Κινηματογραφικά στούντιο: «Η Ωραία Ελλάς»

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ* Στην εποχή μας, σπουδαίος μοχλός ανάπτυξης είναι η βιομηχανία του κινηματογράφου και ο χώρος των οπτικοακουστικών τεχνών. Για να λειτουργήσει ως τέτοιος όμως απαιτούνται κάποιες προϋποθέσεις. Παρατηρώντας τις επιλογές της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή άνθησε στην Καλιφόρνια, σε μια περιοχή με εξαιρετικά ενδιαφέροντα φωτισμό για τα εξωτερικά γυρίσματα και, βεβαίως, με το ανάλογο οικονομικό περιβάλλον όσον αφορά στο ύψος των επενδύσεων και τη φορολογία. Απαιτείται, δηλαδή, εκείνο το νομοθετικό πλαίσιο που θα κάνει ελκυστική την επένδυση σε έναν τόπο. Επίσης, σπουδαίο ρόλο παίζει και το κινηματογραφικά ενδιαφέρον φυσικό τοπίο. Η χώρα μας διέθετε πάντα σε υψηλό ποιοτικά επίπεδο τις δύο από τις τρεις προϋποθέσεις: το απαράμιλλο φυσικό φως και το τοπίο της, που είναι πραγματικά ένα απέραντο φυσικό ντεκόρ με διαφορετικές μεταξύ τους σκηνικές εικόνες. Δεν είναι λίγες οι ταινίες που γυρίστηκαν εδώ κατά το παρελθόν, επιστρέφοντας στη χώρα έσοδα από τουρισμό και συνάλλαγμα. Λόγω όμως της απουσίας ενός φιλοαναπτυξιακού οικονομικού πλαισίου, οι κινηματογραφικοί παραγωγοί επέλεγαν τα τελευταία χρόνια άλλες χώρες για τα γυρίσματα των ταινιών τους. Τουρκία, Μαρόκο, Μάλτα, Αλβανία, Ισπανία ή Μαυροβούνιο ήταν οι επόμενες επιλογές τους. Ετσι χάναμε, όχι μόνο το συνάλλαγμα από τον τουρισμό, που θέλει να βρεθεί στα…

Continue Reading

Ο Πολιτισµός: Η έµπνευση και το όνειρο της επόµενης µέρας (εφημ. ΕΘΝΟΣ 2.6.2019)

Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος * Ο υπέροχος κόσμος του πολιτισµού, ως εξαιρετικά πολυδιάστατος, απαιτεί και µια αντίστοιχα πολυδιάστατη πολιτική εκ µέρους των κυβερνήσεων. Ως ένας χώρος όπου η έµπνευση και το όνειρο των δηµιουργών συναντούν τη σκληρή δουλειά ώστε η έµπνευση να φθάνει στην παραγωγή. Χειάζεται όµως και την απαραίτητη στήριξη, το ανάλογο νοµοθετικό πλαίσιο και τη φροντίδα της πολιτείας. Αναλαµβάνοντας τη διακυβέρνηση της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του 2015 είχε να θεραπεύσει στην επικράτεια του πολιτισµού άπειρες αγκυλώσεις, επιζήµιες λειτουργίες και παγιωµένες καταστάσεις ρεµούλας και διαπλοκής. Ταυτόχρονα έπρεπε να εµπνεύσει µε ένα νέο όραµα καλλιτέχνες, επιστήµονες του χώρου αλλά και δηµόσιους λειτουργούς. Να υλοποιήσει επιτέλους το ηλεκτρονικό εισιτήριο στους αρχαιολογικούς χώρους εξασφαλίζοντας έσοδα που δεν καταγράφονταν πουθενά και βεβαίως δεν έµπαιναν στα ταµεία του κράτους. Να παρέµβει στη µεγάλη υπόθεση των πνευµατικών δικαιωµάτων. Εκεί που µια ιδιωτική εταιρεία, η ΑΕΠΙ, λειτουργούσε µε δύναµη και εξουσίες που δεν είχε το ίδιο το κράτος, στερώντας οικονοµικούς πόρους που εδικαιούντο οι Ελληνες δηµιουργοί. Να βάλει ένα τέλος στο σκάνδαλο της λειτουργίας του αλήστου µνήµης Ταµείου Αλληλοβοήθειας Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισµού. Μια ένωση που, χωρίς καταστατικό, εκλογές και νοµιµοποίηση διαχειριζόταν εκατοµµύρια ευρώ από τα έσοδα του Ταµείου Αρχαιολογικών Πόρων. Να αποκαταστήσει επιτέλους θετικό αναπτυξιακό…

Continue Reading

Η 8η ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ

Το ακατόρθωτο της ζωής και του δημόσιου βίου, ελκύει τους κωμωδιογράφους. Στην Αρχαία Αθήνα, η περίπτωση να ψηφίζουν οι γυναίκες και να αποφασίζουν για τις τύχες της πόλης ήταν εξωφρενικό. Στις «Εκκλησιάζουσες» λοιπόν, ο Αριστοφάνης, βάζει τις γυναίκες να ντύνονται άνδρες και με ψεύτικα γένια να εισβάλουν στην Εκκλησία του Δήμου, νομοθετώντας σύμφωνα και με τις δικές τους ανάγκες. Έπεσε πολύ γέλιο, για αυτήν την απίστευτη εκδοχή της πολιτικής, τότε, στα 391 π. Χ. Ε, δε χρειάστηκαν και πολλά. Μόνο 2.343 χρόνια, για να δοθεί στη χώρα μας στις γυναίκες, το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, μόλις το 1952. Συμπέρασμα: Το ανέφικτο μπορεί να γίνει εφικτό! (και δεν χρειάζεται να περάσουν 2.343 χρόνια!). Πάμε λοιπόν να έχουμε κάνει στις 8 Ιουλίου, αυτό που φαντάζει τώρα ανέφικτο, ΕΦΙΚΤΟ!

Continue Reading

Από το Δικταίο Άντρο στις Βρυξέλλες

Tου Πάνου Σκουρολιάκου*   Την Ευρώπη, που ήταν αδελφή του ιδρυτή της Θήβας Κάδμου, τη συνάντησε ο Ζεύς στους αγρούς. Γνωστός για το ενθουσιώδες ταμπεραμέντο του στην κατάκτηση των ωραίων γυναικών, μεταμορφώθηκε σε ταύρο που την απήγαγε, οδηγώντας την στην Κρήτη. Εκεί, στο Δικταίο Άντρο, την έκανε δική του, χαρίζοντάς της τρεις γιους. Το όνομα της Ευρώπης πήρε η περιοχή που θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως φυσική συνέχεια της Ασίας. Ως ένα ασιατικό ακρωτήρι με διπλό προσανατολισμό. Πίσω έναν αχανή ηπειρωτικό χώρο και εμπρός η κατάληξη του στη Μεσόγειο. Απέναντι, άλλες περιοχές, που ανοίγονται σε μεγάλες θάλασσες και ωκεανούς. Εδώ, σε αυτόν τον χώρο, γεννήθηκε για πρώτη φορά ο πολιτισμός, με μεγάλες αντιθέσεις ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, ανάμεσα στη θερμή Μεσόγειο και τις ψυχρές θάλασσες του Βορρά. Οι αντιθέσεις αυτές οφείλονται τόσο σε γεωγραφικά όσο και σε ιστορικά αίτια. Ο πρώτος πολιτισμός που άνθισε εδώ ήταν ο ελληνικός. Και με την κατάρρευση του αρχαίου ελληνικού κόσμου, η σκυτάλη παραδόθηκε στους Ρωμαίους για να επιστρέψει πάλι στα ελληνικά γράμματα με το Βυζάντιο. Με την πτώση του Βυζαντίου, το ελληνικό πνεύμα δραπετεύει στη Δύση και τη Μέση Ανατολή και οι υπόδουλοι Έλληνες περνούν σε μια μεγάλη περίοδο σκότους και συμφορών.…

Continue Reading

Η κωμωδία πάει εκλογές (ΑΥΓΗ 18.5.2019)

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Τα κόμματα, οι υποψήφιοι και οι υποστηρικτές τους βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση και αντιπαράθεση. Για τα ευρωπαϊκά, τα περιφερειακά, τα δημαρχιακά, και οσονούπω τα βουλευτικά. Του Πάνου Σκουρολιάκου* Όλο αυτό το τοπίο δεν είναι πρωτόγνωρο. Έρχεται από πολύ μακριά και με διαφορετικές λεπτομέρειες κάθε φορά, συντελεί στη δημιουργία ενός εκρηκτικού πολιτικού και κοινωνικού φαινομένου. Βεβαίως, τα γύρω από τις εκλογές τεκταινόμενα δεν θα μπορούσαν να αφήσουν αδιάφορους τους καλλιτεχνικούς δημιουργούς. Το αντίθετο. Ανέκαθεν τους ενέπνεαν ώστε να μας παραδώσουν έργα που αγαπήθηκαν από το κοινό. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα, με τα σοβαρά και τα ευτράπελά της, ενέπνευσε πρωτίστως την κωμωδία λοιπόν. Το θέμα είναι απέραντο. Ο περιορισμένος χώρος μας υποχρεώνει να μείνουμε σε τρεις σταθμούς αυτής της μεγάλης διαδρομής της κωμωδίας στο βασίλειο των εκλογών. Αριστοφάνης. Στο 424 π.Χ. ο μεγάλος κωμικός ποιητής μας δίνει τους «Ιππής», αναλαμβάνοντας ο ίδιος έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Παρότι είναι το πρώτο του έργο, καταγράφεται εδώ τόση πολιτική και σατιρική αιχμή όση δεν συναντούμε σε κανένα άλλο από τα κατοπινά έργα του. Στηλιτεύει τη δημαγωγία, επιτιθέμενος προσωπικά θα λέγαμε κατά του Αθηναίου πολιτικού Κλέωνα. Στηλιτεύει ακόμα θέματα γνώριμα και στην εποχή μας. Όπως…

Continue Reading

Ένας μπαρουτοκαπνισμένος θεατρώνης (Αυγή 11.05.2019)

Το θέατρο του Μπούκουρα. Σκίτσο του Μπάμπη Άννινου (Πηγή: https://el.wikipedia.org) Η οργάνωση του νέου ελληνικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821 βασίστηκε στα υλικά αυτής της ίδιας της Επανάστασης. Οι επαναστάτες που προηγουμένως μπορεί να ήταν αγρότες, ναυτικοί, έμποροι, κλέφτες και αρματολοί, πέρασαν σε νέα καθήκοντα, νέους ρόλους. Από αυτή τη δεξαμενή αναδείχθηκε το πολιτικό προσωπικό του νέου κράτους. Του Πάνου Σκουρολιάκου* Οι υπουργοί, οι πρωθυπουργοί, οι αξιωματικοί του στρατεύματος των άλλων σωμάτων, οι νέοι επιχειρηματίες. Δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από την περιοχή της οργάνωσης του θεάτρου και κάποιος μπαρουτοκαπνισμένος αγωνιστής του '21. Πρόκειται για τον Σπετσιώτη Ιωάννη Μπούκουρα, έναν επιτυχημένο έμπορο και καραβοκύρη, που μετά τον αγώνα για ελευθερία επιδόθηκε με επιτυχία σ' επιχειρηματικές δραστηριότητες. Βεβαίως, η εμπλοκή του με το θέατρο δεν είχε το στοιχείο του κέρδους. Είχε να κάνει με μια σπουδαία πτυχή της προσωπικότητάς του. Την αγάπη του αγράμματου αγωνιστή και πλοιοκτήτη για τα γράμματα και τις τέχνες. Εγκαταλείποντας το νησί του, έρχεται οικογενειακά στην Αθήνα για να στείλει τις κόρες του στο Παρθεναγωγείο. Παράλληλα, προσλαμβάνει και δασκάλους που παρέδιδαν ιδιαίτερα μαθήματα στα κορίτσια. Λένε πως παρακολουθούσε και ο ίδιος αυτές τις ιδιαίτερες παραδόσεις ώστε να πλουτίσει τις γνώσεις του, να μάθει κι αυτός γράμματα.…

Continue Reading

Πρωταγωνιστής – πρωταγωνίστρια ( Εφημ. ΑΥΓΗ 04.05.2019 )

Του Πάνου Σκουρολιάκου* Πρωταγωνιστής ή πρωταγωνίστρια στον χώρο των παραστατικών τεχνών (θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση κ.λπ.) είναι εκείνος ο καλλιτεχνικός δημιουργός που τίθεται επικεφαλής της παράστασης παίζοντας ταυτοχρόνως τον κύριο ή έναν από τους πρωτεύοντες ρόλους. Είναι κατά τεκμήριο καλός/η ηθοποιός, ενώ ταυτόχρονα είναι αγαπητός/η στο κοινό, πρωτίστως για την τέχνη του/της, αλλά και για τη γοητεία που ασκεί με την εν γένει συμπεριφορά του-της αλλά και τον δημόσιο βίο του/της. Είναι εκείνο το πρόσωπο που έλκει το κοινό έως το ταμείο και συνέχεια τις αίθουσες του θεάτρου ή του κινηματογράφου ή αυξάνει την τηλεθέαση όταν πρόκειται για τηλεοπτικό προϊόν. Με τη γέννηση του θεάτρου, στο αρχαιοελληνικό δράμα, στην παράσταση υπήρχε μόνο ένας ηθοποιός που αποκρινόταν (απαντούσε) στον χορό "παίζοντας" όλους τους ρόλους. Αυτός ήταν ο αυθεντικός και μόνος πρωταγωνιστής. Εξελισσόμενο το θέατρο και φτάνοντας στον 5ο π.Χ. αιώνα, οι υποκριτές είχαν αυξηθεί σε τρεις. Προφανώς έπαιζαν περισσότερους του ενός ρόλους και ονομάζονταν πρωταγωνιστής, δευτεραγωνιστής και τριταγωνιστής. Είτε πρώτοι είτε δεύτεροι είτε τρίτοι, συμμετείχαν άπαντες στον "αγώνα". Στη σύγκρουση που επιτελείται στο κέντρο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας δηλαδή ως διαμάχη ανάμεσα στα πρόσωπα του έργου. Τα όπλα σε αυτόν τον αγώνα είναι οι λέξεις, το κείμενο του ποιητή μέσω της διαλογικής…

Continue Reading
Close Menu