«Μακεδονική Εκκλησία»: Στην υπηρεσία της πολιτικής

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Η πίστη,  ως μέσο επίτευξης πολιτικών στόχων, είναι  φαινόμενο σύνηθες κατά τη μακραίωνη πολιτική και κοινωνική ιστορία. Η «Μακεδονική Εκκλησία» αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της χρησιμοποίησης της πίστης και της οργανωμένης εκκλησίας για σκοπούς εθνικούς και πολιτικούς.

Οι κάτοικοι της περιοχής που ονομάζουμε ΠΓΔΜ, από την εποχή του εκχριστιανισμού των σλάβων ήσαν χριστιανοί ορθόδοξοι στο δόγμα και ανήκαν στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Σερβίας. Κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι Γερμανοί, αντικατέστησαν τους Σέρβους ιεράρχες, με Βούλγαρους, εξυπηρετώντας  τις επεκτατικές βλέψεις της συμμάχου τους Βουλγαρίας. Με την αποχώρηση όμως των Γερμανικών στρατευμάτων και τη δημιουργία της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» το 1944  από τον Τίτο, οι Βούλγαροι επίσκοποι καθαιρέθηκαν  και  τη θέση τους κατέλαβαν σλαβομακεδόνες ιεράρχες. Από εδώ, αρχίζει και  ο προσανατολισμός της εκκλησιαστικής αυτής οντότητας στην προσπάθεια δημιουργίας ενός έθνους και  μιάς συνείδησης, της «Μακεδονικής» έτσι όπως  με σχέδιο και επιμονή φιλοτεχνούσε το καθεστώς  στο νέο κρατίδιο  που είχε ως πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Η μάχη που δόθηκε στο εκκλησιαστικό πεδίο ήταν σκληρή και επεκτάθηκε και πέραν της ΠΓΔΜ. Μεταφέρθηκε στην Αμερική, τον Καναδά, αλλά και στην Αυστραλία, όπου ζούσαν μετανάστες προερχόμενοι από την περιοχή βόρειά μας. Όπως μας πληροφορεί ο Δρ. Αθανάσιος Γραμμένος στη διδακτορική μελέτη του «Ορθόδοξος Αμερικανός», που αναφέρεται στον Αρχιεπίσκοπο Β. και Ν. Αμερικής Ιάκωβο, οι νέοι σλαβομακεδόνες ιεράρχες, έθεσαν αμέσως το ζήτημα της αυτονομίας από τη Σερβική Εκκλησία. Τον Μάρτιο του 1945, στα Σκόπια, συγκαλείται κληρικολαϊκή συνέλευση από 300 κληρικούς και λαϊκούς, όπου αποφασίζεται η ανασύσταση της «πάλαι ποτέ διαλαμψάσης» Αρχιεπισκοπής Αχρίδος, ως αυτοκέφαλης «Μακεδονικής Εκκλησίας» , με χαρακτήρα απολύτως εθνικό. Με «εθνικούς επισκόπους»,  «εθνικό κλήρο», και βασικό σκοπό, τη διαφύλαξη της ιδιαιτερότητας του «μακεδονικού» λαού.

Αυτή η «εθνική» προσέγγιση του ζητήματος είναι καταφανώς αντικανονική. Ως οικουμενική η Ορθόδοξη Πίστη δεν μπορεί να καθορίζεται και  πολύ περισσότερο να στριμώχνεται σε καλούπια εθνοτικά. Παρ   όλες τις πιέσεις λοιπόν του Τίτο προς το Πατριαρχείο Σερβίας, ο Πατριάρχης Βικέντιος,  το 1958, καταδίκασε τις πιο πάνω ενέργειες ως αυθαίρετες και αντικανονικές. Λίγο αργότερα ο Βικέντιος πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Έγγραφο της ΚΥΠ προς το Υπουργείο Εξωτερικών, πληροφορεί πως ο Βικέντιος δηλητηριάσθηκε, κάτι που όμως δεν επιβεβαιώνεται από Σερβικές πηγές. Όπως και να  χει, ο διάδοχός του Πατριάρχης Γερμανός, το 1959,  παραχώρησε αυτονομία στη «Μακεδονική Εκκλησία». Η απόφαση αυτή, συμπεριλαμβάνει και όρους σύμφωνα με τους οποίους η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι η «Μακεδονική», ενώ Μητροπολίτης μπορεί να γίνει μόνο ένας «Ορθόδοξος Μακεδόνας». Έντονη είναι λοιπόν η σημασία του εθνικού προσδιορισμού, και καταφανής η πολιτική διάσταση της ίδρυσης αυτής της νέας Εκκλησίας.

Ο μηχανισμός εκείνος που εργάζεται για τη δημιουργία μιας  νέας εθνότητας, χρησιμοποιεί ως πολύτιμο και αποτελεσματικό βραχίονα την πίστη και την οργανωμένη εκκλησία. Με τη σθεναρή στάση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη απέναντι σε αυτή την πολιτικής  έμπνευσης Εκκλησία, η «Μακεδονική Εκκλησία» απομονώνεται από όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία ως αντικανονική και  σχισματική. Παρ όλα αυτά, οι βόρειοι γείτονές μας επιμένοντας, επεκτείνουν τη δράση τους προς την Αμερική, την Αυστραλία  και τον Καναδά, στέλνοντας ιερείς  το 1957,  για τους εγκατεστημένους εκεί από το 1950, σλαβομακεδόνες. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Μιχαήλ,  αλλά και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, παρακολουθούν τη δράση τους. Μέσα από τους ναούς της σλαβομακεδονικής Εκκλησίας, περνά και η γνωστή προπαγάνδα  των Σκοπίων.  Τα συλλαλητήρια δεν είναι μόνον ελληνική υπόθεση. Μέσα από τους διαύλους της πίστης και με πρωταγωνιστές ιερωμένους της Σκοπιανής Εκκλησίας, οργανώνονται πολιτικές διαμαρτυρίες σε χώρες όπου υπάρχει σλαβομακεδονική διασπορά.

Όμως εντός της ΠΓΔΜ, υπάρχει τα τελευταία χρόνια αμφισβήτηση της μη κανονικής «Μακεδονικής Εκκλησίας». Το 2005, ο Πατριάρχης της Σερβίας, αγνοώντας την τοπική εθνική Εκκλησία, τοποθετεί ως επίσκοπο Αχρίδος τον Ιωάννη, μέχρι τότε επίσκοπο Βέλες.  Ο Ιωάννης, είναι ένας ιεράρχης, ο οποίος αφού σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών στα Σκόπια, στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ορθόδοξης Θεολογίας του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου. Δεν αναγνώρισε την «Μακεδονική Εκκλησία», θεωρώντας την και αυτός,   αντικανονική και σχισματική. Ήδη, το 2004,  είχε καταδικαστεί  σε 18μηνη φυλάκιση ως υποκινητής εθνοτικού και θρησκευτικού μίσους. Το 2006 καταδικάσθηκε ξανά, σε άλλα δύο χρόνια φυλάκισης.

Όπως είναι φανερό, οι βόρειοι γείτονες μας έχουν ξοδέψει μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο  για την εδραίωση της  «Μακεδονικής Εκκλησίας».

Στις ημέρες μας, ζούμε την προσπάθεια  συνεννόησης και επίλυσης ενός ζητήματος που εκκρεμεί  εδώ και δεκαετίες. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός καθώς και ο ομόλογός του από την ΠΓΔΜ, μαζί με τους Υπουργούς Εξωτερικών κινούνται προσεκτικά και ακούραστα. Με αργά βήματα αλλά και συνεπή στις θέσεις των δύο κρατών. Με ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω θα μπορούσαμε να πούμε.

Ευχάριστη εξέλιξη είναι η επιστολή  προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο, της ίδιας της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – Αρχιεπισκοπής  Οχρίδας», την οποία συνυπογράφει  και  ο Πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ και όπου ζητείται η επαναφορά της Εκκλησίας αυτής, στην κανονικότητα. Η τακτοποίηση δηλαδή, ενός θέματος που ταλαιπώρησε χρόνια πολίτες και πιστούς στην ΠΓΔΜ.  Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με ανακοίνωσή της,  αποφάσισε να επιληφθεί και να διενεργήσει τα δέοντα.

Αναμφισβήτητα,  η κίνηση αυτή δεν είναι ασήμαντη. Το αντίθετο μάλιστα. Εμμέσως πλην σαφώς, αναγνωρίζεται από πλευράς των Σκοπίων, πως  το  «εργαλείο πολιτικής» στο οποίο επενδύθηκαν δεκαετίες αγώνων και προσπαθειών για τη νομιμοποίησή του και τη μέσω αυτού επίτευξη των αλυτρωτικών  αιτημάτων της ΠΓΔΜ ολοκλήρωσε τον κύκλο του, φθάνοντας σε πλήρες αδιέξοδο. Πρόκειται για μια κίνηση που πρέπει να τύχει της αντιμετώπισης που αρμόζει στο μέγεθος και την ευαισθησία της και σε πολιτικό, αλλά και σε εκκλησιαστικό επίπεδο.

 *Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, Γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων.

(ΠΗΓΗ : https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/makedoniki-ekklisia-stin-ypiresia-tis-politikis  )

H ανάπτυξη περνά από τον πολιτισμό

 

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει πόλος έλξης δημιουργών που θέλουν να εξερευνήσουν και να μελετήσουν τις τέχνες που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο. Ξεκινώντας από το θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών ή τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, τα αγάλματα και τους χορούς που απεικονίζονται σε αγγεία και μνημεία και καταλήγοντας στις σύγχρονες τεχνολογίες στην υπηρεσία της τέχνης

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Άσχημα τα νέα για τους εμπνευστές των Μνημονίων. Κακά τα μαντάτα για τους παντός είδους «Γερούν, γερά» και «Βάστα, Σόιμπλε».

Η ολοκλήρωση της τέταρτης αξιολόγησης προχωρά με γοργά βήματα και η διευθέτηση του χρέους είναι πιο κοντά παρά ποτέ. Τον Αύγουστο του ’18 η έξοδός μας από τα Μνημόνια θα είναι καθαρή και ο δρόμος πια για την ανάπτυξη πιο ομαλός.

Και η επόμενη μέρα πώς θα είναι; Έτσι, χωρίς πρόγραμμα; Αυτοσχεδιάζοντας, όπως έκαναν μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις του παλιού συστήματος; Και, για να είμαστε ακριβείς, «αυτοσχεδιάζοντας βάσει σχεδίου» που έριχνε τη χώρα στα βράχια και τους επιτήδειους στις off shore; Όχι βέβαια. Χρειάζεται πλέον για την επόμενη μέρα μια ολιστική στρατηγική ανάπτυξης, όπως διαμηνύει η ελληνική κυβέρνηση. Έχει μπροστά της να αντιμετωπίσει την αποβιομηχάνιση που επήλθε από το 1980 και μετά και ακόμα οξείες κοινωνικές ανισότητες, σοβαρές περιφερειακές ανισορροπίες, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τους κουτσουρεμένους μισθούς και συντάξεις.

Ήδη αυτή η κυβέρνηση έχει εφαρμόσει μεγάλο αριθμό μεταρρυθμίσεων προς όφελος της κοινωνίας και ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Οργανώνεται λοιπόν ένα νέο σχέδιο που θα φροντίσει για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, τη βελτίωση της παραγωγικότητας, την εξέλιξη των υποδομών και των δικτύων, την παροχή εκπαίδευσης σε όλους, την αναβάθμιση του συστήματος Υγείας αλλά και της κοινωνικής προστασίας.

Πρωτεύοντα ρόλο στην ποιοτική αναβάθμιση όλων αυτών των προσπαθειών έχει να παίξει ο πολιτισμός. Σε μία χώρα όπου η σύγχρονη παραγωγή περιλαμβάνει εξαιρετικά δραστήριες συντεχνίες στο θέατρο, τη μουσική, τα εικαστικά, τα γράμματα, τον χορό, τον κινηματογράφο, καθώς και τομείς που έρχονται να συνδεθούν με τα έργα τέχνης, όπως η ψηφιακή τεχνολογία, το animation, τα video games και άλλα πολλά. Με ανοιχτούς ορίζοντες οι δημιουργοί στη χώρα μας αγκαλιάζουν τις νέες τεχνολογίες και τις θέτουν στην υπηρεσία της τέχνης τους, επιτυγχάνοντας εξαιρετικά αποτελέσματα. Μπορούμε να έχουμε λοιπόν οφέλη όχι μόνον καλλιτεχνικά, αλλά και οικονομικά. Αρκεί να συνδεθεί η καλλιτεχνική παραγωγή της χώρας με δράσεις εξωστρέφειας.

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει πόλος έλξης δημιουργών που θέλουν να εξερευνήσουν και να μελετήσουν τις τέχνες που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο. Ξεκινώντας από το θέατρο του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών ή τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων, τα αγάλματα και τους χορούς που απεικονίζονται σε αγγεία και μνημεία και καταλήγοντας στις σύγχρονες τεχνολογίες στην υπηρεσία της τέχνης.

Θα πρέπει να συνδυαστεί η καλλιτεχνική παραγωγή με τον τουρισμό. Ποιος θα φέρει σε επαφή τους θεατρόφιλους τουρίστες με τη σημαντική σε αριθμό αλλά και ποιότητα θεατρική παραγωγή των Αθηνών; Τους πληροφορήσαμε πως η πρωτεύουσα του κράτους είναι μία από τις δυο-τρεις πόλεις σε όλο τον κόσμο όπου μπορεί κανείς να δει οποιονδήποτε συγγραφέα σκεφτεί, οποιαδήποτε θεατρική περίοδο και αν διαλέξει ή οποιοδήποτε σύγχρονο αισθητικό ρεύμα τον ενδιαφέρει;

Φροντίσαμε ως Πολιτεία να διευκολύνουμε τη συμμετοχή καλλιτεχνικών σχημάτων από τη χώρα μας (θεατρικών, μουσικών, χορευτικών κ.λπ.) σε φεστιβάλ και διοργανώσεις του εξωτερικού; Αντιλαμβανόμαστε πως τα περιορισμένα οικονομικά του Δημοσίου δεν επιτρέπουν πολλές και ακριβές αποστολές. Θα μπορούσαν όμως να δοθούν κίνητρα φορολογικά ή άλλα να ενθαρρυνθούν οι χορηγίες του ιδιωτικού τομέα με αντίστοιχες πρόνοιες, ώστε να λειτουργήσει αυτή η εξωστρέφεια θετικά και ως προς την επισκεψιμότητα της χώρας. Μια επισκεψιμότητα που καταρρίπτει συνέχεια ρεκόρ!

Ήδη οι προσπάθειες που γίνονται για την υλοποίηση ξένων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών στη χώρα μας (με τον νέο αναπτυξιακό νόμο), μαζί με τη δημιουργία του Εθνικού Κέντρου Οπτικοακουστικών Μέσων και Ερευνών και δράσεις όπως το Athens Games Festival, βρίσκονται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η ανάπτυξη του πολιτιστικού τομέα συμβάλλει στην ανάπτυξη της οικονομίας αναμφισβήτητα. Αλλά και το καλό οικονομικό περιβάλλον συντελεί στην ανάπτυξη του πολιτισμού. Στη νέα ελπιδοφόρα εποχή που ανοίγεται μπροστά μας, με σεβασμό στις θυσίες του ελληνικού λαού, ας οικοδομήσουμε μια σύγχρονη και δίκαιη Ελλάδα και με την αρωγή του πολιτισμού.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ :  http://www.avgi.gr/article/10812/8939353/h-anaptyxe-perna-apo-ton-politismo  )

Η ΕΡΤ στο απόσπασμα ( ΑΥΓΗ 19.5.2018 )

Μάταιο είναι να πούμε: «μην πυροβολείτε την ΕΡΤ». Η Δημόσια Τηλεόραση (Δ.Τ.), βρίσκεται στο απόσπασμα από γενέσεως της έως σήμερα. Παντού στον κόσμο.

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Σε εμάς, η Δ.Τ. ως κρατική υπηρεσία, ταυτίσθηκε όπως ήταν φυσικό με όλες τις κυβερνήσεις. Από την αλήστου μνήμης ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ της χούντας, έως όλη την κατοπινή περίοδο.

Ήταν η Δ.Τ. μία υποχρέωση του κράτους προς τους πολίτες. Όφειλαν οι κυβερνήσεις να την λειτουργούν, όπως λειτουργούσαν τη ΔΕΗ, τα νοσοκομεία και τα σχολεία. Άλλοτε κακά, άλλοτε καλύτερα, άλλοτε άθλια. Και βέβαια μιας και το μέσον είχε απόλυτη συνάφεια με την πολιτική, με μεγάλη επιτυχία οι κυβερνήσεις το χρησιμοποιούσαν για μικροκομματικούς σκοπούς, και για επαγγελματική τακτοποίηση των «ημετέρων». Ως κόρη οφθαλμού την πρόσεχαν και ως τσιφλίκι τους την χρησιμοποιούσαν. Η ΕΡΤ, άλλοτε με έμπνευση άλλοτε βαριεστημένα και πάντα υπό κυβερνητικό έλεγχο, επιτελούσε το χρέος της απέναντι στο τηλεοπτικό κοινό, ως «υποταγμένη και κουρασμένη σύζυγος».

Έως ότου, ανοίγει η αγορά στους Ιδιωτικούς Τηλεοπτικούς σταθμούς. (ΙΤΣ). Απέναντι στην αυτοϋπονομευμένη Δ.Τ., έρχεται μία νέα και φανταχτερή τηλεόραση, αντιπροτείνοντας στην κυβερνητική γραμμή, πλουραλισμό, φρεσκάδα, ελευθερία. Παραδίδεται λοιπόν ο τηλεοπτικός χώρος στην παντοδύναμη Αγορά. Φυσικό είναι να προσέλθουν, τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Με δούρειο ίππο την απελευθέρωση της πληροφόρησης και της επικοινωνίας από τον βραχνά του κυβερνητικού ελέγχου, οι ΙΤΣ, προσέλκυσαν κεφάλαια σε μια νέα, παρθένα αγορά. Η τηλεόραση, όπως και ο κινηματογράφος είναι ακριβό σπορ. Χρειάζεται άμεσα χρήματα και ανοιχτούς οικονομικούς ορίζοντες διαρκείας. Οι νέοι παίκτες που προσήλθαν, δεν ήταν καλοί Σαμαρείτες που νοιάζονταν αποκλειστικά για το κοινωνικό συμφέρον. Ήταν επιχειρηματίες από άλλους κλάδους που επένδυαν με σκοπό το κέρδος. Ήταν και παίκτες με ευρύτερα επιχειρηματικά συμφέροντα (κατασκευές, πετρέλαια, εκδόσεις, ποδοσφαιρικές ομάδες κ.λπ.) και βέβαια είχαν σαφή ιδεολογική τοποθέτηση. Οργανώθηκε στους ΙΤΣ το τρίπτυχο «πλουραλισμός, φρεσκάδα, ελευθερία» στα μέτρα των επιχειρηματιών. Εδώ, οι «καναλάρχες» λειτούργησαν όπως οι κυβερνήσεις επί της Δ.Τ. και οι οποίες ιστορικά, βρήκαν σους ΙΤΣ ισχυρούς συμμάχους όσον αφορά την τηλεοπτική πληροφόρηση. Δεν χρειάζονταν πια μια Δ.Τ. όπου το προσωπικό που οι ίδιοι είχαν επιλέξει, διεκδικούσε ένα στάνταρ επαγγελματικής αξιοπρέπειας. Έτσι, σε μία έξαρση νεοφιλελεύθερης επέλασης, η κυβέρνηση των Σαμαρά – Βενιζέλου, έκλεισε την ΕΡΤ με συνοπτικές διαδικασίες. Ανερυθρίαστα ομολογούν σε ιδιωτικές συζητήσεις αλλά και σε προσεκτικές ανακοινώσεις, ότι το ίδιο σκοπεύουν να κάνουν όποτε… και αν…

Η παρούσα κυβέρνηση, αποκατέστησε τη λειτουργία της ΕΡΤ. Αποκατέστησε το εργασιακό αλλά και δημοκρατικό πρόβλημα με την επαναλειτουργία της Δ.Τ. στη χώρα. Υπάρχει όμως μια θολή εικόνα ως προς τα χαρακτηριστικά της. Είναι αποτελεσματική; Προσφέρει πλουραλιστική πληροφόρηση; Ανταγωνίζεται σε θεαματικότητες τους ΙΤΣ;

Για να αποτιμήσουμε το έργο της Δ.Τ., δεν μπορούμε τα την μετρήσουμε με παλιά και συμβατά εργαλεία. Θα την μετρήσουμε ως μια τηλεόραση που ενδιαφέρεται μόνο για την ποιότητα και όχι για την θεαματικότητα του προγράμματος; Ως ένα οπτικοακουστικό μέσον που ενδιαφέρεται μόνον για το κέρδος στοχεύοντας αποκλειστικά σε κάποιο ανταγωνιστικό – ελκυστικό πρόγραμμα; Μάλλον θα πρέπει να εφεύρουμε καινούρια εργαλεία που θα μετρούν δίκαια και με ακρίβεια ένα μέσον που πρέπει να ισορροπεί ανάμεσα στην ποιότητα και την θεαματικότητα.

Παγκόσμια, το τηλεοπτικό τοπίο, είναι πολυποίκιλο. Υπάρχουν είδη, κατηγορίες, πεδία ενδιαφέροντος των τηλεοπτικών σταθμών και σε καμιά περίπτωση δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους επί ίσοις όροις και για τα ίδια πεδία. Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στην Δημόσια και Ιδιωτική τηλεόραση, αλλά και εντός των δύο αυτών κατηγοριών.

Με δεδομένη την αξιοσύνη του ανθρώπινου δυναμικού της ΕΡΤ, απαιτείται μια ξεκάθαρη περιγραφή για το τι είναι και τι θέλει ως Δ.Τ. η ΕΡΤ στην παρούσα φάση. Θα έλεγα πως οφείλει να συμπεριφέρεται ως ένας τηλεοπτικός οργανισμός δημοσίου ελέγχου και δημοσίου συμφέροντος, χρησιμοποιώντας και ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, που εξυπηρετούν όμως το δημόσιο συμφέρον. Με σεβασμό στις εργασιακές σχέσεις, τον πλουραλισμό, και τα χρήματα του ελληνικού λαού που την πληρώνει .

Μην πυροβολείτε την ΕΡΤ λοιπόν. Φροντίστε την.

 

Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10838/8911156/e-ert-sto-apospasma  )

Πάνος Σκουρολιάκος: Οι ένοπλες δυνάμεις μας είναι σε υψηλότατο επίπεδο και μας εμπνέουν πίστη στην πατρίδα και υψηλό ηθικό. (Εφημ. Πένα)

Αποκλείει ενδεχόμενο «θερμού» επεισοδίου με την Τουρκία ο βουλευτής της Περιφέρειας Αττικής Πάνος Σκουρολιάκος, με συνέντευξη που παραχωρεί στην «Πένα της Αττικής». Εμφανίζεται αισιόδοξος για την πορεία της χώρας μετά την καθαρή έξοδο από τα μνημόνια τον Αύγουστο, ενώ για το Περιφερειακό Αναπτυξιακό Συνέδριο που διεξήχθει στο Λαύριο, σημειώνει πως αποφασίστηκαν σημαντικά θέματα για την Ανατολική Αττική και διασφαλίστηκε η ελεύθερη διέλευση των κατοίκων της βορειοανατολικής Αττικής από τα πλευρικά διόδια.

Συνέντευξη Πάνου Σκουρολιάκου στην Πένα Ανατ.Αττικής (Μάρτιος 2018) στην Αγγελική Λάζου

Ερώτηση: Τον Μάρτιο ολοκληρώθηκε το περιφερειακο αναπτυξιακό συνέδριο Ανατολικής Αττικης. Θα ήθελα την εκτίμηση σας για τα σημαντικότερα έργα που θα ανακουφίσουν τους πολίτες και εάν μπορείτε να δώσετε ένα ουσιαστικό χρονοδιάγραμμα.

Απ. :  Κατ  αρχάς επιτρέψτε μου να πω δύο  λόγια για το εγχείρημα της οργάνωσης Περιφερειακών Συνεδρίων σε όλη την Ελλάδα. Είναι μια δράση που ανατρέπει το μοντέλο της αθηνοκεντρικής παντοδυναμίας όσον αφορά την διακυβέρνηση. Δεν συμφωνούμε με τον κλεισμένο στη γυάλα υπουργό, που παίρνει αποφάσεις πληροφορούμενος μόνο από τους συμβούλους ή και από κάποιους φίλα προσκείμενους τις περισσότερες φορές τοπικούς παράγοντες. Σε όλη την χώρα, αλλά και στην Ανατολική Αττική, οι υπουργοί συζητούν και πληροφορούνται επί τόπου για τα ιδιαίτερα προβλήματα. Συζητούν με τους πάντες. Τοπική και Περιφερειακή αυτοδιοίκηση, παραγωγικές τάξεις, ενώσεις επαγγελματικές και κοινωνικές. Στο Λαύριο, ο πρωθυπουργός και  δεκαεννέα υπουργοί της κυβέρνησης συζήτησαν, άκουσαν προτάσεις και αντιρρήσεις και έδωσαν λύσεις σε προβλήματα της περιοχής. Δρομολογήθηκαν οι λύσεις, ήδη από την επόμενη μέρα. Για παράδειγμα υπογράφηκε η   μεταβίβαση σε δήμους  παραλιακών μετώπων. Αναγγέλθηκε η προέκταση του  προαστιακού  σιδηροδρόμου προς Λαύριο και Ραφήνα. Η περιφερειακή  οδός Λαυρίου προς το νότιο μέρος του λιμανιού. Η επέκταση της Αττικής οδού, η ελεύθερη διέλευση των κατοίκων της βορειοανατολικής Αττικής από τα πλευρικά διόδια, η αξιοποίηση των αρχαιολογικών χώρων, η δημιουργία νέου  τεχνολογικού πάρκου στην Ανατολική Αττική, η επέκταση των ενισχύσεων σε περισσότερους  νέους αγρότες και πολλά άλλα. Το σημαντικό είναι πως ενώ τα περιφερειακά συνέδρια δεν έχουν τελειώσει, συτήθηκε μια δομή παρακολούθησης της υλοποίησης των εξαγγελιών, πανελλαδικά. Είμαστε στην ευχάριστη θέση να πληροφορούμαστε πως ήδη υλοποιούνται πολλά από αυτά, και η ροή  υλοποίησης, συνεχίζεται με επιτυχία.

Ερώτηση : Η χώρα τον Αύγουστο ολοκληρώνει το πρόγραμμα, πως θα περιγράφατε την επόμενη  ημέρα με δεδομένο ότι ο στόχος της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ είναι να μην ξαναγυρίσουμε σε όσα μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού 

Απ.     Από τον Αύγουστο, με την καθαρή έξοδο, θα είμαστε επιτέλους έξω από τα μνημόνια. Αρχίζει με δική μας ευθύνη και με δικές μας αποφάσεις η ανάταξη της χώρας. Με την ελευθερία κινήσεων που θα έχουμε, θα αγωνιστούμε  να επανορθώσουμε αδικίες που έχουν γίνει και να περιορίσουμε τα επώδυνα μέτρα. Δυστυχώς, οι προηγούμενες κυβερνήσεις γκρέμισαν το οικονομικό οικοδόμημα της χώρας. Φτωχύναμε κατά 25%. Τα σκάνδαλα, η διαπλοκή, η καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, φέρνουν την σφραγίδα όλων όσων μας κυβέρνησαν εδώ και σαράντα χρόνια και   ευθύνονται για την άσχημη περίοδο που περάσαμε. Όλοι μαζί τώρα, θα πρέπει να ξαναχτίσουμε τη ζωή μας σε στέρεες βάσεις και να φροντίσουμε ώστε να μην επιστρέψουμε ποτέ σε πρακτικές σαν αυτές που έφεραν την κρίση.

Ερώτηση: Πόσο σας ανησυχεί η τουρκική προκλητικότητα και τελικά ποσό κοντά είμαστε σε θερμό επεισόδιο; 

 Απ.: Η  Τουρκία προσπαθώντας να ξεπεράσει τα δικά της οξυμένα προβλήματα τόσο στο εσωτερικό όσο και στα εξωτερικά της κάνει θόρυβο προκειμένου να αντιμετωπίσει θέματα όπως το κουρδικό, αλλά και θέματα δημοκρατίας. Δεν θεωρώ πως θα έχουμε κάποιο θερμό επεισόδιο. Δεν έχει την πολυτέλεια η Τουρκία, πέραν της «φασαρίας» να προχωρήσει σε κάποιο «ατύχημα». Οι ένοπλες δυνάμεις μας είναι σε υψηλότατο επίπεδο και μας εμπνέουν πίστη στην πατρίδα και υψηλό ηθικό.

(ΠΗΓΗ : Έντυπη μορφή εφημερίδας Ανατολικής Αττικής Πένα τ.Μαΐου 2018 )

 

Το ρεμπέτικο στην Αντίσταση

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Κάποια πρόνοια όμως θα πρέπει να ληφθεί για τα σκόρπια και κυνηγημένα ρεμπέτικα της Αντίστασης. Όπως είναι φυσικό, δεν έχουν αποτυπωθεί σε δίσκο, εξ αιτίας των κινδύνων της εποχής που προαναφέραμε. Υπάρχουν και παρτιτούρες και στίχοι. Ας ασχοληθεί κάποιος με τη συστηματική καταγραφή και έκδοσή τους

Απόλυτα λαϊκό τραγούδι το ρεμπέτικο, γεννήθηκε στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, του Βόλου και της Θεσσαλονίκης, εκφράζοντας τα μεράκια, τον πόνο και το παράπονο των απλών λαϊκών ανθρώπων, υμνώντας τον έρωτα, την προσφυγιά, το πάθος της μαστούρας, αλλά και την αγανάκτηση για θέματα κοινωνικά, πατριωτικά και ακόμα θέματα ελευθερίας και αντίστασης στους κατακτητές και τους συνεργάτες τους στην Κατοχή.

Στα χρόνια της Αντίστασης το ρεμπέτικο τραγούδι, πατώντας πάνω στο αντάρτικο, συντάσσεται με το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ ακολουθώντας την πολιτική τους ιδεολογία και εμψυχώνοντας αγωνιστές και λαό. Το φιλότιμο και η παλληκαριά του ρεμπέτη, αποκτούν νέο σχήμα και περιεχόμενο. Με πρωτοστάτη τον τυφλό ρεμπέτη Δημήτρη Γκόγκο – «Μπαγιαντέρα», πλουτίζει το ρεπερτόριο του ως «ρεμπέτικου του αγώνα» με εμβληματικά τραγούδια, όπως τα «ΕΛΑΣ να ζεις αιώνια», «Αρχηγό μου έχω τον Άρη», «Βροντάει ο Όλυμπος αστράφτει η Γκιώνα» και άλλα πολλά.

Ο Απόστολος Καλδάρας, γράφει το «Πάνω στης Πίνδου τα όρη», ο Γαβριήλ Μαρινάκης το «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ» ο Οδυσσέας Μοσχονάς το «Άρης Βελουχιώτης», ο Μανώλης Χιώτης το «Δίχως τανκς κι αεροπλάνα». Κυκλοφορούσαν και πολλά «αδέσποτα» – άγνωστων δημιουργών τραγούδια. Υπήρχε βεβαίως και πολιτική αντίδραση γι’ αυτά τα τραγούδια. Ο Χιώτης, έπαιζε κρυφά το τραγούδι που προαναφέραμε σε φίλους του αντιστασιακούς. Δεν «χτυπήθηκε» ποτέ σε δίσκο. Κατά τη διάρκεια της κατοχής και του αγώνα, το πολιτικό τελικά ρεμπέτικο, τραγουδιόταν κρυφά, μακριά από τα αυτιά και τα μάτια των κατακτητών και των χαφιέδων συνεργατών τους.

Το ρεμπέτικο της Αντίστασης πάτησε όπως είπαμε στο αντάρτικο. Είχε όμως και άλλη μια δεξαμενή έμπνευσης. Τα ρεμπέτικα – λαϊκά που γράφτηκαν για τον πόλεμο του 1940. Ο Στέλιος Κερομύτης γράφει το «Θα πάρω το τουφέκι μου», ο Μάρκος το «Ο Μάρκος φαντάρος» και ακόμα τα «Ας φύγουμε στον πόλεμο», «Μουσολίνι άλλαξε γνώμη» και άλλα. Ο Τούντας γράφει το «Άκου Ντούτσε μου τα νέα», οι Μάτσας και Περιστέρης το «Την Αλβανία ξέγραψε».

Επιστρέφοντας όμως στους ρεμπέτες της αντίστασης να σημειώσουμε πως πολλοί από αυτούς χάθηκαν στον αγώνα και εξ αιτίας των διωγμών που υπέστησαν ως αγωνιστές της Αντίστασης, από τους νικητές του εμφύλιου που ακολούθησε.

Γοητευτική είναι η διαδρομή του ρεμπέτικου στην πολύχρονη εξέλιξη του. Ως γνήσια λαϊκό είδος, εξέφρασε τα λαϊκά στρώματα, είτε ως «τραγούδι των φυλακών» από τον 19ο αιώνα, είτε ως «τραγούδι των παραβατικών πράξεων» μέχρι το 1940, είτε εμπλουτίζοντας στη συνέχεια τη δημιουργική κουλτούρα του πολέμου του 1940 και την Αντίσταση. Μετά τον πόλεμο και μέχρι το 1960, οι παλιοί ρεμπέτες μένουν στην αφάνεια, είτε «αναμορφούμενοι» σε τόπους εξορίας, είτε απαξιούμενοι και εκτός μόδας από το κλίμα του ρηχού αστισμού που επέβαλε το κράτος της νικήτριας Δεξιάς.

Έρχεται όμως ο Μάνος Χατζιδάκις με την ιστορική ομιλία του για το ρεμπέτικο, το 1948 στο Θέατρο Τέχνης, να ταράξει τα νερά. Ο «Επιτάφιος» του Μίκη Θεοδωράκη, αλλάζει το κλίμα. Εμβληματικές μορφές του ρεμπέτικου όπως οι Μάρκος, Στράτος, Μπιθικώτσης και Μπέλλου ηχογραφούν ξανά. Διανοούμενοι και ερευνητές όπως οι Πετρόπουλος, Χριστιανόπουλος, Κουνάδης, Πάνος Σαββόπουλος και πολλοί άλλοι, συνεισφέρουν στο ζωντάνεμα του ρεμπέτικου με στοιχεία και εργασίες. Στη μεταπολίτευση πλήθος κομπανιών νέων ανθρώπων παίζουν ρεμπέτικα παντού. Τα μουσικά γυμνάσια και λύκεια κάνουν σπουδαία δουλειά. Με πρωτοβουλία του υπουργείου Πολιτισμού, το ρεμπέτικο εγγράφεται στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας τον Δεκέμβριο του 2017, μετά από έγκριση της αρμόδιας επιτροπής της UNESCO. Ένδοξος και άγιος ο δρόμος του ρεμπέτικου, λοιπόν, σε όλο του το πολυποίκιλο μήκος.

Κάποια πρόνοια όμως θα πρέπει να ληφθεί για τα σκόρπια και κυνηγημένα ρεμπέτικα της Αντίστασης. Όπως είναι φυσικό, δεν έχουν αποτυπωθεί σε δίσκο, εξ αιτίας των κινδύνων της εποχής που προαναφέραμε. Υπάρχουν και παρτιτούρες και στίχοι. Ας ασχοληθεί κάποιος με τη συστηματική καταγραφή και έκδοσή τους. Αποτελούν πολύτιμη περιουσία του λαού, του πολιτισμικού μας πλούτου και της πολιτιστικής, κοινωνικής και πατριωτικής ιστορίας μας.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/8894708/to-rempetiko-sten-antistase# )

1841: Ένα πρώιμο brain drain

Κι όμως το πρώτο brain drain, η φυγή δηλαδή από τη χώρα άξιων ανθρώπων λόγω παντελούς έλλειψης αξιοποίησης τους εδώ, έλαβε χώρα το 1841, με την ίδρυση σχεδόν του νεότερου Ελληνικού κράτους. Θύμα του ήταν και ένας ηθοποιός. Ο Κωνσταντίνος Αριστίας.

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Ήταν η εποχή, όπου Έλληνες του εξωτερικού, επιστήμονες, έμποροι και καλλιτέχνες έρχονται να στηρίξουν την καινούργια, ελεύθερη πια Ελλάδα. Αλίμονο όμως. Πολλοί από αυτούς γύρισαν πίσω κακήν κακώς. Κάποιοι έμειναν να παλέψουν με αυτοθυσία. Όμως υπήρχαν και πάρα πολλοί κηφήνες, που κοίταξαν να εκμεταλλευτούν τις νέες ευκαιρίες. Η ιστορία καταγράφει πλείστα όσα περιστατικά γύρω από τις ανομίες, τις ρεμούλες τους και την μνημειώδη απέχθεια της νέας φιλοβαυαρικής νομενκλατούρας προς τους αγωνιστές του ’21, που αφού είχαν ξοδέψει το βιος και την υγεία τους, περιφέρονταν επαίτες στη νέα πρωτεύουσα. Ο θεατρικός συγγραφέας Μιλτιάδης Χουρμούζης αποτυπώνει σε μια σκηνή του έργου του «Ο Υπάλληλος» αυτήν ακριβώς την κατάσταση: Ο γέρος αγωνιστής πηγαίνει στο γραφείο του «Υπάλληλου», ενός ανώτερου δηλαδή κρατικού λειτουργού που έφθασε από την Ευρώπη και διορίστηκε σε περίοπτη θέση, για να ζητήσει βοήθεια. Αποπέμπεται ο μπαρουτοκαπνισμένος γέρος σκαιώς και με περισσή απαξίωση. Αλλά και η ιστορία, μας πληροφορεί για την τύχη του Νικηταρά του «τουρκοφάγου», που στο τέλος της ζωής του, επέτυχε να λάβει «Άδεια επαίτου» και να ζητιανεύει μπρος στην Αγία Τριάδα του Πειραιά.

Ο Κωνσταντίνος Αριστίας, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1800. Ηγεμόνας της Βλαχίας ήταν τότε ο Φαναριώτης Ιωάννης Καρατζάς. Η κόρη του Ραλλού, αγαπούσε το θέατρο και ενθάρρυνε το ανέβασμα ερασιτεχνικών παραστάσεων στο παλάτι της. Μορφωμένη και διορατική, αναζητούσε ολοκληρωμένες θεατρικές δράσεις από ανθρώπους αφοσιωμένους στην τέχνη του θεάτρου. Στο πρόσωπο του Αριστία ανακάλυψε ένα πηγαίο ταλέντο. Τον έστειλε λοιπόν να σπουδάσει την υποκριτική τέχνη στο Παρίσι, κοντά στον Τάλμα Φρανσουά Ζοζέφ. Το 1827, ο Αριστίας επιστρέφει στο Βουκουρέστι, όπου διδάσκει στο Κολλέγιο του Αγίου Σάββα και ιδρύει Θεατρική Σχολή. Η λαχτάρα για την ελεύθερη πατρίδα όμως, τον φέρνει στην Αθήνα, έτοιμο να προσφέρει τα πάντα για τη δημιουργία και προκοπή ενός γηγενούς θεάτρου, μιας και η θεατρική ζωή εκείνη την εποχή περιορίζονταν σε κάποιες παραστάσεις ιταλικών μελοδραματικών θιάσων και κάποια ιστορικά δράματα παιγμένα από ερασιτέχνες. Το επαγγελματικό θέατρο ήταν στα σπάργανα. Υπήρχε μία μόνον θεατρική αίθουσα, απέναντι από το Δημαρχείο, το ξύλινο θέατρο του Σκοντζόπουλου.

Ο Αριστίας, δεν ήταν απλώς ένας παθιασμένος θεατρίνος. Ήταν και ένας φλογερός επαναστάτης. Μέλος της «Φιλικής Εταιρείας» και σημαιοφόρος του «Ιερού Λόχου», συμμετέχει με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στη μάχη του Δραγατσανίου. Είναι ένας από τους ελάχιστους επιζώντες του Λόχου.

Έρχεται λοιπόν, έτοιμος να προσφέρει τα πάντα για τη δημιουργία και την προκοπή του θεάτρου στο νέο κράτος. Μπολιασμένος με τις ιδέες του Διαφωτισμού, εμπλέκεται στην προσπάθεια αφύπνισης των Ελλήνων ανεβάζοντας αντιτυραννικές τραγωδίες του Διαφωτισμού, με ευθεία βέλη προς την Βαυαροκρατία και ό,τι έφερε μαζί της. Αυταρχισμό, φαυλοκρατία και απέχθεια απέναντι σε δημοκρατία, δικαιώματα, κοινωνική δικαιοσύνη. Δυστυχώς, οι σκληρές συντεχνιακές δομές του γηγενούς φτωχού θεάτρου στη βαυαροκρατούμενη πρωτεύουσα, είχαν προλάβει να συγκροτηθούν και να «ελέγχουν» το τοπίο. Ο μορφωμένος θεατρίνος και επαναστάτης παραμερίζεται. Ο σπουδαγμένος στο Παρίσι ηθοποιός, ασφυκτιά. Δημιουργείται γύρω του ένας κλοιός, εμποδίζοντας τον να συμμετέχει ενεργά στη θεατρική ζωή του τόπου που τον έχει ανάγκη. Είχε να μεταδώσει πολλά στους ερασιτέχνες της νεοσύστατης θεατρικής συντεχνίας των Αθηνών. Δεν αποκλείεται να κινδύνευε και η ζωή του. Ο αγωνιστής, συγγραφέας και αντιβαυαρός βουλευτής Μιλτιάδης Χουρμούζης κατέφυγε νύχτα σε τουρκικό έδαφος για να γλυτώσει!

Γύρισε λοιπόν ο Αριστίας πίσω στο Βουκουρέστι. Εκεί, ίδρυσε το Εθνικό Θέατρο της Ρουμανίας προσφέροντας πολλά στη θεμελίωση του επαγγελματικού θεάτρου της χώρας.

Ένα αέναο brain drain αιωρείται όλα αυτά τα χρόνια πάνω από το νεότερο ελληνικό κράτος. Πότε προς την Ευρώπη, πότε στην Αμερική, την Αφρική και την Αυστραλία, ατέλειωτη η στρατιά αυτών που φεύγουν, τραγουδώντας κάτι σαν τους στίχους του Μανώλη Ρασούλη: “Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ / και βαθειά σ’ ευχαριστώ / γιατί μ’ έμαθες και ξέρω / ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ / να πεθαίνω όπου πατώ / και να μη σε υπομένω… ”

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

(ΠΗΓΗ : https://left.gr/news/1841-ena-proimo-brain-drain )

Συλλογικές συμβάσεις εργασίας στο Θέατρο

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Προτεραιότητα αιχμής είναι η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας μαζί με την καθαρή έξοδο της χώρας από τις επιτροπείες και τα Μνημόνια, τον προσεχή Αύγουστο του 2018.

Ο χώρος του θεάτρου, με αγωνία περιμένει τη στιγμή της επαναφοράς των εργασιακών σχέσεων εντός του. Πρέπει να ομολογήσουμε πως, οι ηθοποιοί, τεχνικοί και όλες οι άλλες κατηγορίες των εργαζομένων στο θέατρο (ταξιθέτες, φροντιστές, διοικητικοί κ.λπ.) αντιμετωπίζουν εδώ και δεκαετίες εργασιακές καταστάσεις αληθινής γαλέρας.

Ποτέ δεν ήταν ρόδινα τα πράγματα για όποιον αποφάσιζε να κερδίσει τη ζωή του, εργαζόμενος στο θέατρο. Κοινή πεποίθηση είναι ότι η ενασχόληση με την τέχνη του θεάτρου είναι μια ενασχόληση πολυτελείας και καλό θα είναι να εμπλέκονται με αυτήν, όσοι έχουν εξασφαλισμένα από αλλού τα προς το ζην. Αλίμονο όμως. Η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της συντεχνίας του θεάτρου, προέρχονται από φτωχά ή και προς τα κάτω μεσαία στρώματα.

Οι θεατρίνοι ακόμα και στις περιόδους της «ευμάρειας», δεν κέρδισαν πολλά χρήματα από το θέατρο. Αυτό συνέβη σε όσους είχαν παρουσία στην τηλεόραση. Εκεί, ναι, κυκλοφόρησε αρκετό χρήμα. Αλλά και αυτό στις μέρες μας στέρεψε.

Η από χρόνια πολλά κακοδαιμονία, μεγάλωσε όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κατάργησε την «Άδεια Εξασκήσεως Επαγγέλματος του Ηθοποιού». Μια απόφαση που βρήκε αντίθετο όλο τον κλάδο και ακόμα και τη τότε βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ, ηθοποιό Νόρα Κατσέλη. Μια διαφωνία που της στοίχησε τη βουλευτική έδρα, μιας και στις επόμενες εκλογές που έγιναν με λίστα, τοποθετήθηκε από το κόμμα της πολύ χαμηλά, καθιστώντας αδύνατη την εκλογή της. Ο καθένας, λοιπόν, θα μπορούσε να δοκιμάσει την τύχη του στο σανίδι. Με ή χωρίς σπουδές, με ή χωρίς ταλέντο. Το επιχείρημα πως ο ατάλαντος «θα πάει σύντομα σπίτι του» είναι σωστό. Προηγουμένως όμως, θα έχει κόψει τον δρόμο σε αρκετούς ταλαντούχους καταλαμβάνοντας μια θέση. Θα τους καθυστερούσε, ή θα τους «έστελνε σπίτι τους» νωρίτερα από ότι θα επέστρεφε ο ίδιος (ή η ίδια) στο δικό του.

Σήμερα επικρατεί μέγα και απόλυτο χάος. Με αδιαβάθμητες θεατρικές σπουδές πολλών ταχυτήτων, με δεκάδες στούντιο, φροντιστήρια και σχολές που λειτουργούν ανεξέλεγκτα, με τους λίγους άξιους δασκάλους που χάνονται ανάμεσα στο πλήθος των αεριτζήδων της θεατρικής εκπαίδευσης, πολλοί νέοι προσέρχονται στο θέατρο απαράσκευοι, απροστάτευτοι και ανυποψίαστοι. Αναζητώντας εργασία, βρίσκονται σε ένα τοπίο, όπου ο κάθε επιχειρηματίας κάνει ό,τι νομίζει. Πληρώνει όσα θέλει, όποτε θέλει και αν θέλει. Μπορεί να αλλάζει τις συμφωνίες κατά πώς τον συμφέρει. Αν για παράδειγμα έχει συμφωνήσει να πληρώνει τον ηθοποιό ανά παράσταση, όταν βλέπει πως κλείνει πολλές παραστάσεις, μετατρέπει την αμοιβή σε μηνιάτικο, το οποίο ο ίδιος καθορίζει, κατά πώς τον συμφέρει πάλι. Υπάρχουν ηθοποιοί που μέσα από συμφωνίες αμοιβής με ποσοστά, που εισπράττουν δύο ευρώ την παράσταση, ή και καθόλου. Συλλογική Σύμβαση Εργασίας δεν υπάρχει άλλωστε!

Η γενικευμένη αυτή κόλαση, επιβλήθηκε τον Μάρτιο του 2013, όταν η εργοδοτική ένωση ΠΕΕΘ (Πανελλήνια Ένωση Ελευθέρου Θεάτρου) σε απόλυτη και αγαστή συνεργασία με την τότε κυβέρνηση (Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜ.ΑΡ.) προχώρησαν σε κατάργηση της ΣΣΕ στο θέατρο. Ένα αδύναμο και πλήρως απαξιωμένο από τους ηθοποιούς σωματείο, το ΣΕΗ, κήρυξε μια απεργία, η οποία στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία. Τα μέλη της ΠΕΕΘ, σκιές του παρελθόντος τους, παρίσταναν τους επιχειρηματίες. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία, ήταν επιχειρηματίες χωρίς λεφτά. Χρώσταγαν παντού και πρωτίστως στους εργαζομένους. Τέλος, αφού κατάργησαν τη ΣΣΕ, αυτοδιαλύθηκαν για να μην υπάρχει εργοδοτική ένωση που θα υπέγραφε ίσως αργότερα μια νέα ΣΣΕ.

Όμως το τοπίο αλλάζει. Στον χώρο των θεατρικών παραγωγών μπαίνουν νέοι παίκτες οι οποίοι φαντάζομαι πως προσεγγίζουν νηφάλια το θέμα. Έχουν υποχρέωση να έρθουν σε συμφωνία με τους εργαζόμενους. Θα προσφέρουν υπηρεσίες όχι μόνο στους ηθοποιούς ή τεχνικούς, αλλά στο ίδιο το θέατρο, το οποίο όλοι αγαπάμε και θέλουμε να λειτουργεί με συνθήκες ποιότητας, εργασιακής ειρήνης και δίκαιης αντιμετώπισης ως προς τους εργαζομένους.

Υπάρχει και το Δημόσιο. Που φροντίζει το θέατρο. Που προσφέρει επιχορηγήσεις σε θεατρικά σχήματα. Χορηγεί αγροτικά εισιτήρια. Που ανοίγει τα φεστιβάλ (Επίδαυρος – Ηρώδειο – Αρχαία Θέατρα σε όλη την Ελλάδα) φιλοξενώντας και πληρώνοντας παραγωγές του ιδιωτικού τομέα. Πώς γίνεται να μην ελέγχει το Δημόσιο που διαχειρίζεται τα χρήματα του ελληνικού λαού, αν υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις, αν πληρώνονται οι εργαζόμενοι, αν είναι ασφαλισμένοι, αν τηρείται η νομιμότητα; Με λύπη μας βλέπουμε θεατρικούς επιχειρηματίες που χρωστούν σε ηθοποιούς, με βιτρίνα κάποιον ή κάποιους προβεβλημένους πρωταγωνιστές να συμπεριλαμβάνονται σε πρωτοκλασάτες πολιτιστικές διοργανώσεις όπως το Φεστιβάλ Επιδαύρου, χωρίς κανέναν έλεγχο για το επιχειρηματικό ποιόν τους απέναντι στους εργαζόμενους. Θα πρέπει να θεσμοθετηθεί, λοιπόν, ο αποκλεισμός των εργοδοτών που παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία από δημόσιες χρηματοδοτήσεις.

Αναγκαία όσο ποτέ, λοιπόν, η σύναψη νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, αλλά και οι προϋποθέσεις που θα θέσει το Δημόσιο για τις παροχές του και τη συνεργασία του με τους θεατρικούς επιχειρηματίες. Η εργασιακή ειρήνη, θα επέλθει με τη δίκαιη αντιμετώπιση των εργαζομένων και τη δημιουργική συνεργασία όλων των μερών.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/8862885/syllogikes-symbaseis-ergasias-sto-theatro )