Νεοδημοκρατικό κράτος με 9 γράμματα

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Καμία αμφιβολία δεν άφησε η νέα κυβέρνηση πως και στον Πολιτισμό θα εφαρμόσει το νεοφιλελεύθερο δόγμα, σύμφωνα με το οποίο τα πάντα περνούν μέσα από την οικονομία της αγοράς και πως, αν υπάρχει κάποια αξία, πρωτίστως αυτή είναι η οικονομική και βέβαια η τακτοποίηση των «δικών» της παιδιών.

Όπως περιμέναμε άλλωστε, με το «πολυνομοσχέδιο» σκούπα που ψηφίστηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία μόλις προχθές, είχαμε και το πρώτο δείγμα νομοθετικής γραφής του υπουργείου Πολιτισμού.

Μεσούντος του θέρους, τρία άρθρα ήρθαν να δώσουν το στίγμα της κυβέρνησης όσον αφορά την κυβερνητική πολιτιστική πολιτική. Στο άρθρο 88 περιγράφεται η σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων. Εδώ, για πρώτη φορά, στο Δ.Σ. του ΤΑΠΑ δεν μετέχει αρχαιολόγος. Ο ισχυρισμός της υπουργού ότι η θέση έχει καταργηθεί εδώ και δώδεκα χρόνια είναι προσχηματικός. Και τούτο γιατί όλα αυτά τα χρόνια οι προηγούμενοι υπουργοί φρόντιζαν να υπάρχει ένας αρχαιολόγος στη σύνθεση του Δ.Σ. Μετέχουν όμως τέσσερις γενικοί γραμματείς υπουργείων, στενά πολιτικά κυβερνητικά πρόσωπα δηλαδή.

Με τη νέα κυβέρνηση απαξιώνεται η ραχοκοκαλιά του υπουργείου Πολιτισμού, που είναι ακριβώς οι αρχαιολόγοι. Καταργείται επιπρόσθετα και η γνώμη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου για τον διορισμό των μελών του Δ.Σ. του ΤΑΠΑ.

Άρον άρον έσπευσε το Μέγαρο Μαξίμου να ανακοινώσει το όνομα της νέας προέδρου του Δ.Σ., υποκαθιστώντας το ίδιο το υπουργείο Πολιτισμού. Μα οι υπουργοί δεν είναι απλοί διεκπεραιωτές. Παράγουν έργο και ελέγχονται από τον πρωθυπουργό αλλά και το Κοινοβούλιο!

Το κρυμμένο λαβράκι όμως βρίσκεται στο άρθρο 87. Αλιεύουμε σ’ αυτό την δημιουργία δύο θέσεων μετακλητών και δύο θέσεων ειδικών συμβούλων για το γραφείο του προέδρου του ΤΑΠΑ! Αυτό, απ’ όσο γνωρίζουμε, δεν έχει ξαναγίνει. Μετά τις στρατιές μετακλητών και συμβούλων που ήδη έχει ομολογήσει η κυβέρνηση για το Μέγαρο Μαξίμου αλλά και τα υπουργεία, φαίνεται πως υπάρχει και κάποιος αριθμός ημετέρων σε θέσεις, δομές και υπηρεσίες που δεν έχει κανείς φανταστεί, που κανείς δεν γνωρίζει πού είναι, πόσοι είναι και βεβαίως με ποιο ποσό αμείβονται.

Ίσως όλα τα παραπάνω να περνούσαν απαρατήρητα από το μεγάλο κοινό. Αυτό που κάνει όμως το επόμενο άρθρο 89 μας επαναφέρει σε ένα παρελθόν από το οποίο όλοι θέλουμε να ξεφύγουμε. Πάγιο αίτημα του κόσμου του Πολιτισμού ήταν η κατάργηση του διορισμού των καλλιτεχνικών διευθυντών σημαντικών πολιτιστικών μονάδων, όπως το Εθνικό Θέατρο, κατευθείαν από τον / την υπουργό. Διορισμός χωρίς καμία υποχρέωση διαβούλευσης και κυρίως χωρίς να έχουν Έλληνες πολίτες τη δυνατότητα να διεκδικήσουν μια θέση για την οποία θεωρούν ότι είναι άξιοι. Αυτή την απαράδεκτη τακτική η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εργάστηκε ώστε να την αλλάξει ψηφίζοντας τον Νόμο 4369/16, που θεσμοθετεί το Εθνικό Μητρώο Στελεχών με διαφάνεια, έλεγχο και αδιάβλητα κριτήρια αξιολόγησης. Όλα στο φως λοιπόν. Να μπορεί ο καθένας να γνωρίζει ποιοι είναι οι υποψήφιοι, ποια τα βιογραφικά τους και πού υπερέχει ή υστερεί σε σχέση με τους συνυποψήφιους του αυτός που τελικά θα πάρει τη θέση. Έτσι η πολιτική εξουσία ελέγχεται άμεσα και αποτελεσματικά.

Και να που, επιτέλους, για πρώτη φορά στη χώρα, προκηρύχθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση οι θέσεις των καλλιτεχνικών διευθυντών σε Εθνικό Θέατρο, Ελληνικό Φεστιβάλ, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Ανοιχτά, με διαφάνεια, με δυνατότητα ελέγχου από τους πάντες, με ελεύθερη συμμετοχή για όλους.

Όμως αλλιώς σκέφτεται η νέα κυβέρνηση της χώρας. Διά της υπουργού Πολιτισμού ανακαλεί τις προκηρύξεις ματαιώνοντας τους διαγωνισμούς. Στη συνέχεια, καταργεί και τον νόμο του ΣΥΡΙΖΑ που εξασφάλιζε μια τόσο σημαντική και δημοκρατική διαδικασία. Δεν είχε την υπομονή, αφού ήθελε να σταματήσει αυτή τη διαδικασία, να το κάνει με τρόπο λογικοφανή τουλάχιστον. Να καταργήσει δηλαδή τον νόμο και στη συνέχεια να ακυρώσει τη διαδικασία. Τέτοια τσαπατσουλιά!

Τι μένει λοιπόν; Μα να αποφασίσει η κυρία υπουργός μόνη της, στους τέσσερις τοίχους του γραφείου της, ποιοι/ες θα στελεχώσουν αυτές τις τόσο σημαντικές διευθυντικές θέσεις. Ή μήπως θα περιμένει οδηγίες από το Μαξίμου; Ή μήπως το Μαξίμου θα ανακοινώσει τα ονόματα, όπως έκανε και στην περίπτωση της προέδρου του ΤΑΠΑ;

Είναι γεγονός ότι ανοιχτές διαδικασίες, διαφάνεια, το δικαίωμα των πολιτών να συμμετέχουν ισότιμα στη διεκδίκηση εργασίας, δημιουργίας και προσφοράς στο σύνολο είναι όχι ψιλά, αλλά ανύπαρκτα γράμματα για τη Νέα Δημοκρατία.

Αυτό που την ενδιαφέρει είναι η κομματική άλωση του κράτους. Σαν σταυρόλεξο – παγίδα μοιάζει. Στο ερώτημα «νεοδημοκρατικό κράτος με εννέα γράμματα», η απάντηση δεν είναι «επιτελικό» όπως παραπλανητικά μας έλεγαν, αλλά, απλά, απλούστατα, «κομματικό».

 

* Ο Π. Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/10110139/neodemokratiko-kratos-me-9-grammata  )

Το κομματικό κράτος πρωταγωνιστεί και στον Πολιτισμό

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα 8.8.2019

Το κομματικό κράτος πρωταγωνιστεί και στον Πολιτισμό

Την Τετάρτη 07.08.2019 ο υπεύθυνος του τομέα πολιτισμού και Βουλευτής Ανατολικής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Πάνος Σκουρολιάκος μίλησε στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων
στο πλαίσιο της συζήτησης και ψήφισης του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών «Ρυθμίσεις του Υπουργείου Εσωτερικών, διατάξεις για την ψηφιακή διακυβέρνηση και άλλα
επείγοντα ζητήματα»..

Ο κ. Σκουρολιάκος ξεκίνησε την ομιλία του αναφερόμενος στην πολιτική μεταστροφή της Νέας Δημοκρατίας, η οποία αμέσως μετά τις εκλογές έκανε μεταστροφή σε κομβικά ζητήματα όπως η συμφωνία των Πρεσπών και η τραγωδία στο Μάτι. Όταν ξαφνικά η προδοτική συμφωνία στο συνέδριο του Εconomist έγινε επωφελής ενώ ο τότε «καταστροφικός και ανίκανος» αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας έγινε ικανότατος Γ.Γ. του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Ο Πάνος Σκουρολιάκος συνέχισε την τοποθέτηση του αναδεικνύοντας την υποκρισία της Κυβέρνησης που προεκλογικά είχε υποσχεθεί ένα μη κομματικό κράτος και από την ημέρα που ο λαός της ανέθεσε την διακυβέρνηση της Χώρας νομοθετεί με σκοπό να βολέψει τα κομματικά της παιδιά.Με τρανταχτό παράδειγμα τις διατάξεις του νομοσχεδίου που αφορούν το Υπουργείο Πολιτισμού. Σε συγκεκριμένα άρθρα, το υπουργείο φανερώνει ξεκάθαρα τις πολιτικές του προθέσεις, ειδικά όσον αφορά στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων στου οποίου το ΔΣ, για πρώτη φορά από την ίδρυσή του, δεν συμμετέχει αρχαιολόγος, δείχνοντας έτσι την πολιτική απαξίωση που διακατέχει την κα Υπουργό προς τους  αρχαιολόγους που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του Υπουργείου Πολιτισμού. Παράλληλα βέβαια, δίνει με νομοθετική διάταξη 2 μετακλητούς συνεργάτες και 2 ειδικούς συμβούλους στην Πρόεδρο του ΤΑΠΑ, αποδεικνύοντας την πρόθεση της κομματικοποίησης του Οργανισμού.

Συνέχισε με το άρθρο 89, το οποίο αποτελεί το άκρον άωτον του κομματισμού στον Πολιτισμό αφού ανακαλεί τις προκηρύξεις για τις θέσεις Καλλιτεχνικών Διευθυντών, ώστε να μπορεί η Υπουργός να τοποθετεί καλλιτεχνικούς διευθυντές όχι με συγκεκριμένα τυπικά και επαγγελματικά προσόντα, αλλά με κομματικά κριτήρια .

Ο Πάνος Σκουρολιάκος έκλεισε την ομιλία του καλώντας την Κυβέρνηση να μην επικαλείται το 40% που έλαβε στις εκλογές ως πρόσχημα για την πολιτική της καθώς δεν αποτελεί μόνιμη «προίκα», θυμίζοντας τους στοίχους του ποιητή «τον λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα σας ζητήσει» και τότε «κανένα κομματικό κράτος δε θα μπορεί να σας σώσει» τόνισε «μα, κανένα!».

Πάνος Σκουρολιάκος
Βουλευτής Ανατολικής Αττικής
Υπεύθυνος Τομέα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

Π. Σκουρολιάκος: Ο πολιτισμός γίνεται ένα σούπερμάρκετ

Επιστροφή σε μετεμφυλιακές καταστάσεις χαρακτήρισε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Π. Σκουρολιάκος τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης για τον πολιτισμό μέσω των δύο άρθρων που συμπεριλαμβάνονται στο πολυνομοσχέδιο το οποίο κατατέθηκε στη Βουλή.

Ο Π. Σκουρολιάκος μιλώντας στον ρ/σ Στο Κόκκινο Θεσσαλονίκης και την εκπομπή «Ορθά-Κοφτά» σημείωσε πως είναι πρωτοφανές το άρθρο με το οποίο καταργείται το Δ.Σ. του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων (ΤΑΠΑ).

«Η κίνηση αυτή καταστρατηγεί το νόμο του 1977. Το ΤΑΠΑ είναι το θησαυροφυλάκιο του Υπουργείου Πολιτισμού. Γίνεται μια προσπάθεια να χειραγωγηθεί το θησαυροφυλάκιο αυτό με πολλούς τρόπους» σημείωσε και πρόσθεσε πως πρόκειται «για προσπάθεια απαξίωσης των αρχαιολόγων γιατί για πρωτη φορά στο Δ.Σ. του ΤΑΠΑ δε συμμετέχει αρχαιολόγος»

Ο βουλευτής εξήγησε ότι με την αλλαγή του νόμου «δε χρειάζεται τη σύμφωνη γνώμη του ΚΑΣ για τη συγκρότηση του ΔΣ του ΤΑΠΑ. Αυτά δεν έχουν ξανασυμβεί. Το να ανακαλούνται μέλη του Δ.Σ. χωρίς αιτιολόγηση μας προκαλεί εύλογες ανησυχίες και είναι πασιφανές ότι πρόκειται για κομματικοποίηση του κράτους. Οργανώνει ένα Δ.Σ. που έχει εκκολαφθεί στους διαδρόμους του Μεγάρου Μαξίμου».

Το δεύτερο ζήτημα αφορά, σύμφωνα με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τους διευθυντές των καλλιτεχνικών οργανισμών. «Πάγιο αίτημα του καλλιτεχνικού χώρου είναι να μη διορίζουν οι υπουργοί τους διευθυντές. Με το νόμο που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ για εθνικό μητρώο στελεχών επιβάλαμε να γίνονται ανοιχτές διαδικασίες, ανοιχτές προκηρύξεις. Η νέα κυβέρνηση καταργεί τις διαδικασίες που ήταν σε εξέλιξη (π.χ. οι προκηρύξεις για το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και Φεστιβάλ Αθηνών) και οι διευθυντές θα αποφασίζονται στις κλειστές αίθουσες του Υπουργείου και του Μεγάρου Μαξίμου. Πρόκειται για επιστροφή σε μετεμφυλιακές καταστάσεις» σχολίασε μεταξύ άλλων.

Σχετικά με την μετατροπή των μουσείων σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ο κ. Σκουρολιάκος τόνισε ότι με τον τρόπο αυτό «τα Δ.Σ. των μουσείων, διορισμένα από την Υπουργό θα διαχειρίζονται τα έσοδα κατά το δοκούν. Θα δούμε την αποκοπή του ΤΑΠΑ από το επιστημονικό του χαρακτήρα και τη μετατροπή του σε μηχανισμό συλλογής εσόδων από την εκμετάλλευση μουσείων κ.α. με πιθανή συμμετοχή ιδιωτών» Ο ίδιος κατέληξε πως «ο πολιτισμός γίνεται ένα σουπερμάρκετ».

(ΠΗΓΗ : https://www.stokokkino.gr/article/1040/.html )

 

Ο πολιτισμός του Σάιλοκ ( ΑΥΓΗ 27.7.2019 )

Στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων όπου η νέα κυβέρνηση της Ν.Δ. παρουσίασε τις προγραμματικές της θέσεις, ο τομέας του Πολιτισμού έτυχε μιας ιδιότυπης μεταχείρισης και από τον πρωθυπουργό και από την υπουργό Πολιτισμού.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων όπου η νέα κυβέρνηση της Ν.Δ. παρουσίασε τις προγραμματικές της θέσεις, ο τομέας του Πολιτισμού έτυχε μιας ιδιότυπης μεταχείρισης και από τον πρωθυπουργό και από την υπουργό Πολιτισμού. Ο μεν κ. Μητσοτάκης έκανε μια γενικόλογη και φευγαλέα ( αλλά με νόημα) αναφορά στα αυξημένα έσοδα που θα έχουν τα μουσεία και η κ. Μενδώνη μίλησε ωσάν να ήτο ο υπουργός Οικονομικών κ. Χρήστος Σταϊκούρας.

Είμαι βέβαιος ότι, στην κοινοβουλευτική ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους, ποτέ πολιτικός επιφορτισμένος με την διαχείριση του Πολιτισμού δεν τον είδε τόσο πολύ μονοδιάστατα από τη νυν υπουργό. Στην ομιλία της, ο Πολιτισμός δεν υπήρχε, παρά μόνο μέσα από την οικονομική του διάσταση. Δεν υπήρχε άλλος Πολιτισμός, εκτός από εκείνον που συνδέεται με την επιχειρηματικότητα. Για να προλάβουμε καλόπιστες αντιρρήσεις, ευθέως να δηλώσουμε ότι το οικονομικό σκέλος οποιασδήποτε πτυχής της δημόσιας – κρατικής δραστηριότητας είναι σημαντικότατη. Όμως πέραν αυτού;

Μας πληροφόρησε η κ. Υπουργός, λοιπόν, πως η χρήση πολιτιστικών αγαθών ενδιαφέρει μόνον για την επίδραση που έχει στην πραγματική οικονομία. Πως ο Πολιτισμός, όσον αφορά το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων, στηρίζει τη στρατηγική της μεγιστοποίησης των εσόδων. Εδώ, μας πληροφόρησε εμμέσως πλην σαφώς πως τα μουσεία θα μετατραπούν σε ΝΠΔΔ, που ως τέτοια δεν αποδίδουν τα έσοδά τους στο ΤΑΠ. Το θησαυροφυλάκιο, δηλαδή, του υπουργείου Πολιτισμού. Θα τα διαχειρίζονται οι διορισμένες από την κυβέρνηση διοικήσεις… Αυτό εννοούσε, φαίνεται, και ο κ. Μητσοτάκης. Κατέληξε, λοιπόν, έπειτα από πολλά άλλα κεφάλαια οικονομικού ευαγγελίου πως «ο Πολιτισμός αναγνωρίζεται ως διακριτός οικονομικός τομέας».

Παρακολουθώντας την ομιλία της κ. υπουργού στην αίθουσα, αλλά και διαβάζοντάς τη προσεκτικά αργότερα, θαύμασα την προσήλωσή της στα χρήματα που κινούνται γύρω από τον Πολιτισμό. Όσο και αν έψαξα όμως, δεν βρήκα μία λέξη για όλους αυτούς που δημιουργούν, που παράγουν τον Πολιτισμό τον οποίο η κ. υπουργός βλέπει ως εξαγώγιμο προϊόν, ως μέρος απλώς της πραγματικής οικονομίας, ως τουριστική βιομηχανία και τόσα άλλα οικονομικοτεχνικά που παρέθεσε. Και το κομμάτι του ελληνικού λαού που είναι οι δημιουργοί;

Το «Άξιον Εστί» δεν δημιουργήθηκε από μόνο του, για να το μετατρέψει η κ. Μενδώνη σε χρήμα απλώς. Οι ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου δεν γυρίστηκαν από μόνες τους, για να ταξιδέψουν σε όλον τον κόσμο δοξάζοντας τη χώρα και τον πολιτισμό μας. Το «Θέατρο Τέχνης» και το «Αμφιθέατρο», που έπαιξαν στις πιο σπουδαίες θεατρικές σκηνές του πλανήτη, πριν φέρουν χρήμα, κατέθεσαν έμπνευση, σκληρή δουλειά, προσωπικές και ομαδικές θυσίες . Ποιοι δούλεψαν για όλα αυτά; Κάποιοι αλγόριθμοι στα υπουργεία Οικονομίας και Πολιτισμού; Μήπως κάποιοι ιδεοληπτικοί νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες που συνέταξαν το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας;

Αλίμονο, όχι! Πίσω από τον Πολιτισμό που αναλαμβάνει ως οικονομικός μάνατζερ η νυν υπουργός επί του Πολιτισμού, υπήρξαν σπουδαίοι καλλιτέχνες: Γιώργος Σεφέρης, Θόδωρος Αγγελόπουλος, Κάρολος Κουν, Σπύρος Ευαγγελάτος, αλλά και Οδυσσέας Ελύτης, Γιάννης Ρίτσος, Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, αλλά και Κατίνα Παξινού, Γιώργος Λαζάνης, Λευτέρης Βογιατζής και άλλοι, εκατοντάδες άλλοι που δούλεψαν, δούλεψαν δούλεψαν, αφοσιωμένοι στην τέχνη τους και δημιούργησαν ατομικά ή μέσα από ομάδες για να συγκροτηθεί αυτό το μοναδικό πνευματικό φορτίο που διαθέτει η χώρα μας. Για όλους αυτούς, και τους «πρωτοκλασάτους» αλλά και τους ταπεινότερους, ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Υπήρχαν δυσκολίες, ανέχεια, ανασφάλεια, παντελής έλλειψη φροντίδας από το κράτος, ιδίως για τους «ταπεινούς».

Για τους σημερινούς δημιουργούς; Επίσης ούτε μία κουβέντα. Η κ. υπουργός δεν είναι καινούργια στο υπουργείο Πολιτισμού. Γνωρίζει τα θέματα. Γνωρίζει την ανεπάρκεια πόρων για τα μουσεία, τους αρχαιολογικούς χώρους, τις ορχήστρες, τους εικαστικούς δημιουργούς, τους κινηματογραφιστές, τον χώρο του θεάτρου, του χορού, του βιβλίου και των συγγραφέων, την περιοχή του λαϊκού πολιτισμού. Για τη νέα υπουργό, όλοι αυτοί οι δημιουργοί είναι αόρατοι. Αν την ενδιαφέρει κάτι από αυτούς , είναι το έργο τους, για να το στοιχίσει στις τσιμινιέρες της πολιτιστικής βιομηχανίας. Μέσα από ποιες δυσκολίες θα παραχθεί ο πλούτος που θα φτάσει στα χέρια της φαίνεται πως δεν την αφορά. Τι ετοιμάζει για τους ανθρώπους; Ποιο περιβάλλον τούς επιφυλάσσει; Πώς θα τους εμπνεύσει;

Καμία εξαγγελία για τα προβλήματα των δημιουργών. Κανένα ενδιαφέρον για το πώς θα γίνει η ζωή τους ευκολότερη και ο δημιουργικός τους χώρος πιο αποδοτικός. Καμία αγωνία για τον σεβασμό που οφείλει η Πολιτεία στον δημιουργό. Για την αγκαλιά και την άνεση στη διαδικασία της δημιουργίας. Κουβέντα για την καλλιτεχνική εκπαίδευση. Για τη στήριξη που έχουν ανάγκη τα καλλιτεχνικά επιμελητήρια, η έρευνα, ο καλλιτεχνικός πειραματισμός, οι νέοι καλλιτέχνες, η κινηματογραφική παραγωγή, οι εκδόσεις, η προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, οι συλλογικές συμβάσεις.

Η νέα υπουργός Πολιτισμού φοβούμαι πως συμπεριφέρεται σαν τον Σάιλοκ στον σαιξπηρικό «Έμπορο της Βενετίας». Το μόνο που έχει σημασία γι’ αυτήν είναι το πουγκί. Εις βάρος τίνος όμως; Και προς όφελος ποίων; Με τίνος το άγχος, τον ιδρώτα, την κούραση και την αγωνία θα γεμίσει αυτό το πουγκί φαίνεται πως δεν την απασχολεί.

Οι καλλιτέχνες δημιουργοί, λοιπόν, ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Το μόνο που ενδιαφέρει την κυβέρνηση είναι να διαχειριστεί οικονομικά τον κόπο και τα γεννήματά τους.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και υπεύθυνος Τομέα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10964/10081758/o-politismos-tou-sailok?fbclid=IwAR3_LKbNrd-g_4tOlvklTiHWTYv9SgsuzPjT3T3q-t9jc4fpMquYEmyznG8  )

Έφυγε από τη ζωή ο ποιητής Χριστόφορος Λιοντάκης

Μια σημαντική φωνή της σύγχρονης ελληνικής ποίησης σίγησε. Ο Χριστόφορος Λιοντάκης εξέχον μέλος της ποιητικής γενιάς του ’70 μας άφησε ποιήματα εμπνευσμένα, σμιλεμένα με φροντίδα με θέματα παρμένα από τη ζωή μας, την ιστορία μας και με σημαντική κοινωνική διάσταση. Όσοι ταξίδεψαν με τα ποιήματά του θα τα θυμούνται για πάντα και όσοι στο μέλλον θα τον γνωρίσουν μέσα από αυτά θα τον θαυμάσουν σαν άξιο ποιητή της πιο ποιητικής γλώσσας του κόσμου.

Πάνος Σκουρολιάκος
Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ανατολικής Αττικής
Υπεύθυνος Τομέα Πολιτισμού ΣΥΡΙΖΑ 

ΜΝΗΜΗ – ΛΗΘΗ

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 Σε πολύ  μεγάλη εκτίμηση είχαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι την Μνήμη. Την  αποκαλούσαν  και Μνημοσύνη. Ήταν σύμφωνα με την μυθολογία κόρη της Γαίας και του Ουρανού και μητέρα των Μουσών.  Των  εννέα  Νυμφών, που  μαλάκωναν τα βάσανα των θνητών με την μουσική  τους που διηύθυνε ο Απόλλων.

 Οι Θεοί χάρισαν  στον άνθρωπο  τη Μνήμη λοιπόν, για να δρα καταλυτικά στις δυσκολίες,  χρησιμοποιώντας  την εμπειρία και τη γνώση,  ώστε  να αποφεύγει κανείς   παγίδες και  καταστροφές.

 Το όνομα της Μνημοσύνης, φέρει ακόμα και ένας ποταμός. Αυτός,  κυλούσε παράλληλα  με  έναν άλλο ποταμό, τον Λήθη,  που ήταν  ποταμός  του Άδη και  τα νερά του έπιναν οι κατερχόμενοι στον Κάτω Κόσμο για  να ξεχάσουν τα εγκόσμια.

 Έχω την εντύπωση πως σήμερα ως κοινωνία, ως πολίτες και ως ατομικές μονάδες ο καθένας και η καθεμιά από μας βρίσκεται  σε εκείνο το μέρος της στεριάς  ανάμεσα στα δυό ποτάμια,  στη  Μνήμη και τη Λήθη,  ενώ  καλούμαστε στις 7 Ιούλη του 2019 να κάνουμε την κρίσιμη επιλογή. Θα διατηρήσουμε στη μνήμη μας όσα ζήσαμε τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια  επιλέγοντας να πιούμε  από  το νερό της Μνήμης ή θα τα ξεχάσουμε όλα δοκιμάζοντας το χωρίς επιστροφή  νερό της Λήθης;

 Το διάστημα 2010 έως 2014 είναι εξαιρετικά πρόσφατο. Δεν καλούμαστε να αναλογιστούμε τι έγινε στο μακρινό  1828 ούτε στο 1600 μ. Χ. Εδώ ήμασταν όλοι  το 2010. Εμείς ήμασταν απέναντι στις  τηλεοπτικές οθόνες  που μας απειλούσαν και μας φόβιζαν με τέλεια καταστροφή αν δεν αποδεχόμασταν  τα χειρότερα που μας επέβαλαν. Εδώ ήμασταν όλοι όταν ατομικά αλλά και  συλλογικά φτωχαίναμε μέρα την ημέρα. Τότε που τα μαγαζιά της μεσαίας τάξης για  την οποία σήμερα η ΝΔ χύνει κροκοδείλια δάκρυα, έκλειναν το ένα μετά το άλλο. 200.000 κλειστές επιχειρήσεις και 800.000 πολίτες που ανήκαν στην   μεσαία  τάξη  έπεσαν τότε  στην κατηγορία των φτωχών.  Όταν το κράτος είχε ταμειακό έλλειμμα  425 εκατομμύρια ευρώ. Όταν η Ελλάδα ήταν αποκλεισμένη από τις αγορές. Σήμερα δανειζόμαστε ως κανονική χώρα, με τα επιτόκια να βρίσκονται στα επίπεδα του 2003! Όταν είχαν αφήσει οι προηγούμενοι  άδεια τα ταμεία και κινδύνευαν να μην πληρωθούν οι κουτσουρεμένοι από τους ίδιους αυτούς  μισθοί και  συντάξεις. Φεύγοντας είχαν αφήσει στο ταμείο 1,5 δις ευρώ.  Σήμερα με τον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν  πάνω από 35 δις και ετοιμάζονται για πλιάτσικο.  Τότε που 250.000 νέοι επιστήμονες πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Με τα νοσοκομεία σε πλήρη κατάρρευση.  Τώρα, με  19.000 προσλήψεις  γιατρών και νοσηλευτών υπάρχει ανάσα και κανονικότερες συνθήκες.  Στα Κέντρα Υγείας της Ανατολικής Αττικής υπήρχαν 80 γιατροί. Σήμερα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους 250! Και παράλληλα στην ίδια περιοχή  δημιουργήθηκαν και 10 Τοπικές Μονάδες Υγείας.  Μακρύς ο κατάλογος και είναι πολλά ακόμα εκείνα που θα μπορούσαμε   να εκθέσουμε.

 Το ερωτηματικό παραμένει όμως. Θα πιούμε από το νερό της Λήθης για να ξεχάσουμε την πραγματικότητα 2010 – 2014 και μαζί της την εντελώς διαφορετική πραγματικότητα 2015 – 2019;  Το ερώτημα παραμένει. Θα επιμείνουμε στο νερό της Μνημοσύνης αντιστεκόμενοι στις σειρήνες που μας θέλουν  με ένα  πάτημα του κουμπιού «Διαγραφή» ώστε να αδειάσουμε τη μνήμη μας από ότι ζήσαμε, να δώσουμε άφεση αμαρτιών σε όσους κυριολεκτικά μας κακοποίησαν και να τους επιτρέψουμε να επαναλάβουν την ίδια πολιτική  που έφερε την Ελλάδα στο χείλος της χωρίς επιστροφή καταστροφής; Το 2015, ο Ελληνικός λαός έσωσε το παιχνίδι κυριολεκτικά «στο τσάκ».

 Την Κυριακή 7 Ιούλη καλούμαστε και πάλι να βάλουμε στην άκρη τη Λήθη και  με τη  Μνήμη  να αποφασίσουμε. Να αποφασίσουμε για  τη ζωή μας.

 

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή στις 5/7/2019).

   *Μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος βουλευτής Ανατολικής Αττικής.

«Εσείς τι κάνετε με το YouTube;»

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 

«Τι κάνετε με το YouTube;» με ρώτησε ένα νέο κορίτσι σε μια συνάντηση στο πλαίσιο του προεκλογικού αγώνα στην Ανατολική Αττική. «Εμείς δεν διαβάζουμε εφημερίδες, δεν βλέπουμε τηλεόραση. Ενημερωνόμαστε απ’ αυτό εδώ!» συμπλήρωσε δείχνοντάς μου το κινητό της. «Να δείτε» επέμενε. Και άνοιξε το κινητό. Πλήθος μηνύματα της Ν.Δ. ξεπήδησαν το ένα μετά το άλλο. Ταυτόχρονα μαθαίναμε πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξοδεύει σε αυτές τις εκλογές για διαφήμιση στο YouTube 1 εκατομμύριο ευρώ. Ψίχουλα βέβαια μπροστά στα 280 εκατομμύρια που χρωστάει στις τράπεζες και δι’ αυτών στον ελληνικό λαό.

Εκεί στη ΝΔ έχουν πολύ καλή γνώση της παντοδυναμίας του Διαδικτύου στην εποχή μας. Ξέρουν καλά πως ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, αν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο, ακόμα τηλεαστέρας – τηλεπωλητής θα ήταν. Τις υπηρεσίες του αναζητούν όσοι στο φως της μέρας και «στα ίσια» δεν θα συμμετείχαν ούτε σε εκλογές για διαχείριση πολυκατοικίας, όχι για την πρωθυπουργία σε μια χώρα. Και βέβαια όταν έχεις χρήμα για το YouTube, τους φίλιους τηλεοπτικούς σταθμούς, τις εφημερίδες, τα sides, τα έμμισθα trolls, τα fake news και κάποιους αργυρώνητους δημοσιογράφους, τι χρειάζεσαι το ντιμπέιτ;

Το θέμα των ψεμάτων που επιστρατεύουν ενόψει εκλογών κόμματα και υποψήφιοι προκειμένου να πείσουν (να παραπλανήσουν καλύτερα) τον λαό να τους αναδείξει κυβέρνηση έχουν στηλιτεύσει και σημαντικές προσωπικότητες της συντηρητικής παράταξης, όπως ο Γιάννης Μαρίνος, παλιός διευθυντής του «Οικονομικού Ταχυδρόμου». «Ποινικό αδίκημα τα πολιτικά ψεύδη» είχε προτείνει το 1993. Τρία χρόνια πριν, το 1990, η Ν.Δ. προκειμένου να γίνει κυβέρνηση, υποσχόταν τα πάντα (καλή ώρα…). Ευαγγελίζονταν μείωση των τεράστιων ελλειμμάτων του Δημοσίου με ταυτόχρονη διατήρηση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, πράγμα παντελώς αδύνατον! Υποσχόταν 1.000.000 νέες θέσεις εργασίας, αποκρύβοντας τον μεγάλο αριθμό θέσεων εργασίας που θα χάνονταν από την «εξυγίανση των προβληματικών επιχειρήσεων». Σήμερα, τη στιγμή που επιμένουν στο πέντε εργαζόμενοι συνταξιοδοτούνται ένας προσλαμβάνεται στο Δημόσιο, υποστηρίζουν πως θα ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας και πως οι πόροι θα βρεθούν από τη μείωση των εξόδων του Δημοσίου. Δηλαδή; Λιγότερα φάρμακα στα νοσοκομεία; Λιγότερα βιβλία στα σχολεία; Λιγότεροι εργαζόμενοι; Δηλαδή πάλι απολύσεις; Αποκρουστική η ζωή που μας επιφυλάσσουν. Κι όμως, όλη αυτή η ζούγκλα γίνεται ελκυστική με τα νέα εργαλεία πολιτικής επικοινωνίας.

Μπορεί άραγε να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση για τα πολιτικά ψεύδη; Εδώ ο καθένας πολίτης πρέπει να γίνει νομοθέτης του εαυτού του. Είμαστε υποχρεωμένοι απέναντι στην ψήφο που θα στείλουμε προς την κάλπη, όχι μόνον αυτή της 7ης Ιούλη, αλλά σε κάθε κάλπη στον πολιτικό και κοινωνικό μας βίο, να περνάμε από τη βάσανο της ηθικής αξιολόγησης όλους αυτούς που μας γεμίζουν ψέματα. Όλους όσοι ξοδεύουν χρήμα για να δημιουργήσουν ένα πολιτικό περιβάλλον που ευνοεί τα σχέδιά τους για την κατάκτηση της εξουσίας. Όλους όσοι μας θεωρούν αγέλη που μπορεί να ακολουθήσει τυφλά το μονοπάτι το οποίο με εύστοχες ενέργειες θα μας υποδείξουν. Ακόμα κι εκείνο το μονοπάτι που μας οδηγεί στον γκρεμό.

Προσοχή! Όταν θα πέφτουμε στο γοητευτικό κενό που υπάρχει πίσω από την κουρτίνα της πολιτικής απάτης που έστησαν με το YouTube αλλά όλα αυτά τα «σύγχρονα εργαλεία», θα είναι αργά. Μια και, ως γνωστόν, μετά από την απομάκρυνση από την κάλπη, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Ας φροντίσουμε λοιπόν, να μην επαληθευτεί για ακόμα μία φορά ο εθνικός μας Ποιητής Διονύσιος Σολωμός στην απεύθυνσή του «Προς τους Επτανήσιους», όπου γράφει: «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι ηγαπημένε, πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε».

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος βουλευτής Ανατολικής Αττικής

(ΠΗΓΗ  : http://www.avgi.gr/article/10812/10006619/-eseis-ti-kanete-me-to-youtube-  )