Η ευλαβής αιματοκυλισμένη αρένα το Βυζάντιο

Το Βυζάντιο ήταν μια αυτοκρατορία όπου τα πάντα εκκινούντο κάτω από τις αρχές και τα διδάγματα του χριστιανισμού. Η καλοσύνη θεωρητικά τουλάχιστον βασίλευε και η ευλάβεια ήταν…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Το Βυζάντιο ήταν μια αυτοκρατορία όπου τα πάντα εκκινούντο κάτω από τις αρχές και τα διδάγματα του χριστιανισμού. Η καλοσύνη θεωρητικά τουλάχιστον βασίλευε και η ευλάβεια ήταν το μέτρο και η προϋπόθεση για τη ζωή σε αυτή τη χριστιανική κοινωνία.

Ο χριστιανισμός ως κανόνας της ζωής των υπηκόων, οργανώθηκε από το Δίκαιο που συγκρότησαν ο Ιουστινιανός με τη Θεοδώρα και θωρακίσθηκε στο όνομα του Ιησού Χριστού, ως ο πλέον ευσεβής τρόπος να παραμείνουν οι πιστοί ασφαλείς όσον αφορά τα προτάγματα του.

Αφού λοιπόν με τον Νομικό Κώδικα που καθόρισε το αυτοκρατορικό ζεύγος τακτοποιήθηκαν τα περί υποχρεώσεων και δικαιωμάτων των υπηκόων της αυτοκρατορίας, ταυτόχρονα και δι’ αυτού, δόθηκε η ευκαιρία να ενισχυθούν οι δεσμοί μεταξύ εκκλησίας και κράτους.

Έτσι λοιπόν αφού το κράτος χρησιμοποίησε την αυθεντία της εκκλησίας, δηλαδή της πίστης για τη διακυβέρνηση των ανθρώπων, μετέφερε όλη αυτή την κοσμοθεωρία και ατμόσφαιρα, σε άπασες τις σφαίρες του κοινωνικού βίου. Βεβαίως και στην τέχνη. Ενέπνευσε τη μουσική, δημιουργώντας σχολή με την έντεχνη βυζαντινή μουσική εκκλησιαστική αλλά και κοσμική και ακόμα επηρέασε την ποίηση, τα εικαστικά με τις αγιογραφίες, την καλλιγραφία, την τέχνη του ψηφιδωτού, την γλυπτική και τις τοιχογραφίες.

Όμως σε μία περιοχή της τέχνης που ορίζουμε ως Παραστατικές Τέχνες ή απλά Θέατρο, όχι μόνο δεν παρενέβη ώστε να προκαλέσει έργα και παραστάσεις στην κατεύθυνση της κρατικής ιδεολογίας και της κοινωνικής ζωής που εκκινείτο παράλληλα με τον χριστιανισμό και τα διδάγματα του, αλλά κυριολεκτικά άφησε αυτόν τον χώρο στην εξουσία του παλιού κόσμου των θεαμάτων που κατέλειπαν οι ευτελέστεροι ρωμαίοι «θυμελικοί» ή θεατρίνοι.

Στις Παραστατικές Τέχνες επί Βυζαντίου λοιπόν, ο χριστιανισμός είναι απών. Πώς είναι άραγε δυνατόν σε ένα αυστηρά χριστιανικό κρατικό σύμπαν, να οργανώνονται θεάματα όπου θηρία κατασπαράσσουν ανθρώπους προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού; Βεβαίως οι «κατασπαρασσόμενοι», ήσαν αμαρτωλοί και εγκληματίες που «εξέτιαν την ποινή τους»!…

Αργότερα, ήρθε στο θέατρο των βυζαντινών, ο κόσμος των αθλημάτων. Η ανθρώπινη ρώμη, παρουσιαζόταν μέσα από θεατρικά ακροβατικά, μετατρέποντας τη θεατρική παράσταση σε αθλητικό αγώνα. Στα διαλείμματα αυτών των αγώνων, παρουσιάζονταν χοντροκομμένες παντομίμες, με ένα υποτυπώδες σενάριο θεατρικού έργου. Η όλη σύνθεση αυτών των αθλο – θεατρικών γεγονότων, ήταν σχεδιασμένη έτσι ώστε να διεγείρει τα συναισθήματα των θεατών. Εδώ εμπλέκονται και οι Βένετοι, οι Πράσινοι, οι Ρούσιοι και οι Λευκοί. Αναλαμβάνοντας αυτές οι φιλοαθλητικές – πολιτικές ομάδες τη χορηγία των θεαμάτων, συμμετείχαν στη χειραγώγηση των οπαδών, είτε για να πιέσουν την εξουσία, είτε για να την εξυπηρετήσουν. Αλλά υπήρχαν και τα απρόοπτα. Σε μια παράσταση, ημίγυμνοι ηθοποιοί, μιμούμενοι τις νύμφες της θάλασσας παράσταιναν στο φυσικό ντεκόρ, της πλημμυρισμένης με νερό σκηνής του θεάτρου. Η σύγκρουση κατά τη διάρκεια της παράστασης μεταξύ Βένετων και Πράσινων, οδήγησε σε πνίξιμο των θεατών που έπεσαν μέσα στα πλούσια νερά του σκηνικού! Το έργο είχε τον τίτλο «Μίμησις Θέτιδος» και ανέβηκε στα 500 μ.Χ.

Τι κι αν στη Σύνοδο της Λαοδικείας το 360 μ. Χ. καταδικάστηκαν με βαριές ποινές οι θεατρίνοι και η τέχνη τους. Η εξουσία, οι αυτοκράτορες δηλαδή, χρησιμοποίησαν την αρχαία τέχνη του Διονύσου, εδώ στη μεγαλύτερη παρακμή της, μπλέκοντας την με τα πάθη και τους οπαδισμούς της εποχής, για να χειραγωγήσουν τους υπηκόους τους. Ως εργαλείο άλλοτε πίεσης και άλλοτε αποσυμπίεσης κρατήθηκε ηθελημένα αυτή η μορφή θεάτρου, στο κατώτατο επίπεδο της τέχνης.

Τι θα συνέβαινε αν η εξουσία αντιμετώπιζε τις παραστατικές τέχνες στο Βυζάντιο όπως όλες τις άλλες; Ίσως είχαμε μια μορφή θρησκευτικού θεάτρου όπως έχουν στην παράδοση τους οι πολιτισμοί της Κεντρικής Ευρώπης. Στη δική μας θεατρική ιστορία, υπάρχουν δύο μόνον θρησκευτικά δράματα. «Η Θυσία του Αβραάμ» που μας έρχεται από την μήτρα του Κρητικού Θεάτρου και ο «Χριστός Πάσχων», αγνώστου ποιητή. Υπάρχει ακόμα και το θρησκευτικό Αιγαιοπελαγίτικο Θέατρο . Ιησουίτικο προπαγανδιστικό του καθολικισμού θέατρο που γεννήθηκε στη Χίο και εξαπλώθηκε στα νησιά των Κυκλάδων όπου υπήρχαν καθολικοί το θρήσκευμα Έλληνες, γύρω στα 1600.

Η «Ευλαβής αιματοβαμμένη αρένα στο Βυζάντιο» λοιπόν εξυπηρέτησε τα πολιτικά σχέδια της εξουσίας των αυτοκρατόρων, ως θέαμα πλάι στον άρτο για τον λαό. Ταυτόχρονα, εύκολα η ίδια η εξουσία που την χρησιμοποιούσε, την αποκήρυσσε ως χυδαίο έργο του σατανά, όταν έτσι τη βόλευε.

Το γεγονός λοιπόν ότι δεν μας κληροδότησαν οι βυζαντινοί θέατρο τουλάχιστον ανάλογο των υπολοίπων καλών τεχνών τις οποίες διακόνησαν, θα πρέπει να το αναζητήσουμε σε πολιτικά καθαρά λόγους και επιλογές.

Τα πάντα άλλωστε έχουν να κάνουν με την πολιτική. Και τότε και τώρα, και πάντα.

 

* Ο Πάνος Σκουλιοράκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/8954879/e-eulabes-aimatokylismene-arena-to-byzantio  )

AKROPOLIS JET RAID OROPOS – GREECE

AKROPOLIS JET RAID OROPOS – GREECE στον Ωρωπό. Μια σπουδαία αθλητική δραστηριότητα, που οργάνωσε ο Δήμος Ωρωπού δια της ΚΕΔΩ (Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Ωρωπού). Εδώ με τον Δήμαρχο Θωμά Ρούσση και τον Στέφανο Δάβρη, Πρόεδρο της ΚΕΔΩ.
Πολλά συγχαρητήρια σε όλους. Διοργάνωσαν μια σπουδαία αθλητική δράση διεθνούς επιπέδου με δυναμικές συμμετοχές από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στο συνέδριο ΕΠΕΝΔΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ (8-9 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018)

Φωτογραφία του Πάνος Σκουρολιάκος.

Στο ΛΑΥΡΙΟ, μιλώντας στο συνέδριο ΕΠΕΝΔΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗ. Η παρέμβαση μου είχε τίτλο ” Το Λαύριο σήμερα και αύριο”. Μίλησα για όσα έχουν γίνει από πλευράς κυβέρνησης αυτά τα τρία χρόνια και όσα έχουν δρομολογηθεί και υλοποιούνται καθημερινά, για το αύριο αυτού του εμβληματικού τόπου. Σημαντικό συνέδριο. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους διοργανωτές, στον Δήμαρχο Δημήτρη Λουκά και στον Χάρη Ζαγουρή, Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΔΑΝΕΤΑΛ ( Δημοτική Ανώνυμη Εταιρεία Ακινήτων Λαυρεωτικής).

Φωτογραφία του Πάνος Σκουρολιάκος.

«Μακεδονική Εκκλησία»: Στην υπηρεσία της πολιτικής

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Η πίστη,  ως μέσο επίτευξης πολιτικών στόχων, είναι  φαινόμενο σύνηθες κατά τη μακραίωνη πολιτική και κοινωνική ιστορία. Η «Μακεδονική Εκκλησία» αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της χρησιμοποίησης της πίστης και της οργανωμένης εκκλησίας για σκοπούς εθνικούς και πολιτικούς.

Οι κάτοικοι της περιοχής που ονομάζουμε ΠΓΔΜ, από την εποχή του εκχριστιανισμού των σλάβων ήσαν χριστιανοί ορθόδοξοι στο δόγμα και ανήκαν στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Σερβίας. Κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι Γερμανοί, αντικατέστησαν τους Σέρβους ιεράρχες, με Βούλγαρους, εξυπηρετώντας  τις επεκτατικές βλέψεις της συμμάχου τους Βουλγαρίας. Με την αποχώρηση όμως των Γερμανικών στρατευμάτων και τη δημιουργία της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» το 1944  από τον Τίτο, οι Βούλγαροι επίσκοποι καθαιρέθηκαν  και  τη θέση τους κατέλαβαν σλαβομακεδόνες ιεράρχες. Από εδώ, αρχίζει και  ο προσανατολισμός της εκκλησιαστικής αυτής οντότητας στην προσπάθεια δημιουργίας ενός έθνους και  μιάς συνείδησης, της «Μακεδονικής» έτσι όπως  με σχέδιο και επιμονή φιλοτεχνούσε το καθεστώς  στο νέο κρατίδιο  που είχε ως πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Η μάχη που δόθηκε στο εκκλησιαστικό πεδίο ήταν σκληρή και επεκτάθηκε και πέραν της ΠΓΔΜ. Μεταφέρθηκε στην Αμερική, τον Καναδά, αλλά και στην Αυστραλία, όπου ζούσαν μετανάστες προερχόμενοι από την περιοχή βόρειά μας. Όπως μας πληροφορεί ο Δρ. Αθανάσιος Γραμμένος στη διδακτορική μελέτη του «Ορθόδοξος Αμερικανός», που αναφέρεται στον Αρχιεπίσκοπο Β. και Ν. Αμερικής Ιάκωβο, οι νέοι σλαβομακεδόνες ιεράρχες, έθεσαν αμέσως το ζήτημα της αυτονομίας από τη Σερβική Εκκλησία. Τον Μάρτιο του 1945, στα Σκόπια, συγκαλείται κληρικολαϊκή συνέλευση από 300 κληρικούς και λαϊκούς, όπου αποφασίζεται η ανασύσταση της «πάλαι ποτέ διαλαμψάσης» Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, ως αυτοκέφαλης «Μακεδονικής Εκκλησίας» , με χαρακτήρα απολύτως εθνικό. Με «εθνικούς επισκόπους»,  «εθνικό κλήρο», και βασικό σκοπό, τη διαφύλαξη της ιδιαιτερότητας του «μακεδονικού» λαού.

Αυτή η «εθνική» προσέγγιση του ζητήματος είναι καταφανώς αντικανονική. Ως οικουμενική η Ορθόδοξη Πίστη δεν μπορεί να καθορίζεται και  πολύ περισσότερο να στριμώχνεται σε καλούπια εθνοτικά. Παρ   όλες τις πιέσεις λοιπόν του Τίτο προς το Πατριαρχείο Σερβίας, ο Πατριάρχης Βικέντιος,  το 1958, καταδίκασε τις πιο πάνω ενέργειες ως αυθαίρετες και αντικανονικές. Λίγο αργότερα ο Βικέντιος πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Έγγραφο της ΚΥΠ προς το Υπουργείο Εξωτερικών, πληροφορεί πως ο Βικέντιος δηλητηριάσθηκε, κάτι που όμως δεν επιβεβαιώνεται από Σερβικές πηγές. Όπως και να  χει, ο διάδοχός του Πατριάρχης Γερμανός, το 1959,  παραχώρησε αυτονομία στη «Μακεδονική Εκκλησία». Η απόφαση αυτή, συμπεριλαμβάνει και όρους σύμφωνα με τους οποίους η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι η «Μακεδονική», ενώ Μητροπολίτης μπορεί να γίνει μόνο ένας «Ορθόδοξος Μακεδόνας». Έντονη είναι λοιπόν η σημασία του εθνικού προσδιορισμού, και καταφανής η πολιτική διάσταση της ίδρυσης αυτής της νέας Εκκλησίας.

Ο μηχανισμός εκείνος που εργάζεται για τη δημιουργία μιας  νέας εθνότητας, χρησιμοποιεί ως πολύτιμο και αποτελεσματικό βραχίονα την πίστη και την οργανωμένη εκκλησία. Με τη σθεναρή στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη απέναντι σε αυτή την πολιτικής  έμπνευσης Εκκλησία, η «Μακεδονική Εκκλησία» απομονώνεται από όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία ως αντικανονική και  σχισματική. Παρ όλα αυτά, οι βόρειοι γείτονές μας επιμένοντας, επεκτείνουν τη δράση τους προς την Αμερική, την Αυστραλία  και τον Καναδά, στέλνοντας ιερείς  το 1957,  για τους εγκατεστημένους εκεί από το 1950, σλαβομακεδόνες. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Μιχαήλ,  αλλά και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, παρακολουθούν τη δράση τους. Μέσα από τους ναούς της σλαβομακεδονικής Εκκλησίας, περνά και η γνωστή προπαγάνδα  των Σκοπίων.  Τα συλλαλητήρια δεν είναι μόνον ελληνική υπόθεση. Μέσα από τους διαύλους της πίστης και με πρωταγωνιστές ιερωμένους της Σκοπιανής Εκκλησίας, οργανώνονται πολιτικές διαμαρτυρίες σε χώρες όπου υπάρχει σλαβομακεδονική διασπορά.

Όμως εντός της ΠΓΔΜ, υπάρχει τα τελευταία χρόνια αμφισβήτηση της μη κανονικής «Μακεδονικής Εκκλησίας». Το 2005, ο Πατριάρχης της Σερβίας, αγνοώντας την τοπική εθνική Εκκλησία, τοποθετεί ως επίσκοπο Αχρίδος τον Ιωάννη, μέχρι τότε επίσκοπο Βέλες.  Ο Ιωάννης, είναι ένας ιεράρχης, ο οποίος αφού σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών στα Σκόπια, στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου. Δεν αναγνώρισε την «Μακεδονική Εκκλησία», θεωρώντας την και αυτός,   αντικανονική και σχισματική. Ήδη, το 2004,  είχε καταδικαστεί  σε 18μηνη φυλάκιση ως υποκινητής εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους. Το 2006 καταδικάσθηκε ξανά, σε άλλα δύο χρόνια φυλάκισης.

Όπως είναι φανερό, οι βόρειοι γείτονες μας έχουν ξοδέψει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο  για την εδραίωση της  «Μακεδονικής Εκκλησίας».

Στις ημέρες μας, ζούμε την προσπάθεια  συνεννόησης και επίλυσης ενός ζητήματος που εκκρεμεί  εδώ και δεκαετίες. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός καθώς και ο ομόλογός του από την ΠΓΔΜ, μαζί με τους Υπουργούς Εξωτερικών κινούνται προσεκτικά και ακούραστα. Με αργά βήματα αλλά και συνεπή στις θέσεις των δύο κρατών. Με ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω θα μπορούσαμε να πούμε.

Ευχάριστη εξέλιξη είναι η επιστολή  προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, της ίδιας της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – Αρχιεπισκοπής  Οχρίδας», την οποία συνυπογράφει  και  ο Πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ και όπου ζητείται η επαναφορά της Εκκλησίας αυτής, στην κανονικότητα. Η τακτοποίηση δηλαδή, ενός θέματος που ταλαιπώρησε χρόνια πολίτες και πιστούς στην ΠΓΔΜ.  Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με ανακοίνωσή της,  αποφάσισε να επιληφθεί και να διενεργήσει τα δέοντα.

Αναμφισβήτητα,  η κίνηση αυτή δεν είναι ασήμαντη. Το αντίθετο μάλιστα. Εμμέσως πλην σαφώς, αναγνωρίζεται από πλευράς των Σκοπίων, πως  το  «εργαλείο πολιτικής» στο οποίο επενδύθηκαν δεκαετίες αγώνων και προσπαθειών για τη νομιμοποίησή του και τη μέσω αυτού επίτευξη των αλυτρωτικών  αιτημάτων της ΠΓΔΜ ολοκλήρωσε τον κύκλο του, φθάνοντας σε πλήρες αδιέξοδο. Πρόκειται για μια κίνηση που πρέπει να τύχει της αντιμετώπισης που αρμόζει στο μέγεθος και την ευαισθησία της και σε πολιτικό, αλλά και σε εκκλησιαστικό επίπεδο.

 *Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, Γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/makedoniki-ekklisia-stin-ypiresia-tis-politikis  )

H ανάπτυξη περνά από τον πολιτισμό

 

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει πόλος έλξης δημιουργών που θέλουν να εξερευνήσουν και να μελετήσουν τις τέχνες που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο. Ξεκινώντας από το θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών ή τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, τα αγάλματα και τους χορούς που απεικονίζονται σε αγγεία και μνημεία και καταλήγοντας στις σύγχρονες τεχνολογίες στην υπηρεσία της τέχνης

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Άσχημα τα νέα για τους εμπνευστές των Μνημονίων. Κακά τα μαντάτα για τους παντός είδους «Γερούν, γερά» και «Βάστα, Σόιμπλε».

Η ολοκλήρωση της τέταρτης αξιολόγησης προχωρά με γοργά βήματα και η διευθέτηση του χρέους είναι πιο κοντά παρά ποτέ. Τον Αύγουστο του ’18 η έξοδός μας από τα Μνημόνια θα είναι καθαρή και ο δρόμος πια για την ανάπτυξη πιο ομαλός.

Και η επόμενη μέρα πώς θα είναι; Έτσι, χωρίς πρόγραμμα; Αυτοσχεδιάζοντας, όπως έκαναν μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις του παλιού συστήματος; Και, για να είμαστε ακριβείς, «αυτοσχεδιάζοντας βάσει σχεδίου» που έριχνε τη χώρα στα βράχια και τους επιτήδειους στις off shore; Όχι βέβαια. Χρειάζεται πλέον για την επόμενη μέρα μια ολιστική στρατηγική ανάπτυξης, όπως διαμηνύει η ελληνική κυβέρνηση. Έχει μπροστά της να αντιμετωπίσει την αποβιομηχάνιση που επήλθε από το 1980 και μετά και ακόμα οξείες κοινωνικές ανισότητες, σοβαρές περιφερειακές ανισορροπίες, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τους κουτσουρεμένους μισθούς και συντάξεις.

Ήδη αυτή η κυβέρνηση έχει εφαρμόσει μεγάλο αριθμό μεταρρυθμίσεων προς όφελος της κοινωνίας και ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Οργανώνεται λοιπόν ένα νέο σχέδιο που θα φροντίσει για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, τη βελτίωση της παραγωγικότητας, την εξέλιξη των υποδομών και των δικτύων, την παροχή εκπαίδευσης σε όλους, την αναβάθμιση του συστήματος Υγείας αλλά και της κοινωνικής προστασίας.

Πρωτεύοντα ρόλο στην ποιοτική αναβάθμιση όλων αυτών των προσπαθειών έχει να παίξει ο πολιτισμός. Σε μία χώρα όπου η σύγχρονη παραγωγή περιλαμβάνει εξαιρετικά δραστήριες συντεχνίες στο θέατρο, τη μουσική, τα εικαστικά, τα γράμματα, τον χορό, τον κινηματογράφο, καθώς και τομείς που έρχονται να συνδεθούν με τα έργα τέχνης, όπως η ψηφιακή τεχνολογία, το animation, τα video games και άλλα πολλά. Με ανοιχτούς ορίζοντες οι δημιουργοί στη χώρα μας αγκαλιάζουν τις νέες τεχνολογίες και τις θέτουν στην υπηρεσία της τέχνης τους, επιτυγχάνοντας εξαιρετικά αποτελέσματα. Μπορούμε να έχουμε λοιπόν οφέλη όχι μόνον καλλιτεχνικά, αλλά και οικονομικά. Αρκεί να συνδεθεί η καλλιτεχνική παραγωγή της χώρας με δράσεις εξωστρέφειας.

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει πόλος έλξης δημιουργών που θέλουν να εξερευνήσουν και να μελετήσουν τις τέχνες που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο. Ξεκινώντας από το θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών ή τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, τα αγάλματα και τους χορούς που απεικονίζονται σε αγγεία και μνημεία και καταλήγοντας στις σύγχρονες τεχνολογίες στην υπηρεσία της τέχνης.

Θα πρέπει να συνδυαστεί η καλλιτεχνική παραγωγή με τον τουρισμό. Ποιος θα φέρει σε επαφή τους θεατρόφιλους τουρίστες με τη σημαντική σε αριθμό αλλά και ποιότητα θεατρική παραγωγή των Αθηνών; Τους πληροφορήσαμε πως η πρωτεύουσα του κράτους είναι μία από τις δυο-τρεις πόλεις σε όλο τον κόσμο όπου μπορεί κανείς να δει οποιονδήποτε συγγραφέα σκεφτεί, οποιαδήποτε θεατρική περίοδο και αν διαλέξει ή οποιοδήποτε σύγχρονο αισθητικό ρεύμα τον ενδιαφέρει;

Φροντίσαμε ως Πολιτεία να διευκολύνουμε τη συμμετοχή καλλιτεχνικών σχημάτων από τη χώρα μας (θεατρικών, μουσικών, χορευτικών κ.λπ.) σε φεστιβάλ και διοργανώσεις του εξωτερικού; Αντιλαμβανόμαστε πως τα περιορισμένα οικονομικά του Δημοσίου δεν επιτρέπουν πολλές και ακριβές αποστολές. Θα μπορούσαν όμως να δοθούν κίνητρα φορολογικά ή άλλα να ενθαρρυνθούν οι χορηγίες του ιδιωτικού τομέα με αντίστοιχες πρόνοιες, ώστε να λειτουργήσει αυτή η εξωστρέφεια θετικά και ως προς την επισκεψιμότητα της χώρας. Μια επισκεψιμότητα που καταρρίπτει συνέχεια ρεκόρ!

Ήδη οι προσπάθειες που γίνονται για την υλοποίηση ξένων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών στη χώρα μας (με τον νέο αναπτυξιακό νόμο), μαζί με τη δημιουργία του Εθνικού Κέντρου Οπτικοακουστικών Μέσων και Ερευνών και δράσεις όπως το Athens Games Festival, βρίσκονται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η ανάπτυξη του πολιτιστικού τομέα συμβάλλει στην ανάπτυξη της οικονομίας αναμφισβήτητα. Αλλά και το καλό οικονομικό περιβάλλον συντελεί στην ανάπτυξη του πολιτισμού. Στη νέα ελπιδοφόρα εποχή που ανοίγεται μπροστά μας, με σεβασμό στις θυσίες του ελληνικού λαού, ας οικοδομήσουμε μια σύγχρονη και δίκαιη Ελλάδα και με την αρωγή του πολιτισμού.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ :  http://www.avgi.gr/article/10812/8939353/h-anaptyxe-perna-apo-ton-politismo  )

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ

Εκατό χρόνια από τη γέννηση του. Μιά ζωή γεμάτη θέατρο, τέχνη, πολιτικό και κοινωνικό αγώνα. Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος και Ακροάματος (της οποίας υπήρξε πρόεδρος), οργάνωσαν μαζί με το Εθνικό Θέατρο μια σεμνή και ουσιαστική εκδήλωση – παράσταση προς τιμήν του.Μίλησαν οι Μανώλης Γλέζος, Φώτης Κουβέλης, Ντόρα Μπακογιάννη, Βύρων Πολύδωρας, Κωσταντίνος Πυλαρινός, Κώστας Γεωργουσόπουλος, σε βίντεο οι:  Άννα Συνοδινού, Σπύρος Ευαγγελάτος Γιάννης Βόγλης Κάτια Δανδουλάκη.  Παρουσίασαν οι Νόρα Κατσέλλη και Μαρία Σκούντζου.  Ο Καλλέργης θα είναι πάντα στον νου και τη ψυχή μας.

 

Με την Τζένη Καλλέργη – Καλλέργη και τον Θοδωρή Δρίτσα.

Με τον Δημήτρη Κολλάτο και την Εύη Τριανταφύλλου.

Τις χορογραφίες έκανε η Μαρία Ιωαννίδου.

 

Ομιλία του Αναπληρωτή Υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη στην Ανάβυσσο.

Στο ΚΑΠΗ  Ανάβύσσου, με φροντίδα του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ μίλησε σε ένα πυκνό ακροατήριο ο Παύλος Πολάκης.

Έδωσε πληροφορίες για το έργο που γίνεται στον τομέα της υγείας, μίλησε για το Κέντρο Υγείας Αναβύσσου που η παρούσα κυβέρνηση το παρέλαβε με δύο γιατρούς και τώρα διαθέτει δεκαεννέα και ακόμα ανακοίνωσε πως κάθε εβδομάδα θα υπάρχει γιατρός στο ΚΑΠΗ Αναβύσσου για να συνταγογραφεί φάρμακα. Ανακοινώσεις ;που έγινεν ευμενώς δεκτές από τους κατοίκους.

Στις προσπάθειες για την στελέχωση του Κ.Υ. Καλυβίων, αναφέρθηκε ο βουλευτής Αττικής Πάνος Σκουρολιάκος. Χαιρέτησε την εξαγγελία του Υπουργού να διατεθεί ένα ασθενοφόρο για την περιοχή τους θερινούς μήνες, και πρότεινε στους δημοτικούς άρχοντες την αγορά από τον Δήμο Σαρωνικού, ενός Δημοτικού Ασθενοφόρου, από τα χρήματα που εισπράττει  από το ενοίκιο των πολλών καντινών που έχει εγκαταστήσει στις παραλίες του Δήμου Σαρωνικού.