Από το Δικταίο Άντρο στις Βρυξέλλες

Tου Πάνου Σκουρολιάκου*

 

Την Ευρώπη, που ήταν αδελφή του ιδρυτή της Θήβας Κάδμου, τη συνάντησε ο Ζεύς στους αγρούς. Γνωστός για το ενθουσιώδες ταμπεραμέντο του στην κατάκτηση των ωραίων γυναικών, μεταμορφώθηκε σε ταύρο που την απήγαγε, οδηγώντας την στην Κρήτη. Εκεί, στο Δικταίο Άντρο, την έκανε δική του, χαρίζοντάς της τρεις γιους.

Το όνομα της Ευρώπης πήρε η περιοχή που θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως φυσική συνέχεια της Ασίας. Ως ένα ασιατικό ακρωτήρι με διπλό προσανατολισμό. Πίσω έναν αχανή ηπειρωτικό χώρο και εμπρός η κατάληξη του στη Μεσόγειο. Απέναντι, άλλες περιοχές, που ανοίγονται σε μεγάλες θάλασσες και ωκεανούς.

Εδώ, σε αυτόν τον χώρο, γεννήθηκε για πρώτη φορά ο πολιτισμός, με μεγάλες αντιθέσεις ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, ανάμεσα στη θερμή Μεσόγειο και τις ψυχρές θάλασσες του Βορρά. Οι αντιθέσεις αυτές οφείλονται τόσο σε γεωγραφικά όσο και σε ιστορικά αίτια. Ο πρώτος πολιτισμός που άνθισε εδώ ήταν ο ελληνικός. Και με την κατάρρευση του αρχαίου ελληνικού κόσμου, η σκυτάλη παραδόθηκε στους Ρωμαίους για να επιστρέψει πάλι στα ελληνικά γράμματα με το Βυζάντιο. Με την πτώση του Βυζαντίου, το ελληνικό πνεύμα δραπετεύει στη Δύση και τη Μέση Ανατολή και οι υπόδουλοι Έλληνες περνούν σε μια μεγάλη περίοδο σκότους και συμφορών. Υποτελείς στην Οθωμανική αυτοκρατορία, στερούνται ακόμα και τα στοιχειώδη πολιτιστικά αγαθά. Εντελώς αποκομμένοι από τη Δύση, δεν μετέχουν, δεν πληροφορούνται την εξέλιξη των γραμμάτων και των τεχνών, τις βάσεις των οποίων οι ίδιοι μεταλαμπάδευσαν στους λαούς της ευρωπαϊκής Δύσης.

Η Ευρώπη, μετά τον 12ο αιώνα και περισσότερο μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, αποκτά σφρίγος, νεανικότητα και ορμή στα γράμματα αλλά και σε όλους τους άλλους τομείς. Δημιουργούνται πόλεις όπου διακινούνται ιδέες, αναπτύσσονται οι τέχνες, οργανώνονται σχολεία, φροντιστήρια, χώροι μάθησης, έρευνας και δημιουργίας. Οι υπόδουλοι Έλληνες μένουν πίσω από όλα αυτά. Αποκούμπι τα κολλυβογράμματα και τα ψαλτήρια των ιερέων που χρησιμεύουν ως αναγνωστικά.

Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός ευεργετείται από τα ανερχόμενα σύγχρονα κράτη της ηπείρου. Εντός τους αναπτύσσονται κραταιοί πολιτισμοί, όπως ο Χρυσός Αιώνας της Ισπανίας (1492 – 1660) ή ο Μέγας Αιών της Γαλλίας (17ος αι.), ενώ το εμπόριο και οι επικοινωνίες βοηθούν στην ανάπτυξη του πολιτισμού αναδεικνύοντας πόλεις όπως η Μασσαλία σε πόλεις, πρότυπα.

Το διανοητικό κίνημα της Αναγέννησης δεν φτάνει έως τον Μοριά, τη Ρούμελη και τις άλλες περιοχές του υπόδουλου έθνους. Η εξέλιξη της μουσικής, του θεάτρου, της ζωγραφικής δεν περνά ούτε ως απλή πληροφορία.

Το βλέμμα και οι ελπίδες των υπόδουλων Ελλήνων είναι στραμμένα προς την Δύση, αλλά και προς Βορρά, στη ρωσική επικράτεια. Στον ευρωπαϊκό χώρο, θαυμάζουν εκείνους τους οποίους οι ίδιοι φώτισαν με το πνεύμα τους. Ολίγοι εκλεκτοί γόνοι της ανώτερης τάξης των ραγιάδων της Πόλης, οι Φαναριώτες, έχουν την τύχη να σπουδάσουν στην Ευρώπη και να έρθουν σε επαφή με την πολιτισμική εξέλιξη διά μέσου των αιώνων. Κάποιοι από αυτούς ήρθαν σε επαφή και με τη ρωσική διανόηση. Και όλοι μαζί πίεζαν με τη συμπαράταξη των φιλελλήνων, για την βοήθεια που είχαν ανάγκη ώστε να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό. Η βοήθεια από τους Ρώσους δεν έρχεται ποτέ. Με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου όμως, στην οποία μετέχουν ευρωπαϊκές δυνάμεις, άνοιξε ο δρόμος. Η Επανάσταση του 1821, η ελευθερία της πατρίδας, ήταν γεγονός. Σταθερά προσανατολισμένοι στην Ευρώπη οι χριστιανοί πολίτες του νέου ελληνικού κράτους περίμεναν τα πάντα από αυτήν. Δάνεια, γνώση, εμπορικές σχέσεις, συμμαχίες.

Η Ευρώπη, τα κράτη δηλαδή που σχηματίστηκαν στον χάρτη της, δεν αντιμετώπισαν πάντα με τον καλύτερο τρόπο τον λαό και τη χώρα μας. Η όποια βοήθεια δινόταν πάντα με αντάλλαγμα. Το αντάλλαγμα αυτό ήταν το δικαίωμα που διατηρούσαν να παρεμβαίνουν στο εσωτερικό της χώρας μας. Με το αγγλόφιλο, γαλλόφιλο ή ρωσόφιλο κόμμα κατά τον 19ο αιώνα, με την επιτήρηση του βρετανικού παράγοντα έως τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την παράδοσή μας στις ΗΠΑ μετά από αυτόν. Τέλος, με την αντιμετώπιση που μας επεφύλαξαν ως «εταίροι και δανειστές» κατά την πρόσφατη οικονομική κρίση. Γιατί η Ελλάς συνδέθηκε με την ΕΟΚ και έγινε μέλος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1979-1981), των οποίων μετεξέλιξη αποτελεί η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι Έλληνες επιμένουν να προσανατολίζονται σταθερά προς την Ευρώπη. Έχουν αποφασίσει για την ανάγκη συμμαχιών σε μια περιοχή που συνδέεται με την ιστορία και τον πολιτισμό τους, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Επιμένουν ευρωπαϊκά, αλλά πασχίζουν για μια καλύτερη, δημοκρατικότερη και κοινωνικότερη Ευρώπη.

Από το Δικταίο Άντρο έως τις Βρυξέλλες, ήταν μακρύς ο δρόμος ώσπου να φτάσουμε στις πρόσφατες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι ευρωπαϊκοί λαοί, αντέδρασαν… «πολυποίκιλα». Ψαλίδισαν το δίδυμο Συντηρητική Δεξιά – Σοσιαλδημοκράτες, σε μια σειρά από χώρες αντιστάθηκαν στο κύμα του ευρωσκεπτικισμού και στη χώρα μας διάλεξαν στην ευρωπαϊκή κάλπη να «ψηλώσουν» τη Ν.Δ. και να «κοντύνουν» τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ας βγάλουμε συμπεράσματα λοιπόν και για τα ευρωπαϊκά, αλλά και για τα του οίκου μας, με τον νου στις κάλπες των εθνικών εκλογών που στήνονται ήδη.

Προχωράμε όπως πάντα, με ψηλά το κεφάλι.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/9926887/apo-to-diktaio-antro-stis-bryxelles  )

Η κωμωδία πάει εκλογές (ΑΥΓΗ 18.5.2019)

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Τα κόμματα, οι υποψήφιοι και οι υποστηρικτές τους βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση και αντιπαράθεση. Για τα ευρωπαϊκά, τα περιφερειακά, τα δημαρχιακά, και οσονούπω τα βουλευτικά.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Όλο αυτό το τοπίο δεν είναι πρωτόγνωρο. Έρχεται από πολύ μακριά και με διαφορετικές λεπτομέρειες κάθε φορά, συντελεί στη δημιουργία ενός εκρηκτικού πολιτικού και κοινωνικού φαινομένου. Βεβαίως, τα γύρω από τις εκλογές τεκταινόμενα δεν θα μπορούσαν να αφήσουν αδιάφορους τους καλλιτεχνικούς δημιουργούς. Το αντίθετο. Ανέκαθεν τους ενέπνεαν ώστε να μας παραδώσουν έργα που αγαπήθηκαν από το κοινό. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα, με τα σοβαρά και τα ευτράπελά της, ενέπνευσε πρωτίστως την κωμωδία λοιπόν.

Το θέμα είναι απέραντο. Ο περιορισμένος χώρος μας υποχρεώνει να μείνουμε σε τρεις σταθμούς αυτής της μεγάλης διαδρομής της κωμωδίας στο βασίλειο των εκλογών.

Αριστοφάνης. Στο 424 π.Χ. ο μεγάλος κωμικός ποιητής μας δίνει τους «Ιππής», αναλαμβάνοντας ο ίδιος έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Παρότι είναι το πρώτο του έργο, καταγράφεται εδώ τόση πολιτική και σατιρική αιχμή όση δεν συναντούμε σε κανένα άλλο από τα κατοπινά έργα του. Στηλιτεύει τη δημαγωγία, επιτιθέμενος προσωπικά θα λέγαμε κατά του Αθηναίου πολιτικού Κλέωνα. Στηλιτεύει ακόμα θέματα γνώριμα και στην εποχή μας. Όπως τον χρηματισμό, την κλοπή του δημόσιου πλούτου και άλλα… «διαχρονικά». Ο Δήμος εδώ, (ο λαός δηλαδή) ζητά χρησμό για το πώς θα απαλλαγεί από τον Κλέωνα. Λύση είναι ένας πολιτικός χειρότερος από αυτόν. Αυτός λοιπόν βρίσκεται στο πρόσωπο ενός αλλαντοπώλη που δίνει μάχη για την κατάκτηση της εξουσίας. Οι σκηνές του «αγώνα» είναι πραγματικά σπαρταριστές. Με τους «Ιππής» ο Αριστοφάνης μπορεί να υπερηφανεύεται πως είναι ο πρώτος που μέσα στο θέατρο εξαπέλυσε αμείλικτη επίθεση απέναντι σε έναν κραταιό πολιτικό και ένα πολιτικό σύστημα που έμοιαζε πολύ μ’ αυτό που αποκαλούμε στις μέρες μας «δικομματισμό». Από τη μία ο ευγενής Κλέων κι από την άλλη ο άξεστος αλλαντοπώλης που δίνει τη μάχη όχι για τη δημοκρατία, αλλά για την πολυπόθητη «κουτάλα».

Γεώργιος Σουρής. Ο πιο σπουδαίος σατιρικός ποιητής της νεότερης Ελλάδας μάς έδωσε πλήθος ποιημάτων έμμετρης σάτιρας αλλά και έμμετρων θεατρικών έργων. Ανάμεσά τους και «Η Περιφέρεια» που παίχθηκε στο θέατρο «Ολύμπια» στις 28 Αυγούστου το 1866. Αφορμή γι’ αυτό το σατιρικό κείμενο στάθηκε ο νέος εκλογικός νόμος που καθιέρωνε την ευρεία εκλογική περιφέρεια ώστε να απαλλαγούν οι βουλευτικές εκλογές από τον έλεγχο των δημάρχων – κομματαρχών. Στο έργο, ο υποψήφιος βουλευτής Τενεκές μαζί με τη σύζυγό του περιοδεύουν στα χωριά της εκλογικής του περιφέρειας. Αλίμονο όμως, στα περισσότερα είναι άγνωστος, γιατί η περιφέρεια έχει διευρυνθεί. Το κενό αναλαμβάνει να καλύψει ο δήμαρχος Απλοχέρης, ο οποίος ερωτεύεται τα κάλλη της κυρίας υποψηφίου βουλευτού. Το πράγμα γίνεται γνωστό, στον χορό μπαίνει και η κυρία δημάρχου, οι χωρικοί σκανδαλίζονται, κυνηγούν τον υποψήφιο βουλευτή κι αυτός φεύγει άρον – άρον εγκαταλείποντας για πάντα το όνειρο της βουλευτικής εκλογής.

Δ. Κεχαΐδης – Ε. Χαβιαρά. Το έργο τους «Δάφνες και πικροδάφνες», που πρωτοπαίχθηκε το 1979 από το «Θέατρο Τέχνης» σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, είναι ένας από τους στυλοβάτες του νεοελληνικού ρεπερτορίου. Με τις μνήμες της προχουντικής πολιτικής ζωής, εμπνέεται από την αναβίωσή της στη μεταχουντική περίοδο της δεκαετίας του ‘70. Σε αυτό, τέσσερις κομματάρχες τοπικών βουλευτών συζητούν γύρω από ένα τραπέζι για τις επερχόμενες εκλογές. Ο καθένας κρατάει κρυμμένα μυστικά «της δουλειάς» που αποκαλύπτει στους άλλους όταν θέλει να πλήξει τη σιγουριά τους ή να τους προκαλέσει να αποκαλύψουν τα δικά τους μυστικά. Χρησιμοποιούν κάθε μέσον, κάθε κόλπο και μπλόφα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον δικό τους σκοπό. Με μια γλώσσα καταπληκτική και με θεατρικά γοητευτικές λεπτομέρειες στις καταστάσεις, οι συγγραφείς μας παραδίδουν ένα πραγματικά σπουδαίο θεατρικό κείμενο.

Οι εκλογές έχουν την τιμητική τους και σε πολλά άλλα έργα. Να θυμίσουμε τον «Υποψήφιο βουλευτή» του Σοφοκλή Καρύδη (1832 – 1893), το θεατρικό έργο που μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο «Θανασάκης ο πολιτευόμενος» του Αλέκου Σακελλάριου και το αμιγώς κινηματογραφικό «Φωνάζει ο κλέφτης» των Ψαθά – Δαλιανίδη. Ακόμα, πάμπολλα «νούμερα» σε επιθεωρήσεις.

Η κωμική μούσα παρατηρεί τον ανθρώπινο βίο, τα ανθρώπινα καμώματα και αντιδράσεις για να τα επεξεργαστεί και να τα επιστρέψει με παιγνιώδη διάθεση και ιαματική για την ψυχή δράση.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Αττικής

(ΠΗΓΗ  : https://www.avgi.gr/article/10812/9882452/e-komodia-paei-ekloges  )

Ένας μπαρουτοκαπνισμένος θεατρώνης (Αυγή 11.05.2019)

Το θέατρο του Μπούκουρα. Σκίτσο του Μπάμπη Άννινου (Πηγή: https://el.wikipedia.org)

Η οργάνωση του νέου ελληνικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821 βασίστηκε στα υλικά αυτής της ίδιας της Επανάστασης. Οι επαναστάτες που προηγουμένως μπορεί να ήταν αγρότες, ναυτικοί, έμποροι, κλέφτες και αρματολοί, πέρασαν σε νέα καθήκοντα, νέους ρόλους. Από αυτή τη δεξαμενή αναδείχθηκε το πολιτικό προσωπικό του νέου κράτους.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Οι υπουργοί, οι πρωθυπουργοί, οι αξιωματικοί του στρατεύματος των άλλων σωμάτων, οι νέοι επιχειρηματίες.

Δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από την περιοχή της οργάνωσης του θεάτρου και κάποιος μπαρουτοκαπνισμένος αγωνιστής του ’21. Πρόκειται για τον Σπετσιώτη Ιωάννη Μπούκουρα, έναν επιτυχημένο έμπορο και καραβοκύρη, που μετά τον αγώνα για ελευθερία επιδόθηκε με επιτυχία σ’ επιχειρηματικές δραστηριότητες. Βεβαίως, η εμπλοκή του με το θέατρο δεν είχε το στοιχείο του κέρδους. Είχε να κάνει με μια σπουδαία πτυχή της προσωπικότητάς του. Την αγάπη του αγράμματου αγωνιστή και πλοιοκτήτη για τα γράμματα και τις τέχνες.

Εγκαταλείποντας το νησί του, έρχεται οικογενειακά στην Αθήνα για να στείλει τις κόρες του στο Παρθεναγωγείο. Παράλληλα, προσλαμβάνει και δασκάλους που παρέδιδαν ιδιαίτερα μαθήματα στα κορίτσια. Λένε πως παρακολουθούσε και ο ίδιος αυτές τις ιδιαίτερες παραδόσεις ώστε να πλουτίσει τις γνώσεις του, να μάθει κι αυτός γράμματα. Ο Μπούκουρας ήταν, επί της ουσίας, πολύ μπροστά από την εποχή του. Στην επιμονή της κόρης του Ελένης να σπουδάσει ζωγραφική και μιας και τα κορίτσια δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτά σε μια σχολή καλών τεχνών γιατί υπήρχε σχέδιο ανδρικού γυμνού, πήρε μια απόφαση εξαιρετικής γενναιότητας. Πηγαίνει με την κόρη του στην Ιταλία, την ντύνει με ανδρικά ρούχα και ως νεαρός Μπούκουρας η Ελένη σπουδάζει ζωγραφική. Παντρεύεται τον Ελληνοϊταλό ζωγράφο Σαβέριο Αλταμούρα και κάνει σπουδαία καριέρα ως Ελένη Αλταμούρα.

Για να επιστρέψουμε στον Ιωάννη Μπούκουρα, πρέπει να πούμε πως μέχρι τη δημιουργία του πρώτου πέτρινου θεάτρου, η μοναδική αίθουσα που υπήρχε στην Αθήνα, ήταν ένα ξύλινο ταπεινό θέατρο στη σημερινή πλατεία Δημαρχείου, εκεί που είναι τώρα το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας. Ήταν το «Θέατρο Σκοντζόπουλου».

Στη φτωχή τότε θεατρική ζωή της νέας πρωτεύουσας, δυναμικό ρόλο έπαιζαν ιταλικοί θίασοι, Ιταλοί λυρικοί τραγουδιστές και τραγουδίστριες, Ιταλοί επιχειρηματίες. Ένας από αυτούς, ο Ιωσήφ Καμιλιέρι, ζήτησε από την κυβέρνηση να του παραχωρηθεί άνευ αντιτίμου κάποιο οικόπεδο ώστε να χτίσει ένα πέτρινο, θέατρο, όπως ήταν τα θέατρα παντού στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση δέχτηκε και του παραχωρήθηκε χώρος εκτός της πόλεως των Αθηνών, στη θέση Γεράνι, κοντά στο σημερινό Εθνικό Θέατρο. Πλην όμως ο Καμιλιέρι δεν κατόρθωσε να βρει χρήματα για την ανοικοδόμηση του θεάτρου. Έτσι λοιπόν κηρύχθηκε έκπτωτος. Τη σκυτάλη παραλαμβάνει ο συμπατριώτης του τενόρος Β. Σανσότι και το 1839 παραδίδει ένα νέο λιθόκτιστο θέατρο με 112 θέσεις πλατείας και τρεις σειρές θεωρείων, με την ονομασία: «Θέατρο Αθηνών».

Το 1844, ο Ιωάννης Μπούκουρας, πουλώντας το ιστιοφόρο του «Θαλάσσιος Ίππος», αγοράζει το «Θέατρο Αθηνών», που από ‘δω και πέρα για το κοινό, είναι το «Θέατρο Μπούκουρα». Ο καπετάνιος παραλαμβάνει ένα θέατρο βουτηγμένο στα χρέη. Αιτία ήταν η επιμονή της προηγούμενης διεύθυνσης στο ελληνικό ρεπερτόριο και τους Έλληνες ηθοποιούς. Αλλοίμονο όμως. Το κοινό προτιμούσε τους Ιταλούς τριτοκλασάτους λυρικούς καλλιτέχνες από το νέο γηγενές θεατρικό δυναμικό που πάσχιζε να σταθεί στα πόδια του.

Παραλαμβάνοντας το «Θέατρο Αθηνών», το νέο του αφεντικό κατόρθωσε σαν μπαρουτοκαπνισμένος και έμπειρος καραβοκύρης να το κρατήσει όρθιο, εν μέσω πολλών τρικυμιών. Επέμεινε ελληνικά, παραχωρώντας το σε Έλληνες θεατρίνους που έδιναν παραστάσεις μέχρι το 1854, όταν διέκοψαν για κάποιο διάστημα, λόγω ελλείψεως γυναικών ηθοποιών. Και οι δύο πρωταγωνίστριες παντρεύτηκαν!

Το 1857 ο Γρηγόριος Καμπούρογλου ανεβάζει τη «Λουίζα Μύλλερ» του Σίλερ. Ακολουθούν ιταλικά μελοδράματα, κι άλλοι ιταλικοί θίασοι έως και γαλλική όπερα. Ο αγράμματος πλην όμως φιλοπρόοδος Ιωάννης Μπούκουρης πλέον, κατόρθωσε να συνομιλεί με όλη την αθηναϊκή διανόηση της εποχής του, που σύχναζε στο θέατρό του.

Αν ερευνήσει κανείς τη βιβλιογραφία γύρω από την οικογένεια Μπούκουρα, θα ανακαλύψει πλήθος εργασιών και πληροφοριών για την κόρη του, τη σπουδαία ζωγράφο Ελένη Αλταμούρα. Να σημειώσουμε πως η Ελένη ενέπνευσε το θέμα του μυθιστορήματος της Ρέας Γαλανάκη «Ελένη ή ο κανένας».

Λιγοστές οι πληροφορίες για τον Ιωάννη Μπούκουρα. Όμως χάρη σε αυτόν η κόρη του έγινε τόσο σπουδαία και χάρη στη δική του λαχτάρα και έμπνευση ο θαλασσοδαρμένος καπετάνιος και αγωνιστής του ’21 μεταμορφώθηκε σε μέλος της θεατρικής συντεχνίας, βοηθώντας τα γράμματα και τις τέχνες στα πρώτα βήματα του νέου ελληνικού κράτους . Ο Μπούκουρας δεν έβγαλε λεφτά από το θέατρο. Έβαλε χρήματα σε αυτό πλησιάζοντας έτσι τις λαχτάρες και τα όνειρά του.

 

*Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Πηγές: Χ. Πατέρας “Τα θέατρα των Αθηνών”, εκδ. Συλλογές Α. Βουρνάς (1997).

Πρωταγωνιστής – πρωταγωνίστρια ( Εφημ. ΑΥΓΗ 04.05.2019 )

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Πρωταγωνιστής ή πρωταγωνίστρια στον χώρο των παραστατικών τεχνών (θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση κ.λπ.) είναι εκείνος ο καλλιτεχνικός δημιουργός που τίθεται επικεφαλής της παράστασης παίζοντας ταυτοχρόνως τον κύριο ή έναν από τους πρωτεύοντες ρόλους. Είναι κατά τεκμήριο καλός/η ηθοποιός, ενώ ταυτόχρονα είναι αγαπητός/η στο κοινό, πρωτίστως για την τέχνη του/της, αλλά και για τη γοητεία που ασκεί με την εν γένει συμπεριφορά του-της αλλά και τον δημόσιο βίο του/της. Είναι εκείνο το πρόσωπο που έλκει το κοινό έως το ταμείο και συνέχεια τις αίθουσες του θεάτρου ή του κινηματογράφου ή αυξάνει την τηλεθέαση όταν πρόκειται για τηλεοπτικό προϊόν.

Με τη γέννηση του θεάτρου, στο αρχαιοελληνικό δράμα, στην παράσταση υπήρχε μόνο ένας ηθοποιός που αποκρινόταν (απαντούσε) στον χορό “παίζοντας” όλους τους ρόλους. Αυτός ήταν ο αυθεντικός και μόνος πρωταγωνιστής. Εξελισσόμενο το θέατρο και φτάνοντας στον 5ο π.Χ. αιώνα, οι υποκριτές είχαν αυξηθεί σε τρεις. Προφανώς έπαιζαν περισσότερους του ενός ρόλους και ονομάζονταν πρωταγωνιστής, δευτεραγωνιστής και τριταγωνιστής. Είτε πρώτοι είτε δεύτεροι είτε τρίτοι, συμμετείχαν άπαντες στον “αγώνα”. Στη σύγκρουση που επιτελείται στο κέντρο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας δηλαδή ως διαμάχη ανάμεσα στα πρόσωπα του έργου. Τα όπλα σε αυτόν τον αγώνα είναι οι λέξεις, το κείμενο του ποιητή μέσω της διαλογικής αντιπαράθεσης, του θεμέλιου λίθου του δημοκρατικού πολιτεύματος. Στην αρχαία εποχή, ο πρωταγωνιστής δεν ήταν απαραιτήτως ο καλύτερος ηθοποιός. Μπορεί απλώς να τύχαινε να ερμηνεύσει έναν ρόλο με τον οποίο ξεκινούσε το έργο.

Εξελισσόμενο περαιτέρω το θέατρο και διευρυνόμενη η περιοχή του θεάματος με άλλες ποικίλες μορφές παραστάσεων (ιστορικές απεικονίσεις, θρησκευτικά θεάματα, καμπαρέ, βοντβίλ, μιούζικαλ, κ.λπ.), η παρουσία του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας ήταν ζωτικής σημασίας. Το κοινό ήθελε να βλέπει τον ή την αγαπημένο/η του ηθοποιό, να απολαμβάνει την τέχνη τους αλλά και ταυτόχρονα να γοητεύεται και από άλλα στοιχεία της προσωπικότητας ή της προσωπικής τους ζωής πέρα από το πεδίο της τέχνης τους. Ο αγαπημένος πρωταγωνιστής ή η αγαπημένη πρωταγωνίστρια μπορούν να συγκινούν το κοινό ώστε να αγαπιούνται από αυτό με πάθος και για διάφορους λόγους. Μπορεί να έχει να κάνει αυτή η αγάπη με την εξωτερική εμφάνιση, με το είδος των ρόλων που ερμηνεύουν, με την κοινωνική τους στάση και συμπεριφορά, την ιδεολογία ή την πολιτική τοποθέτηση.

Αγώνας σκληρός, τραχύς και δύσβατος είναι ο αγώνας των ηθοποιών για την κατάκτηση του τίτλου του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας. Αγώνας μεγαλύτερος και δυσκολότερος, ο αγώνας για την διατήρηση αυτού του τίτλου. Σε αυτή την περίπτωση, πέρα από το δυνατό τάλαντο, απαιτείται γνώση και σωστή αντιμετώπιση της καλλιτεχνικής και κοινωνικής πραγματικότητας κάθε εποχής, ανοιχτός ορίζοντας, σοφές επιλογές και τέλος ευφυΐα στη διαχείριση όλων αυτών των παραμέτρων.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις πρωταγωνιστών που επιβλήθηκαν από ένα κατεστημένο καλλιτεχνικό, πολιτικό ή συντεχνιακό. Δεν κρατούν όμως για πολύ. Ο χρόνος βάζει πάντα τα πράγματα στη θέση τους. Έτσι, οι πρώην πρωταγωνιστές ή πρωταγωνίστριες αυτού του είδους αποσύρονται στη λήθη. Λίγες είναι οι περιπτώσεις των προερχόμενων από το θέατρο “με το ζόρι” πρωταγωνιστών ή πρωταγωνιστριών. Συνήθως προέρχονται από άλλους χώρους, όμορους με τον χώρο των παραστατικών τεχνών. Πρόκειται για μουσικούς ή τραγουδιστές, μοντέλα, τηλεπαρουσιαστές, ηθοποιούς που αναδείχθηκαν μέσα από τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση χωρίς προηγουμένως να περάσουν από τη βάσανο των σπουδών, της μαθητείας, του θεάτρου.

Ο κόσμος των παραστατικών τεχνών είναι ένας κόσμος συλλογικής προσπάθειας. Πρωταγωνιστής λοιπόν μπορεί να είναι ο κοσμαγάπητος ταλαντούχος ηθοποιός, αλλά μπορεί να είναι και εκείνος που παίζει έναν μικρότερο ρόλο και “κλέβει” την παράσταση. Εκείνος ο ηθοποιός που “διδάσκει ήθος” επί σκηνής και ταυτόχρονα “τιμά” αυτό το ήθος στην προσωπική και κοινωνική του ζωή και στάση. Εκείνος ο ηθοποιός που προτείνει πρότυπα υψηλά, ευγενή και ταυτόχρονα ταπεινά και ανθρώπινα.

Τελικά, πρωταγωνιστές είναι όλοι στο θέατρο. Αν δεν “λάμπει” και ο πιο μικρός ρόλος, πώς θα αναδειχθεί ο πρωταγωνιστής ή η πρωταγωνίστρια στην παράσταση; Πώς θα θριαμβεύσει η πρωταγωνίστρια που παίζει την Ηλέκτρα του Ευριπίδη αν δεν είναι ταλαντούχος ο ηθοποιός που παίζει τον “Γεωργό” ή τον “Αγγελιοφόρο” ή τον βουβό “Πυλάδη”; Πώς θα απολαύσει το κοινό την ερμηνεία του αγαπημένου του πρωταγωνιστή στον “Θάνατο του εμποράκου” του Άρθουρ Μίλερ αν δεν υπάρχει μια εξίσου δυνατή “Λίντα” ή ένας γοητευτικός “Θείος Μπεν”;

Με όλη την αγάπη και την αναγνώριση ταλέντου στους ηθοποιούς που κατέχουν με το σπαθί τους τον τίτλο του πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας, ενδιαφέρον έχει να βλέπουμε πώς και πόσο αναδεικνύονται από την παρουσία των άλλων καλλιτεχνικών συντελεστών, αλλά βεβαίως και πώς και με ποιους κόπους κατάκτησαν τον επίζηλο αυτόν τίτλο.

*Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9834773/protagonistes-protagonistria  )

Θέατρο στα ΑΕΙ

Υπερηφανευόμαστε σ’ αυτή τη χώρα για πολλά πράγματα. Ανάμεσά τους, η γέννηση του θεάτρου και η μεταλαμπάδευσή του στον δυτικό πολιτισμό. Μείναμε όμως στις δάφνες του…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Υπερηφανευόμαστε σ’ αυτή τη χώρα για πολλά πράγματα. Ανάμεσά τους, η γέννηση του θεάτρου και η μεταλαμπάδευσή του στον δυτικό πολιτισμό.

Μείναμε όμως στις δάφνες του παρελθόντος, τουλάχιστον όσον αφορά τις σπουδές γύρω από το θέατρο. Αυτές έμειναν σε ένα επαρχιωτικό πλαίσιο του τέλους του 19ου αιώνα. Οι θεατρικές σπουδές παρέχονται από σχολές που λειτουργούν με έναν ασαφή και χαλαρό κανονισμό του υπουργείου Πολιτισμού, ενώ τα πτυχία που παρέχουν είναι αδιαβάθμητα. Τελειώνοντας δηλαδή κάποιος μια σχολή θεάτρου παίρνει ένα πτυχίο που δεν αντιστοιχεί σε καμία βαθμίδα εκπαίδευσης.

Το ίδιο ισχύει και για τα ωδεία και για τις σχολές χορού (πλην της κρατικής ΚΣΟΤ) και τις κινηματογραφικές σχολές. Παντού στον κόσμο οι παραστατικές σπουδές παρέχονται από Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Ακόμα και στο Αφγανιστάν, στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ. Εύγε τους! Στην Ελλάδα όμως όχι.

Το Δημόσιο λειτουργεί επισήμως δύο σχολές, πλάι στα κρατικά θέατρα (Εθνικό και ΚΘΒΕ). Υπάρχουν και τέσσερις πανεπιστημιακές σχολές Θεατρικών Σπουδών, κατά βάση θεωρητικές. Παρ’ όλα αυτά, όλες συμπεριέλαβαν το μάθημα της υποκριτικής στην ύλη τους. Όμως αυτό δεν φτάνει για να χαρακτηριστούν κάποιες σπουδές, ως σπουδές παραστατικών τεχνών.

Μόνον στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου υπάρχει η κατεύθυνση Υποκριτικής – Σκηνοθεσίας, αλλά και εκεί λειτουργεί στρεβλά. Δεν λαμβάνεται υπόψιν το ταλέντο του υποψηφίου φοιτητή (όπως στη Σχολή Καλών Τεχνών με τις εξετάσεις στο σχέδιο), αλλά ούτε και το πρόγραμμα των μαθημάτων οδηγεί στην οργάνωση ενός ηθοποιού ή σκηνοθέτη.

Γιατί όμως χρειαζόμαστε τις σπουδές αυτού του είδους σε ανώτατο, πανεπιστημιακό επίπεδο; Μπαίνει σε καλούπι το ταλέντο; Η απάντηση είναι πως το ταλέντο είναι απαραίτητο, αλλά το επίπεδο των σπουδών για κάποιον ηθοποιό, σκηνοθέτη, σκηνογράφο, χορευτή, χορογράφο κ.λπ., σε ανώτερο θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, δίνει δημιουργούς ολοκληρωμένους.

Προφανώς θα λειτουργούν και όλων των ειδών οι άλλες σχολές. Προφανώς θα πρέπει να αποκατασταθεί η διαβάθμισή τους. Προφανώς η πρόσβαση στη σκηνή είναι ελεύθερη.

Όμως η νέα σχολή Παραστατικών Τεχνών που ψηφίσθηκε στο πρόσφατο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας είναι ένα μεγάλο βήμα. Ήταν ένα αίτημα παλιό όλης της συντεχνίας του θεάτρου.

Ήταν δίκαιο, έγινε πράξη!

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Αττικής, γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/9830982/theatro-sta-aei   )

Πασχαλινά λαϊκά δρώμενα ( ΑΥΓΗ 20.4.2019 )

  Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Είναι πανάρχαιο το μεράκι των Eλλήνων να οπτικοποιούν, να μετουσιώνουν σε παράσταση τις εμπνεύσεις τους. Πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους τα ερεθίσματα. Τον γραπτό λόγο τον κάνουν θέατρο. Το δημοτικό τραγούδι το κεντούν στα μαντήλια και τα προσόψια. Τη λατρεία προς τον Θεό παράσταση την κάνουν κι αυτή. Διαχρονικά. Είτε πρόκειται για τη λατρεία του Δωδεκάθεου, είτε για τη νέα θρησκεία που αποδέχτηκαν, του ενός και μοναδικού Θεού στον οποίο είχαν έγκαιρα στήσει βωμό, πριν ακόμη τον γνωρίσουν, γράφοντας πάνω του «τω αγνώστω Θεώ».

Ερχόμενοι λοιπόν σε επαφή με τη νέα διδασκαλία, αντικρίζουν ένα άλλο σύμπαν. Έναν καινούριο κόσμο που τους εμπνέει και θέλουν να πραγματοποιήσουν τη δική τους παρέμβαση στη λατρεία είτε μέσω της επίσημης τελετουργίας της εκκλησίας είτε παράλληλα προς αυτήν. Τα φρικτά γεγονότα της Σταύρωσης του Υιού του Θεού. Του θανάτου Του, της ταφής και της Ανάστασής Του, που δεν θα μπορούσαν παρά να προσφέρουν δυνατό υλικό έμπνευσης ώστε να οργανώσουν «λατρευτικές παραστάσεις» τοπικές ή υπερτοπικές και να συμμετέχουν και μέσω της δικής τους προσωπικής δράσης στην έκφραση λατρείας για το Θείο Δράμα.

Ο καθηγητής Θεατρικών Σπουδών Βάλτερ Πούχνερ μάς δίνει στοιχεία για το λατρευτικό δρώμενο «Ζαφείρης» που συναντάμε στην Ήπειρο. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της παρέμβασης μέσω της επίσημης Εκκλησίας σε ένα έθιμο που θα μπορούσε να είναι παγανιστικό. Τον Μάιο, αφού αγιαστεί στην εκκλησία του χωριού ένα είδωλο, το στολίζουν με λουλούδια και το κηδεύουν με θρήνους και μοιρολόγια. Το είδωλο αυτό ονομάζεται «Ζαφείρης». Μετά το 1930, το είδωλο αντικαταστάθηκε από ένα μικρό παιδί, αγόρι ή κορίτσι, και έτσι το έθιμο μετατράπηκε σε παιχνίδι. Αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι ακόμα, αυτό είναι η άσκηση στον θρήνο και το ηπειρώτικο μοιρολόι, καθώς και ο στολισμός με άνθη. Τα άνθη και τα φρούτα που δίνονταν κατά την αρχαιότητα στον νεκρό, για το ταξίδι στον Άδη.

Στην κοινωνία των μετακινούμενων Σαρακατσάνων, ο ενταφιασμός του Χριστού, πέρα από το τελετουργικό εντός των ναών με τον επιτάφιο και την περιφορά του (όποτε τύχαινε να υπάρχει ναός και ιερέας στην περιοχή που βρίσκονταν κατά το Πάσχα), παρασταινόταν απλά, με ένα είδωλο. Ταυτόχρονα, μια γυναίκα τραγουδούσε το μοιρολόι της Παναγίας. Μετά την Μεγάλη Παρασκευή, ο «κούκλος του Άδη», όπως λέγεται το είδωλο, πετάγεται σε ένα απόμακρο φαράγγι.

Στον Πόντο, οι Έλληνες, κάποια Κυριακή ανάμεσα στο Πάσχα και την Πεντηκοστή, ενταφίαζαν ένα πήλινο είδωλο, το θρηνούσαν και μοίραζαν κόλλυβα. Στη συνέχεια η ατμόσφαιρα από θρηνητική γίνονταν χαρούμενη και κατέληγε σε ένα γλέντι, πάνω από τον τάφο του ειδώλου.

Το «κάψιμο του Ιούδα», το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα είναι από τα πιο διαδεδομένα στον ελλαδικό χώρο. Ένα ομοίωμα του Ιούδα από πανιά και χόρτα καίγεται συνήθως στο προαύλιο του ναού.

Σημαντική περίπτωση λαϊκού δρώμενου αποτελεί ο «Λάζαρος» στην Κύπρο. Ο αναστημένος φίλος του Χριστού κατά τη δεύτερη ζωή του υπήρξε επίσκοπος Κιτίου. Ενταφιάσθηκε στη σημερινή Λάρνακα και κατά τον 10ο αιώνα έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του στην Κωνσταντινούπολη. Τα «σιμιλκούδκια», που συμβολίζουν το χρώμα του νεκρού, αποτελούν το «κοστούμι» ενός παιδιού που υποδύεται τον Λάζαρο. Στην Κύπρο, λαβαίνει χώρα ακόμα και σήμερα, σε λίγα δυστυχώς χωριά, η συμβολική αναπαράσταση της έγερσης. Όταν ο ύμνος φτάσει στο σημείο όπου ο Χριστός καλεί τον φίλο του, το παιδί – Λάζαρος σηκώνεται χαρούμενο. Σε κάποια χωριά, ο Λάζαρος συνοδεύεται και από δύο κοπέλες που παριστάνουν τις αδελφές του. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, στον ναό του Λαζάρου στη Λάρνακα, παριστανόταν αυτή η σκηνή. Στο «Λάζαρε, έξελθε» οι διάκονοι τοποθετούσαν ένα σταυρό στο κεφάλι του «Λαζάρου», τον ράντιζαν με αγίασμα και όταν αυτός σηκωνόταν ο επίτροπος του έδινε κρασί και λαζαρόψωμα. Οι γυναίκες τον έραιναν με άνθη και όλοι μαζί φώναζαν: «Λάζαρος Ανέστη»!

Το «Άρατε πύλας» ή «Εις Άδου κάθοδος» του Χριστού είναι από τα πιο παλιά δρώμενα. Σε αυτό ο ιερέας «παριστάνει» τον Ιησού και ο διάκονος τον Σατανά – Άδη. Μετά την περιφορά του επιταφίου την Μεγάλη Παρασκευή, επιστρέφοντας, ο Ιησούς βρίσκει κλειστή την πόρτα του ναού και ψάλλει το «Άρατε πύλας». Ο διάκονος – Σατανάς ερωτά ποιος είναι και ο ιερέας – Ιησούς σπρώχνει την πόρτα και εισέρχεται εντός του ναού, θριαμβευτής ο επιτάφιος.

Η λειτουργία του «Νιπτήρος» αναπαριστά τη νίψη των ποδιών των μαθητών από τον Ιησού πριν από τον Μυστικό Δείπνο. Δρώμενο που τελείται και στις ημέρες μας στα Ιεροσόλυμα με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων στο μέρος του Χριστού και τους αρχιερείς στους «ρόλους» των μαθητών, αλλά και στη Μονή Αγίου Θεολόγου στην Πάτμο.

Η παραστατική δημιουργία ακολουθεί τη γενιά μας αιώνες τώρα. Η Εκκλησία την καλωσόρισε, την ενσωμάτωσε και την ανέδειξε. Και αυτή η αμοιβαία κατανόηση μας έδωσε σπουδαίο απόθεμα πολιτισμού μέσα από την λατρευτική ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9800314/paschalina-laika-dromena# )

Οι ημερομηνίες μιας σημαίας (ΑΥΓΗ 13.4.2019)

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 Περιφερόμενος στο αχανές Διαδίκτυο, αιχμαλωτίζει το βλέμμα μου μια εικόνα με κεντρικό θέμα τη γαλλική σημαία. Την κρατούν μπρος στην παρισινή Αψίδα του Θριάμβου κάποιοι που φορούν κίτρινα γιλέκα και πάνω της έχουν γραφτεί τρεις ημερομηνίες. Στο μπλε της σημαίας υπάρχει ο αριθμός 1789. Το έτος της Γαλλικής Επανάστασης που συγκλόνισε και καθόρισε την ιστορία της ανθρωπότητας. Στη λευκή της λωρίδα γράφει 1968. Αναφέρεται στον Μάη του ’68, που επίσης συγκλόνισε και καθόρισε πολλά. Το κόκκινο μέρος της σημαίας φιλοξενεί την ημερομηνία 2018. Τοποθετείται λοιπόν εδώ, η εξέγερση των «Κίτρινων Γιλέκων» πλάι στα δύο μεγάλα ορόσημα της γαλλικής Ιστορίας. Ισάξια; Παρ’ αξίαν; Δεν γνωρίζουμε. Ζούμε αυτή τη στιγμή την εξέλιξη της εξέγερσης των «Κίτρινων Γιλέκων». Η πραγματικότητα και η Ιστορία θα αποτιμήσουν.

Η διαμαρτυρία των Γάλλων πολιτών απέναντι στη νεοφιλελεύθερη επέλαση τόσο στη χώρα τους όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη αλλά και παγκόσμια, η απαξίωση της λαϊκής βούλησης από τις πολιτικές ελίτ που έχουν αναφορά στα χρηματιστηριακά και τραπεζικά συμφέροντα οργανώθηκε μέσω των social media. Η τεχνολογία που ενθαρρύνθηκε και χρηματοδοτήθηκε με στόχο την αύξηση του πλούτου των εταιρειών που την παράγουν οργάνωσε την αντίσταση απέναντι στα συμφέροντα αυτών των εταιρειών.

Γεγονός πάντως είναι πως οι δύο πρώτες ημερομηνίες της σημαίας γέννησαν πλούσιο πολιτιστικό, φιλοσοφικό και κοινωνικό υλικό. Η αστική επανάσταση του 1789 εμπνέει τους Γάλλους επαναστάτες που αντλούν πολιτειακά και αισθητικά πρότυπα από την αρχαία Ελλάδα και Ρώμη. Ταυτόχρονα, προετοιμάζει την ανθρωπότητα για το επόμενο στάδιο. Σε αυτό, στόχος των διεκδικήσεων δεν είναι πια το κράτος, αλλά η κοινωνία. Το λεξιλόγιο εμπλουτίζεται με λέξεις όπως βιομήχανος, βιομηχανική κοινωνία, προλεταριάτο, μάζες, σοσιαλισμός κ.λπ. Η Κομμούνα του Παρισιού, με εκατό χρόνια απόσταση από το 1789, γεννιέται στη χώρα του Βολταίρου.

Στα 1968 ο γαλλικός Μάης δεν ήταν απλά μια εξέγερση της μεταπολεμικής νεολαίας για «Liberte, Egalite, Sexualite». Ήταν μια απεργία 11 εκατομμυρίων εργαζόμενων για δύο εβδομάδες. Κατάσταση που έστειλε τον Ντε Γκωλ να κρυφτεί σε κάποια βάση της Δυτικής Γερμανίας. Είναι ο Μάης του ’68 που πυροδότησε τις τέχνες. Τη λογοτεχνία, τα εικαστικά, την μουσική, τον κινηματογράφο. Ο Ρομέν Γκουπίλ, που συμμετείχε στα γεγονότα, κάνει το φιλμ «Πεθαίνοντας στα τριάντα», με βάση το μυθιστόρημα του Λόρενς Φερλινγκέτι. Ο κόσμος του πολιτισμού σε Ευρώπη και Αμερική υποστήριξε με πάθος τον Μάη και, όπως είπαμε, εμπνεύστηκε από αυτόν για τις δημιουργίες του.

Ποια είναι η σχέση της εξέγερσης των «Κίτρινων Γιλέκων» με την τέχνη; Αυτή τη στιγμή είναι αδύνατον να προσδιορίσουμε. Υπάρχει; Κατακτά την ψυχή και τον νου των δημιουργών ώστε να δώσει καλλιτεχνικά αποτελέσματα; Κι αν όχι, γιατί; Η αλήθεια είναι πως, για την ώρα τουλάχιστον, η εξέγερση των καιρών μας δεν διαθέτει έναν Ζαν Πολ Σαρτρ να ρητορεύει πάνω σε κάποιο αυτοσχέδιο έδρανο όπως συνέβη στον Μάη του ’68. Χρησιμοποιεί όμως τα εργαλεία της εποχής, τα social media για να κάνει γνωστό τον αγώνα της, να συντονιστεί και να δημιουργήσει ένα πρωτογενές και άτακτο οπτικοακουστικό υλικό που όμως θα εμπνεύσει σίγουρα κάποιους σημερινούς ή αυριανούς δημιουργούς.

Θα επαληθευτεί εδώ λοιπόν μέσω της τέχνης και η σπουδαιότητα της ίδιας της εξέγερσης ή όχι; Η επανάσταση του 1917, με το ξεχωριστό φιλοσοφικό της φορτίο, είχε το αντίστοιχό της σε καλλιτεχνική παραγωγή. Ενέπνευσε και κεφαλαιοποίησε τεράστιο πολιτιστικό πλούτο. Η αστική επανάσταση του 1789, με το δικό της φιλοσοφικό φορτίο προηγουμένως, είχε κι αυτή τους δικούς της σπουδαίους καρπούς. Ομοίως και η εξέγερση του Μάη του ’68, με τις δικές της αξίες.

Τα «Κίτρινα Γιλέκα» του 2018 ως τρίτο μεγάλο ορόσημο, όπως αναγράφονται στη γαλλική σημαία; Θα κεφαλαιοποιήσουν μια κάποια αντιστοιχία σε πολιτιστικό πλούτο;

Ίδωμεν!

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/9776371/oi-emeromenies-mias-semaias  )