Ο Πάνος Σκουρολιάκος στον ΑΝΤ1

O Πάνος Σκουρολιάκος  εκ νέου υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στην Ανατολική Αττική, στην εκπομπή ANT1 NEWS με την Μ.Σαράφογλου στον ΑΝΤ1 , συζητώντας πολιτικά εν όψει των βουλευτικών εκλογών στις 7 Ιουλίου 2019. Μαζί του η υποψήφια Βουλευτής στης ΝΔ στην Α Αθήνας , Σοφία Νικολάου.

 

Ο Πάνος Σκουρολιάκος στον Alpha για τις βουλευτικές εκλογές 2019

Σε συζήτηση στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha παρευρέθη ο Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Περιφέρειας Αττικής Πάνος Σκουρολιάκος και εκ νέου υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στην Ανατολική Αττική με θέμα τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου 2019 . Συγκαλεσμένος της Μαρίας Νικόλτσιου ήταν και ο  Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης , υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ στο νότιο τομέα της Αθήνας.

 

8η ΙΟΥΛΙΟΥ:  ΤΙ ΜΑΣ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟ  8ΩΡΟ;…

Το αίτημα για 8ωρη εργασία, διατυπώθηκε εδώ και διακόσια σχεδόν χρόνια, το 1829 στην Αμερική.

Στην Ελλάδα, το 1879 γίνεται γι αυτόν το λόγο, στη Σύρο η πρώτη απεργία.

Το 1909 καθιερώνεται η αργία της Κυριακής.

Το 1920 επικυρώνεται η Διεθνής Σύμβαση Εργασίας για  το 8ωρο.

Σήμερα η ομάδα Draugiem  θεωρεί το 8ωρο « ξεπερασμένη και αναποτελεσματική προσέγγιση της εργασίας» και από κοντά ακούγονται απόψεις περί επταήμερης δουλειάς,  ξεπερασμένου 8ωρου και άλλα ωραία που μας πάνε 100 και 200 χρόνια πίσω.

Αλήθεια, πως θα ξημερώσει η 8η Ιουλίου του 2019 για  τους εργαζόμενους;

 

Κινηματογραφικά στούντιο: «Η Ωραία Ελλάς»

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ*

Στην εποχή μας, σπουδαίος μοχλός ανάπτυξης είναι η βιομηχανία του κινηματογράφου και ο χώρος των οπτικοακουστικών τεχνών. Για να λειτουργήσει ως τέτοιος όμως απαιτούνται κάποιες προϋποθέσεις. Παρατηρώντας τις επιλογές της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή άνθησε στην Καλιφόρνια, σε μια περιοχή με εξαιρετικά ενδιαφέροντα φωτισμό για τα εξωτερικά γυρίσματα και, βεβαίως, με το ανάλογο οικονομικό περιβάλλον όσον αφορά στο ύψος των επενδύσεων και τη φορολογία. Απαιτείται, δηλαδή, εκείνο το νομοθετικό πλαίσιο που θα κάνει ελκυστική την επένδυση σε έναν τόπο. Επίσης, σπουδαίο ρόλο παίζει και το κινηματογραφικά ενδιαφέρον φυσικό τοπίο.

Η χώρα μας διέθετε πάντα σε υψηλό ποιοτικά επίπεδο τις δύο από τις τρεις προϋποθέσεις: το απαράμιλλο φυσικό φως και το τοπίο της, που είναι πραγματικά ένα απέραντο φυσικό ντεκόρ με διαφορετικές μεταξύ τους σκηνικές εικόνες. Δεν είναι λίγες οι ταινίες που γυρίστηκαν εδώ κατά το παρελθόν, επιστρέφοντας στη χώρα έσοδα από τουρισμό και συνάλλαγμα. Λόγω όμως της απουσίας ενός φιλοαναπτυξιακού οικονομικού πλαισίου, οι κινηματογραφικοί παραγωγοί επέλεγαν τα τελευταία χρόνια άλλες χώρες για τα γυρίσματα των ταινιών τους. Τουρκία, Μαρόκο, Μάλτα, Αλβανία, Ισπανία ή Μαυροβούνιο ήταν οι επόμενες επιλογές τους. Ετσι χάναμε, όχι μόνο το συνάλλαγμα από τον τουρισμό, που θέλει να βρεθεί στα υπέροχα ελληνικά τοπία, που γνωρίζει μέσω της κινηματογραφικής οθόνης, αλλά και τα έσοδα που έμεναν κατά την περίοδο των γυρισμάτων στη χώρα. Επίσης, να σημειώσουμε και την αύξηση της απασχόλησης για χιλιάδες Ελληνες εργαζόμενους στον κινηματογράφο και τα οπτικοακουστικά γενικότερα.

Το θέμα του ελκυστικού οικονομικού πλαισίου δεν ήταν κάτι άγνωστο στην πολιτική ηγεσία της χώρας. Μιλώντας με υπουργό Πολιτισμού το 2009, εκείνος με διαβεβαίωνε ότι το παλιό αυτό αίτημα των ανθρώπων του κινηματογράφου θα ικανοποιούνταν άμεσα. Υποστήριζε ότι μια νομοθετική ρύθμιση για το επίμαχο θέμα θα ερχόταν το αμέσως επόμενο διάστημα. Επρεπε όμως και αυτό η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να το υλοποιήσει το 2017, μέσω του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, με τον Νίκο Παππά στην πολιτική – δημιουργική ευθύνη αλλά και με τον Λευτέρη Κρέτσο.

Τακτοποιώντας το θέμα του cash rebate -την υιοθέτηση του επενδυτικού κινήτρου- πριν ακόμα κλείσει χρόνος, υποβλήθηκαν πολλές αιτήσεις, ενώ είχε ήδη πληρωθεί και το πρώτο rebate από το Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας – η επιστροφή ενός ποσού στους παραγωγούς. Μέχρι τον Απρίλιο του 2019 υπήρχαν 38 προτάσεις: 18 για εγχώριες και 20 για διεθνείς παραγωγές από Γαλλία, Βρετανία, ΗΠΑ, Νότια Κορέα, Γερμανία. Η συνολική επένδυση αυτών των 38 παραγωγών είναι 32,3 εκατ. ευρώ. Τα χρήματα που θα επιστραφούν βάσει του νόμου 4487 του 2017 είναι 9,9 εκατ. ευρώ. Τα υπόλοιπα μένουν στη χώρα και ταυτόχρονα δημιουργούνται 11.500 θέσεις απασχόλησης. Οι Ελληνες τεχνικοί κινηματογράφου, που καταδικάστηκαν στην ανεργία με την κρίση και τη σχεδόν εξαφάνιση των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών, επιτέλους παίρνουν βαθιά εργασιακή ανάσα!

Ανάμεσα στις ταινίες που γυρίζονται στη χώρα μας μετά την ψήφιση του επίμαχου νόμου συναντάμε τη γαλλική παραγωγή «Adults in the room» του Κώστα Γαβρά, το «Born to be murdered» του Φερντινάντο Τσίτο Φιλομαρίνο με γυρίσματα σε Μετέωρα και Ζαγόρια, την ευρωπαϊκή παραγωγή «Για να δει τη θάλασσα» της Αγγελικής Αντωνίου και πολλές άλλες.

Διεκδικώντας, λοιπόν, η Ελλάδα με τα φυσικά και θεσμικά πλέον συγκριτικά πλεονεκτήματά της όσα δικαιούται, μετατρέπεται όσον αφορά στον κόσμο του σινεμά σε ένα απέραντο κινηματογραφικό στούντιο με πολλαπλά οφέλη. Για τους σπουδαίους κινηματογραφιστές μας, για τον τουρισμό και την ανάπτυξη, για το κύρος και την ελκυστική εικόνα της πατρίδας μας διεθνώς.

* Βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ, Γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής

Δημοσιεύτηκε στα «Ιδεογράμματα» της Νέας Σελίδας την Κυριακή 2/06/2019

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/ideogrammata/kinimatografika-stoyntio-i-oraia-ellas/  )

Ο Πολιτισµός: Η έµπνευση και το όνειρο της επόµενης µέρας (εφημ. ΕΘΝΟΣ 2.6.2019)

Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος *

Ο υπέροχος κόσμος του πολιτισµού, ως εξαιρετικά πολυδιάστατος, απαιτεί και µια αντίστοιχα πολυδιάστατη πολιτική εκ µέρους των κυβερνήσεων. Ως ένας χώρος όπου η έµπνευση και το όνειρο των δηµιουργών συναντούν τη σκληρή δουλειά ώστε η έµπνευση να φθάνει στην παραγωγή. Χειάζεται όµως και την απαραίτητη στήριξη, το ανάλογο νοµοθετικό πλαίσιο και τη φροντίδα της πολιτείας.

Εκεί που µια ιδιωτική εταιρεία, η ΑΕΠΙ, λειτουργούσε µε δύναµη και εξουσίες που δεν είχε το ίδιο το κράτος, στερώντας οικονοµικούς πόρους που εδικαιούντο οι Ελληνες δηµιουργοί. Να βάλει ένα τέλος στο σκάνδαλο της λειτουργίας του αλήστου µνήµης Ταµείου Αλληλοβοήθειας Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισµού. Μια ένωση που, χωρίς καταστατικό, εκλογές και νοµιµοποίηση διαχειριζόταν εκατοµµύρια ευρώ από τα έσοδα του Ταµείου Αρχαιολογικών Πόρων. Να αποκαταστήσει επιτέλους θετικό αναπτυξιακό σχέδιο όσον αφορά την κινηµατογραφική βιοµηχανία και τα οπτικοακουστικά, µε το περίφηµο cash rebate.

Αυτή τη στιγµή 38 µεγάλες παραγωγές (18 ελληνικές και 20 ξένες) γυρίζονται στην Ελλάδα, φέρνοντας συνάλλαγµα, διαφηµίζοντας τη χώρα και εξασφαλίζοντας 11,5 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ας περάσουµε όµως στο αύριο. Στο τι οραµατίζεται η Αριστερά µε τον ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισµό, µετά τις επόµενες γενικές εκλογές. Απαιτείται η ενεργοποίηση νέων τρόπων συνεργασιών εντός του υπουργείου, ώστε να αξιοποιηθεί κατάλληλα ένα σπουδαίο δυναµικό εργαζοµένων. Η εξαίρεση του νόµου 4389/ 2016 φροντίζει ώστε, το συντοµότερο, το υπουργείο Οικονοµικών να θέσει στη διάθεση του υπουργείου Πολιτισµού πλήρη κατάλογο των ακινήτων που εξαιρούνται από την «περιουσία» ως ανήκοντα σε αρχαιολογικούς χώρους. Θα τελειώσει έτσι ο κύκλος αµφιβολίας και δεν θα ακούγονται οι γνωστές χοντράδες «θα πουλήσουν την Ακρόπολη»!

Θα δηµιουργηθεί «Παρατηρητήριο Εθνικού Πολιτισµικού Κεφαλαίου», όπου θα προτείνονται πολιτισµικές πολιτικές που κινούνται σε νέα τροχιά αειφόρου ανάπτυξης και συµβάλλοντας στην ενίσχυση της οικονοµίας. Ποτέ το ελληνικό κράτος δεν είχε ένα συνεκτικό σχέδιο για τον πολιτισµό στην Περιφέρεια. Αποσπασµατικές δράσεις όπως η δηµιουργία των ∆ΗΠΕΘΕ ή των θεµατικών πολιτιστικά πόλεων, λειτουργούσαν αυτόνοµα, χωρίς άλλες δραστηριότητες και συνέργειες, έως ότου ατόνησαν τελείως. Ανασύνταξη λοιπόν της περιφερειακής πολιτικής του σύγχρονου πολιτισµού.

*Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, γραµµατέας Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων

(ΠΗΓΗ : https://www.ethnos.gr/apopseis/42420_politismos-i-empneysi-kai-oneiro-tis-epomenis-meras  )

Η 8η ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ

Το ακατόρθωτο της ζωής και του δημόσιου βίου, ελκύει τους κωμωδιογράφους.

Στην Αρχαία Αθήνα, η περίπτωση να ψηφίζουν οι γυναίκες και να αποφασίζουν για τις τύχες της πόλης ήταν εξωφρενικό. Στις «Εκκλησιάζουσες» λοιπόν, ο Αριστοφάνης, βάζει τις γυναίκες να ντύνονται άνδρες και με ψεύτικα γένια να εισβάλουν στην Εκκλησία του Δήμου, νομοθετώντας σύμφωνα και με τις δικές τους ανάγκες. Έπεσε πολύ γέλιο, για αυτήν την απίστευτη εκδοχή της πολιτικής, τότε, στα 391 π. Χ.

Ε, δε χρειάστηκαν και πολλά. Μόνο 2.343 χρόνια, για να δοθεί στη χώρα μας στις γυναίκες, το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, μόλις το 1952. Συμπέρασμα: Το ανέφικτο μπορεί να γίνει εφικτό! (και δεν χρειάζεται να περάσουν 2.343 χρόνια!).

Πάμε λοιπόν να έχουμε κάνει στις 8 Ιουλίου, αυτό που φαντάζει τώρα ανέφικτο, ΕΦΙΚΤΟ!