Το Ερασιτεχνικό Θέατρο (εφημ. ΑΥΓΗ 04.03.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Το Ερασιτεχνικό Θέατρο δίνει την ευκαιρία σε πολλά μέλη του να ανακαλύψουν το τάλαντό τους και κάποιοι από αυτούς να ακολουθήσουν την τέχνη του Διόνυσου ως αποκλειστικοί θεράποντές της Αρχέγονη είναι η ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει, να αισθανθεί και να σκεφθεί για τα του βίου του. Τι θα τον διευκόλυνε για αυτήν την παρατήρηση και την ενεργοποίηση της συγκίνησης; Μα η κατασκευή μιας άλλης ζωής. Μιας άλλης πραγματικότητας. Συμπεφωνημένα ψευδούς, αλλά με όλες τις προϋποθέσεις της αληθινής. Δημιουργεί, λοιπόν, το θέατρο. Τοποθετεί απέναντί του αυτή την κατασκευασμένη πραγματικότητα και την παρατηρεί. Συμπεριφέρεται ως επιστήμονας στο εργαστήριο του. Δοκιμάζει δόσεις, αναλογίες, αντιδράσεις, συγκρούσεις. Υλικό του αποτελούν γεγονότα, ανθρώπινοι χαρακτήρες, πράξεις που πηγάζουν από τα συναισθήματα αλλά και τα επηρεάζουν, ώστε να καταλήξει εν τέλει σε συμπεράσματα και διδάγματα ζωής. Είναι μια επιστημονική διαδικασία το θέατρο; Όχι. Και τούτο γιατί πρωτίστως είναι ψυχαγωγία. Αγωγή ψυχής. Ζητούμενο, δε, είναι να εκπληροί και τις δύο έννοιες του όρου. Καλλιέργησε και έφτασε σε υψηλά επίπεδα την τέχνη του θεάτρου ο άνθρωπος. Ασχολήθηκε φανατικά με αυτήν και την εξέλιξε. Την εμπλούτισε με ό,τι καλύτερο είχαν να προσφέρουν και οι άλλες τέχνες. Στους ήχους, τα χρώματα, την κίνηση, τα κείμενα. Και το κοινό…

Continue Reading

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟ

Ένα μεγάλο κεφάλαιο  της ιστορίας  του νεοελληνικού θεάτρου κλείνει με την αποδημία του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Ακούραστος δημιουργός, πάντρεψε το νέο με την παράδοση και με την ιστορία του τόπου. Δεινός μελετητής του πολιτισμού μας έφερε στο φώς περιοχές ολόκληρες του θεατρικού μας τοπίου και διακόνησε την τέχνη και την επιστήμη με υψηλό αίσθημα της αποστολής του.   Αξέχαστος θα παραμείνει σε όσους και όσες τον γνώρισαν και συνεργάσθηκαν μαζί του. Στο Αμφι – Θέατρο, τις κρατικές σκηνές, το ΚΘΒΕ του οποίου υπήρξε διευθυντής, το Πανεπιστήμιο και το τμήμα Θεατρικών σπουδών του ΕΚΠΑ, την Ακαδημία Αθηνών. Η απλότητά του, το χιούμορ και η εμπνευσμένη παρουσία του απογείωναν πραγματικά τους συνοδοιπόρους του όπου κι αν βρέθηκε και δημιούργησε.  Η ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ τον αποχαιρετά με βαθύ σεβασμό.    Για την ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ    Πάνος Σκουρολιάκος    Συντονιστής της ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού  του ΣΥΡΙΖΑ    Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Continue Reading

Το εβραϊκό θέατρο Γίντις (εφημερ. ΑΥΓΗ 19.11.2016)

του Πάνου Σκουρολιάκου Παντού στην Ευρώπη όπου υπήρχε το εβραϊκό στοιχείο άρχισε να ανθίζει το θέατρο Γίντις επηρεαζόμενο από τις κατά τόπους εθνικές θεατρικές παραδόσεις. Ως αυτοτελής θεατρικός οργανισμός εμφανίζεται στα 1876, όταν ο Αβραάμ Γκολντφέιντεν μετατρέπει σε θεατρική αίθουσα μια ταβέρνα Είναι ένα θέατρο που δημιουργήθηκε για να μείνει ζωντανή η μνήμη της προγονικής γλώσσας και των παραδόσεων. Είναι το θέατρο Γίντις που καλλιέργησαν οι Εβραίοι στην παλιά γερμανοεβραϊκή γλώσσα Γίντις. Ως γνωστόν, οι ιουδαϊκές κοινότητες δεν είχαν δικά τους γεωγραφικά όρια. Ήταν διασκορπισμένες παντού. Τα δικά τους όρια ήταν γλωσσικά. Πάνω σε αυτά τα γλωσσικά όρια λοιπόν στηρίχθηκε η δραματουργία τους. Τα πρώτα θεατρικά έργα στα Γίντις γράφτηκαν απλώς για να διαβάζονται. Αργότερα ζωντάνεψαν και σκηνικά. Κόντρα στις αυστηρές επιταγές του Δευτερονόμιου πήγαν οι Εβραίοι για να καλύψουν τη δυνατή ανάγκη του ανθρώπου για συμμετοχή στη θεατρική μέθεξη. Είτε ως δημιουργοί, είτε ως απλοί θεατές. Από τη ρωμαϊκή ακόμα εποχή υπήρχαν Εβραίοι ηθοποιοί. Από αυτόν τον παλιό κόσμο του χοντροκομμένου ρωμαϊκού θεάτρου Εβραίοι χορευτές, τραγουδιστές, θαυματοποιοί και γελωτοποιοί έβαλαν τον σπόρο και σιγά σιγά εξέλιξαν το θέατρο της φυλής τους. Αρωγός σε όλη αυτή τη διαδικασία ήταν οι ίδιες οι εβραϊκές παραδόσεις και υλικό για τα έργα η…

Continue Reading

Έφυγε ο Ντάριο Φο

Ένα αγωνιστικό αντίο στον μεγάλο λαϊκό και νομπελίστα ταυτόχρονα  θεατρίνο Ντάριο Φό. Υπήρξε ένας κοινωνικός αγωνιστής που αφιέρωσε τη ζωή του στο θεατρικό σανίδι αλλά και στις πλατειές λεωφόρους των κοινωνικών διεκδικήσεων. Με την πένα του αλλά και την υποκριτική του μανία ψυχαγώγησε και με τις δύο έννοιες  του όρου το κοινό, αφυπνίζοντας το ταυτόχρονα και δείχνοντας του το δρόμο της πάλης και του αγώνα.   Για την ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος

Continue Reading

Ο Ντελικανής στο Ηρώδειο

Από την παράσταση του έργου ΝΤΕΛΙΚΑΝΗΣ του Μανώλη Σκουλούδη που δόθηκε στις 9/10/2016 στο Ηρώδειο, σε διασκευή και σκηνοθεσία Ηλία Μαλανδρή. Κατάμεστο το θέατρο με τον λόγο, τις μουσικές και τους χορούς της Κρήτης να ενθουσιάζουν τους θεατές!

Continue Reading

Εθνικό Θέατρο, ΚΘΒΕ και εξωστρέφεια (εφημ. ΑΥΓΗ 08.10.2016)

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Η ενασχόληση των εθνικών θεάτρων με την οικεία παραγωγή θεατρικών κειμένων και ειδών δεν θα πρέπει να λειτουργεί σε βάρος των σύγχρονων θεατρικών προβληματισμών και τάσεων. Το εθνικό θέατρο μιας χώρας έχει καθήκον να διακονεί και να αναπτύσσει τη θεατρική τέχνη στην οικουμενική διάστασή της, λαμβάνοντας υπ' όψιν το παγκόσμιο ρεπερτόριο σε όλη την ιστορική του διαδρομή. Κυρίως όμως, ως εθνικό, έχει υποχρέωση να μελετά, να ερευνά και να διδάσκει σκηνικά τις γηγενείς περιοχές του θεάτρου, όπως το αρχαίο δράμα για παράδειγμα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα. Περιφερειακά, οφείλει να αγκαλιάζει ειδικές κατηγορίες θεατών, όπως παιδιά και νέους, μειονότητες και άλλες ομάδες, με το ανάλογο ρεπερτόριο. Ακόμα πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες για θεατρική έρευνα, αναζήτηση και πειραματισμό σε νέες μορφές θεάτρου, για θεατρική εκπαίδευση και βέβαια να μεριμνά για την παρουσία του στην παγκόσμια θεατρική σκηνή με παραστάσεις, ανταλλαγές και συνεργασίες. Μεγάλη η πορεία αυτού του είδους των θεατρικών σκηνών. Το παλιότερο εθνικό θέατρο είναι η «Κομεντί Φρανσέζ» που ιδρύθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ' το 1860. Ακολούθησε -στη Γαλλία πάντα- η δημιουργία άλλων έξι εθνικών θεάτρων. Άλλα θέατρα με μακρά ιστορία είναι το «Κόνγκελιγε Τεέτερ» (Δανία 1772), «Μπούργκτεατερ» (Αυστρία 1776) κ.α. Το Ελληνικό Εθνικό Θέατρο (Ε.Θ.)…

Continue Reading
Close Menu