Ένα Πανεπιστήμιο στα δυτικά ( ΑΥΓΗ 24.2.2018 )

Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής δεν μπορεί παρά να συντελέσει στη δημιουργία ενός πυλώνα ανάπτυξης, έναν φάρο εκπαίδευσης στην πιο αδικημένη περιοχή του λεκανοπεδίου όπου υπάρχουν δεκαεπτά δήμοι με 1.1000.000 κατοίκους

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Οι δυτικές συνοικίες ήταν πάντα οι υποβαθμισμένες περιοχές του μητροπολιτικού κέντρου της Αττικής. Και αυτές που ανήκουν στον πολεοδομικό ιστό της Αθήνας, αλλά και εκείνες που ανήκουν στον Πειραιά. Και από κοντά, πλάι τους, η πολύπαθη δυτική Αττική. Αυτό που αποκαλούμε «η πίσω αυλή της πρωτεύουσας». Μια περιοχή στην οποία εδώ και δεκαετίες οι κυβερνήσεις στοίβαζαν άναρχα ό,τι δεν ήθελαν στην πόρτα τους. Να μιλήσουμε για τη χωματερή στα Άνω Λιόσια, τα εργοστάσια στο Θριάσιο Πεδίο, που φύτρωσαν χωρίς προγραμματισμό, και τέλος την άναρχη δόμηση, για την οποία κάποιοι για ψηφοθηρικούς λόγους έκαναν τα στραβά μάτια; Τα αποτελέσματα τα ζήσαμε πρόσφατα στη Μάνδρα και τη Νέα Πέραμο.

Στο πρόσφατο Αναπτυξιακό Συνέδριο Δυτικής Αττικής, που έγινε στα Μέγαρα και στην Ελευσίνα, συζητήθηκε και καταστρώθηκε ένα σχέδιο ανάκαμψης της περιοχής. Σημαντικός μοχλός ποιοτικής εξέλιξης είναι ο πολιτισμός. Τα γράμματα και οι τέχνες. Ήδη Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα για το 2021 πετύχαμε να είναι η Ελευσίνα. Αυτές τις μέρες ήρθε η σειρά και ενός πανεπιστημίου, με αναφορά σε όλη αυτή την περιοχή. Στη Βουλή βρίσκεται για επεξεργασία και ψήφιση το νομοσχέδιο για την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

Αυτή η εμβληματική απόφαση δεν πάρθηκε βέβαια για λόγους τοπικιστικούς, ή απλώς για να προσφερθεί κάτι σε μια υποβαθμισμένη περιοχή. Με οδηγό τα πορίσματα του Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου για την Παιδεία που οργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τις διεθνείς εξελίξεις στον τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης, το υπουργείο Παιδείας οργανώνει την πολιτική και τους στόχους του για τη διαμόρφωση του ενιαίου χώρου της Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας, στοχεύοντας στην αναβάθμιση της παρεχομένης εκπαίδευσης, τη διεύρυνση των ερευνητικών δυνατοτήτων και ταυτοχρόνως την αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Έτσι λοιπόν, δημιουργείται ένα νέο εκπαιδευτικό ίδρυμα, το οποίο θα αποτελέσει το τρίτο μεγαλύτερο πανεπιστημιακό ίδρυμα της χώρας. Σε αυτό συγχωνεύονται τα ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, εξασφαλίζοντας έμπειρο ανθρώπινο δυναμικό, υποδομές και συσσωρευμένη τεχνογνωσία.

Δεν μπορεί λοιπόν παρά να συντελέσει ένα τέτοιο ίδρυμα στη δημιουργία ενός πυλώνα ανάπτυξης, έναν φάρο εκπαίδευσης στην πιο αδικημένη περιοχή του λεκανοπεδίου όπου υπάρχουν δεκαεπτά δήμοι με 1.1000.000 κατοίκους. Επτά δήμοι στον τομέα δυτικής Αθήνας, τέσσερις στην Περιφερειακή Ενότητα Πειραιά και πέντε στην Περιφερειακή Ενότητα Δυτικής Αττικής.

Τα οφέλη για την κοινωνία από ένα τέτοιο έργο παιδείας και πολιτισμού λειτουργούν πολλαπλασιαστικά. Όπου υπάρχουν κυψέλες μάθησης, κυκλοφορούν και ιδέες και επιχειρούνται καινοτομίες. Όπου ανοίγουν σχολειά, αλλάζει το περιβάλλον και η ανάπτυξη έρχεται πιο γρήγορα.

Είναι θετική η απόφαση της κυβέρνησης για τη δημιουργία του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, που σηματοδοτεί την ισχυροποίηση των εκπαιδευτικών μας ιδρυμάτων, ώστε να ανταποκρίνονται με πληρότητα στις οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες της χώρας, και βέβαια καθιστώντας τα ανταγωνιστικά διεθνώς σε επιστημονικό, ερευνητικό, ακαδημαϊκό επίπεδο.

Καλοτάξιδο, λοιπόν, το νέο πανεπιστήμιο στη δυτική Αττική!

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8728875/ena-panepistemio-sta-dytika)

Π. Σκουρολιάκος Στο ΧΩΝΙ: «Κάποιοι πλούτιζαν ενώ ο λαός δεχόταν περικοπές»

Την άποψή του για τη στάση που κρατά η Νέα Δημοκρατία απέναντι στο σκάνδαλο Novartis εκφράζει Στο ΧΩΝΙ ο βουλευτής Αττικής με τον ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρολιάκος.

Συγκεκριμένα αναφέρει: «Ο καθένας μας, από τις αντιδράσεις που εκφράζει σύσσωμη η αντιπολίτευση, μπορεί να καταλάβει αν τα στελέχη της αισθάνονται δύσκολα για την υπόθεση της Novartis ή όχι. Η στάση της Νέας Δημοκρατίας και των στελεχών της μας φανερώνει ότι είναι μια στάση ανθρώπων που αισθάνονται άβολα. Το σκάνδαλο της Novartis είναι σε εξέλιξη και πιστεύω πως η προανακριτική ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Στόχος μας είναι η αλήθεια να λάμψει και όσοι έχουν πάρει μίζες, να τιμωρηθούν. Κάποιοι πλούτιζαν ενώ ο ελληνικός λαός δεχόταν συνεχώς περικοπές».

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΤΟ ΧΩΝΙ http://www.toxwni.gr/xoni-apokleistika/eipan-sto-xwni/187033-p-skouroliakos-sto-xoni-%C2%ABkapoioi-ploutizan-eno-o-laos-dexotan-perikopes%C2%BB)

 

Γιάννης Φλερύ

 

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Είναι το απόλυτο παράδειγμα ταλαντούχου καλλιτέχνη που έχτισε μόνος του μια σπουδαία καριέρα η οποία είχε διάρκεια έως τα βαθιά του γεράματα. Το καλλιτεχνικό του όνομα ήταν Γιάννης Φλερύ. Ήταν ο Γιάννης Παπαντωνόπουλος που γεννήθηκε στην Πάτρα το 1914 σε μια εποχή που δεν ευνοούσε σπουδές και καριέρα χορευτή για κάποιον νέο που η οικογένεια του ήθελε να τον δει νομικό.

Το πάθος του όμως τον φέρνει να συμμετέχει σε κάποια παράσταση οπερέτας στο θέατρο «Ριάλτο», με υποτυπώδεις γνώσεις χορού. Με μεγάλο ταλέντο όμως και πείσμα! Όταν αργότερα έρχεται στην Ελλάδα ο Κώστας Νίκολας, ένας σπουδαίος δάσκαλος χορού, ο Φλερύ παίρνει οργανωμένη εκπαίδευση και αρχίζει να χορεύει στην ομάδα του δασκάλου του.

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, αναγκάζει τον νεαρό χορευτή να αφήσει τις πουέντ και να πάρει το όπλο για το Αλβανικό μέτωπο. Με την κατάκτηση της χώρας από τους Γερμανούς, ο Φλερύ συμμετέχει στην Αντίσταση μέσω του ΕΑΜ, ακολουθώντας τις δύσκολες ώρες που πέρασε η συντεχνία του θεάτρου μαζί με όλον τον Ελληνικό Λαό. Σε προοδευτική πολιτική θέση, στάθηκε σε όλα τα υπόλοιπα χρόνια της γεμάτης καλλιτεχνικά ζωής του. Με την απελευθέρωση αρχίζει να δουλεύει ξανά. Το 1946, εμφανίζεται στο καμπαρέ «Μαϊάμι». Εκεί τον βλέπει η Εντίθ Πιάφ που βρίσκεται στην Ελλάδα για λίγες μέρες. Ενθουσιάζεται μαζί του και τον καλεί για συνεργασία στο Παρίσι, μαζί με την παρτενέρ του, την υπέροχη Λίντα Άλμα. Μένει εκεί επτά χρόνια και συνεργάζεται με σπουδαίους δημιουργούς. Ανάμεσα τους οι Υβ Μοντάν και Σάρλ Αζναβούρ. Η φλόγα της δημιουργίας τον καίει. Ο χορευτής δημιουργεί την προσωπικότητα του χορογράφου και ο Φλερύ φεύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου παίρνει μαθήματα χορογραφίας στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1952, διαγράφει μια σπουδαία καριέρα στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Ήταν εκείνος ο πολύπλευρος δημιουργός που με εξαιρετική άνεση περνούσε από τη χορογραφία για μια επιθεώρηση στο «Ακροπόλ», με τον Αυλωνίτη και τη Βασιλειάδου, στην Οπερέτα και από εκεί, στις ταινίες του Δαλιανίδη, για να συνεχίσει στη Λυρική Σκηνή, να επιστρέψει σε έναν θίασο περιοδείας, να χορογραφήσει στο Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ και το Αμφιθέατρο, σε εμβληματικούς χώρους όπως είναι αυτός του θεάτρου της Επιδαύρου.

Είχα τη χαρά να συνεργασθώ πολλές φορές μαζί του και σε διαφορετικά είδη θεάματος. Ήταν θαυμαστός, ο τρόπος που χορογραφούσε τους ηθοποιούς και πόσο όχι απλώς τους βοηθούσε να φαντάζουν δεινοί χορευτές, αλλά και να έχουν αυτοπεποίθηση γι’ αυτό που κάνουν. Είτε συνεργαζόμασταν σε μια επιθεώρηση στο θέατρο «Μινώα», είτε στην Επίδαυρο με την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη και σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου, είτε σε ένα εορταστικό τηλεοπτικό πρόγραμμα, τρία πράγματα ξεχώριζε κανείς στις χορογραφίες του. Καλό γούστο, φαντασία και μαστοριά.

Ο Γιάννης Φλερύ, δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος της εποχής του. Ήταν ένας δημιουργός που την ξεπέρασε. Είναι παράδειγμα για όποιον νέο σήμερα έχει όνειρα. Σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε τίποτα και κανείς που θα μπορούσε να ανοίξει πόρτες και να δείξει δρόμους, πέτυχε να κάνει μια διαδρομή διεθνή.

Ήταν σεμνός άνθρωπος και δεν μιλούσε ποτέ για τις επιτυχίες του. Σου έδινε την εντύπωση ενός ταπεινού θεράποντα της τέχνης του. Στη συνεργασία πάνω όμως και βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα, καταλάβαινες πως αυτός ο καλόκαρδος χορογράφος είναι σπουδαία υπόθεση.

Μας λείπουν πολλά στη χώρα μας και ιδιαίτερα ένα σοβαρό επίπεδο καλλιτεχνικών σπουδών. Είναι πολλά όμως αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Όπως αυτά που πέτυχε ο Φλερύ, που από την ξηρασία της χορευτικής μας σκηνής του 1946, βρέθηκε στο πλάι της Εντίθ Πιάφ και από εκεί σε πολλές και μεγάλες σκηνές του κόσμου.

 

*Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8702394/giannes-phlery)

Καμαρώνουμε για τις θεατρικές σπουδές; ( ΑΥΓΗ 03.02.2018 )

 

Ανάγκη μεγάλη λοιπόν υπάρχει για τη δημιουργία Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών σε κάποιο από τα πανεπιστήμια μας. Έχουμε ανάγκη από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους, ενδυματολόγους και φωτιστές ταλαντούχους, αλλά και με ανώτατη πανεπιστημιακή μόρφωση

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Ένα άναρχο τοπίο παρέλαβε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα στον πολιτισμό και βέβαια στο πεδίο των σπουδών που έχουν να κάνουν με αυτόν.

Όσον αφορά τις θεατρικές σπουδές, η κατάσταση είναι χαώδης. Και να ήθελε κάποιος να δημιουργήσει μια τέτοια καταστροφική αναρχία σπουδών, θα έπρεπε να έχει μεγάλο ταλέντο ώστε να τα καταφέρει. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις όμως και το απαιτούμενο ταλέντο είχαν και την δέουσα ανευθυνότητα, ώστε να μας παραδώσουν ένα πλέγμα σχολών, σπουδών και διαδικασιών, που δεν καταλήγουν πουθενά.

Κατ’ αρχήν να σημειώσουμε πως αν κάποιος θέλει να δηλώσει ηθοποιός, σκηνοθέτης, σκηνογράφος κοκ, μπορεί να το κάνει άνετα. Αν θέλει να εργασθεί σε κάποια από αυτές τις θέσεις, μπορεί να το κάνει, αρκεί… να βρει δουλειά και κάποιος να τον ή την πληρώνει για την εργασία αυτή. Πόσες και πόσους έχουμε δει να δηλώνουν ηθοποιοί ή σκηνοθέτες. Μοντέλα, τραγουδιστές, τηλεοπτικές περσόνες και άλλους πολλούς και πολλές. Ατράνταχτο είναι το επιχείρημα πως η δημιουργία είναι ελεύθερη και σε κανέναν δεν μπορεί να απαγορεύσει κανείς την ανάγκη έκφρασης. Συμφωνούμε.

Εδώ όμως υπάρχει ένα σοβαρό θέμα σπουδών, στο οποίο η πολιτεία και θέση πρέπει να έχει και παρέμβαση. Θέλει κάποιος να σπουδάσει θέατρο λοιπόν. Να το σπουδάσει από την πρακτική του πλευρά. Όχι ως θεωρία. Γι’ αυτόν τον σκοπό, υπάρχουν τέσσερα θεατρολογικά τμήματα σε ισάριθμα ελληνικά πανεπιστήμια. Πού θα πάει; Στη Δραματική Σχολή. Πόσες υπάρχουν; Άπειρες και πολλών κατηγοριών.

Κατ’ αρχήν θα μπορούσε να δώσει εξετάσεις στις δύο δημόσιες σχολές. Στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ή στην σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Τελειώνοντας θα πάρει ένα πτυχίο χωρίς καμία διαβάθμιση. Η επόμενη επιλογή είναι κάποια ιδιωτική, αναγνωρισμένη Δραματική Σχολή. Για να παρακολουθήσει μαθήματα ως επίσημα φοιτών, θα πρέπει να περάσει πρώτα εξετάσεις ενώπιον μιας επιτροπής του υπουργείου Πολιτισμού. Εφόσον κριθεί άξιος από αυτήν, θα δώσει εξετάσεις στη σχολή της επιλογής του και μετά από τρία χρόνια θα πάρει πτυχίο με τη σφραγίδα και του υπουργείου Πολιτισμού, εντελώς αδιαβάθμητο όμως. Εάν δεν θέλει να υποβληθεί στη βάσανο των εξετάσεων υπουργείου και σχολής, μπορεί να παρακολουθήσει ελεύθερα μαθήματα ή σεμινάρια σε διάφορα εκπαιδευτικά κέντρα που έχουν στηθεί γι’ αυτόν τον σκοπό, ή σε αντίστοιχα τμήματα ελευθέρων σπουδών, των αναγνωρισμένων ιδιωτικών σχολών. Σε αυτή την περίπτωση παίρνει μιαν απλή βεβαίωση για τον κύκλο μαθημάτων που παρακολούθησε και η οποία δεν έχει την παραμικρή βαρύτητα βέβαια.

Οι πρακτικές θεατρικές σπουδές στην Ελλάδα είναι λοιπόν επισήμως ανύπαρκτες. Βεβαίως στα τέσσερα θεατρολογικά τμήματα των πανεπιστημίων γίνονται μαθήματα υποκριτικής ή σκηνοθεσίας. Σε κανένα όμως από αυτά, δεν υπάρχει συγκροτημένο πρόγραμμα σπουδών που θα δώσει σε κάποιον την ευκαιρία να σπουδάσει την τέχνη του ηθοποιού ή του θεατρικού σκηνοθέτη. Πολλές φορές σε παραγωγές που ετοιμάζουμε, έρχονται απόφοιτοι αυτών των τμημάτων ως «ηθοποιοί» που σπούδασαν στο τάδε ή στο δείνα ελληνικό πανεπιστήμιο. Ακόμα και αν κάποιοι από αυτούς είχαν ταλέντο, οι ελλείψεις τους ήταν τόσες και τόσο εμφανείς που ήταν αδύνατο να τους εμπιστευθείς. Η θητεία μου και ως διδάσκων σε ένα από αυτά τα πανεπιστήμια, μου δίνει τη δυνατότητα να καταθέτω την εμπειρία μου μετά λόγου γνώσεως.

Παντού στον κόσμο, στα πανεπιστήμια υπάρχουν ανώτατες σπουδές για ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Στο Αφγανιστάν και στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ υπάρχει Ανώτατη Σχολή Θεάτρου με τρία τμήματα. Ηθοποιών, σκηνοθετών, συγγραφέων. Το ταλέντο είναι απαραίτητο. Σε αυτές τις ανώτερες σχολές όμως το ταλέντο θωρακίζεται με την ακαδημαϊκή επάρκεια. Όπως στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, τη μόνη περίπτωση καλλιτεχνικών σπουδών στη χώρα μας, που βρίσκεται σε πανεπιστημιακό επίπεδο.

Ανάγκη μεγάλη λοιπόν υπάρχει για τη δημιουργία Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών σε κάποιο από τα πανεπιστήμια μας. Έχουμε ανάγκη από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους, ενδυματολόγους και φωτιστές ταλαντούχους, αλλά και με ανώτατη πανεπιστημιακή μόρφωση.

Με μεγάλη ευκολία καμαρώνουμε πως εδώ γεννήθηκε το θέατρο που επηρέασε την ανθρωπότητα. Η φροντίδα μας όμως γι’ αυτό, τουλάχιστον στο επίπεδο των σπουδών, δεν είναι για υπερηφάνεια…

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8688055/kamaronoume-gia-tis-theatrikes-spoudes-)

Ψωμί ψωμάκι (ΑΥΓΗ 27.1.2018)

 

Ο Θεόδωρος Έξαρχος αγαπούσε τη συντεχνία των ηθοποιών

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η οικογένειά του τον προόριζε για νομικό ή στρατιωτικό. Ο Θεόδωρος Έξαρχος (Κέρκυρα 1930 – Αθήνα 2009), όμως, έγινε ηθοποιός. Πέρασε μια δημιουργική ζωή στο θεατρικό σανίδι και στα πλατό του σινεμά και της τηλεόρασης. Δίδαξε σε δραματικές σχολές, πάλεψε με τους ρόλους του και τους κατέκτησε επάξια, έκανε πλήθος επιτυχιών και αγωνίστηκε για την αγαπημένη του συντεχνία της οποίας αποτέλεσε εκλεκτό μέλος.

Συνδικαλιστής ηθοποιός, συνδύαζε τον καλόγουστο δημιουργό με τον ανυποχώρητο διεκδικητή των δικαιωμάτων των δημιουργών. Υπήρξε γραμματέας της οργάνωσης του ΚΚΕ εσωτ. Ηθοποιών και ήταν αγαπητός από φίλους και πολιτικούς αντιπάλους. Όλοι τον σέβονταν.

Άφησε πίσω του τις άυλες δημιουργίες της σκηνής, που επιζούν μόνο στη μνήμη των θεατών, και τις συμμετοχές του σε ταινίες και σίριαλ που πάντα απολαμβάνουμε. Άφησε όμως και ένα σημαντικότατο συγγραφικό έργο, που έχει να κάνει με την αγαπημένη του, όπως είπαμε, συντεχνία των θεατρίνων. Μας άφησε τρεις ενότητες βιβλίων (σε πέντε τόμους των εκδόσεων Δωδώνη) με τα βιογραφικά στοιχεία των Ελλήνων ηθοποιών των γεννηθέντων από τα τέλη του 18ου αιώνα έως το 1940. Πρόκειται για ένα έργο τεράστιο και με φοβερές δυσκολίες στην υλοποίηση του. Δίχως συνεργάτες, με μοναδικό ερευνητή τον εαυτό του, έφερε σε πέρας μια σπουδαία θεατρολογική- επιστημονική κατάθεση που κανείς άλλος δεν τόλμησε.

Ποιο ήταν το έναυσμα για να αποτολμήσει αυτό το τεράστιο έργο; Τα γραμματόσημα! Ως μανιώδης συλλέκτης, έπεσε κάποια στιγμή πάνω σε ένα γραμματόσημο που εικόνιζε τον Κυριάκο Αριστεία, έναν από τους πρώτους Έλληνες ηθοποιούς, που άρχισε την καριέρα του κατά τον 18ο αι. στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, ήρθε και έπαιξε στο νέο ελληνικό κράτος και τέλος επέστρεψε στη Ρουμανία όπου ίδρυσε το Εθνικό της Θέατρο.

Έτσι λοιπόν ο Έξαρχος άρχισε να ψάχνει τα μητρώα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, που είχε ιδρυθεί το 1917. Όλοι θυμούνται τα ατελείωτα τηλέφωνα που έκανε σε συναδέλφους ηθοποιούς, σε δημοσιογράφους, σε ιστορικούς, σε συγγενείς ανθρώπων που είχαν φύγει, σε τεχνικούς θεάτρου, ταξιθέτες, ταμίες θεάτρων, προπομπούς και σε όποιον μπορούσε να του δώσει κάποιο, το ελάχιστο έστω στοιχείο. Έπρεπε να αξιολογήσει και να επαληθεύσει τα ευρήματα, γιατί άθελά τους ή ηθελημένα κάποιοι έδιναν λάθος πληροφορίες.

Συζητούνται ανάμεσα στους θεατρίνους περιπτώσεις κυριών που έδιναν λανθασμένη ημερομηνία γέννησης (προς τα πάνω φυσικά) ή άλλοι που απέκρυπταν συνεργασίες για διάφορους δικούς τους λόγους. Κατέγραψε λοιπόν για 2.500 περίπου ηθοποιούς λεπτομερώς τα βιογραφικά τους στοιχεία. Ημερομηνίες γέννησης και θανάτου, σπουδές, παραστάσεις στις οποίες έλαβαν μέρος, ρόλους που ερμήνευσαν, θέατρα, ηθοποιούς και σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκαν και ακόμα κατέγραψε την όποια κοινωνική τους προσφορά και πολιτική τους δράση.

Υπάρχουν μεγάλα βιογραφικά διάσημων ηθοποιών του παρελθόντος, αλλά και βιογραφικά δύο ή τριών αράδων για ηθοποιούς που δεν είχαν μεγάλη καριέρα ή δεν βρέθηκαν γι’ αυτούς περισσότερα στοιχεία.

Το έργο του Θεόδωρου Έξαρχου «Έλληνες ηθοποιοί», βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, που προλόγισε τους τόμους, αναφέρει πως η σπουδαία αυτή κατάθεση είναι «όργανο μνήμης και επιστήμης».

Ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος και θεατρίνος μάς άφησε και άλλα βιβλία. Τις «Μνήμες», το «Οδοιπορικό ενός ηθοποιού», «Στον καιρό της νιότης», «Διαδρομές», «Εις Μνήμην» (όταν έχασε την αγαπημένη του σύντροφο Ολυμπία) και τις «Οδύνες» (όταν ένα βαρύ ατύχημα καταδίκασε τον μονάκριβο γιο του Δημήτρη).

Η εργασία του πάνω στο πανόραμα των Ελλήνων θεατρίνων έφτασε μέχρι τους γεννηθέντες το 1940. Ευχής έργο θα ήταν κάποιος από τους πολλούς και επιστημονικά καταρτισμένους θεατρολόγους που έχουμε πια να πιάσει το νήμα και να συνεχίσει.

Για τους ηθοποιούς, για ολόκληρη τη συντεχνία του θεάτρου, τους θεατρόφιλους και την ελληνική δημιουργία ο Θεόδωρος Έξαρχος πέρασε από το σανίδι, την κοινωνία και τη ζωή αφήνοντάς μας πίσω ακριβή κληρονομιά το έργο του, άυλο και χειροπιαστό.

Τον ευχαριστούμε βαθιά και τον θυμόμαστε πάντα με αγάπη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη.

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ . ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8658598/o-theodoros-exarchos-agapouse-te-syntechnia-ton-ethopoion#)

Αναλυτής ή προφήτης; (ΑΥΓΗ 31.12.2017)

 

 

«Τι περιμένω από το 2018;». Για να απαντήσει κανείς σ’ αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να είναι ή σοβαρός πολιτικός αναλυτής ή σοβαρός προφήτης. Εγώ δεν είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο …

 

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

«Τι περιμένω από το 2018;». Για να απαντήσει κανείς σ’ αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να είναι ή σοβαρός πολιτικός αναλυτής ή σοβαρός προφήτης. Εγώ δεν είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Και το τελευταίο που θα έκανα, θα ήταν ένα ευχολόγιο για τον άνθρωπο, την κοινωνία, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση ή τη ζωή στην οικουμένη.

Είμαι όμως παρατηρητής. Από χούι, αλλά και λόγω επαγγέλματος. Ο ηθοποιός παρατηρεί. Καταστάσεις, συμπεριφορές, αντιδράσεις, σε κοινωνικό αλλά και σε ατομικό επίπεδο. Μετά τα φιλτράρει όλα αυτά και προσπαθεί να τα θέσει στην υπηρεσία της θεατρικής πράξης, επιστρέφοντάς τα στην κοινωνία.

Μπορώ να πάω πίσω λοιπόν. Γιατί το παρελθόν, όπως και να το ερμηνεύσει κανείς, είναι εκεί. Γέγονε και εμετρήθη! Πριν από δέκα χρόνια, ας πούμε, τι μου ή μας συνέβη;

Από το 2007 η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι. Δεν ήξερα ούτε προέβλεπα το μέλλον, κάτι όμως εκυοφορείτο και αυτό όλοι το εισπράτταμε. Η ένδεια πριν από την «επίσημη» κρίση είχε ωθήσει κάποιους να επιχειρήσουν εφόδους σε σούπερ μάρκετ από όπου «απαλλοτρίωναν» τρόφιμα και τα μοίραζαν σε φτωχούς. Ήταν η στιγμή που θεώρησα πως το εμβληματικό έργο «Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!» του Ντάριο Φο έπρεπε να επιστρέψει στη σκηνή. Την επομένη της πρεμιέρας σκοτώθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος. Η Αθήνα έγινε ένα τεράστιο πεδίο μάχης. Καταιγιστικά γεγονότα όλο το 2008 μας οδήγησαν στις εκλογές του 2009 και από ‘κει στο Καστελόριζο και στα Μνημόνια. Στις διαδηλώσεις και τους αγανακτισμένους, στις εκλογές του 2012, του 2015 και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ., το Δημοψήφισμα, τις νέες εκλογές, ξανά κυβέρνηση και να ματώνουμε με τα προαπαιτούμενα, την προσπάθεια να σταθεί όρθιος ο λαός, ωσότου, μια ανάσα πριν από το 2018, κάτι να αχνοφαίνεται.

Από το 2018 λοιπόν περιμένω να λάβει υπ’ όψιν του το 2008 και τα χρόνια που ακολούθησαν. Να τα παρατηρήσει και να υλοποιήσει έργο θετικό που επιστρέφει στην κοινωνία και την Ιστορία…

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι ηθοποιός και βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ  http://www.avgi.gr/article/10811/8620209/analytes-e-prophetes-)