεν τους ενέπνεαν ώστε να μας παραδώσουν έργα που αγαπήθηκαν από το κοινό. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα, με τα σοβαρά και τα ευτράπελά της, ενέπνευσε πρωτίστως την κωμωδία λοιπόν.

Το θέμα είναι απέραντο. Ο περιορισμένος χώρος μας υποχρεώνει να μείνουμε σε τρεις σταθμούς αυτής της μεγάλης διαδρομής της κωμωδίας στο βασίλειο των εκλογών.

Αριστοφάνης. Στο 424 π.Χ. ο μεγάλος κωμικός ποιητής μας δίνει τους «Ιππής», αναλαμβάνοντας ο ίδιος έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Παρότι είναι το πρώτο του έργο, καταγράφεται εδώ τόση πολιτική και σατιρική αιχμή όση δεν συναντούμε σε κανένα άλλο από τα κατοπινά έργα του. Στηλιτεύει τη δημαγωγία, επιτιθέμενος προσωπικά θα λέγαμε κατά του Αθηναίου πολιτικού Κλέωνα. Στηλιτεύει ακόμα θέματα γνώριμα και στην εποχή μας. Όπως τον χρηματισμό, την κλοπή του δημόσιου πλούτου και άλλα… «διαχρονικά». Ο Δήμος εδώ, (ο λαός δηλαδή) ζητά χρησμό για το πώς θα απαλλαγεί από τον Κλέωνα. Λύση είναι ένας πολιτικός χειρότερος από αυτόν. Αυτός λοιπόν βρίσκεται στο πρόσωπο ενός αλλαντοπώλη που δίνει μάχη για την κατάκτηση της εξουσίας. Οι σκηνές του «αγώνα» είναι πραγματικά σπαρταριστές. Με τους «Ιππής» ο Αριστοφάνης μπορεί να υπερηφανεύεται πως είναι ο πρώτος που μέσα στο θέατρο εξαπέλυσε αμείλικτη επίθεση απέναντι σε έναν κραταιό πολιτικό και ένα πολιτικό σύστημα που έμοιαζε πολύ μ’ αυτό που αποκαλούμε στις μέρες μας «δικομματισμό». Από τη μία ο ευγενής Κλέων κι από την άλλη ο άξεστος αλλαντοπώλης που δίνει τη μάχη όχι για τη δημοκρατία, αλλά για την πολυπόθητη «κουτάλα».

Γεώργιος Σουρής. Ο πιο σπουδαίος σατιρικός ποιητής της νεότερης Ελλάδας μάς έδωσε πλήθος ποιημάτων έμμετρης σάτιρας αλλά και έμμετρων θεατρικών έργων. Ανάμεσά τους και «Η Περιφέρεια» που παίχθηκε στο θέατρο «Ολύμπια» στις 28 Αυγούστου το 1866. Αφορμή γι’ αυτό το σατιρικό κείμενο στάθηκε ο νέος εκλογικός νόμος που καθιέρωνε την ευρεία εκλογική περιφέρεια ώστε να απαλλαγούν οι βουλευτικές εκλογές από τον έλεγχο των δημάρχων – κομματαρχών. Στο έργο, ο υποψήφιος βουλευτής Τενεκές μαζί με τη σύζυγό του περιοδεύουν στα χωριά της εκλογικής του περιφέρειας. Αλίμονο όμως, στα περισσότερα είναι άγνωστος, γιατί η περιφέρεια έχει διευρυνθεί. Το κενό αναλαμβάνει να καλύψει ο δήμαρχος Απλοχέρης, ο οποίος ερωτεύεται τα κάλλη της κυρίας υποψηφίου βουλευτού. Το πράγμα γίνεται γνωστό, στον χορό μπαίνει και η κυρία δημάρχου, οι χωρικοί σκανδαλίζονται, κυνηγούν τον υποψήφιο βουλευτή κι αυτός φεύγει άρον – άρον εγκαταλείποντας για πάντα το όνειρο της βουλευτικής εκλογής.

Δ. Κεχαΐδης – Ε. Χαβιαρά. Το έργο τους «Δάφνες και πικροδάφνες», που πρωτοπαίχθηκε το 1979 από το «Θέατρο Τέχνης» σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, είναι ένας από τους στυλοβάτες του νεοελληνικού ρεπερτορίου. Με τις μνήμες της προχουντικής πολιτικής ζωής, εμπνέεται από την αναβίωσή της στη μεταχουντική περίοδο της δεκαετίας του ‘70. Σε αυτό, τέσσερις κομματάρχες τοπικών βουλευτών συζητούν γύρω από ένα τραπέζι για τις επερχόμενες εκλογές. Ο καθένας κρατάει κρυμμένα μυστικά «της δουλειάς» που αποκαλύπτει στους άλλους όταν θέλει να πλήξει τη σιγουριά τους ή να τους προκαλέσει να αποκαλύψουν τα δικά τους μυστικά. Χρησιμοποιούν κάθε μέσον, κάθε κόλπο και μπλόφα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον δικό τους σκοπό. Με μια γλώσσα καταπληκτική και με θεατρικά γοητευτικές λεπτομέρειες στις καταστάσεις, οι συγγραφείς μας παραδίδουν ένα πραγματικά σπουδαίο θεατρικό κείμενο.

Οι εκλογές έχουν την τιμητική τους και σε πολλά άλλα έργα. Να θυμίσουμε τον «Υποψήφιο βουλευτή» του Σοφοκλή Καρύδη (1832 – 1893), το θεατρικό έργο που μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο «Θανασάκης ο πολιτευόμενος» του Αλέκου Σακελλάριου και το αμιγώς κινηματογραφικό «Φωνάζει ο κλέφτης» των Ψαθά – Δαλιανίδη. Ακόμα, πάμπολλα «νούμερα» σε επιθεωρήσεις.

Η κωμική μούσα παρατηρεί τον ανθρώπινο βίο, τα ανθρώπινα καμώματα και αντιδράσεις για να τα επεξεργαστεί και να τα επιστρέψει με παιγνιώδη διάθεση και ιαματική για την ψυχή δράση.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Αττικής

(ΠΗΓΗ  : https://www.avgi.gr/article/10812/9882452/e-komodia-paei-ekloges  )

Ομιλία Πάνου Σκουρολιάκου στο νομοσχέδιο για τις 120 δόσεις (Video)

Γιά το νομοσχέδιο που περιλαμβάνει ανακουφιστικά μέτρα για τους πολίτες μίλησε στη Βουλή των Ελλήνων την Τρίτη 14 Μαΐου 2019 ο βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος.

Αναφερόμενος στην 13η σύνταξη και αντικρούοντας τις εμμονές της αντιπολίτευσης πως αυτή είναι προεκλογική παροχή, τόνισε πως πρόκειται για μέτρο μόνιμο. «Η 13η σύνταξη» τόνισε «θα δίδεται κάθε χρόνο, ως μόνιμο μέτρο, εκτός και αν κάποια κυβέρνηση στο μέλλον την καταργήσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ πάντως να την αυξήσει μπορεί, να την καταργήσει αποκλείεται.

Ο κ. Μητσοτάκης την καταγγέλλει και δεν δεσμεύεται για τη διατήρηση της, Το είπε σε συνέντευξή του στον Γ.  Παπαδάκη και το βίντεο υπάρχει στο διαδίκτυο».

Ολοκλήρωσε λέγοντας πως με την Νέα Δημοκρατία τα χειρότερα έρχονται. Επειδή όμως εμείς αγωνιζόμαστε για τα καλύτερα θα συνεχίσουμε με φιλολαϊκά μέτρα που θα αποκαταστήσουν όλες τις αδικίες που επισώρευσαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

 

 

 

Ένας μπαρουτοκαπνισμένος θεατρώνης (Αυγή 11.05.2019)

Το θέατρο του Μπούκουρα. Σκίτσο του Μπάμπη Άννινου (Πηγή: https://el.wikipedia.org)

Η οργάνωση του νέου ελληνικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821 βασίστηκε στα υλικά αυτής της ίδιας της Επανάστασης. Οι επαναστάτες που προηγουμένως μπορεί να ήταν αγρότες, ναυτικοί, έμποροι, κλέφτες και αρματολοί, πέρασαν σε νέα καθήκοντα, νέους ρόλους. Από αυτή τη δεξαμενή αναδείχθηκε το πολιτικό προσωπικό του νέου κράτους.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Οι υπουργοί, οι πρωθυπουργοί, οι αξιωματικοί του στρατεύματος των άλλων σωμάτων, οι νέοι επιχειρηματίες.

Δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από την περιοχή της οργάνωσης του θεάτρου και κάποιος μπαρουτοκαπνισμένος αγωνιστής του ’21. Πρόκειται για τον Σπετσιώτη Ιωάννη Μπούκουρα, έναν επιτυχημένο έμπορο και καραβοκύρη, που μετά τον αγώνα για ελευθερία επιδόθηκε με επιτυχία σ’ επιχειρηματικές δραστηριότητες. Βεβαίως, η εμπλοκή του με το θέατρο δεν είχε το στοιχείο του κέρδους. Είχε να κάνει με μια σπουδαία πτυχή της προσωπικότητάς του. Την αγάπη του αγράμματου αγωνιστή και πλοιοκτήτη για τα γράμματα και τις τέχνες.

Εγκαταλείποντας το νησί του, έρχεται οικογενειακά στην Αθήνα για να στείλει τις κόρες του στο Παρθεναγωγείο. Παράλληλα, προσλαμβάνει και δασκάλους που παρέδιδαν ιδιαίτερα μαθήματα στα κορίτσια. Λένε πως παρακολουθούσε και ο ίδιος αυτές τις ιδιαίτερες παραδόσεις ώστε να πλουτίσει τις γνώσεις του, να μάθει κι αυτός γράμματα. Ο Μπούκουρας ήταν, επί της ουσίας, πολύ μπροστά από την εποχή του. Στην επιμονή της κόρης του Ελένης να σπουδάσει ζωγραφική και μιας και τα κορίτσια δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτά σε μια σχολή καλών τεχνών γιατί υπήρχε σχέδιο ανδρικού γυμνού, πήρε μια απόφαση εξαιρετικής γενναιότητας. Πηγαίνει με την κόρη του στην Ιταλία, την ντύνει με ανδρικά ρούχα και ως νεαρός Μπούκουρας η Ελένη σπουδάζει ζωγραφική. Παντρεύεται τον Ελληνοϊταλό ζωγράφο Σαβέριο Αλταμούρα και κάνει σπουδαία καριέρα ως Ελένη Αλταμούρα.

Για να επιστρέψουμε στον Ιωάννη Μπούκουρα, πρέπει να πούμε πως μέχρι τη δημιουργία του πρώτου πέτρινου θεάτρου, η μοναδική αίθουσα που υπήρχε στην Αθήνα, ήταν ένα ξύλινο ταπεινό θέατρο στη σημερινή πλατεία Δημαρχείου, εκεί που είναι τώρα το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας. Ήταν το «Θέατρο Σκοντζόπουλου».

Στη φτωχή τότε θεατρική ζωή της νέας πρωτεύουσας, δυναμικό ρόλο έπαιζαν ιταλικοί θίασοι, Ιταλοί λυρικοί τραγουδιστές και τραγουδίστριες, Ιταλοί επιχειρηματίες. Ένας από αυτούς, ο Ιωσήφ Καμιλιέρι, ζήτησε από την κυβέρνηση να του παραχωρηθεί άνευ αντιτίμου κάποιο οικόπεδο ώστε να χτίσει ένα πέτρινο, θέατρο, όπως ήταν τα θέατρα παντού στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση δέχτηκε και του παραχωρήθηκε χώρος εκτός της πόλεως των Αθηνών, στη θέση Γεράνι, κοντά στο σημερινό Εθνικό Θέατρο. Πλην όμως ο Καμιλιέρι δεν κατόρθωσε να βρει χρήματα για την ανοικοδόμηση του θεάτρου. Έτσι λοιπόν κηρύχθηκε έκπτωτος. Τη σκυτάλη παραλαμβάνει ο συμπατριώτης του τενόρος Β. Σανσότι και το 1839 παραδίδει ένα νέο λιθόκτιστο θέατρο με 112 θέσεις πλατείας και τρεις σειρές θεωρείων, με την ονομασία: «Θέατρο Αθηνών».

Το 1844, ο Ιωάννης Μπούκουρας, πουλώντας το ιστιοφόρο του «Θαλάσσιος Ίππος», αγοράζει το «Θέατρο Αθηνών», που από ‘δω και πέρα για το κοινό, είναι το «Θέατρο Μπούκουρα». Ο καπετάνιος παραλαμβάνει ένα θέατρο βουτηγμένο στα χρέη. Αιτία ήταν η επιμονή της προηγούμενης διεύθυνσης στο ελληνικό ρεπερτόριο και τους Έλληνες ηθοποιούς. Αλλοίμονο όμως. Το κοινό προτιμούσε τους Ιταλούς τριτοκλασάτους λυρικούς καλλιτέχνες από το νέο γηγενές θεατρικό δυναμικό που πάσχιζε να σταθεί στα πόδια του.

Παραλαμβάνοντας το «Θέατρο Αθηνών», το νέο του αφεντικό κατόρθωσε σαν μπαρουτοκαπνισμένος και έμπειρος καραβοκύρης να το κρατήσει όρθιο, εν μέσω πολλών τρικυμιών. Επέμεινε ελληνικά, παραχωρώντας το σε Έλληνες θεατρίνους που έδιναν παραστάσεις μέχρι το 1854, όταν διέκοψαν για κάποιο διάστημα, λόγω ελλείψεως γυναικών ηθοποιών. Και οι δύο πρωταγωνίστριες παντρεύτηκαν!

Το 1857 ο Γρηγόριος Καμπούρογλου ανεβάζει τη «Λουίζα Μύλλερ» του Σίλερ. Ακολουθούν ιταλικά μελοδράματα, κι άλλοι ιταλικοί θίασοι έως και γαλλική όπερα. Ο αγράμματος πλην όμως φιλοπρόοδος Ιωάννης Μπούκουρης πλέον, κατόρθωσε να συνομιλεί με όλη την αθηναϊκή διανόηση της εποχής του, που σύχναζε στο θέατρό του.

Αν ερευνήσει κανείς τη βιβλιογραφία γύρω από την οικογένεια Μπούκουρα, θα ανακαλύψει πλήθος εργασιών και πληροφοριών για την κόρη του, τη σπουδαία ζωγράφο Ελένη Αλταμούρα. Να σημειώσουμε πως η Ελένη ενέπνευσε το θέμα του μυθιστορήματος της Ρέας Γαλανάκη «Ελένη ή ο κανένας».

Λιγοστές οι πληροφορίες για τον Ιωάννη Μπούκουρα. Όμως χάρη σε αυτόν η κόρη του έγινε τόσο σπουδαία και χάρη στη δική του λαχτάρα και έμπνευση ο θαλασσοδαρμένος καπετάνιος και αγωνιστής του ’21 μεταμορφώθηκε σε μέλος της θεατρικής συντεχνίας, βοηθώντας τα γράμματα και τις τέχνες στα πρώτα βήματα του νέου ελληνικού κράτους . Ο Μπούκουρας δεν έβγαλε λεφτά από το θέατρο. Έβαλε χρήματα σε αυτό πλησιάζοντας έτσι τις λαχτάρες και τα όνειρά του.

 

*Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Πηγές: Χ. Πατέρας “Τα θέατρα των Αθηνών”, εκδ. Συλλογές Α. Βουρνάς (1997).

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Ανακοίνωση για την Ομάδα  Μπάσκετ Λαυρίου

Lavrio : Season 2018-2019

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα 10  Μάϊου  2019
Ανακοίνωση για την Ομάδα  Μπάσκετ Λαυρίου

Κατά την προχθεσινή τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος της Α1 μπάσκετ βρεθήκαμε μπροστά σε μια καταφανέστατη αδικία. Μετά την απόφαση της ΚΑΕ Παναθηναϊκός να μην κατέβει στον αγώνα με την ομάδα της Κύμης. Η ομάδα της Κύμης πήρε τους βαθμούς της νίκης άνευ αγώνα με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό της ομάδας Μπάσκετ του Λαυρίου. Δηλαδή η ομάδα του Λαυρίου να γίνει θύμα του τσακωμού συγκεκριμένων συμφερόντων που όλοι γνωρίζουμε και όλοι οι υγιείς φίλαθλοι αποδοκιμάζουν.

Η ομάδα του Λαυρίου  αποτελεί κόσμημα για τις ομάδας της Α1, είναι υγιής οικονομικά, συνεισφέρει στην ανάπτυξη  της τοπικής κοινωνίας του Δήμου Λαυρεωτικής, δεν έχει απασχολήσει ποτέ τα μέσα για θέματα βίας, πάρα μόνο για την υγεία που απορρέει από την λειτουργία της και το φίλαθλο πνεύμα του κοινού της. 

Στην χθεσινή συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου ΕΣΑΚΕ μετά από πρόταση του Προέδρου της Ομάδας του Λαυρίου αποφασίσθηκε ομόφωνα  η αναδιάρθρωση της   Basket League, ώστε οι 14 ομάδες να γίνουν 16 με αποτέλεσμα η ομάδα του Λαυρίου να κατοχυρώσει αυτό που κέρδισε στον αθλητικό χώρο και έχασε στα χαρτιά.

Χαιρετίζουμε την απόφαση του ΕΣΑΚΕ για την αναδιάρθρωση της   Basket League, πιστεύοντας πως η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης θα κάνει δεκτή την συγκεκριμένη απόφαση. Δηλώνουμε την απερίφραστη στήριξη μας στην ομάδα του Λαυρίου και τονίζουμε σε κάθε κατεύθυνση πως  δεν θα αφήσουμε ομάδες που είναι κόσμημα για τον  Ελληνικό Αθλητισμό να γίνει θύμα συμφερόντων που θέλουν να γυρίσουν το μπάσκετ χρόνια πίσω.

Παναγιώτης (Πάνος) Σκουρολιάκος

Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Ο Π.Σκουρολιάκος σε κατάθεση στεφάνου στον Άγνωστο Στρατιώτη

Ο βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος, συμμετείχε στην τελετή μνήμης και κατέθεσε στέφανο στον Άγνωστο Στρατιώτη, για την επέτειο των 198 χρόνων από την έναρξη του αγώνα κατά του οθωμανικού ζυγού από τους κατοίκους της Αττικής υπό τον Μελέτη Βασιλείου στις   24 Απριλίου (7  Μαίου με το νέο ημερολόγιο)  του 1821.

Πρωταγωνιστής – πρωταγωνίστρια ( Εφημ. ΑΥΓΗ 04.05.2019 )

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Πρωταγωνιστής ή πρωταγωνίστρια στον χώρο των παραστατικών τεχνών (θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση κ.λπ.) είναι εκείνος ο καλλιτεχνικός δημιουργός που τίθεται επικεφαλής της παράστασης παίζοντας ταυτοχρόνως τον κύριο ή έναν από τους πρωτεύοντες ρόλους. Είναι κατά τεκμήριο καλός/η ηθοποιός, ενώ ταυτόχρονα είναι αγαπητός/η στο κοινό, πρωτίστως για την τέχνη του/της, αλλά και για τη γοητεία που ασκεί με την εν γένει συμπεριφορά του-της αλλά και τον δημόσιο βίο του/της. Είναι εκείνο το πρόσωπο που έλκει το κοινό έως το ταμείο και συνέχεια τις αίθουσες του θεάτρου ή του κινηματογράφου ή αυξάνει την τηλεθέαση όταν πρόκειται για τηλεοπτικό προϊόν.

Με τη γέννηση του θεάτρου, στο αρχαιοελληνικό δράμα, στην παράσταση υπήρχε μόνο ένας ηθοποιός που αποκρινόταν (απαντούσε) στον χορό “παίζοντας” όλους τους ρόλους. Αυτός ήταν ο αυθεντικός και μόνος πρωταγωνιστής. Εξελισσόμενο το θέατρο και φτάνοντας στον 5ο π.Χ. αιώνα, οι υποκριτές είχαν αυξηθεί σε τρεις. Προφανώς έπαιζαν περισσότερους του ενός ρόλους και ονομάζονταν πρωταγωνιστής, δευτεραγωνιστής και τριταγωνιστής. Είτε πρώτοι είτε δεύτεροι είτε τρίτοι, συμμετείχαν άπαντες στον “αγώνα”. Στη σύγκρουση που επιτελείται στο κέντρο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας δηλαδή ως διαμάχη ανάμεσα στα πρόσωπα του έργου. Τα όπλα σε αυτόν τον αγώνα είναι οι λέξεις, το κείμενο του ποιητή μέσω της διαλογικής αντιπαράθεσης, του θεμέλιου λίθου του δημοκρατικού πολιτεύματος. Στην αρχαία εποχή, ο πρωταγωνιστής δεν ήταν απαραιτήτως ο καλύτερος ηθοποιός. Μπορεί απλώς να τύχαινε να ερμηνεύσει έναν ρόλο με τον οποίο ξεκινούσε το έργο.

Εξελισσόμενο περαιτέρω το θέατρο και διευρυνόμενη η περιοχή του θεάματος με άλλες ποικίλες μορφές παραστάσεων (ιστορικές απεικονίσεις, θρησκευτικά θεάματα, καμπαρέ, βοντβίλ, μιούζικαλ, κ.λπ.), η παρουσία του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας ήταν ζωτικής σημασίας. Το κοινό ήθελε να βλέπει τον ή την αγαπημένο/η του ηθοποιό, να απολαμβάνει την τέχνη τους αλλά και ταυτόχρονα να γοητεύεται και από άλλα στοιχεία της προσωπικότητας ή της προσωπικής τους ζωής πέρα από το πεδίο της τέχνης τους. Ο αγαπημένος πρωταγωνιστής ή η αγαπημένη πρωταγωνίστρια μπορούν να συγκινούν το κοινό ώστε να αγαπιούνται από αυτό με πάθος και για διάφορους λόγους. Μπορεί να έχει να κάνει αυτή η αγάπη με την εξωτερική εμφάνιση, με το είδος των ρόλων που ερμηνεύουν, με την κοινωνική τους στάση και συμπεριφορά, την ιδεολογία ή την πολιτική τοποθέτηση.

Αγώνας σκληρός, τραχύς και δύσβατος είναι ο αγώνας των ηθοποιών για την κατάκτηση του τίτλου του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας. Αγώνας μεγαλύτερος και δυσκολότερος, ο αγώνας για την διατήρηση αυτού του τίτλου. Σε αυτή την περίπτωση, πέρα από το δυνατό τάλαντο, απαιτείται γνώση και σωστή αντιμετώπιση της καλλιτεχνικής και κοινωνικής πραγματικότητας κάθε εποχής, ανοιχτός ορίζοντας, σοφές επιλογές και τέλος ευφυΐα στη διαχείριση όλων αυτών των παραμέτρων.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις πρωταγωνιστών που επιβλήθηκαν από ένα κατεστημένο καλλιτεχνικό, πολιτικό ή συντεχνιακό. Δεν κρατούν όμως για πολύ. Ο χρόνος βάζει πάντα τα πράγματα στη θέση τους. Έτσι, οι πρώην πρωταγωνιστές ή πρωταγωνίστριες αυτού του είδους αποσύρονται στη λήθη. Λίγες είναι οι περιπτώσεις των προερχόμενων από το θέατρο “με το ζόρι” πρωταγωνιστών ή πρωταγωνιστριών. Συνήθως προέρχονται από άλλους χώρους, όμορους με τον χώρο των παραστατικών τεχνών. Πρόκειται για μουσικούς ή τραγουδιστές, μοντέλα, τηλεπαρουσιαστές, ηθοποιούς που αναδείχθηκαν μέσα από τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση χωρίς προηγουμένως να περάσουν από τη βάσανο των σπουδών, της μαθητείας, του θεάτρου.

Ο κόσμος των παραστατικών τεχνών είναι ένας κόσμος συλλογικής προσπάθειας. Πρωταγωνιστής λοιπόν μπορεί να είναι ο κοσμαγάπητος ταλαντούχος ηθοποιός, αλλά μπορεί να είναι και εκείνος που παίζει έναν μικρότερο ρόλο και “κλέβει” την παράσταση. Εκείνος ο ηθοποιός που “διδάσκει ήθος” επί σκηνής και ταυτόχρονα “τιμά” αυτό το ήθος στην προσωπική και κοινωνική του ζωή και στάση. Εκείνος ο ηθοποιός που προτείνει πρότυπα υψηλά, ευγενή και ταυτόχρονα ταπεινά και ανθρώπινα.

Τελικά, πρωταγωνιστές είναι όλοι στο θέατρο. Αν δεν “λάμπει” και ο πιο μικρός ρόλος, πώς θα αναδειχθεί ο πρωταγωνιστής ή η πρωταγωνίστρια στην παράσταση; Πώς θα θριαμβεύσει η πρωταγωνίστρια που παίζει την Ηλέκτρα του Ευριπίδη αν δεν είναι ταλαντούχος ο ηθοποιός που παίζει τον “Γεωργό” ή τον “Αγγελιοφόρο” ή τον βουβό “Πυλάδη”; Πώς θα απολαύσει το κοινό την ερμηνεία του αγαπημένου του πρωταγωνιστή στον “Θάνατο του εμποράκου” του Άρθουρ Μίλερ αν δεν υπάρχει μια εξίσου δυνατή “Λίντα” ή ένας γοητευτικός “Θείος Μπεν”;

Με όλη την αγάπη και την αναγνώριση ταλέντου στους ηθοποιούς που κατέχουν με το σπαθί τους τον τίτλο του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας, ενδιαφέρον έχει να βλέπουμε πώς και πόσο αναδεικνύονται από την παρουσία των άλλων καλλιτεχνικών συντελεστών, αλλά βεβαίως και πώς και με ποιους κόπους κατάκτησαν τον επίζηλο αυτόν τίτλο.

*Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9834773/protagonistes-protagonistria  )