TV – ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ 1

 

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Με την εμφάνιση της η τηλεόραση, αντιμετώπισε ως ανταγωνιστικό μέσο τον κινηματογράφο. Αφού τον υπερκέρασε σε εμπορικότητα ενσωματώνοντας τον σε μεγάλο βαθμό, προχώρησε στην επίθεση προς την έντυπη πληροφόρηση. Τις εφημερίδες. Τις ξεπέρασε και αυτές, επηρεάζοντας τες άλλοτε  ελάχιστα και άλλοτε  καθοριστικά, συνήθως όμως προς το χειρότερο. Πέτυχε η TV, την τηλεοπτική μετάλλαξη των κινηματογραφικών ταινιών, και την κινηματογραφοποίηση του δελτίου ειδήσεων.

 Έτσι λοιπόν, η πληροφορία στα δελτία ειδήσεων,  αποκτά υπόσταση μόνον μέσω της εικόνας. Σε αυτά, δεν υπάρχει η άδολη παρουσίαση του γεγονότος. Οργανώνεται μια επιμελημένη κινηματογράφησή του, με αυστηρή σκηνοθεσία που περιλαμβάνει τα κατάλληλα είδη πλάνων (κοντινό, μακρινό κλπ), τις  αποτελεσματικές  γωνίες λήψης,  την  ενδεδειγμένη μουσική υπόκρουση   και βέβαια  την ύπαρξη ενός σεναρίου το οποίο εξυπηρετείται από  τα εργαλεία που προαναφέραμε. Η τηλεοπτικοποίηση των ειδήσεων, υπακούει σε  συγκεκριμένους κανόνες, αναλόγως του είδους της είδησης. Για την εξυπηρέτηση του αστυνομικού ρεπορτάζ για παράδειγμα, αξιοποιούνται οι σπουδαιότερες  παρακαταθήκες αστυνομικών ταινιών, για να εμπνεύσουν την κατάλληλη δραματική εκφώνηση της είδησης, την μουσική επένδυση, τα συνήθως  άσχετα με την συγκεκριμένη είδηση πλάνα  από περιπολικά που ουρλιάζουν μέσα στη νύχτα, εικόνες από τις φυλακές, αίμα στους δρόμους, κλπ.

 Κατάφερε η τηλεοπτική ενημέρωση να επιβάλει την εικόνα ως μοναδικό και αδιαμφισβήτητο στοιχείο της είδησης. Η είδηση, υφίσταται μόνον όταν   υποστηρίζεται από εικόνα! Με αποδεικτικό στοιχείο  την παντοδύναμη εικόνα που πολλές φορές όπως είπαμε δεν έχει σχέση με την συγκεκριμένη είδηση,  η TV, επιβάλει τον μύθο της απόλυτης αντικειμενικότητας. Η παρουσία πολιτικών προσώπων και άλλων παραγόντων  ζωντανά στα δελτία ειδήσεων, προσφέρει την ψευδαίσθηση της επαφής με την εξουσία και του ελέγχου σε ατομικό – προσωπικό επίπεδο. Η συνύπαρξη σοβαρών ειδήσεων και θεμάτων με ασήμαντα και ανούσια που προβάλλονται ως σημαντικά, μπερδεύει τον θεατή, ο οποίος χάνει τον στόχο για   την σοβαρότητα  των ειδήσεων.  Χάνει  ακόμα,  την πολυτέλεια της αντίδρασης που οφείλει ο πολίτης – θεατής  όσον αφορά πραγματικά προβληματικές καταστάσεις. Δεχόμενος   μπαράζ παραπλανητικής πληροφόρησης καθημερινά, ουσιαστικά απενεργοποιείται, αναθέτοντας στους τηλεοπτικούς φωστήρες την αντιμετώπιση θεμάτων που τον απασχολούν.

  Άριστοι μαθητές  αυτής της σχολής τηλεοπτικής ενημέρωσης είναι η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών ιδιωτικών καναλιών.

 Και η έντυπη ενημέρωση; Αυτή έχει  δύο επιλογές. Ή να προσπαθήσει  να ανταγωνιστεί   την ψηφιακή ενημέρωση μετατρέποντας τις εφημερίδες σε κακέκτυπα ενός τηλεοπτικού δελτίου, ή να υποστηρίξει  την ύπαρξη  της , με εργαλεία  από το οπλοστάσιο της μακρόχρονης παράδοσης της σοβαρής έντυπης δημοσιογραφίας.

 Στην πρώτη περίπτωση, τα φύλλα των εφημερίδων φιλοξενούν  μικρά  κείμενα. Έχουν πολλές φωτογραφίες με τις ανάλογες  αβανταδόρικες λεζάντες. Χρωματιστά πλαίσια και πολλές ειδήσεις  «καλόπιστης κοινωνικής κριτικής». Στο επίπεδο της πολιτικής είναι συνήθως φανατικά ενταγμένες με τα συμφέροντα μίας  παράταξης, για την οποία είναι έτοιμες ανά πάσα στιγμή, να προβάλουν τις πιο απίθανες ψευδείς ειδήσεις. Είτε για να αποσταθεροποιήσουν τους αντίπαλους, είτε για να ενδυναμώσουν την φίλια παράταξη. Τα εγκλήματα εδώ παρουσιάζονται με    εικόνες προκλητικές και ανύπαρκτης αντικειμενικότητας ρεπορτάζ. Η   προβολή προσώπων και επιχειρήσεων γίνεται πάντα στη βάση του «δούναι και λαβείν».

  Για την δεύτερη περίπτωση, τις  εφημερίδες που πασχίζουν να διατηρήσουν ένα επίπεδο δημοσιογραφικής αξιοπρέπειας δηλαδή,  δυστυχώς δεν έχουμε και πολλά σημεία αναφοράς. Όμως θα έπρεπε να τολμήσουν οι εκδότες να ακολουθήσουν την γραμμή της έντιμης, αντικειμενικής και χωρίς φιοριτούρες ενημέρωσης. Είναι μάταια η μετάλλαξη μιας εφημερίδας ώστε  να προσομοιάζει  με ένα αναξιόπιστο φανταχτερό δελτίο ειδήσεων. Ο καταναλωτής ειδήσεων, μπορεί να έχει το  τηλεοπτικό πρωτότυπο. Γιατί να αναζητήσει το έντυπο κακέκτυπό του;

 Είναι σαφές πως λιγότερο ή περισσότερο, όλες  οι εφημερίδες έχουν πολιτική τοποθέτηση.  Προτιμότερο είναι   να κρατά στα χέρια του κανείς μια εφημερίδα με συγκεκριμένο χρώμα αλλά με προσήλωση στην στοιχειώδη αντικειμενικότητα και σοβαρότητα, κάνοντας  στη συνέχεια τις δικές του αναγωγές, παρά να κολυμπά στα θολά νερά της τηλεοπτικής ή έντυπης παραγωγής και αναπαραγωγής χυδαιότητας και ψευδών ειδήσεων.

 Για τους παραπάνω αλλά και για άλλους πολλούς λόγους, στον αγώνα TV – Εφημερίδες, σημειώνουμε 1!

 

Πηγές :

«Τηλεόραση και Ελληνική κοινωνία», κείμενο Στάθη Βαλούκου, εκδ. ΕΙΚΩΝ –Κέντρο Πολιτιστικών Μελετών 2004.

«Παράδοση και νεωτερικότητα στις πολιτιστικές δραστηριότητες της ελληνικής οικογένειας: Μεταβαλλόμενα σχήματα». – ΕΚΚΕ 1984.

*Μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

(Αυγή 14/7/2018)

 

Τραγουδοποιοί μενεστρέλοι

Η πιο παλιά μουσική φόρμα είναι το τραγούδι. Μια απλή μουσική που στηρίζεται συνήθως σε μια φωνή και συνοδεύει ένα ποιητικό κείμενο. Έρχεται από τα χρόνια του Ομήρου…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η πιο παλιά μουσική φόρμα είναι το τραγούδι. Μια απλή μουσική που στηρίζεται συνήθως σε μια φωνή και συνοδεύει ένα ποιητικό κείμενο.

Έρχεται από τα χρόνια του Ομήρου, κορυφώνεται κατά τον μεσαίωνα, για να φτάσει έως εμάς, με τους σύγχρονους τραγουδοποιούς. Είναι οι συνθέτες απόλυτα προσωπικών τραγουδιών που φέρουν ευδιάκριτη τη σφραγίδα τους. Και είναι τραγούδια που ολοκληρώνονται μόνο με την ερμηνεία του τραγουδοποιού δημιουργού τους. Το τραγούδι κάποιου λόγιου συνθέτη, μπορεί να αποδοθεί από διαφορετικής φωνητικής προσωπικότητας ερμηνευτές. Το τραγούδι όμως του τραγουδοποιού, κανένας άλλος δεν μπορεί να το αποδώσει καλύτερα. Η ερμηνεία του Σαββόπουλου στη «Συννεφούλα», επισκιάζει κάθε άλλη, έστω και αν υπογράφεται και από τους πιο σπουδαίους ερμηνευτές.

Ο τραγουδοποιός, έχει ένα απόλυτα προσωπικό κοινό. Στις «ζωντανές εμφανίσεις» του, αρκεί ένα μικρόφωνο και ένας προβολέας ώστε να μαγεύσει και να απογειώσει το κοινό του. Αναπτύσσει μια απόλυτα προσωπική σχέση μ’ αυτό. Συνεννοείται και με την ανάσα και με τη σιωπή. Επικοινωνεί με κώδικες που έχουν συνομολογήσει και οι δύο. Τραγουδοποιός και κοινό.

Απαραίτητο στοιχείο στις εμφανίσεις του τραγουδοποιού, είναι και ο λόγος ανάμεσα στα τραγούδια. Το χιούμορ και η ατμόσφαιρα. Οι ιστορίες που αφηγείται προφορικά, είναι οι απαραίτητες εκείνες γέφυρες ανάμεσα στα τραγούδια, με υλικό που εμπνεύσθηκε ο δημιουργός ή που μεταφέρει από την προφορική παράδοση, τη λογοτεχνία, τις καθημερινές ειδήσεις, την καθημερινή κοινωνική και πολιτική ζωή. Να θυμίσουμε τον αξεπέραστο Γιάννη Αργύρη στις πλακιώτικες «Εσπερίδες» της οδού Θόλου, που ανακάτευε τα τραγούδια του με ευφυές και βιτριολικό χιούμορ. Και ακόμα τον Κώστα Χατζή, τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Τζίμη Πανούση, αλλά και τον Αργύρη Μπακιρτζή και τον Γιάννη Ζουγανέλη.

Είναι μακριά η παράδοση αυτού του είδους δημιουργών. Μορφοποιήθηκε κατά τον μεσαίωνα με τους περίφημους μενεστρέλους. Ήταν ποιητές και μουσικοί που διέμεναν στα παλάτια των ευγενών διασκεδάζοντας τους. Στην αρχή, οι μενεστρέλοι, ήσαν μέλη μιας ευρύτερης κοινότητας που συμπεριελάμβανε και χορευτές, ποιητές και τραγουδιστές υπό το κοινό όνομα ζονγκλέρς (joculatores). Εξελισσόμενοι οι μενεστρέλοι μουσικοί – ποιητές αποσχίσθηκαν από τις ομάδες αυτές, δημιουργώντας δική τους συντεχνία. Ξεπερνώντας δυσκολίες, ακόμα και διώξεις της παπικής εκκλησίας, βελτίωσαν την εικόνα και τη ζωή τους, δημιουργώντας ακόμα και νοσοκομεία για τα μέλη τους.

Στη Γαλλία του 12ου αι. τους συναντούμε με το όνομα τροβαδούρος. Παρουσιάζουν τραγούδια που αναφέρονται στην ιπποτική αγάπη στα χρόνια των σταυροφοριών, χρησιμοποιώντας στιχουργικά για πρώτη φορά την καθομιλουμένη γλώσσα. Στην ανατολή έχουμε τους ανατολίτες μενεστρέλους που αφηγούνται ερωτικές ιστορίες, εξυμνώντας πάθη και ηρωικές περιπέτειες. Υλικό έμπνευσης κορυφαία αραβικά λογοτεχνικά έργα, όπως οι «Χίλιες και μια νύχτες», ο «Σεβάχ», «Ο Αλαντίν και το λυχνάρι» κ.ά.

Στον δικό μας πολιτισμικό πλούτο, διαθέτουμε πλήθος τραγουδοποιών. Είναι δημιουργοί που γράφουν τραγούδια τα οποία ερμηνεύουν οι ίδιοι. Λόγιοι και λαϊκοί καλλιτέχνες που υπηρετούν διαφορετικά είδη τραγουδιών. Μάρκος Βαμβακάρης, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Πάνος Γαβαλάς, Θανάσης Γκαϊφύλιας, Νίκος Παπάζογλου, Νίκος Ξυδάκης, Μιχάλης Σογιούλ, Παύλος Σιδηρόπουλος και πολλοί πολλοί άλλοι.

Αυτό το είδος των δημιουργών και αυτό το καλοκαίρι θα βρίσκεται παντού στην Ελλάδα. Οι φανατικοί θαυμαστές τους θα τους αναζητήσουν και θα ταξιδέψουν μαζί τους σε ονειρικές νύχτες, με φεγγάρι ή χωρίς, πλάι στη θάλασσα ή στην ορεινή Ελλάδα, σε γειτονιές και θερινά θέατρα των πόλεων.

Καλή διασκέδαση, καλό καλοκαίρι.

 

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9021384/tragoudopoioi-menestreloi  )

Ο λαϊκός Μεγαλέξανδρος

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

 Μέρες μακεδονικής ανάτασης που είναι, (εξ αιτίας της συμφωνίας με την ΠΓΔΜ), έρχεται στο νου,  η προσωπικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ας τη δούμε,  έτσι όπως έφτασε σε έως τις μέρες μας, μέσα από  τη λαϊκή μούσα.

Ο μέγιστος όλων των εποχών στρατηλάτης ξεκινώντας από την Μακεδονία της ελληνικής ιστορίας, έφτασε πέρα από τα πέρατα του τότε γνωστού  κόσμου,  κατακτώντας όχι μόνον τα εδάφη  κραταιών βασιλέων και αυτοκρατόρων,  αλλά κυρίως τις καρδιές των ανθρώπων τους.  Σημάδεψε  την  εποχή  του, αλλά  και όλες  τις  κατοπινές  εποχές, ασκώντας καθοριστική επιρροή στην  ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, κυριολεκτικά έως τις μέρες μας.

Τα κατορθώματα   και η  προσωπικότητα του,   πέρασαν στις διαστάσεις του μύθου και του θρύλου. Έγιναν  πηγή έμπνευσης για λόγιους και λαϊκούς ποιητές, φιλόσοφους, παραμυθάδες, μενεστρέλους, καραγκιοζοπαίχτες και άλλους πολλούς που κέντρισαν την λαϊκή φαντασία και πρόσφεραν κείμενα και θεάματα αγαπητά στα λαϊκά στρώματα.

Πηγή που γέννησε όλη αυτήν την παραγωγή,  αποτελεί  η παρακαταθήκη σε πολυποίκιλες γραπτές και προφορικές διηγήσεις που αναφέρονται σε ιστορικά γεγονότα, αλλά πλουτίζονται και με την φαντασία που γεννά τα δικά της φανταστικά γεγονότα. Όλα μαζί μπλέκονται σε μια ιδιότυπη πρώτη βιογραφία του στρατηλάτη, η οποία αποδίδεται στον  Καλλισθένη, που ήταν μαθητής του Αριστοτέλη,   του δασκάλου δηλαδή  και του ίδιου του Μεγάλου  Αλέξανδρου. Αργότερα, το ελληνιστικό μυθιστόρημα του 3ου αι. του  Ψευδοκαλλισθένη (που βασίζεται στο έργο του Καλλισθένη),  εμπνέει την δημιουργία  της «Φυλλάδας του Μεγαλέξανδρου» που ως τυπωμένο έργο κυκλοφορεί πολύ αργότερα, γύρω στα 1700 μ. Χ.   Η «Φυλλάδα», έγινε το  αγαπημένο ανάγνωσμα που  συντρόφευσε γενιές και γενιές και από αυτήν,    ξεπηδά ένας μεγάλος πλούτος έργων στα ελληνικά, περσικά, αραβικά, λατινικά.  Μπόλιασε  ακόμα,  τις λογοτεχνίες όσων ήρθαν  σε επαφή  με  αυτήν. Οι σπουδαίοι  πέρσες ποιητές Φερντούσι (10ος αι. μ. Χ.) και Νιζάμι (13ος αι. μ. Χ.)  αφιέρωσαν  στον Μέγα Αλέξανδρο, μεγάλο μέρος των έργων τους. Ο Νιζάμι,  στο «Βιβλίο των Βασιλέων», διηγείται  αριστοτεχνικά,  κατορθώματα και ηρωισμούς των περσών βασιλέων. Σε αυτό , ο Αλέξανδρος  τοποθετείται δεύτερος βασιλιάς,  μετά τον Δαρείο! Ο Φερντούσι πλέκει γοητευτικά γεγονότα του βίου του,  μαζί με καθαρά μυθολογικά στοιχεία, αιχμαλωτίζοντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη.  Τα σπουδαία αυτά  έργα  των περσών ποιητών, απευθύνονταν και σε ένα ευρύτερο κοινό της Κεντρικής Ασίας. Σε λαούς που μιλούσαν γλώσσες συγγενικές με την περσική, όπως οι Τούρκοι, Τάταροι, Αφγανοί και αργότερα μουσουλμάνοι Ινδοί.   Στο Ισλάμ, ο Αλέξανδρος , ο «Ισκεντέρ»  των λαών της ανατολής, παρουσιάζεται στο Κοράνι ως « Δουλ – ελ – Καρνέιν», υπηρέτης δηλαδή του θεού. Στον Χριστιανισμό, η μορφή του  προβάλλεται στην εικόνα του έφιππου Αϊ – Γιώργη που σκοτώνει το καταραμένο φίδι. Το κακό δηλαδή  που έρχεται από το προπατορικό αμάρτημα. Οι θρύλοι όμως και οι παραδόσεις μπλέκονται. Γιατί είναι καταγεγραμμένο πως οι στρατιώτες του Μεγαλέξανδρου στις ζούγκλες υπέφεραν από τα φίδια. Τεράστιοι πύθωνες και κόμπρες προξενούσαν  μεγάλες  ανθρώπινες απώλειες. Η εξολόθρευση τους, ήταν πράξη εξαιρετικής ανδρείας. Στον ελληνικό καραγκιόζη, η ιστορία του Αλέξανδρου εισάγεται για πρώτη φορά από τον Μίμαρο στην Πάτρα,  κάπου στα 1900, με τίτλο «Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο κατηραμένος όφις».  Ακολούθησαν πολλές παραλλαγές  και διασκευές και άλλων καραγκιοζοπαιχτών με πιο γνωστό το έργο του Σπαθάρη «Ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι».  Παλιό κρητικό τραγούδι  αφηγείται πως ο Αλέξανδρος  ένωσε τη Μαύρη Θάλασσα με  την Μεσόγειο, ανοίγοντας τον Βόσπορο, ενώ πλήθος λαϊκών  μύθων θέλουν την αδελφή του ως γοργόνα να περιφέρεται στη θάλασσα και να ρωτά τους ναυτικούς αν ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος, δεχόμενη μία μόνο απάντηση: «Ζει και βασιλεύει».

Ένα λεπτό νήμα λοιπόν συνδέει την δημιουργική πνευματική πορεία της ζωής και των θαυμαστών κατορθωμάτων του Μεγαλέξανδρου. Από την Φυλλάδα του Καλλισθένη και αργότερα του Ψευδοκαλλισθένη, μέσω περσών, κοπτών αιγυπτίων, αράβων, ρωμαίων και άλλων πολλών, φθάνει έως τον ελληνικό  Καραγκιόζη.

 Είναι σπουδαίος ο  θρύλος του  Μεγαλέξανδρου. Ξεπερνά τα όρια του μύθου και φλερτάρει με την διάσταση του θεϊκού.  Είναι ο λαϊκός Μεγαλέξανδρος  που ξεκίνησε από την Ελληνική Πέλλα και έγινε ο αγαπημένος  πολλών πολιτισμών και  μυριάδων ανθρώπων.

*Μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

(ΠΗΓΗ : http://www.ecoleft.gr/2018/07/01/o-laikos-megaleksandros/  )

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΝΟΜΙΖΑΝ ΠΩΣ ΗΤΑΝΕ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Του  Πάνου Σκουρολιάκου*

 Στη συνοριογραμμή ακριβώς δύο  κρατών υπήρχε ένα παράθυρο,  εγκατεστημένο στο πουθενά. Κάποιος το έβαλε εκεί για να βλέπει   ο  γείτονας,  τον γείτονα και να συνεννοούνται. Γιατί υπήρχαν προβλήματα και διαφορές ανάμεσα τους. Όπως πολύ συχνά συμβαίνει ανάμεσα στους γείτονες. Στη μεσοτοιχία, στα διπλανά αμπέλια, στα σύνορα εντός του πελάγου, οπουδήποτε εν πάσει  περιπτώσει υπάρχει έδαφος διεκδίκησης της περιουσίας του ενός από τον άλλον. Και όταν λέμε περιουσία, δεν εννοούμε μόνο τα αμπελοχώραφα  και τις βραχονησίδες. Αλλά σε αυτήν την περιουσία, να συμπεριλάβουμε την  ιστορία, την καταγωγή, την γλώσσα, την «ψυχή των ονομάτων» όπως συχνά λένε οι απέναντι διαφωνούντες .

 Υπήρχε πολύς κόσμος επιφορτισμένος με   το θεάρεστο έργο της διαιώνισης  των διαφορών και των αντιπαλοτήτων. Ήταν οι εθνικόφρονες υπερπατριώτες που η φλόγα τους για τα δίκαια και ιερά της φυλής και του κράτους, τους  οδήγησε στην πλήρη και αποκλειστική απασχόληση  στην υπηρεσία αυτού του τίμιου και υπέρ  πάντων αγώνα, που ήταν αγών   πολύ αγαπητός σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Ένθεν κακείθεν.  Τον τοποθετούσαν    πολύ υψηλά στο  αξιακό  σύμπαν τους.  Η πίστη σε αυτόν τον αγώνα ήταν στην κορυφή της κοινωνικής ζωής. Μετά ερχόντουσαν τα άλλα, δευτερεύοντα ζητήματα:  Οικονομία,  υγεία,  εκπαίδευση.

  Δημιουργήθηκαν λοιπόν στρατιές επαγγελματιών  εθνικοφρόνων  και «πατριδολατρών» που κατείχαν την απόλυτη αλήθεια και είχαν ανακαλύψει ακόμα και το  «πατριδόμετρο». Ένα μηχάνημα που έδινε αμέσως τον βαθμό του πατριωτισμού του εξεταζομένου. Άλλος είχε 10%, άλλος 60, άλλος 90 και ελάχιστοι μόνον εκλεκτοί πλησίαζαν το 100%. Για την ακρίβεια το 100%  πιστοποιείτο  και απονέμετο μετά θάνατον.  Όπως γίνεται με τους Αγίους. Ίσως γι αυτό μερικοί «άγιοι πατέρες» έθεταν εαυτόν στην κεφαλή αυτής της πατριδοκαπηλίας. Ενίοτε, μαζί με θρησκευτικά λάβαρα της οικίας μητροπόλεως.  Αυτοί όλοι οι άγιοι σχεδόν άνθρωποι απολάμβαναν  γενναίων  ευεργετημάτων ως επιβράβευση στο θεάρεστο όπως είπαμε έργο τους. Απολάμβαναν θέσεις στο δημόσιο, είχαν οικονομική άνεση, εργαζόντουσαν πολλοί από αυτούς σε τόπους εξορίας και σωφρονισμού των αντιπάλων που τους χαρακτήριζαν  χαμηλά ποσοστά πατριωτισμού (σε άλλες εποχές… αξέχαστες),  και γενικά  συμπλήρωναν τα ένσημα τους σε συλλαλητήρια, παρακολουθήσεις αντιπάλων και άλλες φιλοπάτριδες δραστηριότητες.

 Είχαν καταφέρει με αυτή τη φάμπρικα λοιπόν να ζούνε καλά και η πολιτική ζωή του τόπου που καθορίζονταν αποκλειστικά από αυτή την κομπίνα, να πηγαίνει ακόμα καλύτερα. (Για τους εμπόρους των πατριωτικών συναισθημάτων  φυσικά).

 Ερχόταν λοιπόν κάποιος κοντά σε αυτό το περίφημο  παράθυρο, και κοιτούσε τον χώρο του άλλου. Όμως  εκεί, έβλεπε τον δικό του χώρο! Σήκωνε τα μάτια και ω του θαύματος,  έβλεπε τον εαυτό του!  Εκεί απέναντι!  Μιλούσε σε αυτόν τον απέναντι όμοιο,  για όλα αυτά που τους χώριζαν και τα διεκδικούσε. Και άκουγε τον άλλον, σε μια άλλη γλώσσα να λέει  ακριβώς τα ίδια. « Η χώρα μας, το όνομα και η γλώσσα μας δεν ξεπουλιούνται». Και ο άλλος απέναντι στη δικιά του γλώσσα να λέει «Η χώρα μας, το όνομα και η γλώσσα μας δεν ξεπουλιούνται» . Μάταια τους φώναζαν κάποιοι πως αυτό ήταν παράθυρο και όχι  καθρέφτης.  Του κάκου. Επέμεναν να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο, ως συνάδελφο οι επαγγελματίες φιλοπάτριδες. Πουλούσαν την ίδια πραμάτεια και είχαν τα ίδια οφέλη. Έκαναν λοιπόν πως δεν καταλαβαίνουν. Και  συνέχιζαν τους εκατέρωθεν καυγάδες με τα ίδια επιχειρήματα, όλο και πιο έντονα, με ακόμη περισσότερο πείσμα και φανατισμό. Μέχρι που ήρθε η στιγμή, που τόλμησαν κάποιοι και  αποφάσισαν πως  το παράθυρο θα πρέπει να παραμείνει παράθυρο και να μην επιτελεί χρέη καθρέφτη. Που προσπάθησαν  να επιλυθούν οι διαφορές, να σταματήσουν οι αντιπαλότητες. Θύμωσαν οι επαγγελματίες πατριώτες γιατί τώρα θα έμεναν άνεργοι. Έπρεπε να αλλάξουν δουλειά. Και που να βρεις δουλειά τόσο καλοπληρωμένη και τόσο θεάρεστη; Άσε που πολλοί ήταν κοντά στη σύνταξη και δυσκολευόντουσαν να αλλάξουν επάγγελμα.

 Αυτή τη στιγμή λοιπόν, βρισκόμαστε στη φάση όπου θα πρέπει να το πάρουν απόφαση  οι   επαγγελματικές ενώσεις των εθνικοφρόνων πατριδοκαπήλων,   ένθεν και ένθεν. Αρκετά οι πολίτες  και από τις δύο μεριές εξαπατήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για αλλότρια συμφέροντα. (     Και καλό θα είναι να κατανοούμε, πως καμιά φορά παίρνουμε περισσότερα από τις  «κόκκινες γραμμές» που έχουμε θέσει. Ευφυΐα  είναι να  αντιλαμβανόμαστε τις ευκαιρίες  του παρόντος και να ξεκολλάμε το κολλημένο γραμμόφωνο της  εθνικιστικής ρουτίνας μας).

Λέμε τώρα! Ίδωμεν…

 

 *Μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής.

  (Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ στις 23/6/2018).

Το παιδί και το δελφίνι επιστρέφουν

Tου Πάνου Σκουρολιάκου *

Ανακάλυψε το φως και το τοπίο της πατρίδας μας ο παγκόσμιος κινηματογράφος πριν από πολλές δεκαετίες. Ένα φως που δεν μπορεί να αποδώσει κανένας τεχνητός φωτισμός. Και ένα φυσικό ντεκόρ που κανένας σκηνογράφος δεν έχει το ταλέντο να συνθέσει. Γυρίστηκαν έτσι ταινίες που καθόρισαν την κινηματογραφική ιστορία. Να θυμίσουμε «Το παιδί και το δελφίνι» που ήταν η πρώτη αμερικανική παραγωγή που γυρίστηκε στη χώρα μας, το 1957.

Ακολούθησε η βρετανοαμερικανική ταινία δράσης «Τα κανόνια του Ναβαρόνε» το 1961 και ο «Αλέξης Ζορμπάς» του Κακογιάννη το 1964. (Η «Ηλέκτρα» του ίδιου σκηνοθέτη, γυρισμένη το 1962 έκανε διεθνή καριέρα, αλλά ήταν εγχώριας παραγωγής – της «Φίνος Φιλμς»). Δυστυχώς, αυτές τις πρώτες παραγωγές από το εξωτερικό, δεν τις ακολούθησαν και άλλες ώστε να κάνουν την Ελλάδα έναν σταθερό κινηματογραφικό προορισμό. Σποραδικά τα τελευταία χρόνια είχαμε «Το απέραντο γαλάζιο» στην Αμοργό το 1988, το αμερικανικής παραγωγής «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» το 2001 και το μιούζικαλ «Μάμα Μία» το 2008. Στη συνέχεια, οι διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές, επέλεξαν άλλες χώρες της ευρύτερης γειτονιάς μας.

Είχαμε, λοιπόν, σκόρπιες παραγωγές χωρίς συνέχεια και χωρίς την παγίωση μιας μόνιμης κατάστασης. Γιατί άραγε; Μα γιατί όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις δεν προχώρησαν στη νομοθέτηση ενός ευνοϊκού πλαισίου που θα μπορούσε να προσελκύσει τις ξένες παραγωγές που θα ήθελαν να δουλέψουν κάτω από το ελληνικό φως και μέσα στο υπέροχο φυσικό ντεκόρ της πατρίδας μας. Βουνά, θάλασσες, παραδοσιακούς οικισμούς, σύγχρονες πόλεις κ.λπ.

Έρχεται λοιπόν η παρούσα κυβέρνηση και δημιουργεί κατ’ αρχάς το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, το οποίο οργανώνει στη συνέχεια ένα θεσμικό πλαίσιο ανταγωνιστικό άλλων χωρών που προσελκύουν αυτές τις παραγωγές. Η Μάλτα, η Κροατία, η Τουρκία ή η Ιταλία και η Ισπανία έχουν πια έναν δυνατό ανταγωνιστή. Την Ελλάδα, που με τον Νόμο 4487 του 2017 διευκολύνει την ανάπτυξη της παραγωγής οπτικοακουστικών έργων στη χώρα μας, μέσω της παροχής του επενδυτικού κινήτρου της επιχορήγησης. Αυτός ο νόμος της κυβέρνησης, δεν στοχεύει μόνον την προσέλκυση επενδύσεων από το εξωτερικό, αλλά φροντίζει και για την ανάπτυξη της εσωτερικής παραγωγής και ακόμα ενθαρρύνει συμπαραγωγές με φορείς και παραγωγούς του εξωτερικού.

Έχουν ήδη εξασφαλισθεί 75 εκατομμύρια ευρώ για τις πρώτες παραγωγές. Ο νόμος φροντίζει να τελειώσει διά παντός το καθεστώς της ανάθεσης σε «ημετέρους». Με αίσθημα δικαίου και απόλυτη διαφάνεια, ορίζει την επιλογή και υπαγωγή στο επενδυτικό κίνητρο εκείνων των προτάσεων, οι οποίες συγκεντρώνουν υψηλή βαθμολογία σύμφωνα με ορισμένο κατάλογο πολιτιστικών κριτηρίων. Κρίνεται, λοιπόν, η μοναδικότητα του προτεινομένου οπτικοακουστικού έργου, σε σχέση με τη χώρα μας, ώστε να αναδειχθεί η πολιτιστική, ιστορική, γεωγραφική και τουριστική μοναδικότητα της Ελλάδας, ώστε να προσελκύει και να υλοποιεί και άλλες παραγωγές συνεχώς στο μέλλον. Αυτοί οι πολιτιστικοί κατάλογοι βαθμολογίας, προσαρμόσθηκαν στις ιδιαιτερότητες της χώρας μας, χρησιμοποιώντας τη γνώση και τις εμπειρίες από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν ήδη υιοθετήσει ένα ανάλογο βαθμολόγιο.

Υπάρχουν προβλέψεις για την έγκαιρη, εντός 45 ημερών έγκριση του προτεινόμενου οπτικοακουστικού έργου, ενώ τα χρήματα εκταμιεύονται σε διάστημα τέσσερις έως έξι μηνών. Τελειώνει οριστικά, λοιπόν, η αδιαφανής «προσγείωση» μέρους της επιχορήγησης σε ενδιάμεσες επιδέξιες τσέπες.

Αυτονόητο είναι, πως με την προσέλκυση τέτοιων διεθνών παραγωγών, κινούνται και μια σειρά ακόμα από επαγγέλματα και οικονομικές δραστηριότητες. Μεταφορές, εστίαση, κατασκευή ρούχων και σκηνικών, θέσεις εργασίας για τεχνικούς και καλλιτέχνες και άλλα πολλά. Ενισχύεται λοιπόν η επιχειρηματικότητα και η εξειδικευμένη τεχνογνωσία, αυξάνεται η απασχόληση, ανατρέπεται η φυγή άξιων νέων ανθρώπων από τη χώρα, ενώ δημιουργούνται υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας και διαμορφώνεται μια νέα εξωστρεφής εθνική ταυτότητα, το περίφημο branding, αξιοποιώντας τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας.

Τα ταξίδια εργασίας του υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Νίκου Παππά και του γενικού γραμματέα Ενημέρωσης Λευτέρη Κρέτσου φέρνουν ήδη τα πρώτα αποτελέσματα. Με έμπνευση και σκληρή δουλειά μια βιομηχανία ελπιδοφόρα γεννιέται για το κοινό καλό.

Ελπίζουμε, λοιπόν, να επιστρέψουν με νέα ορμή και για μόνιμη εγκατάσταση το παιδί και το δελφίνι ώστε να συμβάλουν στην αναγέννηση μιας πατρίδας που μας αξίζει και της αξίζουμε.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/8972220/to-paidi-kai-to-delphini-epistrephoun  )

Στην Καππαδοκία, «και του χρόνου»!

 Του Πάνου Σκουρολιάκου*

  « Καππατούκα, η  χώρα των όμορφων αλόγων». Αυτό είναι το όνομα που  έδωσαν οι Πέρσες στην Καππαδοκία.  Μετά απ αυτούς ήρθαν οι Χεταίοι, Σκύθες, Μήδοι, για να φτάσουμε στην Ελληνιστική εποχή όπου το ελληνικό στοιχείο είναι κυρίαρχο.  Ο  χριστιανισμός εξαπλώνεται και η πόλη της Καισαρείας, αναδεικνύεται  σε κορυφαίο  κέντρο  παιδείας και φιλολογίας.  Με την επικράτηση των Σελτζούκων περί τον 11ο αι., οι χριστιανικοί πληθυσμοί  μετακινούνται προς την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, την Αλεξάνδρεια και την Αμισό. Οι  Ρωμιοί  που έμειναν ήσαν λίγοι σε σχέση με τους τουρκικούς πληθυσμούς.  Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την τεράστια απόσταση από τα κέντρα του Ελληνισμού μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία, συνετέλεσε ώστε να κρατήσουν οι Ρωμιοί Καππαδόκες   τη θρησκεία τους, να χάσουν όμως την γλώσσα τους.  Με τους βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή, ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους, ερχόμενοι πρόσφυγες στην Ελλάδα.

  Τα τελευταία χρόνια,  η τεράστια τουριστική έκρηξη της Καππαδοκίας ,  έκανε την περιοχή εύκολα  προσβάσιμη.  Κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες την επισκέπτονται για να θαυμάσουν τους υπέροχους γεωλογικούς σχηματισμούς, όπου υπάρχουν εκκλησίες, σπίτια και ασκηταριά λαξευμένα στον μαλακό ψαμμόλιθο που άφησαν πίσω τους ηφαιστειακές δραστηριότητες αιώνων. Σε αυτή την κατεύθυνση, το Υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας αναστηλώνει ναούς  ώστε να καλύψει τις ανάγκες της τουριστικής αγοράς.

 Έρχονται ως επισκέπτες λοιπόν  και οι απόγονοι των ξεριζωμένων Καππαδοκιτών. Από το 2000, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος επισκέπτεται κάθε χρόνο την Καππαδοκία, λειτουργώντας σε δύο από τους αμέτρητους εγκαταλειμμένους  ναούς που χρησιμοποιήθηκαν ως αποθήκες, στάβλοι, αίθουσες εκδηλώσεων.  Σε αυτά τα πρώτα ταξίδια υπήρχαν δύο απόπειρες τρομοκράτησης των επισκεπτών από ομάδες εθνικιστών ακροδεξιών.  Έπεσαν στο καινό. Αυτά τα πρώτα χρόνια η συμμετοχή στην προσκυνηματική επίσκεψη,  ήταν μεγάλη. Καππαδόκες από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό, ακολουθούσαν. Μέχρι και τσάρτερ ναύλωναν γι αυτό τον σκοπό.  Με τα χρόνια η συμμετοχή αραίωνε  έως ότου φτάσαμε στην φετινή  χρονιά όπου η συμμετοχή ήταν εξαιρετικά  μικρή.

   Οι προσεχείς εκλογές στην Τουρκία  και τα διμερή θέματα με κορυφαίο αυτό της κράτησης των δύο στρατιωτικών μας στις φυλακές της Αδριανούπολης, βάρυναν  εξαιρετικά το κλίμα της φετινής επίσκεψης.  Οι αρχές μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είχαν δώσει άδεια, ενώ η παρουσία του Πατριάρχη, της συνοδείας του και των ολίγων επισκεπτών, έπρεπε να είναι σύντομη και εξαιρετικά διακριτική.

 Έτσι λοιπόν σε συνθήκες δύσκολες,  με τις αρχές ψυχρές αλλά τους κατοίκους των χωριών της επίσκεψης φιλικούς, ο Πατριάρχης τέλεσε το Σάββατο 19 Μαίου, τον εσπερινό   στον βουβό και απογυμνωμένο από αγιογραφίες ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην  Σινασό. Την Κυριακή  20,  λειτούργησε στον ναό του Αγίου Δημητρίου στην Αραβησσό. Μια μεγάλη εκκλησία, απογυμνωμένη κι αυτή, από ότι θα θύμιζε χριστιανικό τόπο προσευχής. Μαζί του, ήσαν και ο νεοεκλεγείς επίσκοπος Αραβυσού  κ. Κασιανός και ο επίσκοπος Ερυθρών    κ.  Κύριλος.

 Η συγκίνηση του Πατριάρχη ήταν εμφανής. Όπως είναι και η ιδιαίτερη αγάπη του για την Καππαδοκία και τον  πολιτισμό που γέννησαν οι Καππαδόκες σε όλη τους την ιστορική διαδρομή σε αυτό το μακρινό  σημείο της Ανατολής. Για τους ολίγους προσκυνητές, ήταν έντονος ο νόστος για τον   τόπο των προγόνων, το βιός και τα μνημεία που άφησαν πίσω. Με οδηγό τη μνήμη που περνά από γενιά σε γενιά και διασώζει  τα έθιμα, τη μουσική, τους χορούς, τα ιδιωματικά λόγια και τα μοιρολόγια, αποχαιρέτησαν  την πατρίδα των προγόνων λέγοντας ένα από καρδιάς, «και του χρόνου».

  * Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Περιφέρειας Αττικής, συντονιστής της  Επιτροπής Κωνσταντινούπολης – Ίμβρου –  Τενέδου.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ στις 3/6/2018)

Η ευλαβής αιματοκυλισμένη αρένα το Βυζάντιο

Το Βυζάντιο ήταν μια αυτοκρατορία όπου τα πάντα εκκινούντο κάτω από τις αρχές και τα διδάγματα του χριστιανισμού. Η καλοσύνη θεωρητικά τουλάχιστον βασίλευε και η ευλάβεια ήταν…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Το Βυζάντιο ήταν μια αυτοκρατορία όπου τα πάντα εκκινούντο κάτω από τις αρχές και τα διδάγματα του χριστιανισμού. Η καλοσύνη θεωρητικά τουλάχιστον βασίλευε και η ευλάβεια ήταν το μέτρο και η προϋπόθεση για τη ζωή σε αυτή τη χριστιανική κοινωνία.

Ο χριστιανισμός ως κανόνας της ζωής των υπηκόων, οργανώθηκε από το Δίκαιο που συγκρότησαν ο Ιουστινιανός με τη Θεοδώρα και θωρακίσθηκε στο όνομα του Ιησού Χριστού, ως ο πλέον ευσεβής τρόπος να παραμείνουν οι πιστοί ασφαλείς όσον αφορά τα προτάγματα του.

Αφού λοιπόν με τον Νομικό Κώδικα που καθόρισε το αυτοκρατορικό ζεύγος τακτοποιήθηκαν τα περί υποχρεώσεων και δικαιωμάτων των υπηκόων της αυτοκρατορίας, ταυτόχρονα και δι’ αυτού, δόθηκε η ευκαιρία να ενισχυθούν οι δεσμοί μεταξύ εκκλησίας και κράτους.

Έτσι λοιπόν αφού το κράτος χρησιμοποίησε την αυθεντία της εκκλησίας, δηλαδή της πίστης για τη διακυβέρνηση των ανθρώπων, μετέφερε όλη αυτή την κοσμοθεωρία και ατμόσφαιρα, σε άπασες τις σφαίρες του κοινωνικού βίου. Βεβαίως και στην τέχνη. Ενέπνευσε τη μουσική, δημιουργώντας σχολή με την έντεχνη βυζαντινή μουσική εκκλησιαστική αλλά και κοσμική και ακόμα επηρέασε την ποίηση, τα εικαστικά με τις αγιογραφίες, την καλλιγραφία, την τέχνη του ψηφιδωτού, την γλυπτική και τις τοιχογραφίες.

Όμως σε μία περιοχή της τέχνης που ορίζουμε ως Παραστατικές Τέχνες ή απλά Θέατρο, όχι μόνο δεν παρενέβη ώστε να προκαλέσει έργα και παραστάσεις στην κατεύθυνση της κρατικής ιδεολογίας και της κοινωνικής ζωής που εκκινείτο παράλληλα με τον χριστιανισμό και τα διδάγματα του, αλλά κυριολεκτικά άφησε αυτόν τον χώρο στην εξουσία του παλιού κόσμου των θεαμάτων που κατέλειπαν οι ευτελέστεροι ρωμαίοι «θυμελικοί» ή θεατρίνοι.

Στις Παραστατικές Τέχνες επί Βυζαντίου λοιπόν, ο χριστιανισμός είναι απών. Πώς είναι άραγε δυνατόν σε ένα αυστηρά χριστιανικό κρατικό σύμπαν, να οργανώνονται θεάματα όπου θηρία κατασπαράσσουν ανθρώπους προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού; Βεβαίως οι «κατασπαρασσόμενοι», ήσαν αμαρτωλοί και εγκληματίες που «εξέτιαν την ποινή τους»!…

Αργότερα, ήρθε στο θέατρο των βυζαντινών, ο κόσμος των αθλημάτων. Η ανθρώπινη ρώμη, παρουσιαζόταν μέσα από θεατρικά ακροβατικά, μετατρέποντας τη θεατρική παράσταση σε αθλητικό αγώνα. Στα διαλείμματα αυτών των αγώνων, παρουσιάζονταν χοντροκομμένες παντομίμες, με ένα υποτυπώδες σενάριο θεατρικού έργου. Η όλη σύνθεση αυτών των αθλο – θεατρικών γεγονότων, ήταν σχεδιασμένη έτσι ώστε να διεγείρει τα συναισθήματα των θεατών. Εδώ εμπλέκονται και οι Βένετοι, οι Πράσινοι, οι Ρούσιοι και οι Λευκοί. Αναλαμβάνοντας αυτές οι φιλοαθλητικές – πολιτικές ομάδες τη χορηγία των θεαμάτων, συμμετείχαν στη χειραγώγηση των οπαδών, είτε για να πιέσουν την εξουσία, είτε για να την εξυπηρετήσουν. Αλλά υπήρχαν και τα απρόοπτα. Σε μια παράσταση, ημίγυμνοι ηθοποιοί, μιμούμενοι τις νύμφες της θάλασσας παράσταιναν στο φυσικό ντεκόρ, της πλημμυρισμένης με νερό σκηνής του θεάτρου. Η σύγκρουση κατά τη διάρκεια της παράστασης μεταξύ Βένετων και Πράσινων, οδήγησε σε πνίξιμο των θεατών που έπεσαν μέσα στα πλούσια νερά του σκηνικού! Το έργο είχε τον τίτλο «Μίμησις Θέτιδος» και ανέβηκε στα 500 μ.Χ.

Τι κι αν στη Σύνοδο της Λαοδικείας το 360 μ. Χ. καταδικάστηκαν με βαριές ποινές οι θεατρίνοι και η τέχνη τους. Η εξουσία, οι αυτοκράτορες δηλαδή, χρησιμοποίησαν την αρχαία τέχνη του Διονύσου, εδώ στη μεγαλύτερη παρακμή της, μπλέκοντας την με τα πάθη και τους οπαδισμούς της εποχής, για να χειραγωγήσουν τους υπηκόους τους. Ως εργαλείο άλλοτε πίεσης και άλλοτε αποσυμπίεσης κρατήθηκε ηθελημένα αυτή η μορφή θεάτρου, στο κατώτατο επίπεδο της τέχνης.

Τι θα συνέβαινε αν η εξουσία αντιμετώπιζε τις παραστατικές τέχνες στο Βυζάντιο όπως όλες τις άλλες; Ίσως είχαμε μια μορφή θρησκευτικού θεάτρου όπως έχουν στην παράδοση τους οι πολιτισμοί της Κεντρικής Ευρώπης. Στη δική μας θεατρική ιστορία, υπάρχουν δύο μόνον θρησκευτικά δράματα. «Η Θυσία του Αβραάμ» που μας έρχεται από την μήτρα του Κρητικού Θεάτρου και ο «Χριστός Πάσχων», αγνώστου ποιητή. Υπάρχει ακόμα και το θρησκευτικό Αιγαιοπελαγίτικο Θέατρο . Ιησουίτικο προπαγανδιστικό του καθολικισμού θέατρο που γεννήθηκε στη Χίο και εξαπλώθηκε στα νησιά των Κυκλάδων όπου υπήρχαν καθολικοί το θρήσκευμα Έλληνες, γύρω στα 1600.

Η «Ευλαβής αιματοβαμμένη αρένα στο Βυζάντιο» λοιπόν εξυπηρέτησε τα πολιτικά σχέδια της εξουσίας των αυτοκρατόρων, ως θέαμα πλάι στον άρτο για τον λαό. Ταυτόχρονα, εύκολα η ίδια η εξουσία που την χρησιμοποιούσε, την αποκήρυσσε ως χυδαίο έργο του σατανά, όταν έτσι τη βόλευε.

Το γεγονός λοιπόν ότι δεν μας κληροδότησαν οι βυζαντινοί θέατρο τουλάχιστον ανάλογο των υπολοίπων καλών τεχνών τις οποίες διακόνησαν, θα πρέπει να το αναζητήσουμε σε πολιτικά καθαρά λόγους και επιλογές.

Τα πάντα άλλωστε έχουν να κάνουν με την πολιτική. Και τότε και τώρα, και πάντα.

 

* Ο Πάνος Σκουλιοράκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/8954879/e-eulabes-aimatokylismene-arena-to-byzantio  )