ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΟΜΙΖΑΝ ΠΩΣ ΗΤΑΝΕ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Του  Πάνου Σκουρολιάκου*

 Στη συνοριογραμμή ακριβώς δύο  κρατών υπήρχε ένα παράθυρο,  εγκατεστημένο στο πουθενά. Κάποιος το έβαλε εκεί για να βλέπει   ο  γείτονας,  τον γείτονα και να συνεννοούνται. Γιατί υπήρχαν προβλήματα και διαφορές ανάμεσα τους. Όπως πολύ συχνά συμβαίνει ανάμεσα στους γείτονες. Στη μεσοτοιχία, στα διπλανά αμπέλια, στα σύνορα εντός του πελάγου, οπουδήποτε εν πάσει  περιπτώσει υπάρχει έδαφος διεκδίκησης της περιουσίας του ενός από τον άλλον. Και όταν λέμε περιουσία, δεν εννοούμε μόνο τα αμπελοχώραφα  και τις βραχονησίδες. Αλλά σε αυτήν την περιουσία, να συμπεριλάβουμε την  ιστορία, την καταγωγή, την γλώσσα, την «ψυχή των ονομάτων» όπως συχνά λένε οι απέναντι διαφωνούντες .

 Υπήρχε πολύς κόσμος επιφορτισμένος με   το θεάρεστο έργο της διαιώνισης  των διαφορών και των αντιπαλοτήτων. Ήταν οι εθνικόφρονες υπερπατριώτες που η φλόγα τους για τα δίκαια και ιερά της φυλής και του κράτους, τους  οδήγησε στην πλήρη και αποκλειστική απασχόληση  στην υπηρεσία αυτού του τίμιου και υπέρ  πάντων αγώνα, που ήταν αγών   πολύ αγαπητός σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Ένθεν κακείθεν.  Τον τοποθετούσαν    πολύ υψηλά στο  αξιακό  σύμπαν τους.  Η πίστη σε αυτόν τον αγώνα ήταν στην κορυφή της κοινωνικής ζωής. Μετά ερχόντουσαν τα άλλα, δευτερεύοντα ζητήματα:  Οικονομία,  υγεία,  εκπαίδευση.

  Δημιουργήθηκαν λοιπόν στρατιές επαγγελματιών  εθνικοφρόνων  και «πατριδολατρών» που κατείχαν την απόλυτη αλήθεια και είχαν ανακαλύψει ακόμα και το  «πατριδόμετρο». Ένα μηχάνημα που έδινε αμέσως τον βαθμό του πατριωτισμού του εξεταζομένου. Άλλος είχε 10%, άλλος 60, άλλος 90 και ελάχιστοι μόνον εκλεκτοί πλησίαζαν το 100%. Για την ακρίβεια το 100%  πιστοποιείτο  και απονέμετο μετά θάνατον.  Όπως γίνεται με τους Αγίους. Ίσως γι αυτό μερικοί «άγιοι πατέρες» έθεταν εαυτόν στην κεφαλή αυτής της πατριδοκαπηλίας. Ενίοτε, μαζί με θρησκευτικά λάβαρα της οικίας μητροπόλεως.  Αυτοί όλοι οι άγιοι σχεδόν άνθρωποι απολάμβαναν  γενναίων  ευεργετημάτων ως επιβράβευση στο θεάρεστο όπως είπαμε έργο τους. Απολάμβαναν θέσεις στο δημόσιο, είχαν οικονομική άνεση, εργαζόντουσαν πολλοί από αυτούς σε τόπους εξορίας και σωφρονισμού των αντιπάλων που τους χαρακτήριζαν  χαμηλά ποσοστά πατριωτισμού (σε άλλες εποχές… αξέχαστες),  και γενικά  συμπλήρωναν τα ένσημα τους σε συλλαλητήρια, παρακολουθήσεις αντιπάλων και άλλες φιλοπάτριδες δραστηριότητες.

 Είχαν καταφέρει με αυτή τη φάμπρικα λοιπόν να ζούνε καλά και η πολιτική ζωή του τόπου που καθορίζονταν αποκλειστικά από αυτή την κομπίνα, να πηγαίνει ακόμα καλύτερα. (Για τους εμπόρους των πατριωτικών συναισθημάτων  φυσικά).

 Ερχόταν λοιπόν κάποιος κοντά σε αυτό το περίφημο  παράθυρο, και κοιτούσε τον χώρο του άλλου. Όμως  εκεί, έβλεπε τον δικό του χώρο! Σήκωνε τα μάτια και ω του θαύματος,  έβλεπε τον εαυτό του!  Εκεί απέναντι!  Μιλούσε σε αυτόν τον απέναντι όμοιο,  για όλα αυτά που τους χώριζαν και τα διεκδικούσε. Και άκουγε τον άλλον, σε μια άλλη γλώσσα να λέει  ακριβώς τα ίδια. « Η χώρα μας, το όνομα και η γλώσσα μας δεν ξεπουλιούνται». Και ο άλλος απέναντι στη δικιά του γλώσσα να λέει «Η χώρα μας, το όνομα και η γλώσσα μας δεν ξεπουλιούνται» . Μάταια τους φώναζαν κάποιοι πως αυτό ήταν παράθυρο και όχι  καθρέφτης.  Του κάκου. Επέμεναν να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο, ως συνάδελφο οι επαγγελματίες φιλοπάτριδες. Πουλούσαν την ίδια πραμάτεια και είχαν τα ίδια οφέλη. Έκαναν λοιπόν πως δεν καταλαβαίνουν. Και  συνέχιζαν τους εκατέρωθεν καυγάδες με τα ίδια επιχειρήματα, όλο και πιο έντονα, με ακόμη περισσότερο πείσμα και φανατισμό. Μέχρι που ήρθε η στιγμή, που τόλμησαν κάποιοι και  αποφάσισαν πως  το παράθυρο θα πρέπει να παραμείνει παράθυρο και να μην επιτελεί χρέη καθρέφτη. Που προσπάθησαν  να επιλυθούν οι διαφορές, να σταματήσουν οι αντιπαλότητες. Θύμωσαν οι επαγγελματίες πατριώτες γιατί τώρα θα έμεναν άνεργοι. Έπρεπε να αλλάξουν δουλειά. Και που να βρεις δουλειά τόσο καλοπληρωμένη και τόσο θεάρεστη; Άσε που πολλοί ήταν κοντά στη σύνταξη και δυσκολευόντουσαν να αλλάξουν επάγγελμα.

 Αυτή τη στιγμή λοιπόν, βρισκόμαστε στη φάση όπου θα πρέπει να το πάρουν απόφαση  οι   επαγγελματικές ενώσεις των εθνικοφρόνων πατριδοκαπήλων,   ένθεν και ένθεν. Αρκετά οι πολίτες  και από τις δύο μεριές εξαπατήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για αλλότρια συμφέροντα. (     Και καλό θα είναι να κατανοούμε, πως καμιά φορά παίρνουμε περισσότερα από τις  «κόκκινες γραμμές» που έχουμε θέσει. Ευφυΐα  είναι να  αντιλαμβανόμαστε τις ευκαιρίες  του παρόντος και να ξεκολλάμε το κολλημένο γραμμόφωνο της  εθνικιστικής ρουτίνας μας).

Λέμε τώρα! Ίδωμεν…

 

 *Μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

  (Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ στις 23/6/2018).

ΣΤΟ ΖΑΠΕΙΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Με παρόντα  τον πρωθυπουργό να κρατά τον λόγο του και να φορά γραβάτα τώρα πια που διευθετήθηκε το χρέος , τον υπουργό Αμύνης Πάνο Καμένο, τις κοινοβουλευτικές ομάδες του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, (ναι, αυτούς που απαξιωτικά αποκαλούν «Συριζανέλ» οι της αντιπολίτευσης)  και στελέχη των δύο κομμάτων, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στο Ζάππειο, για την επιτυχία της λήξης των μνημονίων.

 Οι βουλευτές και οι υπουργοί που σήκωσαν το βάρος της προσπάθειας αυτά τα τρία χρόνια, χαμογέλασαν για λίγο γιατί αμέσως αρχίζει επίπονη προσπάθεια, στις νέες πια συνθήκες.

Θερμές ευχαριστίες στον ελληνικό λαό που κουβάλησε στις πλάτες του το μεγάλο φορτίο που του απόθεσαν εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που δημιούργησαν την κρίση και που στη συνέχεια την διαχειρίστηκαν με τον χειρότερο τρόπο.

Ένα πιο ελπιδοφόρο αύριο είναι πια εδώ.

 

 

ΟΜΦΑΚΕΣ ΕΙΣΙΝ

Με αγάπη αφιερωμένο σε όλους όσους πικράθηκαν από την ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΈΟΥΣ. … ΟΜΦΑΚΕΣ ΕΙΣΙΝ ή … ΟΣΑ ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΚΡΕΜΑΣΤΑΡΙΑ…

Το παιδί και το δελφίνι επιστρέφουν

Tου Πάνου Σκουρολιάκου *

Ανακάλυψε το φως και το τοπίο της πατρίδας μας ο παγκόσμιος κινηματογράφος πριν από πολλές δεκαετίες. Ένα φως που δεν μπορεί να αποδώσει κανένας τεχνητός φωτισμός. Και ένα φυσικό ντεκόρ που κανένας σκηνογράφος δεν έχει το ταλέντο να συνθέσει. Γυρίστηκαν έτσι ταινίες που καθόρισαν την κινηματογραφική ιστορία. Να θυμίσουμε «Το παιδί και το δελφίνι» που ήταν η πρώτη αμερικανική παραγωγή που γυρίστηκε στη χώρα μας, το 1957.

Ακολούθησε η βρετανοαμερικανική ταινία δράσης «Τα κανόνια του Ναβαρόνε» το 1961 και ο «Αλέξης Ζορμπάς» του Κακογιάννη το 1964. (Η «Ηλέκτρα» του ίδιου σκηνοθέτη, γυρισμένη το 1962 έκανε διεθνή καριέρα, αλλά ήταν εγχώριας παραγωγής – της «Φίνος Φιλμς»). Δυστυχώς, αυτές τις πρώτες παραγωγές από το εξωτερικό, δεν τις ακολούθησαν και άλλες ώστε να κάνουν την Ελλάδα έναν σταθερό κινηματογραφικό προορισμό. Σποραδικά τα τελευταία χρόνια είχαμε «Το απέραντο γαλάζιο» στην Αμοργό το 1988, το αμερικανικής παραγωγής «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» το 2001 και το μιούζικαλ «Μάμα Μία» το 2008. Στη συνέχεια, οι διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές, επέλεξαν άλλες χώρες της ευρύτερης γειτονιάς μας.

Είχαμε, λοιπόν, σκόρπιες παραγωγές χωρίς συνέχεια και χωρίς την παγίωση μιας μόνιμης κατάστασης. Γιατί άραγε; Μα γιατί όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις δεν προχώρησαν στη νομοθέτηση ενός ευνοϊκού πλαισίου που θα μπορούσε να προσελκύσει τις ξένες παραγωγές που θα ήθελαν να δουλέψουν κάτω από το ελληνικό φως και μέσα στο υπέροχο φυσικό ντεκόρ της πατρίδας μας. Βουνά, θάλασσες, παραδοσιακούς οικισμούς, σύγχρονες πόλεις κ.λπ.

Έρχεται λοιπόν η παρούσα κυβέρνηση και δημιουργεί κατ’ αρχάς το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, το οποίο οργανώνει στη συνέχεια ένα θεσμικό πλαίσιο ανταγωνιστικό άλλων χωρών που προσελκύουν αυτές τις παραγωγές. Η Μάλτα, η Κροατία, η Τουρκία ή η Ιταλία και η Ισπανία έχουν πια έναν δυνατό ανταγωνιστή. Την Ελλάδα, που με τον Νόμο 4487 του 2017 διευκολύνει την ανάπτυξη της παραγωγής οπτικοακουστικών έργων στη χώρα μας, μέσω της παροχής του επενδυτικού κινήτρου της επιχορήγησης. Αυτός ο νόμος της κυβέρνησης, δεν στοχεύει μόνον την προσέλκυση επενδύσεων από το εξωτερικό, αλλά φροντίζει και για την ανάπτυξη της εσωτερικής παραγωγής και ακόμα ενθαρρύνει συμπαραγωγές με φορείς και παραγωγούς του εξωτερικού.

Έχουν ήδη εξασφαλισθεί 75 εκατομμύρια ευρώ για τις πρώτες παραγωγές. Ο νόμος φροντίζει να τελειώσει διά παντός το καθεστώς της ανάθεσης σε «ημετέρους». Με αίσθημα δικαίου και απόλυτη διαφάνεια, ορίζει την επιλογή και υπαγωγή στο επενδυτικό κίνητρο εκείνων των προτάσεων, οι οποίες συγκεντρώνουν υψηλή βαθμολογία σύμφωνα με ορισμένο κατάλογο πολιτιστικών κριτηρίων. Κρίνεται, λοιπόν, η μοναδικότητα του προτεινομένου οπτικοακουστικού έργου, σε σχέση με τη χώρα μας, ώστε να αναδειχθεί η πολιτιστική, ιστορική, γεωγραφική και τουριστική μοναδικότητα της Ελλάδας, ώστε να προσελκύει και να υλοποιεί και άλλες παραγωγές συνεχώς στο μέλλον. Αυτοί οι πολιτιστικοί κατάλογοι βαθμολογίας, προσαρμόσθηκαν στις ιδιαιτερότητες της χώρας μας, χρησιμοποιώντας τη γνώση και τις εμπειρίες από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν ήδη υιοθετήσει ένα ανάλογο βαθμολόγιο.

Υπάρχουν προβλέψεις για την έγκαιρη, εντός 45 ημερών έγκριση του προτεινόμενου οπτικοακουστικού έργου, ενώ τα χρήματα εκταμιεύονται σε διάστημα τέσσερις έως έξι μηνών. Τελειώνει οριστικά, λοιπόν, η αδιαφανής «προσγείωση» μέρους της επιχορήγησης σε ενδιάμεσες επιδέξιες τσέπες.

Αυτονόητο είναι, πως με την προσέλκυση τέτοιων διεθνών παραγωγών, κινούνται και μια σειρά ακόμα από επαγγέλματα και οικονομικές δραστηριότητες. Μεταφορές, εστίαση, κατασκευή ρούχων και σκηνικών, θέσεις εργασίας για τεχνικούς και καλλιτέχνες και άλλα πολλά. Ενισχύεται λοιπόν η επιχειρηματικότητα και η εξειδικευμένη τεχνογνωσία, αυξάνεται η απασχόληση, ανατρέπεται η φυγή άξιων νέων ανθρώπων από τη χώρα, ενώ δημιουργούνται υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας και διαμορφώνεται μια νέα εξωστρεφής εθνική ταυτότητα, το περίφημο branding, αξιοποιώντας τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας.

Τα ταξίδια εργασίας του υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Νίκου Παππά και του γενικού γραμματέα Ενημέρωσης Λευτέρη Κρέτσου φέρνουν ήδη τα πρώτα αποτελέσματα. Με έμπνευση και σκληρή δουλειά μια βιομηχανία ελπιδοφόρα γεννιέται για το κοινό καλό.

Ελπίζουμε, λοιπόν, να επιστρέψουν με νέα ορμή και για μόνιμη εγκατάσταση το παιδί και το δελφίνι ώστε να συμβάλουν στην αναγέννηση μιας πατρίδας που μας αξίζει και της αξίζουμε.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/8972220/to-paidi-kai-to-delphini-epistrephoun  )

Ομιλία Πάνου Σκουρολιάκου για το πολυνομοσχέδιο της Κυβέρνησης (Βίντεο)

Δελτίο Τύπου

13.6.2018

  Για θέματα Πολιτισμού που συμπεριλαμβάνονται στο Πολυνομοσχέδιο που ψηφίσθηκε  στις 14/6/2018 μίλησε ο βουλευτής Αττικής και συντονιστής της ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού Πάνος Σκουρολιάκος.

 Αναφέρθηκε στην επαναφορά της Ενιαίας Τιμής Βιβλίου  την οποία είχε  καταργήσει η κυβέρνηση Σημίτη οδηγώντας στον μαρασμό και το λουκέτο πολλά μικρά βιβλιοπωλεία που λειτουργούν και ως χώροι πολιτισμού. Αυτή η κατάργηση, ευνοούσε τις μεγάλες αλυσίδες βιβλιοπωλείων και πολυκαταστημάτων. Με την Ενιαία Τιμή Βιβλίου, ένα βιβλίο πωλείται στην ίδια τιμή παντού. Το ίδιο και η επανέκδοση και ανατύπωσή του. Έτσι αποφεύγεται η κερδοσκοπία, αλλά και η εκμετάλλευση του καταναλωτή. Ένα δίκαιο αίτημα των ανθρώπων του βιβλίου λοιπόν, έγινε πράξη.

 Το άλλο θέμα στο οποίο αναφέρθηκε ο βουλευτής, είναι το θέμα της προσέλκυσης επενδύσεων στη χώρα μας με την μορφή διεθνών παραγωγών στα οπτικοακουστικά μέσα. Ήδη υπάρχει ένας νέος αναπτυξιακός νόμος που έχει προσελκύσει πολλές  παραγωγές ξένων τηλεοπτικών σειρών και κινηματογραφικών παραγωγών.

 Τέλειωσε την ομιλία του καλώντας στην αντιπολίτευση να μην καταναλώνεται σε fake news , ψέματα και καταστροφολογίες, αλλά να ανακαλύψουν επιτέλους την αισιόδοξη πραγματικότητα στην χώρα μας.

Στην Καππαδοκία, «και του χρόνου»!

 Του Πάνου Σκουρολιάκου*

  « Καππατούκα, η  χώρα των όμορφων αλόγων». Αυτό είναι το όνομα που  έδωσαν οι Πέρσες στην Καππαδοκία.  Μετά απ αυτούς ήρθαν οι Χεταίοι, Σκύθες, Μήδοι, για να φτάσουμε στην Ελληνιστική εποχή όπου το ελληνικό στοιχείο είναι κυρίαρχο.  Ο  χριστιανισμός εξαπλώνεται και η πόλη της Καισαρείας, αναδεικνύεται  σε κορυφαίο  κέντρο  παιδείας και φιλολογίας.  Με την επικράτηση των Σελτζούκων περί τον 11ο αι., οι χριστιανικοί πληθυσμοί  μετακινούνται προς την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, την Αλεξάνδρεια και την Αμισό. Οι  Ρωμιοί  που έμειναν ήσαν λίγοι σε σχέση με τους τουρκικούς πληθυσμούς.  Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την τεράστια απόσταση από τα κέντρα του Ελληνισμού μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία, συνετέλεσε ώστε να κρατήσουν οι Ρωμιοί Καππαδόκες   τη θρησκεία τους, να χάσουν όμως την γλώσσα τους.  Με τους βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή, ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους, ερχόμενοι πρόσφυγες στην Ελλάδα.

  Τα τελευταία χρόνια,  η τεράστια τουριστική έκρηξη της Καππαδοκίας ,  έκανε την περιοχή εύκολα  προσβάσιμη.  Κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες την επισκέπτονται για να θαυμάσουν τους υπέροχους γεωλογικούς σχηματισμούς, όπου υπάρχουν εκκλησίες, σπίτια και ασκηταριά λαξευμένα στον μαλακό ψαμμόλιθο που άφησαν πίσω τους ηφαιστειακές δραστηριότητες αιώνων. Σε αυτή την κατεύθυνση, το Υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας αναστηλώνει ναούς  ώστε να καλύψει τις ανάγκες της τουριστικής αγοράς.

 Έρχονται ως επισκέπτες λοιπόν  και οι απόγονοι των ξεριζωμένων Καππαδοκιτών. Από το 2000, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος επισκέπτεται κάθε χρόνο την Καππαδοκία, λειτουργώντας σε δύο από τους αμέτρητους εγκαταλειμμένους  ναούς που χρησιμοποιήθηκαν ως αποθήκες, στάβλοι, αίθουσες εκδηλώσεων.  Σε αυτά τα πρώτα ταξίδια υπήρχαν δύο απόπειρες τρομοκράτησης των επισκεπτών από ομάδες εθνικιστών ακροδεξιών.  Έπεσαν στο καινό. Αυτά τα πρώτα χρόνια η συμμετοχή στην προσκυνηματική επίσκεψη,  ήταν μεγάλη. Καππαδόκες από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό, ακολουθούσαν. Μέχρι και τσάρτερ ναύλωναν γι αυτό τον σκοπό.  Με τα χρόνια η συμμετοχή αραίωνε  έως ότου φτάσαμε στην φετινή  χρονιά όπου η συμμετοχή ήταν εξαιρετικά  μικρή.

   Οι προσεχείς εκλογές στην Τουρκία  και τα διμερή θέματα με κορυφαίο αυτό της κράτησης των δύο στρατιωτικών μας στις φυλακές της Αδριανούπολης, βάρυναν  εξαιρετικά το κλίμα της φετινής επίσκεψης.  Οι αρχές μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είχαν δώσει άδεια, ενώ η παρουσία του Πατριάρχη, της συνοδείας του και των ολίγων επισκεπτών, έπρεπε να είναι σύντομη και εξαιρετικά διακριτική.

 Έτσι λοιπόν σε συνθήκες δύσκολες,  με τις αρχές ψυχρές αλλά τους κατοίκους των χωριών της επίσκεψης φιλικούς, ο Πατριάρχης τέλεσε το Σάββατο 19 Μαίου, τον εσπερινό   στον βουβό και απογυμνωμένο από αγιογραφίες ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην  Σινασό. Την Κυριακή  20,  λειτούργησε στον ναό του Αγίου Δημητρίου στην Αραβησσό. Μια μεγάλη εκκλησία, απογυμνωμένη κι αυτή, από ότι θα θύμιζε χριστιανικό τόπο προσευχής. Μαζί του, ήσαν και ο νεοεκλεγείς επίσκοπος Αραβυσού  κ. Κασιανός και ο επίσκοπος Ερυθρών    κ.  Κύριλος.

 Η συγκίνηση του Πατριάρχη ήταν εμφανής. Όπως είναι και η ιδιαίτερη αγάπη του για την Καππαδοκία και τον  πολιτισμό που γέννησαν οι Καππαδόκες σε όλη τους την ιστορική διαδρομή σε αυτό το μακρινό  σημείο της Ανατολής. Για τους ολίγους προσκυνητές, ήταν έντονος ο νόστος για τον   τόπο των προγόνων, το βιός και τα μνημεία που άφησαν πίσω. Με οδηγό τη μνήμη που περνά από γενιά σε γενιά και διασώζει  τα έθιμα, τη μουσική, τους χορούς, τα ιδιωματικά λόγια και τα μοιρολόγια, αποχαιρέτησαν  την πατρίδα των προγόνων λέγοντας ένα από καρδιάς, «και του χρόνου».

  * Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Περιφέρειας Αττικής, συντονιστής της  Επιτροπής Κωνσταντινούπολης – Ίμβρου –  Τενέδου.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ στις 3/6/2018)