Μονόπρακτα (εφημ. ΑΥΓΗ 01.04.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Σύνολα μονόπρακτων, κατάλληλα οργανωμένων σκηνοθετικά, πολλές φορές αποτελούν μια ενιαία παράσταση σπονδυλωτή και λειτουργούν ως ένα έργο «κανονικής διάρκειας». Βεβαίως, ανάμεσα σε αυτά τα μονόπρακτα υπάρχει μια συνάφεια…

Ένα δυνατό κύτταρο της θεατρικής δημιουργίας είναι τα μονόπρακτα έργα. Εκείνα, δηλαδή, που εξελίσσονται σε μία μόνο πράξη και έχουν μικρότερες ανάγκες σε πλήθος ηθοποιών, σκηνογραφία και όλα τα άλλα απαραίτητα στοιχεία της παράστασης.

Θα έλεγε κανείς πως παίζουν τον ρόλο σχολείου και σπουδής για νέους συγγραφείς, ηθοποιούς και άλλους συντελεστές της θεατρικής συντεχνίας. Όμως τα μονόπρακτα είναι ένα είδος θεατρικού έργου που δεν εγκαταλείπουν και καταξιωμένοι στη συνέχεια συγγραφείς. Κατά τους προηγούμενους αιώνες, παραστάσεις μονόπρακτων κωμωδιών δίνονταν μετά την κύρια παράσταση. Θυμίζει αυτή η συνήθεια το σατυρικό δράμα που ακολουθούσε την τριλογία των τραγωδιών κατά τους κλασικούς χρόνους.

Σύνολα μονόπρακτων, κατάλληλα οργανωμένων σκηνοθετικά, πολλές φορές αποτελούν μια ενιαία παράσταση σπονδυλωτή και λειτουργούν ως ένα έργο «κανονικής διάρκειας». Βεβαίως, ανάμεσα σε αυτά τα μονόπρακτα υπάρχει μια συνάφεια. Μπορεί, για παράδειγμα, να είναι μονόπρακτα που έχουν κοινό θέμα τον έρωτα ή τη ζωή στην επαρχία ή τον αγώνα ενός λαού για ελευθερία. Χαρακτηριστικό δείγμα συνόλου μονόπρακτων που παίζονται σε ενιαία παράσταση είναι η συλλογή του Μπέρτολντ Μπρεχτ «Τρόμος και αθλιότητα στο Τρίτο Ράιχ». Πρόκειται για 24 σύντομα μονόπρακτα που γράφτηκαν ανάμεσα στο 1935-1938 από τον εξόριστο τότε συγγραφέα για να παρασταθούν από ερασιτέχνες Γερμανούς εξόριστους ως πράξη αντίστασης απέναντι στον επελαύνοντα ναζισμό. Στα κατοπινά χρόνια έχουν ως σύνολο ανέβει πολλές φορές και από ερασιτέχνες αλλά και από επαγγελματίες ηθοποιούς.

Η μονόπρακτη κωμωδία είναι ένας αγαπημένος τόπος τόσο για τους θεατρίνους όσο και για το κοινό. Θα έλεγε κανείς πως είναι και το γενέθλιο είδος θεατρικού έργου που σημάδεψε τις απαρχές της θεατρικής δημιουργίας στο νεότερο ελληνικό κράτος. Το πρώτο μονόπρακτο γράφτηκε στο Ναύπλιο το 1832 και είναι η κωμωδία «Γάμος άνευ νύμφης» του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή. Πώς προέκυψε; Γράφει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του πως μια μέρα ο Καλλέργης υποστήριξε ότι στην πρωτεύουσα του νεαρού κράτους θα πρέπει να υπάρχει και θεατρική δραστηριότητα. Έθεσε δε το σπίτι του στην υπηρεσία του σκοπού. Η παράσταση θα δινόταν στο σαλόνι του σπιτιού. Τον ενθουσιασμό της ομήγυρης διαδέχθηκε ο προβληματισμός για την επιλογή του έργου που θα ανέβαζαν. Εξ ανάγκης θα έπρεπε να μην έχει πολλές απαιτήσεις ανεβάσματος. Να είναι σύντομο, δηλαδή μονόπρακτο, και να είναι κωμωδία, ώστε να διασκεδάσει ένα κοινό όχι και τόσο εξοικειωμένο με το θέατρο. Οι προτάσεις αφορούσαν διάφορα γαλλικά έργα.

Ο Ραγκαβής, διαφωνών με την επιλογή από το ξένο ρεπερτόριο, πρότεινε το ανέβασμα ενός ελληνικού έργου. Οι πάντες υποστήριξαν πως, δυστυχώς, δεν υπάρχει μονόπρακτη ελληνική κωμωδία σύγχρονη προς παράστασιν. Ο πείσμων συγγραφέας υποστήριξε ότι κωμωδία υπάρχει και υποσχέθηκε να τους τη φέρει συντόμως. Κατά δυστυχίαν, όμως, μονόπρακτη κωμωδία πράγματι δεν υπήρχε. Κλείστηκε λοιπόν στο σπίτι του για τρεις μέρες γράφοντας μανιωδώς πάνω σε μια ιδέα της στιγμής. Είχε μια δυσκολία όμως. Έπρεπε να γράψει έργο χωρίς γυναικείο ρόλο, γιατί καμία από τις κυρίες του Ναυπλίου δεν δεχόταν να «βγει στη σκηνή». Έγραψε λοιπόν έναν ρόλο γυναικείο που παίζεται από άνδρα γιατί, σύμφωνα με την ιστορία, κάποιοι νέοι έστησαν μια φάρσα σε φίλο υποκρινόμενοι ότι του είχαν βρει νύφη! Αλίμονο όμως. Η παράσταση δεν έγινε, γιατί ο Μουρούζης φοβήθηκε πως το θέμα του έργου θα φαινόταν ότι σατίριζε δύο νέες κυρίες εξ Οδησσού που αποτελούσαν μέρος της ανώτερης κοινωνίας του Ναυπλίου του 1832! Φαίνεται κάτι παραπάνω ήξεραν όλοι για να ματαιώσουν το ανέβασμα. Έτσι, ο «Γάμος άνευ νύμφης» είδε τα φώτα της σκηνής με καινούργια γραφή στην Αθήνα το 1843, στο νεότευκτο πέτρινο θέατρο Μπούκουρα, με νέο τίτλο: «Ο γάμος της Αρχοντούλας».

Από τότε δεκάδες μονόπρακτες κωμωδίες αλλά και δραματικά μονόπρακτα πλούτισαν το ελληνικό θέατρο. Σπουδαίοι συγγραφείς διακόνησαν το είδος και άριστοι σκηνοθέτες και ηθοποιοί το ανέδειξαν σκηνικά.

Πάντα όμως η παραγωγή μονοπράκτων θα είναι σχολείο για τους νέους και ταυτόχρονα εύκρατο πεδίο κατάθεσης μαστοριάς και ταλέντου από τους καταξιωμένους θεατρικούς συγγραφείς, σκηνοθέτες και ηθοποιούς.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Το Ερασιτεχνικό Θέατρο (εφημ. ΑΥΓΗ 04.03.2017)

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Το Ερασιτεχνικό Θέατρο δίνει την ευκαιρία σε πολλά μέλη του να ανακαλύψουν το τάλαντό τους και κάποιοι από αυτούς να ακολουθήσουν την τέχνη του Διόνυσου ως αποκλειστικοί θεράποντές της

Αρχέγονη είναι η ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει, να αισθανθεί και να σκεφθεί για τα του βίου του. Τι θα τον διευκόλυνε για αυτήν την παρατήρηση και την ενεργοποίηση της συγκίνησης; Μα η κατασκευή μιας άλλης ζωής. Μιας άλλης πραγματικότητας. Συμπεφωνημένα ψευδούς, αλλά με όλες τις προϋποθέσεις της αληθινής. Δημιουργεί, λοιπόν, το θέατρο. Τοποθετεί απέναντί του αυτή την κατασκευασμένη πραγματικότητα και την παρατηρεί. Συμπεριφέρεται ως επιστήμονας στο εργαστήριο του. Δοκιμάζει δόσεις, αναλογίες, αντιδράσεις, συγκρούσεις. Υλικό του αποτελούν γεγονότα, ανθρώπινοι χαρακτήρες, πράξεις που πηγάζουν από τα συναισθήματα αλλά και τα επηρεάζουν, ώστε να καταλήξει εν τέλει σε συμπεράσματα και διδάγματα ζωής. Είναι μια επιστημονική διαδικασία το θέατρο; Όχι. Και τούτο γιατί πρωτίστως είναι ψυχαγωγία. Αγωγή ψυχής. Ζητούμενο, δε, είναι να εκπληροί και τις δύο έννοιες του όρου.

Καλλιέργησε και έφτασε σε υψηλά επίπεδα την τέχνη του θεάτρου ο άνθρωπος. Ασχολήθηκε φανατικά με αυτήν και την εξέλιξε. Την εμπλούτισε με ό,τι καλύτερο είχαν να προσφέρουν και οι άλλες τέχνες. Στους ήχους, τα χρώματα, την κίνηση, τα κείμενα. Και το κοινό ακολούθησε τη συντεχνία των θεατρίνων απολαμβάνοντας, επιβραβεύοντας ή απορρίπτοντας τα έργα της.

Όμως η ανάγκη για τη συμμετοχή στο μυστήριο του θεάτρου ωθεί τον θεατή να γίνει ο ίδιος δημιουργός και μαζί με άλλους από τον κοινωνικό του περίγυρο να καταθέσουν τη δική τους δημιουργική αγωνία πάνω στη σκηνή. Γράφοντας έργα ή διαλέγοντας κάποιο από τα καταξιωμένα του παρελθόντος, τα μέλη ενός εργασιακού χώρου, είτε μιας γειτονιάς είτε ενός σχολείου ή πανεπιστημίου, γίνονται ηθοποιοί, συγγραφείς, σκηνοθέτες, τεχνικοί. Πολλές φορές η ανάγκη επιβάλλει να συμμετέχουν και με περισσότερες της μίας ιδιότητες. Άλλες πάλι, να μοιράζονται την ευθύνη μίας εξ αυτών με πολλούς άλλους μαζί, λόγω της μεγάλης διαθεσιμότητας.

Έτσι λοιπόν, δημιουργείται το Ερασιτεχνικό Θέατρο. Δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου κάποιοι «αδαείς» προσεγγίζουν μια τέχνη δύσκολη και απαιτητική. Είναι κυρίως ένα πεδίο όπου ασκείται κάποιος στη συμμετοχή στην ομάδα και στη συλλογική δημιουργία. Το θέατρο δεν είναι μοναχική τέχνη όπως η ποίηση ή η ζωγραφική. Είναι τέχνη συλλογική, η οποία και εμπεριέχει τις άλλες τέχνες. Τις θέλει συνδημιουργούς και απαιτεί «θεατρική και σκηνική συντροφικότητα». Για να κατακτήσει κανείς αυτή τη συντροφικότητα, πρέπει και να τη θέλει, αλλά και να αφοσιωθεί στην εμπέδωσή της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο ερασιτέχνης καλλιεργείται, εντρυφώντας σε κείμενα, ιστορικότητα, κοινωνικές συνθήκες, ψυχολογικές παραμέτρους. Μορφώνεται εντός της ομάδας και του στόχου της, συνεισφέροντας και ο ίδιος στη μόρφωση και την καλλιέργεια των άλλων με τη δική του συμβολή, τη δική του προίκα.

Είναι μεγάλη η ιστορία του Ερασιτεχνικού Θεάτρου στη διαδρομή του λαού μας. Από τις «Ζακυνθινές Ομιλίες» (το ερασιτεχνικό «θέατρο του δρόμου» στη Ζάκυνθο που καταγράφηκε από το 1666 και συνεχίζει έως και σήμερα), το ιησουίτικο προπαγανδιστικό θέατρο στα νησιά του Αιγαίου γύρω στα 1600 με 1700, το θέατρο που αναπτύχθηκε πριν από την επανάσταση του ‘21 στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και στα παλάτια των Ελλήνων (ρωμιών) ηγεμόνων, το Θέατρο του Βουνού από το ΕΑΜ κατά την αντίσταση στη γερμανική κατοχή, το φοιτητικό θέατρο, το θέατρο στα σχολεία, στους εργασιακούς χώρους, θέατρο ιδιαίτερων κατηγοριών όπως ΑΜΕΑ, έως και τις μικρές η μεγάλες ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες σε όλες τις γωνιές της χώρας. Σήμερα, πολλά και άξια λόγου φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου φιλοξενούν τις δημιουργίες των ερασιτεχνών ηθοποιών, συμβάλλοντας στην επικοινωνία των θιάσων και την ευγενική άμιλλα μεταξύ τους.

Το Ερασιτεχνικό Θέατρο δίνει την ευκαιρία σε πολλά μέλη του να ανακαλύψουν το τάλαντό τους και κάποιοι από αυτούς να ακολουθήσουν την τέχνη του Διόνυσου ως αποκλειστικοί θεράποντές της. Προικίζει λοιπόν το επαγγελματικό θέατρο με νέο, πολύτιμο δυναμικό. Αλλά κυρίως, χαρίζει σε όσους συμμετέχουν την ικανοποίηση της συλλογικής προσπάθειας, τη χαρά της δημιουργίας και την εμπειρία της ανακάλυψης νέων κόσμων και ανθρώπινων πτυχών που δεν είχαν φανταστεί ακόμα και για διπλανά τους, γνωστά, οικεία πρόσωπα. Πάνω από όλα όμως, δίνει τη χαρά της προσφοράς στη μικρή τους πόλη, στο σχολείο, το εργατικό συνδικάτο, στην κοινωνία.

 

Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

http://www.avgi.gr/article/10811/7969564/erasitechniko-theatro#

Ετήσια συνάντηση των αποφοίτων της Σχολής Γαλατά

sxoli-galata-660

Galata Rum Ilkokulu / Σχολή Γαλατά

14 Φεβρουαρίου στις 1:47 μ.μ. ·

Εκλεκτοί μας φίλοι και ομογάλακτοι αδελφοί μας,

Με πολλή χαρά σας προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την ετήσια συνάντηση των αποφοίτων της Σχολής Γαλατά, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 23 Μαρτίου 2017 και ώρα 17.30, στην αγαπημένη μας Σχολή. Μετά την έναρξη, στις 18.00, ο βουλευτής, ηθοποιός και συγγραφέας κύριος Πάνος Σκουρολιάκος θα τιμήσει την εκδήλωσή μας με την ομιλία του με θέμα « Το Κωσταντινουπολίτικο θέατρο».
Η εκδήλωσή μας θα συνεχιστεί με το μουσικό πρόγραμμα της καλλιτεχνικής ομάδας του κυρίου Μάνου Κουτσογγελίδη. Ελάτε όλοι στη Σχολή Γαλατά για μια ευχάριστη χαρούμενη βραδιά.
Την εκδηλωση θα ευλογήσει με την υψηλή παρουσία Του η Α.Θ.Π ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ.Βαρθολομαίος.

Με εκτίμηση
Το Διοικητικό Συμβούλιοτης Σχολής Γαλατά

————————————————————
Değerli dostlar,

23 Mart 2016 Perşembe Saat 17:30’da Okulumuzda düzenlenen Geleneksel Mezunlar Gecemizde aramızda olmanızdan
mutluluk duyacağız. Saat 18:00’de Panos Skuroliakos’un
”İstanbul Tiyatrosu” başlıklı konuşması gerçekleşecek ve ardından
Manos Koutsaggelidis ve grubunun konseri ile etkinliğimiz devam edecektir. Hepinizi bekliyoruz.
Saygılarımızla
Galata Rum Okulu Yönetim Kurulu

Θεατρικά συγγραφικά δικαιώματα (εφημ. ΑΥΓΗ 04.03.2017)

%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%82%ce%b1%cf%85%ce%b3%ce%b7

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Εκεί που τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται θολά και ανεξέλεγκτα είναι στα δικαιώματα των ξένων θεατρικών συγγραφέων, και μάλιστα στη δυνατότητα που έχει κάποιος να τους ανεβάσει

Με το θέμα των πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων στον χώρο της μουσικής να κυριαρχεί, με το πόρισμα για την ΑΕΠΙ, την ανώνυμη εταιρεία που τα διαχειρίζεται, να έχει πέσει ως κεραυνός (όχι όμως εν αιθρία) και την προσπάθεια της κυβέρνησης να εγκαθιδρύσει διαφάνεια και να αποδώσει δικαιοσύνη σε όλο αυτό το ζοφερό τοπίο της αυθαιρεσίας, καιρός είναι να συζητήσουμε και το θέμα των συγγραφικών δικαιωμάτων, και μάλιστα εκείνων που αποφέρουν άμεσα αρκετό χρήμα, όπως είναι τα δικαιώματα των θεατρικών συγγραφέων.

Η καταβολή συγγραφικών δικαιωμάτων είναι σχετικά πρόσφατη κατάκτηση των συγγραφέων. Στην αρχαία εποχή, ο δραματουργός αμειβόταν άπαξ και στη συνέχεια το έργο του ήταν κοινό κτήμα. Αργότερα, και μάλιστα στην ελισαβετιανή εποχή, όπου το θέατρο αποτέλεσε πεδίο και επιχειρηματικής δραστηριότητας, μπήκαν κάποιοι κατ’ αρχήν κανόνες. Δύο ήταν οι τρόποι που αντιμετωπιζόταν το θέμα των συγγραφικών δικαιωμάτων. Ή κάποιος επιχειρηματίας αγόραζε εξ ολοκλήρου τα δικαιώματα των έργων τα οποία αποτελούσαν το ρεπερτόριο των θεατρικών του δραστηριοτήτων, είτε τμηματικά, εφόσον ο συγγραφέας – ηθοποιός κάποιων εξ αυτών, ήταν μέλος του θιάσου. Με αυτόν τον τρόπο εργαζόταν ο Σαίξπηρ πριν γίνει ο ίδιος θιασάρχης και θεατρικός επιχειρηματίας. Όσο τα έργα παρέμεναν σε χειρόγραφο, κανείς άλλος δεν μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει. Πολλοί συγγραφείς κρατούσαν σε αυτή την μορφή τα έργα τους, με συνέπεια να χαθούν πολλά εξ αυτών. Αν όμως στη συνέχεια υπήρχαν σε τυπωμένη μορφή, ο καθένας μπορούσε να τα ανεβάσει, πληρώνοντας ένα μικρό αντίτιμο. Με την τυπογραφία όμως οι συγγραφείς εξασφάλιζαν και μια θέση στην αιωνιότητα, εφόσον φυσικά την άξιζαν.

Αυτός που συστηματοποίησε την τυπογραφική έκδοση των θεατρικών έργων ήταν ο Μπεν Τζόνσον, τυπώνοντας τις «Μάσκες» του. Στην πρωτοποριακή για την εποχή δραστηριότητά του αυτή, οφείλουμε και τα -τυπωμένα- άπαντα του Σαίξπηρ. Κατά τον 19ο αι. η προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων όσον αφορά τη δραματουργία στην Αγγλία μπαίνει σε κάποιους κανόνες, ενώ στις ΗΠΑ για πρώτη φορά υπάρχει νομοσχέδιο για τα πνευματικά δικαιώματα των θεατρικών έργων, το 1856!

Στη χώρα μας το τοπίο είναι θολό. Τα δικαιώματα των Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων διαχειρίζεται το ιστορικό Σωματείο των Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, Μουσικών, Μεταφραστών. Ιδρύθηκε το 1894 από σπουδαίες προσωπικότητες της εποχής και συγκέντρωσε στις τάξεις του μέχρι σήμερα ό,τι παραγωγικό και σημαντικό διαθέτει ο τόπος. Σύμφωνα με τον Νόμο 988/1943 είναι ο αποκλειστικός φορέας των δικαιωμάτων των μελών της από τις θεατρικές παραστάσεις, αλλά και από κάθε είδους χρήση του πνευματικού τους έργου.

Εκεί που τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται θολά και ανεξέλεγκτα είναι στα δικαιώματα των ξένων θεατρικών συγγραφέων, και μάλιστα στη δυνατότητα που έχει κάποιος να τους ανεβάσει. Υπάρχει εδώ η ΣΟΠΕ, μια συνδεδεμένη με την ΑΕΠΙ «Εταιρεία Προστασίας Συγγραφικού Δικαιώματος», που ιδρύθηκε το 1954 και η οποία χορηγεί άδειες εκτέλεσης θεατρικών, μουσικοδραματικών και λογοτεχνικών έργων. Δυστυχώς, ουδείς μπορεί να ελέγξει το αν πράγματι έχει συμβόλαιο να πρακτορεύει κάποιον συγγραφέα, το οικονομικό τίμημα που απαιτεί ο συγγραφέας για την παρουσίαση του έργου του, το αν είναι πράγματι διαθέσιμο το έργο ή όχι. Ζητώντας λοιπόν κάποιος ένα έργο του Χ συγγραφέα, συνήθως πληροφορείται πως το ίδιο έργο έχουν ζητήσει πριν από αυτόν άλλοι τρεις ή πέντε ή δέκα δημιουργοί. Θα πρέπει λοιπόν να ερωτηθούν αυτοί, από τη ΣΟΠΕ εννοείται, αν επιμένουν. Ποιοι είναι αυτοί; Δεν ανακοινώνεται. Αφού (και αν) παρακαμφθεί το εμπόδιο αυτό, αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις της εταιρείας πάντα με τον συγγραφέα ή τον ατζέντη του για το οικονομικό τίμημα και τυχόν άλλους όρους. Πότε γίνονται αυτές; Πώς; Τι συζητείται; Επτασφράγιστο μυστικό της εταιρείας.

Και ο χρόνος περνά συνήθως χωρίς έγκαιρη απάντηση. Η παράσταση αρχίζει να ετοιμάζεται. Πρόβες, κατασκευή σκηνικών έξοδα παραγωγής. Μπορεί λοιπόν λίγο πριν από την πρεμιέρα να ανακοινωθεί ότι δεν υπάρχει άδεια για το ανέβασμα. Ή, τελευταία στιγμή, να ανακοινωθεί ένα τίμημα παράλογα μεγάλο. Εφόσον έχουν γίνει ήδη έξοδα, έχουν δεσμευτεί ερμηνευτές και θεατρική αίθουσα, συνήθως γίνεται αποδεκτή η πρόταση της εταιρείας χωρίς να γνωρίζει ο θεατρικός επιχειρηματίας, ο σκηνοθέτης, οι συντελεστές, οι ηθοποιοί πώς διαμορφώθηκαν οι όροι πίσω από τις κλειστές πόρτες των γραφείων της Εταιρείας και από ποιους ακριβώς διαμορφώθηκαν.

Συμβαίνουν όμως και άλλα τραγελαφικά πράγματα. Μπορεί να έχει πάρει κάποιος από τη ΣΟΠΕ τα αποκλειστικά δικαιώματα ενός έργου πληρώνοντας το αιτούμενο ποσό και να δει το έργο αυτό να ανεβαίνει και από άλλον θίασο, που είχε τον δίαυλο να πάρει τα δικαιώματα κατευθείαν από τον ξένο συγγραφέα!

Το δικαιικό μας σύστημα και οι νόμοι επιτρέπουν την ύπαρξη και λειτουργία τέτοιων εταιρειών. Σεβαστή η πραγματικότητα την οποία βιώνουμε. Ένα πράγμα δεν μπορεί να είναι ανεκτό. Η πλήρης αδιαφάνεια και η παντελής απαξίωση όσων ζητούν την άδεια ανεβάσματος και πληρώνουν γι’ αυτήν. Θα πρέπει με απόλυτη διαφάνεια να ανακοινώνονται και να υπάρχουν στο διαδίκτυο όλες οι διαπραγματεύσεις. Έχει να φοβηθεί κανείς τίποτα; Αν διεκδικούν το έργο ο Α, ο Β και ο Γ, υπάρχει πρόβλημα αν ο ξένος συγγραφέας προτιμά τον Β; Κατά τη γνώμη μου όχι. Υπάρχει πρόβλημα να ανακοινωθεί πως ο συγγραφέας ζητά 1.000 ή 10.000 ευρώ ως αμοιβή και ότι η ΣΟΠΕ θα αποζημιωθεί με ένα συγκεκριμένο ποσό για τη διαμεσολάβησή της; Αφού ούτως ή άλλως θα κοπούν τιμολόγια, αποδείξεις και θα πληρωθούν οι φόροι, κατά τη γνώμη μου όχι ξανά. Διαφάνεια λοιπόν και δικαιοσύνη και όσον αφορά τα θεατρικά συγγραφικά δικαιώματα. Διαφάνεια παντού!

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟ

κουνδουρος  

 Με θλίψη αποχαιρετάμε τον Νίκο Κούνδουρο, που κόσμησε τον πολιτισμό της πατρίδας μας. Τον μακρονησιώτη σκηνοθέτη που μας έδωσε μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου. Η «Μαγική Πόλη» του μαζί με τον «Δράκο», «Το ποτάμι», «Τα τραγούδια της φωτιάς» και όλες τις άλλες δημιουργίες του,  μένουν παρακαταθήκη,  σαν έκφραση των  θυσιών του λαού και των αγώνων του, που τόσο καλά ήξερε κι ο ίδιος σαν αγωνιστής στον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο αλλά και αργότερα στην αντίσταση μέσα από τις τάξεις  του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. 

Θα τον θυμόμαστε πάντα αγέρωχο και δυνατό να διατυπώνει τις απόψεις του, πολύτιμες πάντα, να αγωνίζεται, να δημιουργεί.

Αθάνατος!

 

                                      Για την ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

                                   Πάνος Σκουρολιάκος Βουλευτής Αττικής

Η ΑΕΠΙ, το νομοσχέδιο και οι αποκαλύψεις (εφημ. ΑΥΓΗ 18.2.2017)

Αποτέλεσμα εικόνας για αεπι

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Ξεκινώντας μετά τις εκλογές του 2015 η νέα κυβέρνηση να οργανώσει το χάος, βρέθηκε μπροστά σε ένα σταυρόλεξο για απίστευτα δυνατούς λύτες. Όσοι ασχοληθήκαμε με τη σύνταξη του «Νομοσχεδίου για τα Πνευματικά και συγγενικά Δικαιώματα» (υπουργοί, βουλευτές, νομικοί κ.λπ.), συζητήσαμε με τους πάντες.

Τα πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα, τα δικαιώματα δηλαδή που έχουν πάνω στην εμπορικότητα του έργου τους οι δημιουργοί και οι ερμηνευτές, έχουν στοιχειώσει χρόνια τώρα, ταλαιπωρώντας δημιουργούς, ερμηνευτές, αυτούς που κάνουν χρήση των έργων τους (ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, χώρους όπου ακούει κανείς μουσική, από τα αεροδρόμια έως τις καφετέριες) κ.λπ. Η ανώνυμη εταιρεία (ιδιωτική δηλαδή) που διαχειρίζεται τις εισπράξεις από όλους τους παραπάνω για να τους αποδώσει μέρος τους, είναι η Ανώνυμη Εταιρεία Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΑΕΠΙ) που ιδρύθηκε το 1935.

Ξεκινώντας μετά τις εκλογές του 2015 η νέα κυβέρνηση να οργανώσει το χάος, βρέθηκε μπροστά σε ένα σταυρόλεξο για απίστευτα δυνατούς λύτες. Όσοι ασχοληθήκαμε με τη σύνταξη του «Νομοσχεδίου για τα Πνευματικά και συγγενικά Δικαιώματα» (υπουργοί, βουλευτές, νομικοί κ.λπ.), συζητήσαμε με τους πάντες. Συνθέτες, στιχουργούς, τραγουδιστές μεμονωμένα, αλλά και με τις συλλογικότητές τους, με την ίδια την ΑΕΠΙ, με όποιον τέλος πάντων είχε σχέση με το θέμα. Ξέραμε ήδη πολλά. Ακούσαμε και μάθαμε ακόμα περισσότερα. Υπήρχαν καταγγελίες ότι ενώ η ΑΕΠΙ εισπράττει μεγάλα ποσά αποδίδει ελάχιστα. Ότι κάποια μέλη του Δ.Σ. της αμείβονται πλουσιοπάροχα. Το ίδιο και η διοίκηση που ανήκει σε μια οικογένεια. Εισπράτταμε οργή για τις πρακτικές της, αλλά και την αγωνία των δημιουργών και των κληρονόμων τους να μην κλείσει η στρόφιγγα που τροφοδοτεί αναιμικά έστω τη μεγάλη τους πλειοψηφία. Όλα αυτά όμως ήταν στη σφαίρα της αναπόδεικτης πληροφορίας. Έως ότου ήρθε το πόρισμα του ειδικού διαχειριστικού ελέγχου για την ΑΕΠΙ, τον οποίο είχε παραγγείλει ως υπουργός Πολιτισμού ο Ν. Ξυδάκης από την «EΡΝΣΤ & ΓΙΑΝΚ (ΕΛΛΑΣ)» για την περίοδο 2011 – 2014.

Όντως είναι μεγάλες οι αμοιβές των μελών του Δ.Σ. Ο πρόεδρος εισέπραξε γι’ αυτό το διάστημα ποσά που κυμαίνονται από 514.061 – 625.565 ευρώ κατά έτος! Τέσσερα άλλα μέλη του Δ.Σ. (και της οικογένειάς του) ποσά από 44.109 έως 466.266. Το σύνολο των αμοιβών των μελών του Δ.Σ. (της ίδιας οικογένειας) για όλα αυτά τα χρόνια, ανέρχεται στο ποσόν των 7.434.976 ευρώ, εν μέσω οικονομικής κρίσης! Βεβαίως θα αντιτείνει κάποιος πως ανώνυμη εταιρεία είναι, βγάζει χρήματα, όπως θέλει τα διαθέτει. Ας απαντήσει (σε ηθικό πεδίο μόνο – δυστυχώς) σε όλους αυτούς που αντιπροσωπεύει και των οποίων την έμπνευση, το ταλέντο και την εργασία διαχειρίζεται αν είναι δίκαια απέναντί τους.

Εκεί όμως που δεν έχει δικαίωμα να συμπεριφερθεί παρά τον νόμο, είναι ως προς άλλες παροχές προς τα μέλη του Δ.Σ. (της ιδίας οικογενείας), υπό μορφή δανειακών συμβάσεων. Ο νόμος περί ανωνύμων εταιρειών απαγορεύει κάτι τέτοιο. Και όμως μεγάλα ποσά εκταμιεύονταν ως δάνεια.

Θα περίμενε κανείς, μια εταιρεία που μοιράζει αυτά τα αστρονομικά ποσά στη διοίκησή της στη χειμαζόμενη Ελλάδα της κρίσης, θα ήταν μια υγιής εταιρεία. Μαθαίνουμε όμως πως είναι μέσα! Έχει 19,9 εκατομμύρια αρνητικά κεφάλαια, πράγμα που σημαίνει πως αδυνατεί να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς τους δημιουργούς και εκτελεστές. Την ίδια στιγμή, έχει συγκεντρώσει 46.000.000 ευρώ «αδιανέμητα κεφάλαια». Αυτά είναι χρήματα για δικαιώματα των οποίων οι δικαιούμενοι δεν βρέθηκαν ή αναζητούνται.

Σωστά η νυν υπουργός Πολιτισμού Λ. Κονιόρδου έστειλε το πόρισμα αυτό στον οικονομικό εισαγγελέα. Η Δικαιοσύνη θα κάνει το καθήκον της και η πολιτεία πρέπει να κάνει το δικό της. Το υπουργείο Πολιτισμού έχει έτοιμο το νομοσχέδιο περί Πνευματικών και Συγγενικών Δικαιωμάτων. Είναι ένα ισορροπημένο νομοσχέδιο, που φέρει τη σφραγίδα του Α. Μπαλτά, (επί υπουργίας του) και ενσωματώνει την ευρωπαϊκή οδηγία όσον αφορά τις εταιρείες διαχείρισης αυτών των δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, προστατεύει, δίνει φωνή και δυνατότητες ελέγχου στους δημιουργούς και εκτελεστές. Ακόμα σε περίπτωση πτώχευσης των εταιρειών, φροντίζει για την ασφαλή διαχείριση τους.

Η ΑΕΠΙ συνεχίζει τη λειτουργία της και αφού εισπράττει κανονικά, θα πρέπει να αποδίδει καθημερινά τις αμοιβές στους δικαιούχους. Αδιάλειπτα και με θρησκευτική ευλάβεια.

Η ΑΕΠΙ το πόρισμα και το πρόβλημά της είναι ένα πράγμα και το νομοσχέδιο της κυβέρνησης, αυτό που την παρούσα στιγμή βρίσκεται στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, είναι άλλο. Το περιμένουμε στη Βουλή των Ελλήνων, ώστε στις επιτροπές και στην ολομέλεια να το επεξεργασθούμε, προσφέροντας για πρώτη φορά μετά από ογδόντα χρόνια, ουσιαστική προστασία και λόγο στους καλλιτέχνες που περνούν τη ζωή τους κυριολεκτικά στο έλεος αυτών που φροντίζουν γι’ αυτούς, χωρίς αυτούς.

Ενδιαφέρον θα έχει να μάθουμε τα ονόματα καλλιτεχνών που πέρασαν από το Δ.Σ., καθώς και τα ποσά που εισέπραξαν από αυτή την παροχή υπηρεσιών τους.

Ένας στίχος, μια νότα, ένα τραγούδι, μπορεί να επιδρά ως βάλσαμο στην ψυχή του ανθρώπου, πίσω του όμως μπορεί να κρύβει και μια ιστορία αδικίας και εκμετάλλευσης.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

http://www.avgi.gr/article/10812/7914786/e-aepi-to-nomoschedio-kai-oi-apokalypseis#