Η συμβολή της εκκλησιαστικής τέχνης…

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Με αφορμή την αποστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην ομιλία του για τις σχέσεις Εκκλησίας – κράτους, (πως «Η Εκκλησία είχε ουσιαστικό ρόλο στη γέννηση και διαμόρφωση της ταυτότητας του ελληνικού κράτους»), θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις όσον αφορά τη συμβολή της εκκλησιαστικής τέχνης στη διαμόρφωση της ταυτότητάς μας.

Κατ’ αρχήν, οι διεργασίες που έχουν να κάνουν με τη δημιουργία μιας εθνικής ταυτότητας, δεν αρχίζουν ούτε τελειώνουν σε απόλυτα ορισμένο χρονικά σημείο. Αποτελούν μέρος εξελίξεων αργών, πολύπλοκων και εξαρτώνται από ποικίλους παράγοντες. Βγαίνοντας το Έθνος των Ελλήνων χριστιανών (σύμφωνα με το πρώτο σύνταγμα) από την τετρακοσίων ετών σκλαβιά υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, άντλησε για τη διαμόρφωση της ταυτότητάς του, τα στοιχεία εκείνα που το διαφοροποιούσαν από την εξουσία, στην οποία ήταν υπόδουλο. Το πιο δυνατό από αυτά, ήταν αυτό της πίστης. Της θρησκείας. Ήταν και ένα από τα δυνατά στοιχεία που σήκωσαν το βάρος της αντίστασης στον κατακτητή καθ’ όλο το διάστημα της σκλαβιάς.

Ποιο ήταν το θρησκευτικό απόθεμα που συνετέλεσε στη διαμόρφωση της ταυτότητας του νέου ελληνικού κράτους; Να σημειώσουμε πως η θρησκεία και εν προκειμένω το δόγμα της Ορθοδοξίας δεν μορφοποιήθηκε και δεν ολοκληρώθηκε όσον αφορά τα λειτουργικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά του εν καινώ. Άντλησε και αυτή από τον ήδη υπάρχοντα πολιτισμικό πλούτο και εν προκειμένω τον πλούτο των αρχαίων Ελλήνων. Η εσωτερική αρχιτεκτονική του ορθόδοξου ναού, για παράδειγμα, αποτελεί αντίγραφο της σκηνογραφικής όψης του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, από το οποίο δανείστηκε εκτός των άλλων και παραστατικά στοιχεία όπως στις τελετές του Σταυρού, της Αποκαθήλωσης και της Ανάστασης.

Ο θαυμασμός προς τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό που έτρεφαν μεγάλοι πατέρες και ιεράρχες της Εκκλησίας κατά τη βυζαντινή περίοδο και μάλιστα μετά τον 4ο αιώνα, έστρεψε αποφασιστικά την Εκκλησία στο να αναζητήσει αισθητικά πρότυπα και λύσεις από την αρχαιότητα. Έπαιρνε όμως από ‘κεί ό,τι ακριβώς είχε ανάγκη. Η χριστιανική αντίληψη ότι πρέπει κανείς να επιζητεί μόνο τα απολύτως αναγκαία, αυτά μόνον που υπηρετούν την πίστη και την άσκηση των καθηκόντων που αυτή προβλέπει, οδήγησε σημαντικούς ιεράρχες, όπως τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, να θεωρεί «ματαιοπονία» και «κακοτεχνία», κάθε τέχνη που δεν υπηρετεί τη λατρευτική ζωή. Η ζωγραφική, έχει νόημα (και σκοπό), μόνο όταν υπηρετεί το θείον. Εδώ, λοιπόν, «αγιάζεται» η αγιογραφία. Ο μαθητής μάλιστα του Χρυσόστομου Ισίδωρος Πηλουσιώτης, φτάνει ακόμα πιο μακριά. Κατακρίνει την υπερβολική διακόσμηση των ναών και εγκαλεί επισκόπους για την επιλογή τους στη ναοδομία και τον καλλωπισμό της.

Η κουλτούρα της Εκκλησίας, επηρέασε το γένος μας λοιπόν και μέσα από τη ζωή του νέου ελληνικού κράτους. Η εκκλησιαστική τέχνη περνώντας πολλά στάδια εξέλιξης και ανάπτυξης, διαμόρφωσε την αισθητική των θρησκευομένων, αλλά και μη θρησκευομένων πολιτών. Στην αρχή αυθόρμητα και ως λαϊκή επιλογή. Μετέπειτα ως επίσημο κρατικό δόγμα με ό,τι συνεπάγεται αυτό και στη συνέχεια και με το υλικό που προσέφεραν λόγιοι δημιουργοί που επηρεάσθηκαν από την εκκλησιαστική τέχνη και την ενσωμάτωσαν στο έργο τους. Τρανό παράδειγμα ο ζωγράφος, αγιογράφος και συγγραφέας Φώτης Κόντογλου. Αφήνοντας πίσω του τις διάσημες σχολές της εποχής του, όπως του Παρισιού όπου έζησε ένα διάστημα ή του Μονάχου, στρέφει το βλέμμα του στη βυζαντινή ζωγραφική, μελετώντας τη στο Άγιον Όρος. Σπουδαίος αγιογράφος, μπόλιασε τις θρησκευτικές εικόνες με τη δύναμη της «εγκόσμιας ζωγραφικής». Όμως και στη μουσική και σε όλο το φάσμα των τεχνών η επήρεια της εκκλησιαστικής τέχνης στον σύγχρονο πολιτισμό μας, είναι ζωντανή και σημαντική.

Στον βαθμό που οι τέχνες συμβάλλουν στη δημιουργία της εθνικής ταυτότητας, η τέχνη που γεννήθηκε και διακονήθηκε μέσα στην Εκκλησία, αναντίρρητα έχει συμβάλει στη μορφοποίηση αυτής της ταυτότητας όσον μας αφορά ως έθνος και ως κρατική οντότητα. Αναμφισβήτητα συμβάλλουν σε αυτή τη διαδικασία και πολλοί άλλοι παράγοντες. Όμως η τέχνη και εν προκειμένω η εκκλησιαστική δεν μπορούσε, παρά να επηρεάσει βαθύτατα τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Υπάρχει στη ρίζα των δημιουργιών της σύγχρονης Ελλάδας και δίνει καρπούς άλλοτε ολοφάνερα αναγνώσιμους και άλλοτε επιμελώς κρυμμένους.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9327412/e-symbole-tes-ekklesiastikes-technes-   )

Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ: LuigiPirandello – «ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ, ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ», διαφορετικά κάντε ένα Google

Μια συμπαγής, μεγάλη σε διαστάσεις, μάζα όταν κινείται, καμπυλώνει το χωροχρόνο γύρω της, ώστε τα μικρότερης μάζας αντικείμενα να συμπαρασύρονται από αυτήν και να την ακολουθούν. Αυτό λέει ο Αϊνστάιν.
Ο Πιραντέλλο, όμως, διατύπωσε την ίδια θεωρία, που εφαρμόζεται στον κοινωνικό χωροχρόνο.
Γιατί υπάρχει και αυτός! Όταν ένας άνθρωπος με προσωπικότητα, με κύρος και αξία, κινείται, συμπαρασύρει και έλκει γύρω του άλλους ανθρώπους (ή ανθρωπάκια αν προτιμάτε) με προσωπικότητες λιγότερο αξιόλογες ή και ανύπαρκτες.
Είναι η περίπτωση της Κας ΦΡΟΛΑ (Μάνια Παπαδημητρίου)και του Κου ΠΟΝΤΖΑ (Νίκος Καραστέργιος) που με όλο το συγκινησιακό εκτόπισμα τους εισβάλλουν στην καθημερινότητα της οικογένειας Αγκάτσι και όλης της μικροκοινωνίας τους και φέρνουν τα πάνω κάτω.
Όλοι ψάχνουν να βρουν αν ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ για να καταλήξουν στο απογοητευτικό ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ.
ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ, ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ
(διαφορετικά κάντε ένα GOOGLE)
Ποιον από τους 9 πιραντελικούς ρόλους, που κυκλοφορούν πάνω στη σκηνή του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ και λυσσάνε να μάθουν τι συμβαίνει με την Κα Φρόλα και τηΜάνιαΠαπαδημητρίου που την ενσαρκώνει, μπορεί να ικανοποιήσει μια τέτοια συνθήκη;
Κανέναν.
Είναι όμως μια θαυμάσια ευκαιρία για τον Λαουντίζι και το Γιάννη Λασπιά να κάνει για χάρη μας ένα διασκεδαστικό πείραμα επί σκηνής, το οποίο, κανένας μέχρι τώρα δεν τόλμησε να διαψεύσει.
Ναι, η θεωρία της σχετικότητας συμβαίνει και στο κοινωνικό σύμπαν. Ο Αϊνστάιν και ο Πιραντέλο μπορούν κάλλιστα να συνυπάρξουν.
Όποιος δεν ικανοποιείται, ας κάνει ένα google.
To ETΣI ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ (διαφορετικά κάντε ένα GOOGLE) είναι ένα γκροτέσκο σκηνικό πείραμα που θα προκαλέσει πολύ γέλιο και παράλληλα, θα θέσει και ουσιαστικά ερωτήματα στους θεατές.
• Είμαστε αυτοί που νομίζουμε ότι είμαστε;
• Είμαστε αυτό που νομίζουν οι άλλοι ότι είμαστε;
• Είμαστε αυτό που λένε οι πράξεις μας ή οι προθέσεις μας;
• Τελικά, είμαστε αυτό που λέει η αστυνομική μας ταυτότητα ή ξεγελάμε τον εαυτό μας και την αστυνομία συνακόλουθα;
ToTΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ θα συνεργαστεί για δεύτερη φορά με τους Ιταλούς καλλιτέχνες του AIDAFONDAZZIONE στα σκηνικά αυτή τη φορά, ενώ το θέατρο KRYZK θα επιμεληθεί της κίνησης που είναι ιδιαιτέρα απαιτητική σ΄ αυτή την παράσταση.
Υπόθεση του έργου
Μια παρέα ανθρώπων αγωνιά να μάθει με κάθε τρόπο τι συμβαίνει πραγματικά στο σπίτι των νεοφερμένων γειτόνων τους. Οι πληροφορίες είναι αντικρουόμενες, οι πρωταγωνιστές της ιστορίας καταθέτουν ο καθένας τη δική του άποψη για τα γεγονότα και οι περίεργοι προσπαθούν απεγνωσμένα να δουν ποια θέση πρέπει να κρατήσουν.
Ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Λουίτζι Πιραντέλλο, που θέτει με πολύ έξυπνο τρόπο το ζήτημα της σχετικότητας της «αλήθειας». Παράλληλα με τη γνωστή καυστική του γλώσσα περιγράφει τη διάθεση για κουτσομπολιό μιας μικρής κοινωνίας ανθρώπων που η περιέργειά τους παίρνει κανιβαλικές διαστάσεις.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Σκηνοθεσία/ Απόδοση & Διασκευή κειμένου: Νίκος Καμτσής
Σκηνικά-Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Μουσική: Χρήστος Ξενάκης
Επιμέλεια Κίνησης: Ania Giniewska, Marek Kosciolek
Φωτισμοί: Αντώνης Εξαρχάκης
Β. Σκηνοθέτη: Ήρα Μπράμη
Παίζουν οι: Μάνια Παπαδημητρίου, Γιάννης Λασπιάς, Νίκος Καραστέργιος, Πασχάλης Μερμηγκάκης, Λαμπρινή Θάνου, Άντα Κουγιά, Δημήτρης Νικολόπουλος, Ασημένια Παπαδοπούλου, Βίκυ Αθανασίου
Φιλική συμμετοχή (σε βίντεο): Αντώνης Καφετζόπουλος, Πάνος Σκουρολιάκος
Επικοινωνία-PR: Le Canard qui Parle: 2108624392
Από Παρασκευή 23 Νοεμβρίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη
Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00
Κάθε Κυριακή στις 20.00
Κρατήσεις θέσεων: 2108656004, 2108679535
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 10 ευρώ
Τρίτη ηλικία/Συνταξιούχοι/Groups άνω των 10 ατόμων: 7 ευρώ
Άνεργοι/ Σπουδαστές/ Ατέλειες: 5 ευρώ
Ισχύει προσφορά προπώλησης μέσω viva.gr

Η διαμαρτυρία για τους μουσικούς του δρόμου εξελίχθηκε σε… γιορτή νίκης! (φωτογραφίες-βίντεο)

Η… βουβή διαμαρτυρία που είχε προγραμματιστεί από τους μουσικούς τελικά έγινε ιδιαίτερα… ηχηρή καθώς εκατοντάδες άτομα στη Θεσσαλονίκη ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα διαμαρτυρίας για την προσαγωγή από τις αστυνομικές αρχές μιας μουσικού του δρόμου που προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ: Τροπολογία του ΣΥΡΙΖΑ για την ποινική κατάργηση της «επαιτείας» για τους μουσικούς του δρόμου

Η κοπέλα που υπέστη αυτήν την «περιπέτεια» με τους αστυνομικούς ανέφερε στο dailythess.gr: «Μας ζητάνε να φύγουμε, λένε ότι αυτό που κάνουμε είναι ντροπή. Οι περαστικοί αντιδρούν με τον τρόπο τους, ρίχνοντας ποιήματα στιχάκια, τα οποία βγαίνουν από την ψυχή. Δεν είναι θέμα λύπησης» ενώ περιέγραψε την προσαγωγή της στο αστυνομικό τμήμα: «Ήρθε η αστυνομία και μου είπε να τους ακολουθήσω στο τμήμα. Αντέδρασα και είπα ότι δεν τίθεται θέμα επαιτείας, αλλά δεν ήθελαν να το καταλάβουν. Ωστόσο πήγα στο τμήμα και με άφησαν μετά από 45 λεπτά, έγινε διαμεσολάβηση από τον δικηγόρο του Συλλόγου Μουσικών Βόρειας Ελλαδας.

«Γιορτινές μέρες για τη Θεσσαλονίκη!»

«Σε λίγες ώρες από τα υπουργεία θα υπάρχει κατάργηση του νόμου περί επαιτείας. Πήραμε την νίκη! Γιορτινες μέρες για την Θεσσαλονίκη! Αυτό τελειώνει σήμερα εδώ, και φαίνεται το μέλλον από το μουσικό σχολείο Θεσσαλονίκης. Η διαμαρτυρία έγινε άηχη εξαρχής, αλλά σκοπός ήταν να δούμε την ανταπόκριση του κόσμου και για αυτό θα γίνει ηχηρή» δήλωσε ο τραγουδιστής Δημήτρης Ζερβουδάκης, ο οποίος ανέδειξε το θέμα.

«Προσφέρουμε χαρά και συναισθήματα»

«Εκεί που πρέπει να εστιάσουμε και να σκεφτούμε όλοι είναι ότι υπάρχουν παιδιά, ηλικίας 20 χρονών και μικρότερα, που παίζουν μουσικάρες και δεν μπορούν να εκφραστούν επειδή φοβούνται ότι θα γίνουν περιστατικά όπως αυτό. Δεν υπάρχει κανείς που μπορεί να τους στερήσει αυτό το δικαίωμα. Η μουσική είναι ο πιο εκφραστικός τρόπος συναισθημάτων, είναι έργο και πρέπει να ακούγεται παντού. Δεν προσβάλλουμε κανέναν, προσφέρουμε χαρά και συναισθήματα. Μένω έκπληκτος από την ανταπόκριση του κόσμου, αλλά όταν ο άνθρωπος φεύγει από τα καθημερινά προβλήματα του, βλέπει την γαλήνη, και η μουσική είναι γαλήνη, και βρίσκεται στον δρόμο απλόχερα» είπε ο Μίμης, μουσικός του δρόμου.

Εκπληκτική ήταν η ανταπόκριση των πολιτών που βρέθηκαν στην πλατεία Αριστοτέλους για να στηρίξουν τους μουσικούς του δρόμου. «Σκέψου να υπήρχε σε κάθε τετράγωνο της πόλης, ένας μουσικός που θέλει να εκφραστεί, η Θεσσαλονίκη θα ήταν ευτυχισμένη γεμάτη χρώματα και νότες» είπε ένας από τους συγκεντρωμένους.

«Προφανώς και θα στηρίξουμε και θα φωνάξουμε και θα νευριασουμε! Η μουσική είναι ο πολιτισμός μας, και σαν χώρα είναι το μόνο που μας έχει μείνει» είπε στο dailythess.gr ένας 20χρονος.

Στην πλατεία Αριστοτέλους βρέθηκε και ο Μάνου Τσάο!

Στο πλευρό των μουσικών που διαμαρτύρονταν στην πλατεία Αριστοτέλους για την προσαγωγή συναδέλφου τους για επαιτεία, βρέθηκε σήμερα ο διάσημος μουσικός Μανού Τσάο (Manu Chao), εκφράζοντας την συμπαράστασή του στον αγώνα τους.

«Και στη Βαρκελώνη έχουμε τα ίδια προβλήματα με τους μουσικούς που παίζουν στο δρόμο» είπε χαρακτηριστικά ο Manu Chao παίρνοντας τον λόγο στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Σε δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ διευκρίνισε μάλιστα ότι οι μουσικοί διώκονται στην Ισπανία με νόμο που ισχύει εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια ενώ πολλές φορές κατάσχονται τα μουσικά τους όργανα. «Για να τα πάρουν πίσω, πρέπει να πληρώσουν περίπου 200 ευρώ» είπε χαρακτηριστικά.

Τη διαμαρτυρία διοργάνωσε ο Σύλλογος Μουσικών Βόρειας Ελλάδας (ΣΜΒΕ) μετά την προσαγωγή του μέλους του, Μαίρης Στεφάνου, η οποία έπαιζε μουσική στην πλατεία.

«Με πλησίασε ομάδα αστυνομικών το απόγευμα της περασμένης Κυριακής και μου ζήτησαν να τους ακολουθήσω στο Αστυνομικό Τμήμα Λευκού Πύργου ισχυριζόμενοι ότι αυτό που κάνω είναι επαιτεία. Τελικά, με άφησαν μετά από περίπου μία ώρα αφού καταμετρήθηκαν και τα χρήματά μου- 7,5 ευρώ σύνολο» ανέφερε η κ. Στεφάνου τονίζοντας ότι γενικότερα «η τέχνη στο δρόμο δεν είναι επαιτεία και τα χρήματα που συγκεντρώνουν οι καλλιτέχνες είναι δωρεές».

Από την πλευρά του, ο τραγουδιστής Δημήτρης Ζερβουδάκης, από τον Σύλλογο Μουσικών Βόρειας Ελλάδας, δήλωσε ότι «είμαστε κοντά στο να απαλειφθεί η Μεταξική διάταξη που μας τυραννά (για την επαιτεία)», προτείνοντας παράλληλα «να γίνει μια συζήτηση για το ποια είναι η αιτία που προκαλεί την επαιτεία και όχι να ασκούνται διώξεις και κυνηγητά καθημερινά».

«Θα συνεχίσουμε μέχρι να γκρεμισθεί εντελώς αυτός ο νόμος, δεν πρόκειται να σταματήσουμε, δεν θα επιτρέψουμε άλλη προσαγωγή και σύλληψη και καλούμε όλους τους μουσικούς τις επόμενες μέρες που είναι γιορτινές για τη Θεσσαλονίκη, να είναι στο δρόμο. ‘Ολοι στον δρόμο, να παίζουν, να ασκούν την τέχνη τους, στο πλαίσιο βέβαια του ποινικού κώδικα» σημείωσε και πρόσθεσε ότι κατατέθηκε στη βουλή από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Παρασκευόπουλο και η σχετική τροπολογία, προκειμένου να αλλάξει ο νόμος για την επαιτεία.

(ΠΗΓΗ : https://left.gr/news/i-diamartyria-gia-toys-moysikoys-toy-dromoy-exelihthike-se-giorti-nikis-fotografies-vinteo?fbclid=IwAR12Ck__orMd-Ct_9ubKyTMCWhnjUj2aPuRo2ITymDc9GgJhuS7HcK-jzZg  )

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ   

Αποχαιρετούμε τον σκηνοθέτη, συγγραφέα και δάσκαλο Γιώργο Μιχαηλίδη που πλούτισε το νεοελληνικό θέατρο με την ορμή, την ευαισθησία και την  αγωνιστικότητα της δουλειάς του. Πρωτοπόρος του αποκεντρωμένου θεάτρου, του θεάτρου που συναντά το κοινό στις υποβαθμισμένες συνοικίες της πόλης, δημιούργησε με άλλους άξιους συνεργάτες του προδικτατορικά  το «Θέατρο Νέας Ιωνίας». Αργότερα με τη δημιουργία του «Ανοιχτού Θεάτρου» κατάθεσε μια σημαντική θεατρική πρόταση κάνοντας το θέατρο του σημείο αναφοράς για τα θεατρικά πράγματα του τόπου μας.

Με τα μυθιστορήματα του, αποκάλυψε άλλη μία ευαίσθητη και εξαιρετικά μαστόρικη  πτυχή του ταλέντου του. Εδώ, η μικρασιάτικη καταγωγή του πρωταγωνιστεί. Λάμπρυνε με τις σκηνοθεσίες του τις κρατικές σκηνές μας και ακόμα την ελληνική τηλεόραση.

Φεύγει έχοντας κερδίσει την αγάπη και τον θαυμασμό του κοινού, της συντεχνίας του θεάτρου αλλά και σύμπαντος του πνευματικού κόσμου.

Καλό του ταξίδι.

Για την ΕΠΕΚΕ Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

Πάνος Σκουρολιάκος

Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ

Τι κάνουμε με τον πολιτισμό;

 Του Πάνου Σκουρολιάκου *

 

Η διαχείριση του πολιτιστικού προϊόντος είναι το ίδιο σημαντική με την παραγωγή αυτού του προϊόντος. Το πώς φτάνουν οι νέες δημιουργίες αλλά και το πολιτιστικό απόθεμα μιας χώρας στο κοινό, γηγενείς και επισκέπτες, είναι κάτι το οποίο απαιτεί επιστημοσύνη, έμπνευση και σκληρή δουλειά.

Οι καθ’ ύλην αρμόδιοι κρατικοί και κυβερνητικοί παράγοντες έχουν ταυτόχρονα να επιλύσουν θέματα στρεβλώσεων, κακών χειρισμών της καθημερινότητας ή του παρελθόντος, να επιλύσουν προβλήματα που έχουν να κάνουν με τον ανθρώπινο παράγοντα, έως ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια των έργων τέχνης, την καλλιτεχνική παιδεία και τις καινοτόμες ιδέες που πρέπει να υλοποιούνται σε εποχές που οι νέες ιδέες και οι τεχνολογίες παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην καθημερινή ζωή και την εξέλιξη των πάντων.

Δυστυχώς η μεγάλη πλειονότητα των καλλιτεχνών – δημιουργών αντιμετωπίζονται από τις κυβερνήσεις ωσάν αλλόκοτα πλάσματα που μπορούν να τραφούν από το χειροκρότημα και έναν καλό λόγο. Για τα προς το ζην θα πρέπει να κάνουν μια άλλη δουλειά, «κανονική», ιδιαιτέρως οι νέοι και πρωτοεμφανιζόμενοι.

Παρατηρούμε πως οι δυσμενείς εργασιακές και άλλες κοινωνικές ρυθμίσεις δοκιμάζονται πρωτίστως στους χώρους εργασίας των καλλιτεχνών. Το αναιμικό και σε πολλές περιπτώσεις ανύπαρκτο συνδικαλιστικό κίνημα καταρρέει σαν χάρτινος πύργος στην πρώτη εργοδοτική επίθεση.

Υπάρχει μια υπερπληθώρα ηθοποιών που έρχονται ως επαγγελματίες από ποικίλες αφετηρίες. Διεκδικούν «μια θέση στον ήλιο», πρόσωπα που πέρασαν από σημαντικές σχολές, κακές σχολές, «ελεύθερα θεατρικά εργαστήρια», από τον χώρο του μόντελινγκ ή ακόμα μη έχοντας καμία προπαρασκευή για τη σκηνή ή την κάμερα.

Όλο αυτό το σύνολο είναι πανεύκολο θύμα. Έτσι χωρίς αντίσταση καταργούνται τα εργασιακά δικαιώματα. Πολύ περισσότερο όταν η απορρύθμιση της εργασίας είναι και κυβερνητική πολιτική, όπως συνέβη το 2013 με τη συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, όταν καταργήθηκαν οι συμβάσεις των ηθοποιών σε αγαστή συνεργασία με την εργοδοτική ΠΕΕΘ.

Η παρούσα κυβέρνηση αποκατέστησε τις συμβάσεις στα κρατικά θέατρα και προχωρά και για την επαναφορά των συμβάσεων στο ελεύθερο – ιδιωτικό θέατρο. Σε άλλες περιοχές δημιουργών, όπως οι εικαστικοί για παράδειγμα, η σύνταξη είναι ένα όνειρο που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί ποτέ.

Ο πολιτισμός μπορεί να είναι ένα μέσο παραγωγής πλούτου. Απαιτεί όμως και γενναίες επενδύσεις και πρόνοια για το ανθρώπινο – δημιουργικό στοιχείο. Πολλά είναι τα θέματα που έχει να αντιμετωπίσει η ηγεσία του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργείου όσον αφορά τα θέματα του πολιτισμού. Μικρές και μεγάλες εκκρεμότητες και αδικίες του παρελθόντος. Σημαντικά θέματα καθημερινής διαχείρισης και λειτουργίας των δομών του χώρου. Μουσεία, εποπτευόμενοι φορείς, αρχαιολογικό έργο, το βιβλίο, ο κινηματογράφος, ορχήστρες, θέατρα κ.λπ.

Ταυτόχρονα θα πρέπει η πολιτική ηγεσία, πέρα από τη λειτουργική εξέλιξη όλου αυτού του πεδίου, να προτείνει τη δημιουργία νέων θεσμών, να καταθέσει νέες προτάσεις και να τις υλοποιήσει επιτυχώς ακολουθώντας τις τρέχουσες τεχνολογικές και άλλες εξελίξεις που μπορούν να είναι εξαιρετικά χρήσιμες για την παραγωγή και διαχείριση του πολιτισμού.

Απαραίτητη είναι η ξεχωριστή πρόνοια για τα παιδιά και τους νέους. Και ακόμα η σύνδεση του πολιτισμού με τον αθλητισμό μέσω των ενδεδειγμένων προς τούτο δράσεων.

Αν πάει κάτι μπροστά όλο αυτό το σύστημα, είναι οι θεσμοί που οργανώθηκαν στο παρελθόν και που στην εποχή τους ήσαν καινοτόμοι και παραγωγικοί. Πολιτικές ηγεσίες έχουν συνδέσει το όνομά τους με κάποιους από αυτούς. Όπως η Μελίνα Μερκούρη με τα ΔΗΠΕΘΕ.

Ωστόσο, αν κάποιοι θεσμοί έχουν κλείσει τον κύκλο τους, αν στις σημερινές συνθήκες (καλλιτεχνικές, διοικητικές, οικονομικές κ.λπ.) δεν μπορούν να λειτουργήσουν, οι πολίτες περιμένουν από τις πολιτικές ηγεσίες τις νέες προτάσεις. Τους νέους θεσμούς. Το εισιτήριο για την αυριανή, καλύτερη -ευελπιστούμε- ημέρα.

Το διάστημα που διανύουμε έως τον Σεπτέμβριο του 2019 είναι σύντομο. Πολλά έχουν να γίνουν και όλοι εργαζόμαστε ώστε να είναι σημαντικά, χρήσιμα και επ’ ωφελεία της κοινωνίας, που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί από την εποχή των Μνημονίων, την οποία οριστικά έχουμε αφήσει πίσω.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9184740/ti-kanoume-me-ton-politismo-   )

Χρόνος εργασίας και ελεύθερος χρόνος

Ο ελεύθερος χρόνος για την παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης, η ενασχόληση με διάφορα σπορ ή η επίσκεψη σε κάποιο μουσείο εξασφαλίζει στον εργαζόμενο πληρότητα, ικανοποίηση, σωματική και ψυχική ακμαιότητα για να επιστρέψει στην εργασία του με καλή διάθεση και νέες δυνάμεις

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Σε εποχές περασμένες συζητούσαμε για τον ελεύθερο χρόνο πέραν του χρόνου εργασίας, τον οποίο συνδέαμε με τον πολιτισμό. Με την κρίση που φορτωθήκαμε ως κράτος και κοινωνία, όλη αυτή η συζήτηση αποτελεί μια ανάμνηση που δεν ακουμπά την πραγματικότητα την οποία βιώνουμε.

Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα και με την Οκτωβριανή Επανάσταση μπήκαν τα θεμέλια της συζήτησης για την ανάγκη ύπαρξης δημιουργικού χρόνου των εργατών, πέρα από τον χρόνο της εργασίας. Ένας χρόνος που έπρεπε να καταναλώνεται δημιουργικά, φέρνοντας τους εργάτες σε επαφή με διάφορες μορφές τέχνης, σε πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες και δράσεις μόρφωσης και επιμόρφωσης. Μοντέλα της πιο πάνω κατεύθυνσης μπήκαν ως διεκδικήσεις των προοδευτικών και αριστερών εργαζομένων απέναντι στην αστική εξουσία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επιτυγχάνοντας πολλές κατακτήσεις. Αλίμονο όμως. Εν μέσω εκατομμυρίων ανέργων σε παγκόσμια κλίμακα, κανείς δεν μιλά πια για τον ελεύθερο χρόνο όπως μιλάγαμε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, κυρίως στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, αλλά και σε πολλές της αμερικανικής ηπείρου.

Στη σύγχρονη εποχή ο κύριος όγκος της εργασίας δεν προσδιορίζεται πια ως μία φυσική αναγκαιότητα, όπως είναι του αγρότη, του μικροεπαγγελματία, του εμπόρου κ.ο.κ. Δεν προκύπτει μέσα από κάποια θρησκευτική υποχρέωση ούτε ως κοινωνική συμμετοχή στην επιβίωση και πρόοδο της κοινότητας όπου εντάσσεται κάποιος. Τώρα η εργασία έχει συγκεκριμένο χώρο και χρόνο και προσδιορίζεται ως αναγκαία μορφή επιβίωσης, μιας και μεγάλα τμήματα του πληθυσμού δεν έχουν άλλα όπλα από τα χέρια τους ή τις γνώσεις και δεξιότητές τους. Η εργασία λοιπόν, ασχέτως της αγάπης του ανθρώπου γι’ αυτήν ως μέσο προόδου και καλυτέρευσης των συνθηκών διαβίωσης, είναι ένα συγκεκριμένο μέγεθος που καλύπτει μεγάλο μέρος της ζωής του ανθρώπου. Αναζητά λοιπόν ο εργαζόμενος και έναν άλλον χρόνο, έναν χρόνο ελευθερίας, όπου απαλλαγμένος από εργασιακές υποχρεώσεις θα μπορεί να απολαμβάνει κάποιες ώρες ξεκούρασης και δραστηριοτήτων πνευματικών ή άλλων, που τον ευχαριστούν και τον προάγουν. Ατομικά και κοινωνικά.

Ο ελεύθερος χρόνος για την παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης, η ενασχόληση με διάφορα σπορ ή η επίσκεψη σε κάποιο μουσείο εξασφαλίζει στον εργαζόμενο πληρότητα, ικανοποίηση, σωματική και ψυχική ακμαιότητα για να επιστρέψει στην εργασία του με καλή διάθεση και νέες δυνάμεις. Εδώ λοιπόν γίνεται ένας πόλεμος για την υποχώρηση του εργασιακού χρόνου προς όφελος του ελεύθερου. Αλλά και για την αύξηση της αμοιβής, ώστε να μπορεί ο εργαζόμενος να αξιοποιεί και να απολαμβάνει τον ελεύθερο χρόνο του. Αλήθεια είναι πως ο ελεύθερος χρόνος χωρίς οικονομική επάρκεια μπορεί να οδηγήσει σε δυσμενείς καταστάσεις. Παραβατικές συμπεριφορές για τους νέους, ανία, μοναξιά και θλίψη για τους μεγαλύτερους.

Οι κοινωνίες και οι κυβερνήσεις θα πρέπει λοιπόν να εξασφαλίζουν προσιτούς οικονομικά πολιτιστικούς, αθλητικούς και άλλους προορισμούς (ταξίδια, επιμόρφωση, χώρους κοινωνικοποίησης κ.λπ.) για τον ελεύθερο χρόνο των εργαζομένων, των νέων, της τρίτης ηλικίας, των ατόμων με ειδικές ανάγκες κ.ο.κ. Στα χρόνια της κρίσης η ίδια η κοινωνία βρήκε λύσεις και διεξόδους. Καλλιτέχνες και πολιτιστικοί οργανισμοί, κρατικά θέατρα αλλά και ιδιωτικά καθιέρωσαν φθηνό εισιτήριο για άνεργους και ηλικιωμένους. Το ίδιο και η Λυρική Σκηνή και πολλά άλλα ιδρύματα. Συναυλίες και εκθέσεις διοργανώθηκαν για την ενίσχυση κοινωνικών παντοπωλείων, ιατρείων κ.λπ.

Τώρα πια, που έχουμε μπροστά μας έναν δρόμο πιο βατό, τώρα που το εργασιακό τοπίο επανέρχεται σε κάποια κανονικότητα με την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την όχι ακόμα ικανοποιητική, αλλά πάντως σταθερή μείωση της ανεργίας και μια σειρά από άλλες ελπιδοφόρες διευθετήσεις, πρέπει να τολμήσουμε. Να κρατήσουμε τις καλύτερες πρακτικές αλληλεγγύης από τα χρόνια των Μνημονίων και με όλους τους κοινωνικούς εταίρους να οργανώσουμε ένα εργασιακό τοπίο όπου οι εργαζόμενοι θα έχουν εργασία, θα γίνονται σεβαστά τα δικαιώματά τους και όπου θα υπάρχει και ο ελεύθερος χρόνος τους, που θα μπορεί να γεμίζει με δράσεις ποιοτικές και οικονομικά προσιτές στο μεγάλο μέρος των πολιτών. Γι’ αυτό θα πρέπει να υπάρχει συνέργεια ανάμεσα στους εργαζόμενους, τους εργοδότες, την κυβέρνηση και ακόμα την Τοπική Αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου βαθμού.

Η μείωση της ανεργίας, ο χρόνος εργασίας και ο ελεύθερος χρόνος μπορούν να συνυπάρξουν για το καλό της κοινωνίας και της πατρίδας.

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(πηγη : http://www.avgi.gr/article/10812/9148350/chronos-ergasias-kai-eleutheros-chronos#   )

 

Μίμοι σιωπηλοί ( Εφημ.ΑΥΓΗ 1 Σεπτ. 2018 )

WESTWOOD, CA -JULY 31: Mime Marcel Marceau performs at the Geffen Playhouse July 31, 2002 in Westwood, California (Photo by Michel Boutefeu/Getty Images)

Κλάδος της υποκριτικής και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περιοχή του Θεάτρου, είναι η «Μιμική» και το θέατρο των Μίμων. «Σιωπηλό Θέατρο» θα το λέγαμε, ή «βουβό θέατρο». Στις μέρες…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 Κλάδος της υποκριτικής και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περιοχή του Θεάτρου, είναι η «Μιμική» και το θέατρο των Μίμων. «Σιωπηλό Θέατρο» θα το λέγαμε, ή «βουβό θέατρο». Στις μέρες μας διακονείται με επιτυχία από σπουδαίους δημιουργούς του είδους, πάνω στην κατεύθυνση που χάραξε κατά τη σύγχρονη εποχή, ο Γάλλος Μαρσέλ Μαρσώ. Επηρεασμένος από τον Τσάρλυ Τσάπλιν, παρουσιάζει το 1946 το πρώτο του μιμόδραμα, ακολουθώντας τα ίχνη του «χαμινιού» και δημιουργώντας ένα δικό του πρόσωπο, τον κλόουν Μπιπ. Με την ίδρυση της δικής του σχολής, τη δεκαετία του ’70, εκπαίδευσε πολλούς ταλαντούχους μίμους, που εξέλιξαν το είδος του θεάτρου αυτού. Μας δίνουν παραστάσεις εξαιρετικής γοητείας, θεατρικά δρώμενα που απελευθερώνουν τη φαντασία και μιλούν βαθειά στην ψυχή του θεατή. Την ίδια εποχή, δρουν και άλλοι σπουδαίοι δάσκαλοι της μιμικής, όπως ο Ζακ Λεκόκ, που είχε ως επίκεντρο της παιδαγωγικής του μεθόδου τη μάσκα. Η Γαλλία λοιπόν, αυτά τα χρόνια έγινε το κέντρο της αναβίωσης και εξέλιξης μιας τέχνης πανάρχαιας.

Η αρχή, έγινε στην Αρχαία Ελλάδα. Η μιμώ, ήταν ο πίθηκος. Οι καλλιτέχνες μίμοι (που λειτουργούσαν σαν πίθηκοι δηλαδή), πρόσφεραν ένα θέαμα κατώτερο, που περιείχε σύντομες θεατρικές σκηνές της καθημερινής ζωής όπου στηλιτεύονταν τα κακά και ανάποδα του κοινού βίου. Αργότερα, κατά την Ελληνιστική εποχή, ο μίμος ταυτίσθηκε με τους πλάνητες γελωτοποιούς και θαυματοποιούς. Κάνοντας το πέρασμα της από το Βυζάντιο, πάλι ως θεατρικό είδος για τον όχλο η τέχνη του μίμου, δίνει στοιχεία της στην κατοπινή Κομέντια Ντελ Άρτε, για να σκαρφαλώσει στο τέλος του 19ου αιώνα και να εμφανισθεί πάλι, μέσω των «βωβών ταινιών». Κορυφαίος του είδους, ο Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης Μπάστερ Κήτον, που με την αγέλαστη έκφραση του και ταυτόχρονα με το εύκαμπτο σώμα του, κέρδισε την αγάπη του κοινού και καταγράφηκε ως ένας από τους επτά κορυφαίους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Στη σημερινή εποχή, ένας από τους πιο σημαντικούς μίμους, θεωρείται ο Αργεντινός Pablo Zibes. Παρακολούθησε την σχολή Θεάτρου και στη συνέχεια αφιερώθηκε στην παντομίμα. Ταξιδεύοντας στον κόσμο και περνώντας από την Ευρώπη, έγινε «καλλιτέχνης του δρόμου», εμφανιζόμενος παράλληλα σε φεστιβάλ, τηλεοπτικές εκπομπές και άλλες διοργανώσεις.

Στη χώρα μας, όπου δημιουργούν αρκετοί μαθητές του Μαρσώ αλλά και του Λεκόκ, η μιμική αναπτύσσεται αργά, αλλά σταθερά, κερδίζοντας φανατικούς θαυμαστές. Διδάσκεται στις σχολές θεάτρου, χρησιμοποιείται σε ομάδες που έχουν ανάγκη να εκφρασθούν και να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους, την συναντούμε σε παραστάσεις – μιμοδράματα, και ακόμα η μιμική έρχεται αρωγός του «συμβατικού» θεάτρου, όταν το έργο, ή η σκηνοθεσία τη χρειάζεται.

Η τέχνη του μίμου είναι μια τέχνη επίπονη. Απαιτεί δυνατή εσωτερική αυτογνωσία, γερά νεύρα, φαντασία, τόλμη στο να εκφράζεται κανείς και πάνω από όλα, ισχυρό θεατρικό ένστικτο. Να «βλέπει» δηλαδή ο μίμος με τα μάτια του θεατρίνου, αυτά που θα δει με τα δικά του μάτια ο θεατής.

Ακολουθώντας κάποιος τον δρόμο του μίμου, ξέρει πως πρέπει να προετοιμάζεται μόνος του δουλεύοντας σκληρά , πως δεν θα του ανοίξουν τις πόρτες το σταρ σύστεμ και τα λαμπερά θέατρα, δεν θα γίνει πλούσιος όπως ένας ηθοποιός που παίζει σε μία επιτυχημένη σαπουνόπερα. Θα έχει όμως κατακτήσει την εσωτερική του ισορροπία και αν είναι καλός, θα έχει κατακτήσει και την ιδιαίτερη αγάπη του κοινού.

 

*Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10971/9133766/mimoi-siopeloi   )