Πάνος Σκουρολιάκος στη «Νέα Σελίδα»: Φορτωθήκαμε στο θέμα της ΠΓΔΜ την ατολμία δεκαετιών

«Χωρίς πολιτική βούληση, οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκρυβαν το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Οφείλει ο κ. Μητσοτάκης, στον βαθμό που εκφράζει το σύνολο του κόμματός του, να πάρει σαφή θέση», λέει στη «Νέα Σελίδα» αναφορικά με τις διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη για την ονομασία της ΠΓΔΜ ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος, ενώ για τις τουρκικές προκλήσεις σημειώνει: «Η Αγκυρα μέσω της όξυνσης προσπαθεί να ξεπεράσει δικά της προβλήματα».

Συνέντευξη στον Χρόνη Διαμαντόπουλο

Κεφάλαιο δημοσκοπήσεις: Σε ποιες παρεμβάσεις και προς ποια κατεύθυνση πρέπει να προχωρήσει η κυβέρνηση για να εξασφαλιστεί ένα πλαίσιο διαφάνειας και ελέγχων στην αγορά των μετρήσεων ώστε να μπει τέλος σε πιθανές πρακτικές χειραγώγησης της κοινής γνώμης;

Οι δημοσκοπήσεις που διενεργούνται στο πεδίο της πολιτικής έχουν καθοριστική σημασία για τον κοινό μας βίο. Η έρευνα της κοινής γνώμης για τη στατιστική καταγραφή της πραγματικότητας θα πρέπει να στηρίζεται σε επιστημονική μεθοδολογία και στην απόλυτη διαφάνεια ως προς τα εργαλεία και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί μια εταιρεία δημοσκοπήσεων. Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει ένας έγκυρος διεθνής οργανισμός, ο ESOMAR, στον οποίο συμμετέχουν οικειοθελώς οι εταιρείες του χώρου, πληρώνοντας, μάλιστα, υψηλό τίμημα και δίνοντάς του το δικαίωμα, ανά πάσα στιγμή και χωρίς προειδοποίηση να ελέγξει όλο το πλαίσιο της έρευνας που διεξάγουν. Η πλειονότητα των εταιρειών στη χώρα μας είναι μέλη αυτού του οργανισμού, απολαμβάνοντας την έγκυρη πιστοποίησή του. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβάλει σε μια εταιρεία δημοσκοπήσεων να συμμετέχει στον ESOMAR. Θα μπορούσε ίσως να προτείνει κανείς τη δημιουργία μιας Ανεξάρτητης Αρχής που θα ελέγχει και θα πιστοποιεί την εγκυρότητα των πολιτικών μόνο μετρήσεων, στα πρότυπα του διεθνούς οργανισμού που προανέφερα.

Πιστεύετε στην ενότητα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς; Με ποιον τρόπο μπορεί να επιτευχθεί;

Οι εποχές των παντοδυναμιών έχουν παρέλθει οριστικά. Η συνεργασία και οι συμμαχίες σε πολιτικό επίπεδο είναι μονόδρομος. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης, απαιτείται συνεργασία των αριστερών, κεντροαριστερών, οικολογικών και προοδευτικών δυνάμεων, ώστε να περάσουμε από την παντοδυναμία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών δυνάμεων σε μια ΕΕ με κοινωνικές ευαισθησίες. Στη χώρα μας το μέλλον απαιτεί συναινέσεις με προοδευτικές δυνάμεις αλλά και μια Κεντροαριστερά απαλλαγμένη από τα αμαρτωλά βαρίδια του παρελθόντος της.

Πάμε στα ελληνοτουρκικά… Οι πολίτες ανησυχούν για ένα θερμό επεισόδιο. Τι εκτιμάτε ότι επιδιώκει με την όξυνση της έντασης η Άγκυρα;

Θεωρώ ότι η Αγκυρα προσπαθεί μέσω της όξυνσης αυτής να ξεπεράσει δικά της, μείζονα εσωτερικά και όχι μόνο προβλήματα. Ο εφιάλτης της Τουρκίας για τη δημιουργία μιας νέας κρατικής κουρδικής οντότητας στα ανατολικά της την υποχρεώνει να στρέφεται αδιακρίτως έναντι των πάντων, δημιουργώντας θόρυβο. Βεβαίως, σε μια τέτοια κατάσταση είναι πιθανό ίσως και κάποιο «ατύχημα». Το επίπεδο ετοιμότητας και αξιοσύνης των ενόπλων δυνάμεών μας όμως είναι τέτοιο που μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς και με υψηλό ηθικό.

Στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ μπορεί να βρεθεί λύση πριν από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο; Συμφέρει την Ελλάδα η διαιώνιση του προβλήματος;

Φορτωθήκαμε στο θέμα της ΠΓΔΜ τη ραθυμία, την ατολμία και την αναποφασιστικότητα δεκαετιών. Χωρίς πολιτική βούληση, οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκρυβαν το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Με περισσό θράσος τώρα ζητούν και τα ρέστα, γιατί αυτή η κυβέρνηση έχει τη γενναιότητα να αντιμετωπίσει το θέμα. Οι «κόκκινες γραμμές» είναι ξεκάθαρες. Και προς τους γείτονες αλλά και προς τον ελληνικό λαό. Είναι θέσεις που έχει προσυπογράψει και η Νέα Δημοκρατία όταν ήταν κυβέρνηση. Δεν μπορεί τώρα να πετάει την μπάλα στην εξέδρα. Το πρόβλημα δεν μπορεί να περιμένει τις διαφορετικές συνιστώσες εντός της ΝΔ να συμφωνήσουν μεταξύ τους. Οφείλει ο κ. Μητσοτάκης, στον βαθμό που εκφράζει το σύνολο του κόμματός του, να πάρει σαφή θέση.
Αυτό έχει κάνει ξεκάθαρα, άλλωστε, και ο πρωθυπουργός, κ. Αλέξης Τσίπρας. Οφείλουμε να διευκολύνουμε κράτη στα βόρειά μας να περάσουν σε ένα περιβάλλον με δικαιώματα και υποχρεώσεις, μακριά από επιρροές χωρών που τα χρησιμοποιούν για τους δικούς τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς. Στο ΝΑΤΟ εντάσσεται ένα κράτος όταν προσκληθεί κι αφού δεν υπάρχει βέτο από άλλο κράτος-μέλος της Συμμαχίας. Εφόσον οι «κόκκινες γραμμές» της ελληνικής κυβέρνησης γίνουν αποδεκτές, τότε νομίζω πως ανοίγει ο δρόμος για την είσοδο της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.

Μεταξύ καλλιτεχνικής και πολιτικής δραστηριοποίησής σας, υπάρχει ο ρόλος του «διαχειριστή»… Έχετε διευθύνει το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης με επιτυχία και, κυρίως, έχετε αξιοποιήσει μέσα από αυτό ανθρώπους της τέχνης με γόνιμο τρόπο. Πώς αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας όταν στοχεύετε πέρα από το «εγώ», όταν επιμελείστε το «εμείς»; Είναι κι αυτό μια πολιτική πράξη;

Στην τέχνη αλλά και στην πολιτική το ζητούμενο για ένα θετικό αποτέλεσμα είναι ο δημιουργικός συνδυασμός του «εγώ» με το «εμείς». Η προσωπική συμβολή του καθενός σε ένα πολιτικό ή και καλλιτεχνικό εγχείρημα είναι καθοριστική. Η προσωπική ματιά, η ατομική συνεισφορά στο συλλογικό όραμα θέτουν στέρεα θεμέλια και δίνουν ποικιλία και πνοή στον κοινό αγώνα. Πρέπει όμως τα διαφορετικά «εγώ» να συνομιλούν μεταξύ τους και να συντονίζονται ώστε να συντίθενται δημοκρατικά και αποτελεσματικά. Η επιβολή προσώπων και ιδεών αυθαιρέτως ή με πλάγιους τρόπους δίνει ένα αποτέλεσμα που μπορεί να έχει κυρίαρχη προσωπική σφραγίδα, δεν έχει όμως τον πλούτο της συλλογικής δράσης. Ως πολιτική πράξη, η προσωπική συμβολή θα πρέπει να υποτάσσεται στη συλλογικότητα και η συλλογικότητα να σέβεται τη μονάδα.

Τα προσωπικά σας σχέδια στο θέατρο ποια είναι;

Αυτή τη στιγμή εργάζομαι για να υπηρετήσω την εντολή που μου δόθηκε ως βουλευτή. Και επειδή πιστεύω ότι το βουλευτιλίκι δεν είναι για χόρταση, βλέπω την παρουσία μου στο Κοινοβούλιο ως μια περίοδο κατά την οποία μπορώ να μεταφέρω τις εμπειρίες και τις αγωνίες της σαραντάχρονης πορείας μου στο θέατρο, αναζητώντας λύσεις σε πολλά και χρόνια προβλήματα. Αμέσως μετά θα γυρίσω ξανά, ελπίζω, στο θέατρο, που είναι το σπίτι μου, η ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Δημοσιεύθηκε στο φύλλο 46 της «Νέας Σελίδας» την Κυριακή 22 Απριλίου 2018.

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/milisan-sti-nea-selida/panos-skoyroliakos-sti-nea-selida-fortothikame-sto-thema-tis-pgdm-tin-atolmia-dekaetion/)

Μαρκ Σαγκάλ: Καταστάσεις αχρείαστες

Αυτή την εποχή, λοιπόν, στο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, συναντώνται τρεις εμβληματικές μορφές της ρωσικής πρωτοπορίας. Να λοιπόν που ξαναβρίσκονται μαζί μέσω των έργων τους ο Σαγκάλ, ο Μαλέβιτς και ο Λισίστσι

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Οι επαναστάτες είναι δημιουργοί. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι καλλιτέχνες – δημιουργοί. Όπως ο ζωγράφος πάνω σε έναν καμβά αποτυπώνει μια ονειρική ουτοπία, έτσι και οι επαναστάτες καταθέτουν τη δική τους ουτοπία, κοινωνική ή εθνική, πάνω στον καμβά της πραγματικότητας της εποχής τους.

Σε περιόδους επαναστατικής έξαρσης, εκείνοι οι δημιουργοί καλλιτέχνες που συντάσσονται και υπηρετούν μια επανάσταση είναι διπλά καλλιτέχνες και επαναστάτες. Συμμετέχουν με ενθουσιασμό και ορμή στα τεκταινόμενα, μην υπολογίζοντας ισορροπίες και αντίρροπες δυνάμεις μέσα στο επαναστατικό εγχείρημα, αγνοώντας τις συνέπειες των όποιων επιλογών τους.

Ο Ρωσοεβραίος Μαρκ Σαγκάλ πήρε ενεργό μέρος στη θεμελίωση του πρώτου εργατικού κράτους με την επανάσταση του 1917 στη Ρωσία. Ο διορισμένος από τον Λένιν επίτροπος για τον πολιτισμό Ανατόλι Λουνατσάρσκι, παλιός γνώριμός του από το Παρίσι, τον διορίζει επίτροπο καλών τεχνών στο Βιτέμπσκ. Συμμετέχει στην ίδρυση του Ινστιτούτου Λαϊκής Τέχνης και γίνεται διευθυντής του, παρέχοντας δωρεάν καλλιτεχνική εκπαίδευση σε όλους όσοι ενδιαφέρονται, ανεξαρτήτως ηλικίας και προέλευσης, δημιουργώντας ένα ενθουσιώδες κλίμα απόλυτης ελευθερίας ως προς την έκφραση.

Οι επαναστάσεις όμως, όταν γίνονται καθεστώς, καλούνται να καλύψουν ανάγκες και σχεδιασμού , και ενίοτε, δεν εμπεριέχουν ευαισθησίες όσον αφορά τις αρχικές ουτοπίες. Το στοιχείο της φαντασίας λοιπόν ήταν εκείνο που σε καλλιτεχνικό – ιδεολογικό επίπεδο βάρυνε τη θέση του Σαγκάλ στη νέα σοβιετική πραγματικότητα που απαιτούσε από τους δημιουργούς να κινούνται στα πλαίσια ενός παραδοσιακού ρεαλισμού με κοινωνικό απαραιτήτως μήνυμα. Σε τέτοιες στιγμές έτοιμοι είναι φίλοι και σύντροφοι να καλύψουν το κενό. Ο συνοδοιπόρος του ζωγράφος και θεωρητικός Καζιμίρ Μαλέβιτς, πρωτοπόρος της γεωμετρικής αφηρημένης τέχνης, μαζί με τον φωτογράφο και αρχιτέκτονα Λαζάρ Λισίτσκι, τον απομακρύνουν από το Ινστιτούτο.

Ο Σαγκάλ απογοητευμένος καταφεύγει στη Μόσχα, όπου φιλοτεχνεί σκηνικά για το Εβραϊκό Κρατικό Θέατρο. Από εκεί μετακινείται στο Βερολίνο, για να καταλήξει στο Παρίσι. Μια σπουδαία καριέρα αρχίζει να ανοίγεται εδώ για τον επαναστάτη που οι σύντροφοί του τον έδιωξαν από κοντά τους γιατί δεν χώραγε πια στο όραμα που είχε αρχίσει να στενεύει. Μαζί με την καλλιτεχνική επιτυχία όμως έρχονται και τα προβλήματα. Με τη συνθηκολόγηση της Γαλλίας με τη Γερμανία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς στη Μασσαλία. Με παρέμβαση των Aμερικανών και χάρη στη φήμη του φεύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάζεται ως σκηνογράφος. Με το τέλος του πολέμου επιστρέφει στο Παρίσι, όπου ακολουθεί μια θριαμβευτική καριέρα.

Στο έργο του κυριαρχεί το στοιχείο της φαντασίας, με θέματα που, παρ’ ότι χαρακτηρίζονται ως «αβέβαιης ταυτότητας», παραπέμπουν στη ζωή της ρωσικής επαρχίας. Οι παιδικές του μνήμες, μπολιασμένες από το στοιχείο του μοντερνισμού, συνετέλεσαν στη δημιουργία της δικής του απόλυτα προσωπικής καλλιτεχνικής ταυτότητας. Το λαϊκό στοιχείο είναι παρόν, παρ’ ότι οι παλιοί του σύντροφοι αδυνατούσαν να το αντιληφθούν.

Όμως ο χρόνος που περνά βοηθάει να βλέπουν οι κατοπινές γενιές τα πράγματα με ψυχραιμία, να τα βλέπουν από μιαν απόσταση δημιουργική και μεγαλόψυχη. Οι «διώκτες» του Σαγκάλ στην επαναστατημένη Ρωσία (Μαλέβιτς και Λισίτσκι) δεν ήταν δεύτερης κατηγορίας καλλιτέχνες. Ήταν σπουδαίοι δημιουργοί και αναμφισβήτητα εκτιμούσαν αυτό καθ’ αυτό το έργο του. Φαίνεται όμως πως καμιά φορά η πολιτική μυωπία, καθώς και τα μικρά και ανθρώπινα παίρνουν στον λαιμό τους και σημαντικούς δημιουργούς.

Αυτή την εποχή, λοιπόν, στο Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, συναντώνται τρεις εμβληματικές μορφές της ρωσικής πρωτοπορίας. Να λοιπόν που ξαναβρίσκονται μαζί μέσω των έργων τους ο Σαγκάλ, ο Μαλέβιτς και ο Λισίστσι.

Δεν ξέρω αν σε κάποια διάσταση οι τρεις καλλιτέχνες απολαμβάνουν την έκθεσή τους, πιστεύω όμως πως θα συμφωνούν ότι τα μικρά και ανθρώπινα δημιουργούν καταστάσεις αχρείαστες, που, αν έχουν κάποια αξία, θα είναι μόνον ως παραδείγματα προς αποφυγήν…

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/8847150/mark-sankal-katastaseis-achreiastes)

Ψηφιακή Επικράτεια και Καλές Τέχνες

Ψηφιακή Επικράτεια και Καλές Τέχνες - Κεντρική Εικόνα/Video

 Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Ζούμε σε έναν κόσμο, όπου με ταχύτατους ρυθμούς μια από τις πιο σημαντικές  ανθρώπινες προόδους  καθορίζει πια όλες της παραμέτρους της ζωής στον πλανήτη.

Η ψηφιακή κατάκτηση της ανθρώπινης δημιουργίας αδόκιμα ίσως, αλλά για να υπάρχει ένα μέτρο, μπορούμε να πούμε πως συγκρίνεται με την ανακάλυψη του τροχού, ή εκείνη του ηλεκτρικού ρεύματος.

Χώρες όπου αρκετά νωρίς αντιλήφθηκαν την αξία των νέων τεχνολογιών, προσαρμόσθηκαν εγκαίρως και ήδη βρίσκονται σε καλύτερες θέσεις στον κοινωνικό, οικονομικό και δημιουργικό τομέα.

 Η ψηφιακή τεχνολογία δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες και τις καλές τέχνες. Σπουδαίοι εικαστικοί την χρησιμοποιούν στα έργα τους, performers κάνουν θαύματα με την αρωγή της, η ποιότητα στα οπτικοακουστικά μέσα βελτιώνεται εξαιρετικά. Η ψηφιοποίηση βοηθάει ακόμα και στην ταχύτητα επικοινωνίας με το κοινό, έργων τέχνης, ιδεών, ειδήσεων και επιστημονικής γνώσης.

Θεωρώ σημαντικό, ότι στη χώρα μας υπάρχει Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης. Πέρα από τις ενέργειές του για τηλεοπτική κάλυψη στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας, κάτι για το οποίο ουδείς προηγουμένως είχε ενδιαφερθεί, ή για την παροχή γρήγορου internet σε απομακρυσμένες περιοχές, το υπουργείο προχώρησε σε ένα σημαντικό βήμα για τον κόσμο των οπτικοακουστικών τεχνών.

Δημιούργησε ήδη, ένα νέο επενδυτικό κίνητρο για την παραγωγή κινηματογραφικών και οπτικοακουστικών έργων στην Ελλάδα. Με ένα ποσόν 75 εκατομμυρίων ευρώ που έχουν ήδη δεσμευτεί, ο Υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής κ. Νίκος Παππάς, κάλεσε τον καλλιτεχνικό κόσμο να κάνει χρήση των επενδυτικών ευκαιριών που προσφέρει ο επενδυτικός νόμος 4399 του 2016. Η πρόσκληση απευθύνεται και στην εγχώρια και στην διεθνή αγορά. Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη διεθνής διαφημιστική καμπάνια για την προσέλκυση ξέων παραγωγών. Να σημειώσουμε πως εφ’ όσον απορροφηθούν τα 75 εκατομμύρια, θα υπάρχει και νέο πρόσθετο ποσόν 375 εκατομμυρίων, σύμφωνα με τον Γ.Γ. του υπουργείου κ. Λευτέρη Κρέτσο. Κινηματογραφικές παραγωγές, ντοκιμαντέρ, αλλά και video games ή animation, υπάγονται σε καθεστώς ενίσχυσης, της οποίας το είδος και η ένταση έχει τη μορφή επιχορήγησης (cash rebate). Η Ελληνική εκδοχή του νόμου αυτού, είναι κατά πολύ θετικότερη από πολλούς αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Το cash rebate είναι μια καινοτομία σημαντική για τα ελληνικά δεδομένα. Φυσικά η όλη διαδικασία γίνεται ψηφιακά, με διαφάνεια και δημόσιο έλεγχο. Αντιμετωπίζεται επιτέλους ο οπτικοακουστικός κλάδος ως ενιαίος και αδιαίρετος κλάδος παραγωγής και δημιουργίας έργων με υψηλή προστιθέμενη αξία. Στην εποχή όπου η βαριά κινηματογραφική βιομηχανία χρησιμοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία για το γύρισμα ταινιών είτε εξ ολοκλήρου στα στούντιο είτε και σε φυσικούς χώρους, πρέπει να  σπεύσουμε, ώστε να καλύψουμε τον χαμένο καιρό.

Η ψηφιακή επικράτεια μπορεί να δώσει πολλά στη χώρα μας ιδιαίτερα τώρα, που βγαίνοντας από την νύχτα των μνημονίων έχουμε ανάγκη καινοτόμες επενδύσεις ώστε να συνεχίσουμε σε δρόμους καλύτερους για τη χώρα και τον λαό.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ της Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.insider.gr/apopseis/vlogs/80708/psifiaki-epikrateia-kai-kales-tehnes)

Ο ψηφιακός κόσμος στον κόσμο του θεάματος

Του Πάνου Σκουρολιάκου*  

Θέλοντας να δώσουμε μια εξήγηση για την κακοδαιμονία και τα βάσανα του ελληνικού κινηματογράφου, λέμε πως, εκτός των άλλων, ο κινηματογράφος είναι μια βαριά βιομηχανία στην…

Θέλοντας να δώσουμε μια εξήγηση για την κακοδαιμονία και τα βάσανα του ελληνικού κινηματογράφου, λέμε πως, εκτός των άλλων, ο κινηματογράφος είναι μια βαριά βιομηχανία στην οποία η χώρα μας δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Βεβαίως, σπουδαίοι σκηνοθέτες, όπως ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και άλλοι μάχιμοι σήμερα, έβρισκαν και βρίσκουν τον τρόπο να προσελκύσουν ξένα κεφάλαια και να πραγματοποιήσουν παραγωγές στη χώρα μας, δίνοντάς μας κινηματογραφικά αριστουργήματα. Αλλά και ξένοι σκηνοθέτες και παραγωγοί, από τη δεκαετία του 1950 ακόμα, επέλεξαν τη χώρα μας για τα γυρίσματα των ταινιών τους. Η πατρίδα μας είναι ένα απέραντο σκηνικό. Το φως και η ηλιοφάνεια όλο το έτος είναι μοναδικό εργαλείο για τα γυρίσματα.

Το οπτικοακουστικό τοπίο όμως εξελίσσεται. Η ψηφιακή εποχή συμπεριλαμβάνει τον κινηματογράφο, τις τηλεοπτικές παραγωγές και πολλές άλλες κατηγορίες. Δυστυχώς, ο οπτικοακουστικός κλάδος στην Ελλάδα βρίσκεται σε θέση εξαιρετικά δυσμενή. Με την παρατεταμένη οικονομική κρίση μάλιστα πολλές εταιρείες στον ιδιωτικό τομέα έκλεισαν. Καταργήθηκαν και δημόσιοι φορείς όπως το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο. Η γηγενής κινηματογραφική παραγωγή και διανομή έχουν σχεδόν καταρρεύσει. Η διαφημιστική δαπάνη στην ιδιωτική τηλεόραση έχει μειωθεί δραματικά. Διαμορφώθηκε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις μια κατάσταση παντελούς έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού, αμέλειας εφαρμογής ενός ρυθμιστικού πλαισίου και, τέλος, κατάτμηση και πολυδιάσπαση λειτουργιών και αρμοδιοτήτων. Φυσικό είναι η οπτικοακουστική παιδεία στη χώρα μας να είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Σε κανένα από τα πανεπιστήμιά μας δεν προσφέρονται τηλεοπτικές σπουδές ακαδημαϊκού επιπέδου.

Έπρεπε από χρόνια να είχαν ληφθεί πρόνοιες ώστε να μπορούμε ως χώρα να ανταποκριθούμε στις σύγχρονες προκλήσεις. Η απάντηση της σημερινής κυβέρνησης στις ανάγκες της οπτικοακουστικής αγοράς είναι η δημιουργία του Εθνικού Κέντρου Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (ΕΚΟΜΕ), που λειτουργεί ως εποπτευόμενος φορέας του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής.

Προχώρησε λοιπόν το υπουργείο στην οργάνωση ενός νέου επενδυτικού κινήτρου για την παραγωγή κινηματογραφικών και οπτικοακουστικών έργων στην Ελλάδα. Με ένα ποσό 75 εκατομμυρίων ευρώ που έχουν ήδη δεσμευτεί, ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής κ. Νίκος Παππάς κάλεσε τον καλλιτεχνικό κόσμο να κάνει χρήση των επενδυτικών ευκαιριών που προσφέρει ο επενδυτικός Νόμος 4399 του 2016. Η πρόσκληση απευθύνεται και στην εγχώρια και στη διεθνή αγορά. Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη διεθνής διαφημιστική καμπάνια για την προσέλκυση ξέων παραγωγών.

Να σημειώσουμε πως ο γ.γ. του υπουργείου κ. Λευτέρης Κρέτσος ανέφερε πως, εφόσον απορροφηθούν τα 75 εκατομμύρια, θα υπάρχει και νέο πρόσθετο ποσό 375 εκατομμυρίων. Κινηματογραφικές παραγωγές, ντοκιμαντέρ, αλλά και video games ή animation υπάγονται σε καθεστώς ενίσχυσης, της οποίας το είδος και η ένταση έχει τη μορφή επιχορήγησης (cash rebate). Η ελληνική εκδοχή του νόμου αυτού είναι κατά πολύ θετικότερη από πολλούς αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Τo cash rebate είναι μια καινοτομία σημαντική για τα ελληνικά δεδομένα. Φυσικά η όλη διαδικασία γίνεται ψηφιακά, με διαφάνεια και δημόσιο έλεγχο. Αντιμετωπίζεται επιτέλους ο οπτικοακουστικός κλάδος ως ενιαίος και αδιαίρετος κλάδος παραγωγής και δημιουργίας έργων με υψηλή προστιθέμενη αξία, έργων που μπορεί να είναι κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, ντοκιμαντέρ, animation, ακόμα και video games.

Βεβαίως το ΕΚΟΜΕ προχωράει και στη δημιουργία ενός ευρετηρίου, μιας βάσης δεδομένων όπου θα συναντιέται ο οπτικοακουστικός κόσμος με την κοινωνία. Θα ενισχύσει τη συμμετοχή των πολιτών στη γνώση και την ενημέρωση, συγκεντρώνοντας το σύνολο της ιστορικής γνώσης και πληροφορίας που αφορά την εξέλιξη της οπτικοακουστικής επικοινωνίας στη χώρα μας. Πρόκειται για το οπτικοακουστικό απόθεμα της Ελλάδος που σήμερα βρίσκεται διάσπαρτο σε πολλούς οργανισμούς. Η συλλογή και διαφύλαξη, η συντήρηση και τεκμηρίωση του συνόλου του οπτικοακουστικού υλικού θα ενισχύσουν την ιστορική μνήμη, τον πολιτισμό, την έρευνα και την επιχειρηματικότητα.

Ο ψηφιακός κόσμος έχει «εγκατασταθεί» από καιρό στον κόσμο του θεάματος. Εμείς δυστυχώς αργήσαμε. Η δημιουργία του ΕΚΟΜΕ και η οργάνωση του νέου επενδυτικού κινήτρου που ανακοίνωσε ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής ελπίζουμε ότι θα κερδίσουν τον χρόνο που χάθηκε και θα απελευθερώσουν δημιουργικές δυνάμεις στον πολυδαίδαλο χώρο της οπτικοακουστικής επικράτειας.

Αναμένουμε, λοιπόν, τη συνέργεια των υπουργείων Ψηφιακής Πολιτικής και Πολιτισμού, ώστε άμεσα να εκδίδονται οι άδειες όσον αφορά τον κινηματογράφο, ώστε να αξιοποιηθούν τα οικονομικά κεφάλαια του νέου αυτού επενδυτικού κινήτρου, προς όφελος του ταλαιπωρημένου στη χώρα μας οπτικοακουστικού τομέα.

Ελπίζουμε ότι η χώρα μας θα γίνει αγαπημένος προορισμός για παραγωγές από το εξωτερικό και βέβαια θα βοηθήσει αποφασιστικά τους Έλληνες δημιουργούς και παραγωγούς.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8809806/o-psephiakos-kosmos-ston-kosmo-tou-theamatos)

Το ποδόσφαιρο των ποιητών

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Το ποδόσφαιρο είναι ένα ιδιαίτερο άθλημα. Πέρα από την αγάπη του κόσμου, μαγνητίζει και επιχειρηματίες, πολιτικούς και αποψιούχους, που δυστυχώς πολλοί από αυτούς δημιουργούν ένα περιβάλλον σήψης, ανομίας διαπλοκής

Ποιος να το ‘λεγε πως το παιχνίδι επίσκυρος των αρχαίων Ελλήνων θα απασχολούσε την πολιτική ζωή της χώρας το 2018.

Πρόδρομος του ποδοσφαίρου ήταν ο επίσκυρος, όπως και το harpastum των Ρωμαίων και το cuju των Κινέζων. Η σύγχρονη μετεξέλιξη του αθλήματος όμως ξεκίνησε στην Αγγλία τον 8ο αιώνα και μορφοποιήθηκε με τους «κανόνες του Κέιμπριτζ», που καταρτίστηκαν για πρώτη φορά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ το 1848.

Από τότε κύλισε πολύς χρόνος ώστε το ποδόσφαιρο να γίνει ένα λαϊκό άθλημα που συγκινεί την πλειονότητα των ανθρώπων του πλανήτη και έχει αναπτύξει γύρω του έναν ιδιαίτερο πολιτισμό, μια κουλτούρα άκρως ενδιαφέρουσα. Συνυπάρχουν σ’ αυτή παράμετροι αισθητικής, κοινωνιολογίας, πολιτικής, ακόμα και θρησκείας. Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς του αθλητικού σύμπαντος.

Ένας τόσο σημαντικός παράγοντας, όπως είναι φυσικό, ενέπνευσε και επηρέασε στο έργο τους καλλιτέχνες και δημιουργούς που μας έδωσαν αισθητικά αριστουργήματα στις εικαστικές τέχνες, στον κινηματογράφο, στη μουσική, την ποίηση.

Ποδοσφαιριστές όπως ο Μαραντόνα έγιναν λαϊκοί ήρωες ή είδωλα του λάιφ στάιλ, όπως ο Μπέκαμ. Στην Ελλάδα, μεταπολεμικά ποδοσφαιριστές έπαιξαν σε ταινίες, γέμισαν τις κοσμικές σελίδες, έδωσαν υλικό για ρεπορτάζ στα πρωϊνάδικα της τηλεόρασης. Πολλοί από αυτούς μας έκαναν υπερήφανους και στα ελληνικά γήπεδα αλλά και στο εξωτερικό όπου διέπρεψαν.

Πάμπολλα τα τραγούδια που γράφτηκαν για το κοσμαγάπητο άθλημα. Να αναφέρουμε τους στίχους του Ρασούλη για το «Πότε Βούδας, πότε Κούδας», τιμώντας τον σπουδαίο ποδοσφαιριστή Γιώργο Κούδα. Αλλά και ο Τζίμης Πανούσης καυτηριάζει τον άρρωστο οπαδισμό με τον στίχο «Βούλγαροι, χανούμισες, βαζέλες, όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες».

Όμως και οι Έλληνες ποιητές εμπνεύστηκαν από το ποδόσφαιρο και μας έδωσαν σημαντικά ποιήματα. Ξεφυλλίζω το βιβλίο του ποιητή Γιώργου Μαρκόπουλου «Εντός και εκτός έδρας» με υπότιτλο «Το ποδόσφαιρο στην ελληνική ποίηση» από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Ανακαλύπτω στίχους του Μανόλη Αναγνωστάκη: «Όταν τα βράδια της Κυριακής μετά το ματς γέμιζαν οι ταβέρνες γύρω από το γήπεδο και συ έτρεχες σπίτι να διαβάσεις». Ή «Το ματς της ζωής του είχε τελειώσει – τώρα έπαιζε την παράταση». Ο Θανάσης Βενέτης στη «Μικρή ωδή στον Κώστα Δαβουρλή» («Ωσεί παρών», 1997) γράφει: «Ο μαύρος πρίγκιπας κρέμασε νωρίς τα παπούτσια του. / Στων ιαχών τη μάντρα έστησε το τσαντίρι του. / Με σέντρες και φαρμακερά βολέ προς την εστία -του ουρανού- τα δίχτυα αυτά τα μάτια του κόσμου ξετινάζοντας. / Με την αίγλη και τη σκοτεινή γοητεία των άσων / έφυγε / ο τσιγγάνος των γηπέδων. / Καραβάνια τα όνειρά του, πληγή και γιασεμί / ταξιδεύουν / … / Βασίλη Μποτίνο, Μίμη Δομάζο, / Γιώργο Σιδέρη, Γιώργο Κούδα, Βασίλη / Χατζηπαναγή / και συ Βασίλη Καραπιάλη / μην ψάχνετε. / Ρωτήστε / … / εκεί ψηλά / στα αποδυτήρια του απείρου / το μαύρο μας διαμάντι». Εδώ και το ποίημα του Γιώργου Μαρκόπουλου «Ωδή στον παίκτη της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστο Αρδίζογλου» («Η ιστορία του ξένου και της λυπημένης» 1987). «Από το ότι, ορμώμενος, τα χρόνια περνούν γρήγορα / και αυτό το βρίσκω πικρό και άδικο / και από το ότι ο ποιητής παλαιότερα Δικταίος Άρης / εκράτησεν ως αφιλοκερδής τεχνίτης / στην πενιχρή αθανασία του / τον άλλοτε σπουδαίο παίκτη της ποδόσφαιρας / Ηλίαν υιόν του Υφαντή -του Ολυμπιακού Πειραιώς- τονίζοντας τα κάλλη του και την ευμορφιά του / παράλληλα με τον μακαρισμό ευτυχισμένος (να ‘ν’) / ο Πειραιάς / που έχει φορτώσει τόσες απ’ τις ελπίδες του / πάνω σε τέτοια αγόρια / θα υμνήσω κι εγώ με τη φτωχή την πένα μου / τον ιδιόρρυθμο πλην όμως φιλότιμο χαρακτήρα / του παίκτου της ΑΕΚ και της Εθνικής Χρήστου / Αρδίζογλου».

Είναι και άλλοι πολλοί οι ποιητές που ύμνησαν το άθλημα και τους αθλητές του: Νάσος Βαγενάς, Σωτήρης Κακίσης, Τάσος Δενέγρης, Ηλίας Λάγιος, Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Βασίλης Στεριάδης, Αλέξης Σταμάτης κ.ά.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα ιδιαίτερο άθλημα. Πέρα από την αγάπη του κόσμου, μαγνητίζει και επιχειρηματίες, πολιτικούς και αποψιούχους, που δυστυχώς πολλοί από αυτούς δημιουργούν ένα περιβάλλον σήψης, ανομίας διαπλοκής. Μπρος στα μάτια μας ζήσαμε την οικοδόμηση όλου αυτού του πλέγματος με την ανοχή (τουλάχιστον) των κυβερνήσεων του παλιού πολιτικού συστήματος.

Ταυτόχρονα, όμως, είναι και το ποδόσφαιρο του λαού και το ποδόσφαιρο των ποιητών. Εμείς προτιμάμε αυτό, το τελευταίο.

* Ο Π. Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8777005/to-podosphairo-ton-poieton)

Το θέατρο και οι θρησκόληπτοι ( ΑΥΓΗ 10.3.2018 )


Σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας, ανέβηκε το μιούζικαλ Jesus Crist Super Star. Ένα πολύ γνωστό μιούζικαλ που παίζεται σε πενήντα χώρες και στην Ελλάδα έχει ανέβει ξανά, πριν…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*  

Σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας, ανέβηκε το μιούζικαλ Jesus Crist Super Star. Ένα πολύ γνωστό μιούζικαλ που παίζεται σε πενήντα χώρες και στην Ελλάδα έχει ανέβει ξανά, πριν από κάποιες δεκαετίες.

Στο γενικότερο κλίμα της έντονης παρουσίας των συντηρητικών ιδεών και μιας ιδιότυπης Ακροδεξιάς και εμφυλιοπολεμικής δραστηριότητας, μετρημένοι στα δάχτυλα φανατικοί θρησκόληπτοι, διαμαρτυρήθηκαν έξω από το θέατρο όπου παίζεται η παράσταση. Το θέμα απασχόλησε το πανελλήνιο. Βεβαίως αν οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν το αναδείκνυαν σε σημαντική είδηση, ούτε οι περαστικοί εκείνη την ώρα στο σημείο διαμαρτυρίας δεν θα τους έπαιρναν χαμπάρι.

Αλήθεια η ορθόδοξη πίστη είναι εναντίον του θεάτρου; Έχει μήπως φιλοδοξίες θεατρικού κριτικού ή θεατρικής αστυνομίας; Στην ιστορία του θεάτρου πράγματι υπήρξε αποκλεισμός του θεάτρου και των θεατρίνων, μουσικών, χορευτών κ.λπ. από τη ζωή της Εκκλησίας. Αυτό, πριν από 1.700 χρόνια.

Μετά από τις λαμπρές ημέρες δόξης του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, που γεννήθηκε μέσα από τις λατρευτικές τελετές των Ελευσινίων Μυστηρίων, το θέατρο παρέλαβαν οι Ρωμαίοι. Μιμήθηκαν τους αρχαίους τραγικούς μας, πιο χοντροκομμένα, με λιγότερη είναι η αλήθεια τέχνη και έμπνευση. Οι Ρωμαίοι παραδίδουν στους βυζαντινούς ένα “Θέατρο Ποικιλιών”, όπως θα το λέγαμε σήμερα.

Χυδαία αστεία, σαλτιμπάγκοι και εταίρες στο δυναμικό του, το είχαν καταστήσει μια διασκέδαση φτηνού γούστου για τον “όχλο”. Η Ορθοδοξία, ως το επίσημο δόγμα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στέκεται με αυστηρότητα απέναντι σε αυτό το θέατρο παρακμής που παρέλαβε από τους Ρωμαίους και το απορρίπτει. Σύμφωνα με τη Σύνοδο της Λαοδικείας το 360 μ.Χ., οι ηθοποιοί γίνονται δεκτοί στην εκκλησιαστική κοινότητα, αφού πρώτα αλλάξουν επάγγελμα. Για τους παντομίμους [θεατρίνους] ισχύει το επιτίμιο της αποχής από τη θεία μετάληψη. Υπάρχει μάλιστα και κατάλογος για τους “αποβλητέους” από τη χριστιανική κοινότητα: ο επί σκηνής εμφανιζόμενος ανήρ ή γυνή, ο χοραύλης, ο κιθαριστής, ο την όρχησιν επιδεικνύμενος κ.ά. Οι κληρικοί, οι οποίοι τελούν το μυστήριο του γάμου, θα πρέπει να αποχωρούν πριν αρχίσουν να παίζουν μουσικά όργανα ή να χορεύουν και μάλιστα πριν εμφανισθούν “θυμελικοί” [ηθοποιοί]. Οι κληρικοί μάλιστα που θα ενέπιπταν στο αμάρτημα να παρακολουθήσουν θεατρική παράσταση τιμωρούνταν με καθαίρεση, ενώ για τους λαϊκούς η ποινή ήταν αφορισμός. Έτσι λοιπόν, κατά τη Βυζαντινή περίοδο δεν υπάρχει άξιο λόγου θέατρο.

Αργότερα, η Εκκλησία ενεθάρρυνε τη θεατρική δραστηριότητα. Από τον 17ο αιώνα, έχουμε ανάπτυξη της τέχνης του Θεάτρου, στο πλαίσιο της συνοχής των ελληνικής καταγωγής ή παιδείας Ρωμιών στην Κωνσταντινούπολη. Στην εφημερίδα «Κωσταντινούπολις», αρ. φ. 1175/9-2-1872 διαβάζουμε, ότι «πολλάκις (εδίδοντο) θεατρικαί παραστάσεις εντός του περιβόλου των εκκλησιών» και ότι «εντός της σκηνής και επί των ευρυτάτων εξεδρών πέριξ, επί πολυθρονών, ανεπαύοντο και ήκουον μετά συγκινήσεως τα διδάγματα οι μητροπολίται, αρχιεπίσκοποι και συνοδικοί του Πατριάρχου ημών, πηγαινοερχόμενοι με αμάξας -διά της δευτέρας γεφύρας του Κερατίου κόλπου- από το Φανάριον».

Παρ’ ότι τα παλιά επιτίμια της Συνόδου της Λαοδικείας δεν ισχύουν πια, φανατικοί θρησκόληπτοι, πάντα εύρισκαν την ευκαιρία να διαμαρτυρηθούν για παραστάσεις που υπονομεύουν κατά τη γνώμη τους τα «χρηστά ήθη». Πρόχειρα να αναφέρουμε τις διαμαρτυρίες στη Λάρισα, όταν κατά τη δεκαετία του 1970, το «Θεσσαλικό Θέατρο», σε μια επιθεώρηση που είχε ανεβάσει περιέλαβε και το σύνηθες «νούμερο» με τρεις ψαλτάδες που κατά το βυζαντινό μέλος, σατίριζαν την επικαιρότητα. Το 2012 στο θέατρο «Χυτήριο» όπου είχε ανέβει το έργο « Corpus Cristi», φανατικοί σκοταδιστές, κρατώντας ελληνικές σημαίες και εικόνες, συνεπικουρούμενοι από τρεις βουλευτές της Χρυσής Αυγής, με ψαλμωδίες και συνθήματα εμπόδιζαν τη διεξαγωγή της παράστασης. Αφού έσκισαν αφίσες και έσπασαν την κλειδαριά της εισόδου, ξυλοκόπησαν δημοσιογράφο της Lifo που προσπάθησε να βιντεοσκοπήσει τα όσα συνέβαιναν. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει και ήχος και εικόνα καταγεγραμμένη από τις απειλές και τις ύβρεις των τριών βουλευτών.

Φοβάμαι πως αυτά τα τελευταία επεισόδια δεν είναι τυχαίες εξάρσεις γραφικών ταλιμπάν. Η απειλητική Ακροδεξιά που φωλιάζει πια και εντός της Νέας Δημοκρατίας κινείται βάσει σχεδίου, αξιοποιώντας συμβολισμούς όπως η σημαία ή εικόνες που προκαλούν τα συναισθήματα του λαού. Η σημαία ανήκει σε όλους τους Έλληνες και οι εικόνες έχουν θέση στην εκκλησία και όχι σε διαδηλώσεις έξω από τα θέατρα.

Η πρόσφατη «ατραξιόν» των φανατικών θρησκόληπτων είναι ένα ακόμη επεισόδιο μιας καλά ενορχηστρωμένης επίθεσης στην ελευθερία του πνεύματος. Το Θέατρο όμως θα συνεχίσει την πορεία του. Θα εξελίσσεται, θα ανανεώνεται και θα προσφέρει στο κοινό ψυχαγωγία και με τις δύο έννοιες του όρου. Σε κάποιους θα αρέσουν και σε κάποιους όχι οι θεματικές, αισθητικές, ιδεολογικές του επιλογές. Στη δημοκρατία όμως γίνονται σεβαστές οι διαφορετικές απόψεις που γεννούν συνθέσεις και όποιος ονειρεύεται μια Ελλάδα χωρίς δημοκρατία όπου ο αυταρχισμός ανθρώπων και ομάδων που θεωρούν ότι κατέχουν τη μοναδική αλήθεια την οποία όλοι πρέπει να αποδεχθούν, έχει παρέλθει και δεν θα γυρίσει ποτέ ξανά.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8761093/to-theatro-kai-oi-threskoleptoi)

Ζωγράφοι στο θέατρο ( Αυγή 03.03.2018 )

(Έργο του σκηνογράφου – ζωγράφου και εικαστικού καλλιτέχνη Τάσου Ζωγράφου)

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η όψη σε μια θεατρική παράσταση είναι ένα από τα πιο βασικά και δυνατά χαρακτηριστικά της. Η εικαστική ερμηνεία του θεατρικού έργου όπως το αντιλαμβάνονται και το αποδίδουν σκηνοθέτης και ηθοποιοί είναι κυρίαρχης σημασίας.

Είτε πρόκειται για μια λιτή σκηνική – εικαστική σύνθεση με τα πιο απλά κοστούμια είτε για μια περίπλοκη κατασκευή πολλαπλών σκηνικών με ιδιαίτερη και απαιτητική ενδυματολογία, καθοριστική είναι η ματιά και η συνεισφορά των εικαστικών εκείνων δημιουργών που ονομάζουμε σκηνογράφους και ενδυματολόγους.

Στην εποχή μας, όπου σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και των δραστηριοτήτων μας υπάρχει εξειδίκευση και κατηγοριοποίηση σε επιστημονικές αλλά και καλλιτεχνικές – δημιουργικές περιοχές, η τέχνη του σκηνογράφου και ενδυματολόγου απαιτεί ξεχωριστή, ιδιαίτερη αφιέρωση και βέβαια εξειδικευμένες στο αντικείμενο σπουδές και γνώσεις.

Η συντεχνία των σκηνογράφων – ενδυματολόγων εντός της μεγάλης συντεχνίας του θεάτρου ήρθε μέσα από την περιοχή της ζωγραφικής και των “κατ’ αποκλειστικότητα” ζωγράφων. Στη χώρα μας το εξελισσόμενο θέατρο στις αρχές του 20ού αιώνα, φροντίζοντας ιδιαίτερα το εικαστικό μέρος της παράστασης, αναζήτησε καταξιωμένους ζωγράφους ώστε να αναλάβουν τον σχεδιασμό των σκηνικών και των κοστουμιών.

Οι επισκέψεις ιταλικών, γαλλικών ή βιεννέζικων θιάσων όπερας ή οπερέτας από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα σε Αθήνα, Πάτρα, Ερμούπολη και Θεσσαλονίκη και αλλού, με τα όποια σκηνικά και κοστούμια έφερναν μαζί τους, είχαν εντυπωσιάσει το κοινό, που αναζητούσε αναλογίες και στις γηγενείς παραστάσεις. Ελλείψει δημιουργών με γνώση στα της σκηνογραφίας και ενδυματολογίας, στην αρχή οι θεατρικοί επιχειρηματίες για τις ανάγκες των παραστάσεών τους νοίκιαζαν σκηνικά και κοστούμια από την Ιταλία και τη Γαλλία.

Ένας ζωγράφος με σπουδές στο εξωτερικό είναι ο πρώτος που άνοιξε στους ομοτέχνους του την πόρτα του θεάτρου και συνετέλεσε ώστε στη συνέχεια πολλοί μεγάλοι ζωγράφοι να θέσουν την τέχνη τους στην υπηρεσία του. Ο σημαντικός αυτός δημιουργός είναι ο Κερκυραίος Πάνος Αραβαντινός, που κατ’ αρχήν πήρε μαθήματα ζωγραφικής στο Πολυτεχνείο και στη συνέχεια φοίτησε στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βερολίνου, αλλά και στο Παρίσι. Έχοντας σπουδές και γνώση λοιπόν για το εικαστικό μέρος μιας παράστασης, ερχόμενος στην Αθήνα δημιούργησε σκηνικά και κοστούμια για όπερες, οπερέτες ακόμα και για επιθεωρήσεις όπως η ιστορική επιθεώρηση «Ξιφίρ Φαλέρ».

Όπως ήταν φυσικό, ο μαγικός κόσμος του θεάτρου προσέλκυσε και άλλους καταξιωμένους ζωγράφους, που, παρ’ ότι δεν είχαν ειδικές γνώσεις σκηνογραφίας και ενδυματολογίας, δημιούργησαν αριστουργήματα, μεταφέροντας ο καθένας τον δικό του ξεχωριστό και ιδιαίτερο εικαστικό κόσμο. Μερικοί από αυτούς είναι οι Σπύρος Παπαλουκάς, Περικλής Βυζάντιος, Γιώργος Γουναρόπουλος, Γεράσιμος Στέρης και άλλοι ακόμα.

Στα νεότερα χρόνια οι Κλεόβουλος Κλώνης και Αντώνης Φωκάς ως μόνιμα στελέχη του Εθνικού Θεάτρου, προσέφεραν πολλά δημιουργώντας και ερευνώντας χρώματα, τεχνικές και άλλα στοιχεία της σκηνογραφίας και ενδυματολογίας.

Εν συνεχεία το θέατρο ευτύχησε να διακονηθεί και από άλλους μεγάλους ζωγράφους που πιο εξειδικευμένα, λόγω της μακρόχρονης ενασχόλησης τους με αυτό, μας έδωσαν σπουδαίες δημιουργίες σε σκηνικά και κοστούμια. Είναι πολλοί και σημαντικοί. Να αναφέρουμε ενδεικτικά τους Γιάννη Τσαρούχη, Φώτη Κόντογλου, Γιώργο Βακαλό, Γιάννη Στεφανέλλη, Νίκο Χατζηκυριάκο – Γκίκα, Γιάννη Μόραλη, Νίκο Νικολάου, Γιώργο Ανεμογιάννη. Αλλά και τη νεότερη γενιά με τους Βασίλη και Διονύση Φωτόπουλο, Μποστ, Αλέκο Φασσιανό, Δημήτρη Μυταρά, Κυριάκο Κατζουράκη, τον αεικίνητο και παραγωγικότατο Τάσο Ζωγράφο και άλλους πολλούς και σημαντικούς.

Σήμερα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών υπάρχει έδρα Σκηνογραφίας – Ενδυματολογίας, ενώ στη Σχολή Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου λειτουργεί ως ξεχωριστή κατεύθυνση. Όλοι περιμένουμε σε μία Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών, που ελπίζουμε να ιδρυθεί σύντομα, να περιλαμβάνεται και η σκηνογραφία – ενδυματολογία στα πεδία που θα καλύπτει.

Όσο όμως και αν η τέχνη του σκηνογράφου – ενδυματολόγου αποτελεί από μόνη της πια ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία αλλά και την καθημερινότητα της τέχνης, η ζωγραφική θα είναι πάντα η μήτρα που τη γέννησε και σε αυτήν θα καταφεύγει για να εμπνευστεί, να αντιμετωπίσει τεχνικά θέματα και να συμβάλει με δημιουργικό τρόπο στη σκηνική παρουσίαση ενός έργου.

Η γέννηση της σκηνογραφίας και ενδυματολογίας μέσα από τη ζωγραφική και η επιστροφή της πάλι σε αυτήν επιβεβαιώνει την αέναη ανακύκλωση σε όλες τις μορφές της τέχνης που εξελίσσεται, ψυχαγωγεί και εκπλήσσει!

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8745792/zographoi-sto-theatro)