” Δύσκολοι καιροί για πολιτικό πολιτισμό… ” ( Αυγή 22.6.2019 )

Οι πολιτικές διαδικασίες, είτε σε ομαλές περιόδους είτε σε πιο οξυμμένες όπως είναι οι προεκλογικές, έχουν το δικό τους χρώμα και ολοκληρώνουν την εικόνα τους αναλόγως του ήθους, του ύφους και του επιπέδου των παικτών.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Οι πολιτικές διαδικασίες, είτε σε ομαλές περιόδους είτε σε πιο οξυμμένες όπως είναι οι προεκλογικές, έχουν το δικό τους χρώμα και ολοκληρώνουν την εικόνα τους αναλόγως του ήθους, του ύφους και του επιπέδου των παικτών.

Στις εκλογικές περιόδους λοιπόν, τα πάθη οξύνονται, τα διακυβεύματα τίθενται αμείλικτα, οι αντιπαραθέσεις φουντώνουν και το πραγματικό πρόσωπο πολιτικών ομάδων αλλά και ατόμων αποκαλύπτεται πεντακάθαρα. Ο κάθε πολίτης ξεχωριστά, δεν δημιουργεί από μόνος του την εικόνα. Αυτή ολοκληρώνεται από ένα ολόκληρο παζλ, με υλικά που κομίζουν τα πολιτικά επιτελεία των κομμάτων. Με τα επιχειρήματα που προσφέρουν, με τον τρόπο αλλά κυρίως την αισθητική και το ήθος που εμπνέουν στα κομματικά μέλη αλλά και τους πολιτικούς φίλους και υποστηρικτές.

Δυστυχώς, στην πρώτη γραμμή βρίσκονται οι βαριές φράσεις, ανεπίτρεπτες μέθοδοι, τα περίφημα fake news, που μπορεί κανείς να διακρίνει στο μεγάλο τοπίο της πολιτικής. Την ίδια κατάσταση συναντά κανείς στη μικρότερη κλίμακα της αντιπαράθεσης στο καφενείο, τις συναντήσεις και βέβαια στον χώρο του Διαδικτύου. Έναν χώρο που, παρ’ ότι αχανής, δίνει την ψευδαίσθηση του πιο προσωπικού πεδίου και της «πρόσωπο με πρόσωπο» επικοινωνίας. Απατηλά, σαφώς.

Στο Διαδίκτυο λοιπόν, ο καθείς μπορεί να εκφρασθεί αυθόρμητα με ένα like ή κάποιο σχόλιο. Θεωρώντας μάλιστα ότι απέναντί του έχει έναν παλιό του γνώριμο ή γνώριμη της, (κι ας μην τον ή την έχει συναντήσει ποτέ), εκφράζεται χωρίς πολλή σκέψη ως προς τον τρόπο και τον πολιτισμό του σχολίου ή της απάντησης.

Ταξιδεύοντας το Διαδίκτυο και τις σελίδες ηλεκτρονικής κοινωνικής συνεύρεσης αυτές τις μέρες και από αφορμή μια δική μου ανάρτηση είχα την ευκαιρία να βρεθώ μπροστά σε μια ενδιαφέρουσα κατάσταση. Αξιοπρόσεκτη ως προς το εύρος, την ένταση και την ποικιλία. Μαζί με τα ευχάριστα like και τα θετικά σχόλια υπάρχουν και τα δυσάρεστα, όπως είναι φυσικό. Αναλύοντας όμως το στίγμα, τον τρόπο και το ύφος των αρνητικών θέσεων, διαπίστωσα τα εξής. Κατ’ αρχήν ο καθείς εκφράζεται διατυπώνοντας τις θέσεις και τα θέλω του με τον δικό του τρόπο. Τοποθετείται με βάση αυτά που πιστεύει για τον πολιτικό του αντίπαλο. Ανασύρει επιχειρήματα από τη δεξαμενή που του έχει προσφέρει ο πολιτικός – κομματικός του φιλικός χώρος. Και εκφράζεται σύμφωνα με τη δική του πολιτική – ηθική – αισθητική «προίκα». Ο συμμετέχων σε όλη αυτή την διαδικασία όμως δεν προσέρχεται με δικές του αποκλειστικά θέσεις. Έχει ήδη προετοιμαστεί σε κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Για την ακρίβεια, τον έχουν προετοιμάσει γι’ αυτόν τον αγώνα οι αρμόδιοι των κομματικών επιτελείων.

Εδώ πρέπει να δούμε αν τα πολιτικά κόμματα προετοιμάζουν τα μέλη και τους φίλους τους εφοδιάζοντας τους με επιχειρήματα, πάνω σε μια πλατφόρμα νηφάλιας (όσο γίνεται σε προεκλογική περίοδο) αντιπαράθεσης. Αν τους καλλιεργούν ήθος και ύφος αξιοπρεπές και υψηλού επιπέδου. Αν τους κάνει σαφές πως στη δημοκρατία αναμετρώνται θέσεις, επιχειρήματα, ιδανικά και αξίες. Αν δεν ενδιαφέρονται να απελευθερώσουν τα κατώτατα συναισθήματα, το τυφλό μίσος, τη χωρίς θέσεις αντιπαλότητα.

Στη διαμόρφωση του επιπέδου της αντιπαράθεσης συμμετέχουν εκτός των κομματικών επιτελείων και τα φίλα προσκείμενα στο κόμμα ΜΜΕ, κυριολεκτικά στην πρώτη γραμμή διαμόρφωσης γνώμης και τρόπου πολιτικής αντιπαράθεσης.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χυδαίες εκφράσεις, που δεν θα τις εκστόμιζε κανείς ποτέ στη ζωή του, φιγουράρουν υπερήφανα κάτω από την υπογραφή του γράφοντος. Ναι, κάποια ονόματα είναι ψεύτικα. Κάποια «προφίλ» είναι επί τούτου κατασκευασμένα, αλλά η πλειοψηφία των συμμετεχόντων ευθαρσώς δίνει το στίγμα της. Ένα στίγμα που έχουν πλασάρει τα πολιτικά επιτελεία και το έχουν επιβάλει τεχνηέντως.

Οι υπεύθυνοι της πολιτικής καμπάνιας της Νέας Δημοκρατίας χρησιμοποιούν οχήματα πολλών ταχυτήτων. Σε εθνικό επίπεδο δόθηκε η εντολή «σεμνά και ταπεινά». Οι ακραίες φωνές μαζεύτηκαν και οι ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού σφυρίζουν παιδικά τραγουδάκια. Προσεκτικά  ο κ. Μητσοτάκης αλλά και οι συνεργάτες του μας έχουν προετοιμάσει με «έξυπνες ανακοινώσεις» για την επιστροφή στην πολιτική του παρελθόντος που μας ισοπέδωσε. Οι υπόγειες εντολές παίρνουν μορφή γραπτού λόγου, ήχου και εικόνας από τηλεοπτικούς σταθμούς, εφημερίδες και παρεμβάσεις στο Διαδίκτυο. Σε αυτό το τελευταίο φρόντισαν δε να επιβάλουν ό,τι μικρό, ό,τι ευτελές, ό,τι χυδαίο.

Δύσκολη εποχή να μιλήσει κανείς για πολιτικό πολιτισμό. Είναι όμως αυτή η στιγμή που όλοι πρέπει να τον υπερασπιστούμε. Όσο κάποιοι τον αμφισβητούν, τόσο ο καθένας από εμάς ατομικά αλλά και μέσα από τις συλλογικότητες, πρέπει να αγνοήσει το τοξικό τοπίο μέσα στο οποίο κινείται η Ν.Δ. αγκαλιά και με άλλα κόμματα. Πρέπει όλοι οι άλλοι να επιμείνουμε σε μια αντιπαράθεση ήθους, ιδεών και αξιών.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος βουλευτής Ανατολικής Αττικής

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/9982822/dyskoloi-kairoi-gia-politiko-politismo-  )

ΕΡΤ: Ο εφιάλτης στην οδό Μεσογείων Νο 2

Με περισσό θάρρος (θράσος;) με είχε διαβεβαιώσει βουλευτής της Ν.Δ. πριν από έναν περίπου χρόνο: «Θα την ξανακλείσουμε…». Εννοούσε την ΕΡΤ, στα πρότυπα εκείνης της αισχρής ενέργειας της κυβέρνησης Σαμαρά, την 11η Ιουνίου του 2013.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

«Όνειρα θερινής νυκτός», σκέφτηκα. Ειλικρινά δεν μπορούσα να πιστέψω πως η Ν.Δ., σε περίπτωση που ξαναέπαιρνε την εξουσία, θα δευτέρωνε το κακό. Θα ξαναέκλεινε πάλι τη δημόσια ραδιοτηλεόραση αδιαφορώντας, όπως και την πρώτη φορά, για το ότι στερεί ένα δημόσιο αγαθό από τον ελληνικό λαό. Και ακόμα ότι ποσώς ενδιαφέρεται για την τύχη 2.600 εργαζομένων.

Κι όμως, βλέπουμε τη Ν.Δ. το τελευταίο διάστημα, και λόγω των ενθαρρυντικών ποσοστών στις αυτοδιοικητικές αλλά και ευρωβουλευτικές εκλογές, να προετοιμάζει την επανάληψη του εγκλήματος. Η αρχή έγινε με υπόγειες διαρροές σαν αυτή του νεοδημοκράτη βουλευτή. Συνεχίστηκαν με καρναβαλικές δηλώσεις φαιδρών δημοσιογράφων του στυλ «θα στείλουμε τανκς στην ΕΡΤ», για να καταλήξουμε στις δηλώσεις του πρώην εκπροσώπου τύπου της Ν.Δ. κ. Κ. Κυρανάκη, σύμφωνα με τις οποίες οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν κινδυνεύουν και κανείς δεν πρέπει να ανησυχεί. Για τους συμβασιούχους εργαζόμενους στην ΕΡΤ, κουβέντα. Μα το Δημόσιο έχει μόνο μία μετοχή στην ΕΡΤ. Οι υπάλληλοι είναι κατά πλειοψηφία συμβασιούχοι! Μάλιστα, πολλά στελέχη της Ν.Δ. που προετοιμάζουν το νέο κλείσιμο, εργάστηκαν ως συμβασιούχοι για πολλά χρόνια στον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα. Μάλιστα ο εν λόγω κύριος χρησιμοποίησε ένα παλιό, από το προηγούμενο κλείσιμο, ανατριχιαστικό επιχείρημα. Δεν τον ενδιαφέρουν είπε, οι 2.600 οικογένειες, αλλά τα 11 εκατομμύρια Έλληνες που την πληρώνουν. Τους πήρε ο πόνος δηλαδή για τον ελληνικό λαό, για την πλειονότητα.

Βεβαίως δεν ρώτησαν κανέναν λαό αν θέλει ή δεν θέλει δημόσια ραδιοτηλεόραση. Το αποφάσισαν από μόνοι τους! Βεβαίως ο κ. Μητσοτάκης «διόρθωσε» πως δεν θα κλείσει την ΕΡΤ. Είναι η φαεινή ιδέα που είχαν στη Ν.Δ., να βγαίνει ο αρχηγός, να εξαγγέλλει τα βαριά μέτρα που έρχονται και στη συνέχεια ο ίδιος ή κάποιος από το γραφείο Τύπου να προβαίνει σε αναιμικές, άχαρες και χλιαρές διαψεύσεις. Οι βασικές και σοβαρές δηλώσεις έχουν γίνει όμως. Άλλωστε ο κ. Βορίδης ανοιχτά δηλώνει ότι σωστά ο κ. Σαμαράς έβαλε λουκέτο στην ΕΡΤ που έφερε 2900 απολύσεις…

Η οίηση, η έπαρση, η αλαζονεία, η υπεροψία που τους χάρισε το εκλογικό αποτέλεσμα της 26ης Μαΐου δεν τους αφήνει να κρυφτούν. Δεν θέλουν άλλωστε. Και σίγουρο είναι πως δεν τους «ξεφεύγουν» όσα λένε για εκείνα που προετοιμάζουν. Μελετημένα τα διασπείρουν ώστε εάν ο ελληνικός λαός τους δώσει εντολή διακυβέρνησης, να υλοποιήσουν όλη αυτή τη βαρβαρότητα και να μην μπορεί κανείς να πει τίποτε. «Σας το είχαμε πει» θα μας θυμίσουν. «Εσείς όμως ψηφίσατε». Και, ως γνωστόν, μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Ο κίνδυνος του «κλεισίματος της ΕΡΤ Νο 2» είναι ορατός. Για την ακρίβεια δεν είναι κίνδυνος, αλλά σχέδιο έτοιμο να μπει σε εφαρμογή. Η ανατροπή του σχεδίου δεν είναι μόνον υπόθεση των εργαζομένων στην ΕΡΤ. Όλων των εργαζομένων, όπου και να ανήκουν πολιτικά. Είναι υπόθεση όλου του ελληνικού λαού.

Στην κάλπη της 7ης Ιουλίου θα κριθεί μαζί με χιλιάδες άλλα σοβαρά και το κλείσιμο ή μη του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα που πρέπει να βρίσκεται πάντα στην υπηρεσία των πολιτών μιας και η τηλεόραση είναι δημόσιο αγαθό που δικαιούνται να το απολαμβάνουν όλοι οι Έλληνες.

Η Ν.Δ. θέλει να ξανακλείσει την ΕΡΤ. Θα της το επιτρέψουμε;

 

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος βουλευτής Ανατολικής Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9961409/ert-o-ephialtes-sten-odo-mesogeion-no-2  )

Τα κλούβια αυγά (Αυγή 8.6.2019)

Ο πολιτισμός, ένας από τους πιο προνομιακούς χώρους της Αριστεράς, αποκαλύφθηκε μπροστά της μετά τις εκλογές του 2015 με ένα νέο, διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο που η Αριστερά είχε υπόψιν της προηγουμένως.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 Όχι, δεν άλλαξε ο χώρος. Η θέση της Αριστεράς άλλαξε. Τώρα πια τον αντιμετώπιζε από τη θέση της κυβερνώσας δύναμης.

Όλες οι γνώσεις και οι εμπειρίες που είχε συσσωρεύσει στο παρελθόν, ήρθαν αρωγοί στη νέα κατάσταση που υπαγόρευε νέα καθήκοντα. Παραλαμβάνοντας ένα κατακερματισμένο πολιτιστικό τοπίο, λοιπόν, έπρεπε να θεραπεύσει άμεσα πληγές ανοιχτές και ταυτόχρονα να εμπνεύσει νέους προορισμούς, νέα ήθη, ώστε να φτάσει σε νέες δημιουργίες. Να προσεγγίσει ένα νέο τοπίο χωρίς παραγοντισμούς, χωρίς καταστάσεις διαπλοκής, κομματικής παντοκρατορίας, ρεμούλας και παρανομίας. Να κάνει σαφές στους πάντες ότι οι αγκυλώσεις του παρελθόντος δεν έχουν χώρο πια.

Δεν επιχειρούμε έναν συνολικό απολογισμό, αλλά καλό είναι να αναφερθούν κάποιες από τις πολλές δράσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν τομέα σημαντικό για την ίδια την υπόσταση της χώρας.

Χωρίς «δικά μας παιδιά» άρχισε η στελέχωση σημαντικών πολιτιστικών μονάδων. Στα δύο εμβληματικά καλλιτεχνικά ιδρύματα (Εθνικό Θέατρο και Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος), αλλά και στο Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου τοποθετήθηκαν νέοι διευθυντές, που σε καμία περίπτωση δεν ανήκουν στον κύκλο των φίλων ή οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για καλλιτεχνικές προσωπικότητες που δεν χρειάστηκαν κομματικά δεκανίκια στη σημαντική καριέρα τους. Ταυτόχρονα, θεσμοθετήθηκε η θέση του οικονομικού διευθυντή, ώστε απερίσπαστος ο καλλιτεχνικός διευθυντής να αφιερώνεται στο έργο του, απαλλαγμένος από το βάρος της χρηστής οικονομικής διοίκησης ενός τομέα τις γνώσεις του οποίου δεν είναι υποχρεωμένος να έχει. Στα δύο αυτά θέατρα οργανώθηκαν με πολλές δυσκολίες και οι πρώτες Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας μετά την κατάργησή τους από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου το 2013.

Με την έκρηξη του τουρισμού στη χώρα μας κατά τα τελευταία χρόνια, σημαντική είναι και η προσέλευση των τουριστών στους αρχαιολογικούς χώρους. Κοινό μυστικό ήταν η αναντιστοιχία επισκεπτών – εισιτηρίων. Ο αριθμός των επισκεπτών ήταν εξαιρετικά μεγαλύτερος από τα εισιτήρια που κόβονταν. Χρόνια και χρόνια κυκλοφορούσε η προετοιμασία του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, που όμως καμία κυβέρνηση δεν έφερνε. Η καθιέρωσή του ήταν ένα από τα πρώτα μελήματα της νέας κυβέρνησης, που με πολλές δυσκολίες και τρικλοποδιές επιτέλους το καθιέρωσε. Αρχικά στους χώρους με μεγάλη επισκεψημότητα (Ακρόπολη Αθηνών, Κνωσός, Ηλεία) και σταδιακά επεκτείνεται σε όλα τα άλλα σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.

Θέμα σημαντικής εκμετάλλευσης των δημιουργών στον χώρο της μουσικής ήταν η περιοχή των πνευματικών δικαιωμάτων τους. Με παντελή έλλειψη νομοθετικού πλαισίου (πρωτοφανές για ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος), μια ιδιωτική εταιρεία ασκούσε μονοπωλιακά την είσπραξη και απόδοση των οικονομικών δικαιωμάτων, αποφασίζοντας αδιαφανώς και χωρίς να υπόκειται σε κανέναν έλεγχο. Η παρούσα κυβέρνηση λοιπόν δημιούργησε τον νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων συστήνοντας ταυτόχρονα και μια ειδική υπηρεσία διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων ώστε να συνεχιστεί η είσπραξη των ποσών που δικαιούνται οι δημιουργοί. Στη συνέχεια, το υπουργείο έχει μπει σε διαδικασία δημιουργίας νέου οργανισμού συλλογικής διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων που θα ελέγχουν οι ίδιοι οι δημιουργοί.

Αντιμετωπίστηκαν ακόμα κραυγαλέες καταστάσεις διασπάθισης δημόσιου χρήματος. Στην περιοχή του υπουργείου Πολιτισμού λειτουργούσε ένα Ταμείο Αλληλοβοηθείας των υπαλλήλων. Πρόκειται για μια ένωση προσώπων που δεν υπήρχε καν «στα χαρτιά». Δεν είχε καταστατικό, δεν είχε εκλεγμένη ηγεσία, αλλά παρ’ όλα αυτά διαχειρίζονταν με αποφάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων το 1,5% των εσόδων του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, ενώ λειτουργούσε έναν παιδικό σταθμό με 103 παιδιά. Την περίοδο 1995 έως 2017, οπότε έσπασε το απόστημα, το εν λόγω ταμείο εισέπραξε και διαχειρίσθηκε 4.868.687 ευρώ! Οι χορηγίες δημόσιου χρήματος τελείωσαν λοιπόν, ενώ ο παιδικός σταθμός πέρασε στην ευθύνη του υπουργείου με πολύ καλύτερες συνθήκες για παιδιά και εργαζόμενους.

Στον χώρο του κινηματογράφου, το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής δημιούργησε το κατάλληλο επενδυτικό περιβάλλον ώστε ξένες παραγωγές να έρθουν για γυρίσματα στη χώρα μας, αξιοποιώντας σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα: το υπέροχο ελληνικό φως και τα πολυποίκιλα τοπία της πατρίδας μας. Αυτό το περιβάλλον το υπόσχονταν οι προηγούμενες κυβερνήσεις εδώ και είκοσι χρόνια. Η παρούσα κυβέρνηση το υλοποίησε διά του cash rebate. Της επιστροφής δηλαδή ενός μέρους του φόρου. Έτσι, οι μεγάλες παραγωγές προτιμούν τη χώρα μας πλέον, ώς τώρα πήγαιναν στην Τουρκία, στο Μαρόκο, στη Μάλτα, την Αλβανία, την Κροατία και αλλού. Αυτή τη στιγμή έχουν ενταχθεί στον νόμο 38 παραγωγές, 18 ελληνικές και 20 ξένες, αφήνοντας χρήμα στη χώρα μας, δημιουργώντας 11.500 θέσεις εργασίας και διαφημίζοντας το ελληνικό τοπίο παντού στον κόσμο προσελκύοντας νέους επισκέπτες.

Είναι και άλλα πολλά που έγιναν. Ο χώρος όμως περιορισμένος. Είναι και εκείνα που έχουν προετοιμαστεί ήδη. Και ακόμα όσα είναι οραματικά και μεγαλύτερης κλίμακας. Θα επανέλθουμε όμως.

Στον πολιτισμό, λοιπόν, «σπάσαμε αυγά». Χρειάζεται να σπάσουμε κι άλλα, γιατί είναι ακόμα πολλά τα κλούβια αυγά και όχι μόνο στον πολιτισμό. Είναι, δυστυχώς, παντού.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9945293/ta-kloubia-auga  )

Κινηματογραφικά στούντιο: «Η Ωραία Ελλάς»

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ*

Στην εποχή μας, σπουδαίος μοχλός ανάπτυξης είναι η βιομηχανία του κινηματογράφου και ο χώρος των οπτικοακουστικών τεχνών. Για να λειτουργήσει ως τέτοιος όμως απαιτούνται κάποιες προϋποθέσεις. Παρατηρώντας τις επιλογές της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή άνθησε στην Καλιφόρνια, σε μια περιοχή με εξαιρετικά ενδιαφέροντα φωτισμό για τα εξωτερικά γυρίσματα και, βεβαίως, με το ανάλογο οικονομικό περιβάλλον όσον αφορά στο ύψος των επενδύσεων και τη φορολογία. Απαιτείται, δηλαδή, εκείνο το νομοθετικό πλαίσιο που θα κάνει ελκυστική την επένδυση σε έναν τόπο. Επίσης, σπουδαίο ρόλο παίζει και το κινηματογραφικά ενδιαφέρον φυσικό τοπίο.

Η χώρα μας διέθετε πάντα σε υψηλό ποιοτικά επίπεδο τις δύο από τις τρεις προϋποθέσεις: το απαράμιλλο φυσικό φως και το τοπίο της, που είναι πραγματικά ένα απέραντο φυσικό ντεκόρ με διαφορετικές μεταξύ τους σκηνικές εικόνες. Δεν είναι λίγες οι ταινίες που γυρίστηκαν εδώ κατά το παρελθόν, επιστρέφοντας στη χώρα έσοδα από τουρισμό και συνάλλαγμα. Λόγω όμως της απουσίας ενός φιλοαναπτυξιακού οικονομικού πλαισίου, οι κινηματογραφικοί παραγωγοί επέλεγαν τα τελευταία χρόνια άλλες χώρες για τα γυρίσματα των ταινιών τους. Τουρκία, Μαρόκο, Μάλτα, Αλβανία, Ισπανία ή Μαυροβούνιο ήταν οι επόμενες επιλογές τους. Ετσι χάναμε, όχι μόνο το συνάλλαγμα από τον τουρισμό, που θέλει να βρεθεί στα υπέροχα ελληνικά τοπία, που γνωρίζει μέσω της κινηματογραφικής οθόνης, αλλά και τα έσοδα που έμεναν κατά την περίοδο των γυρισμάτων στη χώρα. Επίσης, να σημειώσουμε και την αύξηση της απασχόλησης για χιλιάδες Ελληνες εργαζόμενους στον κινηματογράφο και τα οπτικοακουστικά γενικότερα.

Το θέμα του ελκυστικού οικονομικού πλαισίου δεν ήταν κάτι άγνωστο στην πολιτική ηγεσία της χώρας. Μιλώντας με υπουργό Πολιτισμού το 2009, εκείνος με διαβεβαίωνε ότι το παλιό αυτό αίτημα των ανθρώπων του κινηματογράφου θα ικανοποιούνταν άμεσα. Υποστήριζε ότι μια νομοθετική ρύθμιση για το επίμαχο θέμα θα ερχόταν το αμέσως επόμενο διάστημα. Επρεπε όμως και αυτό η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να το υλοποιήσει το 2017, μέσω του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, με τον Νίκο Παππά στην πολιτική – δημιουργική ευθύνη αλλά και με τον Λευτέρη Κρέτσο.

Τακτοποιώντας το θέμα του cash rebate -την υιοθέτηση του επενδυτικού κινήτρου- πριν ακόμα κλείσει χρόνος, υποβλήθηκαν πολλές αιτήσεις, ενώ είχε ήδη πληρωθεί και το πρώτο rebate από το Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας – η επιστροφή ενός ποσού στους παραγωγούς. Μέχρι τον Απρίλιο του 2019 υπήρχαν 38 προτάσεις: 18 για εγχώριες και 20 για διεθνείς παραγωγές από Γαλλία, Βρετανία, ΗΠΑ, Νότια Κορέα, Γερμανία. Η συνολική επένδυση αυτών των 38 παραγωγών είναι 32,3 εκατ. ευρώ. Τα χρήματα που θα επιστραφούν βάσει του νόμου 4487 του 2017 είναι 9,9 εκατ. ευρώ. Τα υπόλοιπα μένουν στη χώρα και ταυτόχρονα δημιουργούνται 11.500 θέσεις απασχόλησης. Οι Ελληνες τεχνικοί κινηματογράφου, που καταδικάστηκαν στην ανεργία με την κρίση και τη σχεδόν εξαφάνιση των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών, επιτέλους παίρνουν βαθιά εργασιακή ανάσα!

Ανάμεσα στις ταινίες που γυρίζονται στη χώρα μας μετά την ψήφιση του επίμαχου νόμου συναντάμε τη γαλλική παραγωγή «Adults in the room» του Κώστα Γαβρά, το «Born to be murdered» του Φερντινάντο Τσίτο Φιλομαρίνο με γυρίσματα σε Μετέωρα και Ζαγόρια, την ευρωπαϊκή παραγωγή «Για να δει τη θάλασσα» της Αγγελικής Αντωνίου και πολλές άλλες.

Διεκδικώντας, λοιπόν, η Ελλάδα με τα φυσικά και θεσμικά πλέον συγκριτικά πλεονεκτήματά της όσα δικαιούται, μετατρέπεται όσον αφορά στον κόσμο του σινεμά σε ένα απέραντο κινηματογραφικό στούντιο με πολλαπλά οφέλη. Για τους σπουδαίους κινηματογραφιστές μας, για τον τουρισμό και την ανάπτυξη, για το κύρος και την ελκυστική εικόνα της πατρίδας μας διεθνώς.

* Βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ, Γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής

Δημοσιεύτηκε στα «Ιδεογράμματα» της Νέας Σελίδας την Κυριακή 2/06/2019

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/ideogrammata/kinimatografika-stoyntio-i-oraia-ellas/  )

Ο Πολιτισµός: Η έµπνευση και το όνειρο της επόµενης µέρας (εφημ. ΕΘΝΟΣ 2.6.2019)

Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος *

Ο υπέροχος κόσμος του πολιτισµού, ως εξαιρετικά πολυδιάστατος, απαιτεί και µια αντίστοιχα πολυδιάστατη πολιτική εκ µέρους των κυβερνήσεων. Ως ένας χώρος όπου η έµπνευση και το όνειρο των δηµιουργών συναντούν τη σκληρή δουλειά ώστε η έµπνευση να φθάνει στην παραγωγή. Χειάζεται όµως και την απαραίτητη στήριξη, το ανάλογο νοµοθετικό πλαίσιο και τη φροντίδα της πολιτείας.

Εκεί που µια ιδιωτική εταιρεία, η ΑΕΠΙ, λειτουργούσε µε δύναµη και εξουσίες που δεν είχε το ίδιο το κράτος, στερώντας οικονοµικούς πόρους που εδικαιούντο οι Ελληνες δηµιουργοί. Να βάλει ένα τέλος στο σκάνδαλο της λειτουργίας του αλήστου µνήµης Ταµείου Αλληλοβοήθειας Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισµού. Μια ένωση που, χωρίς καταστατικό, εκλογές και νοµιµοποίηση διαχειριζόταν εκατοµµύρια ευρώ από τα έσοδα του Ταµείου Αρχαιολογικών Πόρων. Να αποκαταστήσει επιτέλους θετικό αναπτυξιακό σχέδιο όσον αφορά την κινηµατογραφική βιοµηχανία και τα οπτικοακουστικά, µε το περίφηµο cash rebate.

Αυτή τη στιγµή 38 µεγάλες παραγωγές (18 ελληνικές και 20 ξένες) γυρίζονται στην Ελλάδα, φέρνοντας συνάλλαγµα, διαφηµίζοντας τη χώρα και εξασφαλίζοντας 11,5 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ας περάσουµε όµως στο αύριο. Στο τι οραµατίζεται η Αριστερά µε τον ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισµό, µετά τις επόµενες γενικές εκλογές. Απαιτείται η ενεργοποίηση νέων τρόπων συνεργασιών εντός του υπουργείου, ώστε να αξιοποιηθεί κατάλληλα ένα σπουδαίο δυναµικό εργαζοµένων. Η εξαίρεση του νόµου 4389/ 2016 φροντίζει ώστε, το συντοµότερο, το υπουργείο Οικονοµικών να θέσει στη διάθεση του υπουργείου Πολιτισµού πλήρη κατάλογο των ακινήτων που εξαιρούνται από την «περιουσία» ως ανήκοντα σε αρχαιολογικούς χώρους. Θα τελειώσει έτσι ο κύκλος αµφιβολίας και δεν θα ακούγονται οι γνωστές χοντράδες «θα πουλήσουν την Ακρόπολη»!

Θα δηµιουργηθεί «Παρατηρητήριο Εθνικού Πολιτισµικού Κεφαλαίου», όπου θα προτείνονται πολιτισµικές πολιτικές που κινούνται σε νέα τροχιά αειφόρου ανάπτυξης και συµβάλλοντας στην ενίσχυση της οικονοµίας. Ποτέ το ελληνικό κράτος δεν είχε ένα συνεκτικό σχέδιο για τον πολιτισµό στην Περιφέρεια. Αποσπασµατικές δράσεις όπως η δηµιουργία των ∆ΗΠΕΘΕ ή των θεµατικών πολιτιστικά πόλεων, λειτουργούσαν αυτόνοµα, χωρίς άλλες δραστηριότητες και συνέργειες, έως ότου ατόνησαν τελείως. Ανασύνταξη λοιπόν της περιφερειακής πολιτικής του σύγχρονου πολιτισµού.

*Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, γραµµατέας Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων

(ΠΗΓΗ : https://www.ethnos.gr/apopseis/42420_politismos-i-empneysi-kai-oneiro-tis-epomenis-meras  )

Η 8η ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ

Το ακατόρθωτο της ζωής και του δημόσιου βίου, ελκύει τους κωμωδιογράφους.

Στην Αρχαία Αθήνα, η περίπτωση να ψηφίζουν οι γυναίκες και να αποφασίζουν για τις τύχες της πόλης ήταν εξωφρενικό. Στις «Εκκλησιάζουσες» λοιπόν, ο Αριστοφάνης, βάζει τις γυναίκες να ντύνονται άνδρες και με ψεύτικα γένια να εισβάλουν στην Εκκλησία του Δήμου, νομοθετώντας σύμφωνα και με τις δικές τους ανάγκες. Έπεσε πολύ γέλιο, για αυτήν την απίστευτη εκδοχή της πολιτικής, τότε, στα 391 π. Χ.

Ε, δε χρειάστηκαν και πολλά. Μόνο 2.343 χρόνια, για να δοθεί στη χώρα μας στις γυναίκες, το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, μόλις το 1952. Συμπέρασμα: Το ανέφικτο μπορεί να γίνει εφικτό! (και δεν χρειάζεται να περάσουν 2.343 χρόνια!).

Πάμε λοιπόν να έχουμε κάνει στις 8 Ιουλίου, αυτό που φαντάζει τώρα ανέφικτο, ΕΦΙΚΤΟ!