Δύο μήνες κομματικού πολιτισμού

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Αναπνέουμε στη χώρα μας, δύο μήνες τώρα, άφθονο νεοδημοκρατικό πολιτιστικό οξυγόνο! Πιστή στις παραδόσεις (της), η Νέα Δημοκρατία ξετύλιξε την αναμενόμενη πολιτική της. Θα εκθέσουμε λοιπόν, εννιά μόνο από τα πολλά κατορθώματά της σε αυτούς τους δύο μόνο μήνες, από την 7η Ιουνίου του 2019.

1. Παλιά μου τέχνη κόσκινο ή «Προληπτική λογοκρισία»

Αντί για καλημέρα στο προσωπικό του υπουργείου, η νέα πολιτική ηγεσία (κ. Λ. Μενδώνη) απέστειλε μέσω του γ.γ. κ. Διδασκάλου έγγραφο για τις «ανακοινώσεις – δημόσιες αναρτήσεις για θέματα που άπτονται αρμοδιοτήτων του ΥΠΠΟΑ», όπου ζητούσε οποιαδήποτε παρουσίαση πληροφοριακού υλικού στα ΜΜΕ να έχει την άδεια του γραφείου Τύπου. Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων κάνει λόγο για «προληπτική λογοκρισία» και «ανοίκειες και μη σύννομες πρακτικές ‘ελέγχου’ του επιστημονικού λόγου».

Να σημειώσουμε πως το ίδιο είχε προσπαθήσει να επιβάλει η κ. υπουργός, όταν ήταν γενική γραμματεύς του υπουργείου. Τότε το είχε πάρει πίσω μετά τις αντιδράσεις του επιστημονικού κόσμου και τη διαμαρτυρία δημοκρατικών πολιτών.

2. «Τα δικά μας παιδιά»

Άλλη μια αγαπημένη εμμονή της Νέας Δημοκρατίας. Η υπουργός Πολιτισμού αποφάσισε την αντικατάσταση του αρχιφύλακα του αρχαιολογικού χώρου Ακροπόλεως και κλιτύων με άλλη υπάλληλο, διακεκριμένο μέλος της συνδικαλιστικής παράταξης της Ν.Δ. όλως τυχαίως!

3. « Έτσι μου αρέσει»

Η προηγούμενη κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ, ανταποκρινόμενη σε ένα παλαιό αίτημα του πνευματικού κόσμου, προκήρυξε διαφανείς, ανοιχτούς διαγωνισμούς για τους καλλιτεχνικούς διευθυντές μιας σειράς εποπτευομένων φορέων. (Εθνικό Θέατρο κ.ά.). Από τις πρώτες δημοκρατικές φροντίδες της κυρίας υπουργού ήταν η ανάκληση αυτών των προκηρύξεων και η τοποθέτηση προσώπων της προσωπικής της επιλογής.

4. «Ο έχων το πεπόνι και το μαχαίρι»

Η συγκρότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου με συγκεκριμένα πρόσωπα προκάλεσε την αντίδραση του συλλόγου υπαλλήλων του υπουργείου, που κατήγγειλε ότι η νέα σύνθεση του ΚΑΣ δεν είναι σύμφωνη με τα προβλεπόμενα στον Ν. 3028/2002. Έκαναν λόγο για «γνωμοδοτικά επιστημονικά συμβούλια ελεγχόμενα από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού ενόψει της συνεδρίασης για το Ελληνικό».

5. «Ο ενοχλητικός αρχαιολόγος»

Για πρώτη φορά από τη σύστασή του το 1977, στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων δεν μετέχει αρχαιολόγος!

6. «Ειδικότης μας: Το κουκούλωμα»

Αφού η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε την εξυγίανση του «αμαρτωλού» Ταμείου Αλληλοβοηθείας Υπαλλήλων του Υπουργείου Πολιτισμού, στέλνοντας τα πάντα στον εισαγγελέα, η κ. υπουργός αποφάσισε να το κλείσει δυσκολεύοντας την αποκατάσταση νομιμότητας και αλήθειας. Να θυμίσουμε πως οι λιγοστοί εμπλεκόμενοι υπάλληλοι στο εν λόγω ταμείο, διαχειρίζονταν μεγάλα χρηματικά ποσά που συνέρρεαν από το ΤΑΠΑ, χωρίς καταστατικό, χωρίς εκλογές, χωρίς νόμιμο Δ.Σ. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» έφερε στο φως αποδείξεις πληρωμής από το εν λόγω ταμείο ποσών που αφορούσαν το γραφείο της σημερινής υπουργού, όταν ήταν γενική γραμματέας…

7. «Ο βασιλιάς της γκάφας»

Γνωστή είναι η επικοινωνιακή πιρουέτα του κ. Μητσοτάκη για συνεννόησή του με τον Μπόρις Τζόνσον για τον δανεισμό των μαρμάρων του Παρθενώνα με την ευκαιρία του εορτασμού των διακοσίων χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Δεν του το είπαν; Δεν γνώριζε; Του το είπαν και το λησμόνησε; Ένας τέτοιος δανεισμός συνεπάγεται την αναγνώριση από τη χώρα μας της κυριότητας των γλυπτών στους Βρετανούς. Εκτός εάν…

8. «Η Ντίσνεϊλαντ της Πατησίων»

Ενοποίηση Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών, Πολυτεχνείου και απέναντι “Ακροπόλ”, με κατασκευή υπογείων εκθετηρίων που θα ενώνουν Μουσείο και “Ακροπόλ” φαντασιώθηκαν και το ανακοίνωσαν έμπλεοι χαράς για τη φοβερή ιδέα που συνέλαβαν. Όμως τίποτε από αυτά δεν μπορεί να γίνει για λόγους συνταγματικούς, νομικούς και… γεωλογικούς.

9. «Η πεισματάρα»

Προσπάθησε η σημερινή υπουργός, όταν ήταν γενική γραμματέας, να μεταφέρει τις αρχαιότητες που αποκαλύφθηκαν με την κατασκευή του μετρό Θεσσαλονίκης σε άλλο χώρο. Βεβαίως θα έπρεπε να τεμαχιστούν, να μεταφερθούν και να επανατοποθετηθούν. Ευτυχώς, δεν πρόλαβαν! Γιατί αμέσως μετά ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πως υπάρχει τρόπος να έχουμε και ακέραιες τις αρχαιότητες και το μετρό στην ώρα του.

Τώρα λοιπόν που επέστρεψαν θέλουν να βάλουν σε εφαρμογή το παλιό τους σχέδιο καθυστερώντας και την έναρξη λειτουργίας του μετρό. Τι κι αν τους λένε πως δεν αντέχει σε τεμαχισμό και επανασύσταση η «Μέση Οδός». Τι κι αν τους λένε πως ο Μαρμαρόστρωτος Δρόμος του 4ου αιώνα, που αποσπάσθηκε, όταν έγινε προσπάθεια να επανατοποθετηθεί δεν χώραγε! Αυτοί το δικό τους!

Είναι κι άλλα πολλά, ων ουκ έστι αριθμός. Εμείς όμως είμαστε εδώ, παρακολουθούμε και αγωνιζόμαστε για τον θρίαμβο της απλής λογικής, της νομιμότητας και της προστασίας του ανεπανάληπτου πολιτισμού μας.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ: https://www.avgi.gr/article/10812/10196460/dyo-menes-kommatikou-politismou)

Δεξιά επικοινωνία άνευ ουσίας

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η αφοπλιστική δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε δημοσιογράφους στη Θεσσαλονίκη κατά τη διαδρομή του για την κατάκτηση του πρωθυπουργικού αξιώματος, ότι «Με ενδιαφέρει η επικοινωνία και όχι η ουσία», κυριαρχεί στη μέχρι τώρα κυβερνητική πορεία του.

Ο θρίαμβος της επικοινωνίας με την ταυτόχρονη απουσία της ουσίας είναι το μόνο που ενδιαφέρει τους νέους ενοίκους της εξουσίας. Η σπουδαιότητα των πραγμάτων, η σοβαρότητα, η βαρύτητα και η σημαντικότητά τους ουδόλως ενδιαφέρουν τον κ. πρωθυπουργό. Οι υπουργοί και ολόκληρος ο κυβερνητικός μηχανισμός, απλώς συντονίζονται. Αρκούνται στο να φαίνεται κάτι σπουδαίο χωρίς να είναι.

Πρόσφατο παράδειγμα, η ανέμελη αναφορά του πρωθυπουργού στα γλυπτά του Παρθενώνα και η αναγγελία δανεισμού τους από το Βρετανικό Μουσείο. Τι ωραίο θέμα! Ποιος θα έχει αντίρρηση. Όλοι δεν θέλουμε να επιστρέψουν στον φυσικό τους χώρο; Υπέροχη επικοινωνιακή ιδέα πραγματικά. Βεβαίως, δεν τον ενδιέφερε να ξεκαθαρίσει πως για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει η Ελλάδα να αναγνωρίσει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει την ιδιοκτησία των γλυπτών. Αυτή ακριβώς είναι η ουσία η οποία ουδόλως τον ενδιαφέρει. Αυτός νοιάζεται μόνο για την επικοινωνία. Και από κοντά η υπουργός Πολιτισμού να απαντά «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε», και -ω της ατυχίας!- να παρεμβαίνει η εκπρόσωπος του Βρετανικού Μουσείου Χ. Μπόλτον και να επιβεβαιώνει τα της προϋπόθεσης αναγνώρισης της Βρετανίας ως νόμιμης ιδιοκτήτριας αυτών.

Όντως, ένα καλοσχεδιασμένο επικοινωνιακό θέαμα συντροφεύει τον κύριο πρωθυπουργό από την πρώτη στιγμή. Από την παρουσία των υπουργών στην ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης συν γυναιξί και τέκνοις ή με την παρουσία γονέων και κηδεμόνων, όπου έβγαζε μάτι η ομοιομορφία εμφανίσεων και συνοδών, έως τη σεμνή και ταπεινή εικόνα τους κατά την παράδοση – παραλαβή. Παρούσες, οι κουραστικά ομοιόμορφες δηλώσεις και, τέλος, οι μπλε φάκελοι που τους περίμεναν στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο. Φανέρωναν όλα αυτά στιβαρή σκηνοθετική χείρα. Το σκηνοθετικό επίπεδο δεν ήταν βέβαια ισάξιο μιας παράστασης του Σπύρου Ευαγγελάτου στην Επίδαυρο. Μάλλον σε «συντονιστή – ανιματέρ» γλεντιού γάμων έφερνε.

Η αποθέωση της επικοινωνίας ως τέχνης μεταβίβασης ενός κόσμου ολόκληρου σκέψεων, μηνυμάτων και ιδεών που εξυπηρετούν ένα πολιτικό σχέδιο υπηρετείται άψογα από τους συμπαραστάτες της κυβέρνησης και αφού το σύμπαν ολόκληρο διαμαρτύρεται, αυτοί συνεχίζουν να επιμένουν επικοινωνιακά.

Αλλά και με την ανάληψη της διακυβέρνησης, στον χώρο του πολιτισμού, πάλι είχαμε και άλλη φιγουρατζίδικη επικοινωνιακή φιέστα. Με τυμπανοκρουσίες, ο κ. Μητσοτάκης ανήγγειλε πως, εκεί στην Πατησίων, θα ενοποιηθεί ο χώρος ανάμεσα στο Αρχαιολογικό Μουσείο, το Πολυτεχνείο και το απέναντι Ακροπόλ. Μάλιστα συμπλήρωσε πως θα κατασκευαστούν υπόγεια εκθετήρια στον χώρο που θα συνδέει το Μουσείο με το Ακροπόλ. Τι ωραίο που ακούγεται! Και μάλιστα χτυπάει και την παραβατικότητα των Εξαρχείων. Υπέροχη επικοινωνιακή ιδέα!

Έρχεται πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ όμως, για να διευκρινίσει γνωστά, πασίγνωστα πράγματα, που τα ήξεραν και ο πρωθυπουργός αλλά βεβαίως και η κ. υπουργός Πολιτισμού. Να πει απλά και ουσιαστικά δηλαδή, πως, σύμφωνα με το σύνταγμα, το Πολυτεχνείο ως κληροδότημα δεν μπορεί να αλλάξει χρήση. Να πει πως το Ακροπόλ ως ανακατασκευασμένο (και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) με ΕΣΠΑ δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα στην υπάρχουσα κατάστασή του. Και τέλος, να θυμίσει πως στο σημείο όπου ο κ. Μητσοτάκης ονειρευόταν υπόγεια εκθετήρια, περνά ο υπόγειος Ηριδανός ποταμός, καθιστώντας απαγορευτικό ένα σχέδιο σαν αυτό που εξαγγέλθηκε. Ύστερα από αυτές τις αποκαλύψεις, οι αρμόδιοι με μισόλογα απέφευγαν να τοποθετηθούν. Δεν πέρασαν πολλές μέρες όμως, και ο κ. πρωθυπουργός επαναφέρει σε ομιλία του στη Βουλή το θέμα, αναγγέλλοντας ότι το σχέδιο για το Μουσείο θα προχωρήσει κανονικά! Επικοινωνία και πάλι επικοινωνία. Πες – πες, κάτι θα μείνει!

Αν ανατρέξει κανείς σε μια σειρά από θέματα, ξεκινώντας από την επένδυση στο Ελληνικό μέχρι το μετρό της Θεσσαλονίκης και άλλα της καθημερινότητας, θα δει πως η πραγματικότητα διαστρεβλώνεται για να προβληθούν πιασάρικες και εύκολες επικοινωνιακά εξαγγελίες, αποκρύπτοντας τη δουλειά που είχε γίνει με σοβαρότητα επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ελπίζουμε πως πρωθυπουργός και κυβέρνηση θα συνέλθουν και θα ασχοληθούν με θέματα ουσίας. Με εργαλεία επικοινωνίας όμως, θα πασχίζουν να ακυρώσουν το έργο του ΣΥΡΙΖΑ και να επαναφέρουν τον παλιό κόσμο τους. Έναν κόσμο που τόσα και τόσα δεινά επέφερε στο σκάφος της πατρίδας. Αμετανόητοι. Δυστυχώς…

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/10174871/dexia-epikoinonia-aneu-ousias  )

ΣΥΡΙΖΑ για τα Γλυπτά του Παρθενώνα: Ο κ. Μητσοτάκης τα ζήτησε… δανεικά

ΣΥΡΙΖΑ για τα Γλυπτά του Παρθενώνα: Ο κ. Μητσοτάκης τα ζήτησε… δανεικά

«Δεν γνώριζε ο κ. πρωθυπουργός ότι το ίδιο το Βρετανικό Μουσείο θέτει ως προϋπόθεση την αναγνώριση της ιδιοκτησίας των μαρμάρων προκειμένου να τα δανείσει»

Πυρά κατά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη εξαπολύει ο ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή τη συνέντευξη του στον Observer και τα όσα είπε για τα Γλυπτά του Παρθενώνα.

«Τον Ιούνιο του 1986, η Μελίνα μιλά στο OxfordUnion στο Λονδίνο για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Στο κοινό βρίσκεται και ο νεαρός φοιτητής Μπόρις Τζόνσον. Τον Σεπτέμβριο του 2019, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, δηλώνει σε βρετανική εφημερίδα ότι θα ζητήσει να «δανειστούμε» τα μάρμαρα από τον ίδιο Μπόρις Τζόνσον, πρωθυπουργό, επίσης, σήμερα. Η αντίθεση είναι πασιφανής και θλιβερή συνάμα», σημειώνει ο αρμόδιος Τομεάρχης Πάνος Σκουρολιάκος και συνεχίζει:

«Δεν γνώριζε ο κ. πρωθυπουργός ότι το ίδιο το Βρετανικό Μουσείο θέτει ως προϋπόθεση την αναγνώριση της ιδιοκτησίας των μαρμάρων προκειμένου να τα δανείσει;  Δεν μπορεί να μην το γνώριζε, το είχε επισημάνει σε συνέντευξή του ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου, Χάρτβιχ Φίσερ, στα «ΝΕΑ», στις 26/8. Τα λεγόμενα του κ. Φίσερ είχαν άλλωστε προκαλέσει οργισμένη απάντηση από την τότε υπ. Πολιτισμού, κ. Μυρσίνη Ζορμπά. Και η κ. Μενδώνη δεν ήταν υποχρεωμένη να «προστατέψει» τον πρωθυπουργό αντί να κάνει δηλώσεις για δυνατότητες «εξαγωγής» των πολιτισμικών μας αγαθών; Η κ. Μενδώνη δεν ήταν εκείνη που ξεναγούσε την «συνήγορο» των μαρμάρων, που είχε προσλάβει η κυβέρνηση Σαμαρά; Στις προτάσεις της κ. Αλαμουντίν συμπεριλαμβάνονταν και ο «δανεισμός»;»

«Εάν ο πρωθυπουργός ήταν ενήμερος για την προϋπόθεση που θέτει το μουσείο, τότε η πράξη του συνιστά ενέργεια αχαρακτήριστη. Μετά την «επιτυχία» του με τον κ. Μακρόν, τώρα επιθυμεί μια αντίστοιχη με τον κ. Τζόνσον ανεξαρτήτως εθνικού κόστους; Γι’ αυτό «αλωνίζει» την Ευρώπη ο πρωθυπουργός; Για να ετοιμάζει τις φιέστες του 2021 με δανεικά μάρμαρα;», διερωτάται ο κ. Σκουρολιάκος.

Σε παρέμβαση προχώρησε και η τέως υπουργός Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά. «Αναφορικά με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού κ. Κ. Μητσοτάκη στην Βρετανική εφημερίδα Observer και το αίτημα του δανεισμού και της έκθεσης των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Αθήνα με την ευκαιρία των εορτασμών του 2021, καθώς και την ανάλογη  σχετική συζήτηση με τον Γάλλο Πρόεδρο Εμ. Μακρόν, είμαστε υποχρεωμένοι να υπενθυμίσουμε ότι η οριστική και όχι  η προσωρινή επιστροφή των Γλυπτών στον γενέθλιο τόπο τους αποτελεί πάγια εθνική πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων από την εποχή της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη έως σήμερα» σημειώνει η κ. Ζορμπά και συνεχίζει:

«Την  στρατηγική αυτή της οριστικής επιστροφής ακολούθησε η κυβέρνηση Σύριζα και το υπουργείο Πολιτισμού τα προηγούμενα χρόνια, συνεχίζοντας να λαμβάνει πολιτικές πρωτοβουλίες, επαναφέροντας με κάθε τρόπο το αίτημα, καθώς και  διατηρώντας ζωντανό τον διάλογο σε διεθνές επίπεδο, με τη συμμετοχή σε συνέδρια και διεθνή fora, με τη  συνδρομή προσωπικοτήτων και των εθνικών επιτροπών διεκδίκησης. Τριάντα επτά χρόνια από την αρχική διατύπωση του αιτήματος της επιστροφής των Γλυπτών και δέκα χρόνια από την λειτουργία του Μουσείου της Ακρόπολης, η επανένωση του οικουμενικού πολιτιστικού μνημείου συνέχισε να  αποτελεί  για τη χώρα πολιτισμικό μονόδρομο και διαρκή εκκρεμότητα με διάσταση ιστορική, πολιτισμική, επιστημονική, αισθητική, πολιτική και ηθική».

«Για τους παραπάνω λόγους, θεωρούμε ότι ο δανεισμός των Γλυπτών προς έκθεση αποδέχεται στην ουσία τις κατά καιρούς απαντήσεις των δανειστών περί αναγνώρισης της κυριότητας εκ μέρους της χώρας μας ως προϋπόθεσης του δανεισμού, γεγονός το οποίο υπονομεύει και ακυρώνει την οριστική  επιστροφή και επανένωση. Αυτό ακριβώς αποτέλεσε το κρίσιμο σημείο τριβής κάθε φορά που στο παρελθόν έγινε παρόμοια προσπάθεια ανταλλαγής εκθέσεων ή άλλων προτάσεων εξεύρεσης διαλόγου και συνεργασίας για την υπέρβαση του προβλήματος. Πρόσφατα μάλιστα, αυτή ακριβώς ήταν η επιχειρηματολογία του διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου κ. Φίσερ, ο οποίος σε συνέντευξή του σε ελληνική εφημερίδα και σε σχετική ερώτηση αναφέρθηκε σε «νόμιμο ιδιοκτήτη», ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων. Τέλος, επισημαίνουμε ότι διαβάσαμε με έκπληξη στο ίδιο δημοσίευμα την υπουργό  πολιτισμού κα Μενδώνη να δηλώνει: ”Έχουμε 10 φορές περισσότερες (αρχαιότητες) από όσες μπορούμε πιθανόν να εκθέσουμε. Σχεδόν καθημερινά κάτι πολύτιμο βρίσκεται. Θέλουμε να εξάγουμε αυτά τα πολιτιστικά περιουσιακά στοιχεία”. Θεωρούμε ότι η μοναδική αξία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με παρόμοιο κυνισμό, σαν να πρόκειται για ένα οποιοδήποτε εξαγώγιμο προϊόν που η αφθονία του, μάλιστα, το υποτιμά. Οι πολιτιστικές ανταλλαγές δεν ανήκουν στο εμπορικό επιμελητήριο, τουλάχιστον ακόμη, και απαιτούν ιδιαίτερους χειρισμούς πολιτιστικής διπλωματίας.  Στα προηγούμενα χρόνια, το υπουργείο Πολιτισμού   οργάνωσε μεγάλο αριθμό σημαντικών εκθέσεων και ανταλλαγών εξαιρετικής εμβέλειας σε όλο τον κόσμο, από τις ΗΠΑ ως την Κίνα, προβάλλοντας τον ελληνικό πολιτισμό όχι γιατί μας περίσσευε αλλά γιατί ήταν μοναδικός και πολύτιμος στα μάτια όλης της ανθρωπότητας», καταλήγει η τέως υπουργός Πολιτισμού. 

(ΠΗΓΗ : http://newpost.gr/politiki/5d6be645c3525a657f0ac6d6/syriza-gia-ta-glypta-toy-parthenona-o-k-mitsotakis-ta-zitise-daneika  )

Θεατρικές σπουδές

Στη μακρά ιστορία του θεάτρου, η είσοδος στη συντεχνία των θεατρίνων, γίνονταν με την προσέλευση σε κάποιον θίασο, εκείνου που ήθελε να μάθει και να εξασκήσει επαγγελματικά την τέχνη του Διόνυσου.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Στη μακρά ιστορία του θεάτρου, η είσοδος στη συντεχνία των θεατρίνων, γίνονταν με την προσέλευση σε κάποιον θίασο, εκείνου που ήθελε να μάθει και να εξασκήσει επαγγελματικά την τέχνη του Διόνυσου. Ξεκινούσε κανείς μεταφέροντας και στήνοντας τα σκηνικά, διαφημίζοντας ως ντελάλης την παράσταση και συμμετέχοντας στον χορό ή στο βοηθητικό θεατρικό προσωπικό επί της σκηνής και προχωρούσε λέγοντας στη συνέχεια και μία «ατάκα». Σιγά – σιγά η μαθητεία γύρω από όλα όσα συγκροτούσαν τη θεατρική δραστηριότητα οδηγούσε στην είσοδο στη συντεχνία των θεατρίνων και στην επαγγελματική αποκατάσταση.

Από τις αρχές του εικοστού αιώνα όμως αλλά και λίγο πριν, αρχίζουν να οργανώνονται συστηματικά οι σπουδές γύρω από το θέατρο στις Δραματικές Σχολές.

Στην Αγγλία του 1861, ιδρύεται η «Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου», προσφέροντας οργανωμένο πρόγραμμα σπουδών προετοιμασίας για τους μελλοντικούς ηθοποιούς. Αρκετά νωρίς, στην πατρίδα μας οργανώνονται αντίστοιχες σχολές. Το Ωδείο Αθηνών, που ιδρύεται το 1871, περιλαμβάνει στο πρόγραμμα του και μαθήματα θεατρικής τέχνης, ενώ ο Πειραϊκός Σύνδεσμος, λειτουργεί τη Δραματική Σχολή του από το 1914. Το 1930, ταυτόχρονα με την ίδρυση και λειτουργία του Εθνικού Θεάτρου λειτουργεί και η Δραματική Σχολή του.

Πλήθος άλλων ιδιωτικών δραματικών σχολών εμφανίστηκαν από τότε, με γνωστότερες τις σχολές του Θεάτρου Τέχνης, του Πέλλου Κατσέλη, τη δημόσια σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και άλλες ιδιωτικές, όπως αυτές του Γιώργου Θεοδοσιάδη, του Γιώργου Αρμένη, τη σχολή Δήλος της Δήμητρας Χατούπη, τη βραχύβια Σχολή του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου του Λεωνίδα Τριβυζά και πολλές πολλές άλλες.

Αξίζει να σημειώσουμε και τη δημιουργία δραματικών σχολών στο πλαίσιο της τοπικής αυτοδιοίκησης, με πρωτοβουλία ανήσυχων δημάρχων όπως ο Λάμπρος Μίχος που δημιούργησε την Ανώτερη Δημοτική Σχολή Δραματικής Τέχνης στην Αγία Βαρβάρα το 1999 και τη Δραματική Σχολή Πέτρας στην Πετρούπολη από τον Ευάγγελο Σίμο το 2009.

Αναπτυσσόμενο το θέατρο αλλά και οι μέθοδοι και τα επίπεδα διδασκαλίας του, στις ΗΠΑ, οι σπουδές περνούν κατά το μεγαλύτερο μέρος στον χώρο των πανεπιστημίων, όπου συχνά συνδυάζονται και με πλήρη επαγγελματική θεατρική δραστηριότητα. Υπήρχε ήδη καλλιεργημένο έδαφος από το 1884, όταν ιδρύθηκε η Σχολή Υποκριτικής του Λαϊσίουμ Θήατερ. Μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα στην Αμερική σήμερα στεγάζουν σπουδαίες ανώτατες σχολές παραστατικών τεχνών, όπως αυτές του Γέιλ ή του Κορνέλ.

Όμως και στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα ένα πλήθος «ανοιχτών» σχολών και θεατρικών εργαστηρίων προσφέρουν σπουδές πολλών ταχυτήτων. Με περιεχόμενο, μέθοδο διδασκαλίας και αισθητικές κατευθύνσεις που ποικίλλουν, ο καθένας μπορεί να διαλέξει τη σχολή που του ταιριάζει. Όμως τόσο οι συστηματικές σπουδές που μπορεί να κάνει κανείς στις αναγνωρισμένες σχολές που εποπτεύονται από το υπουργείο Πολιτισμού, όσο και οι άλλες στα ελεύθερα θεατρικά εργαστήρια, δεν οδηγούν σε κάποιο διαβαθμισμένο πτυχίο. Μετά την κατάργηση εδώ και σαράντα περίπου χρόνια της «αδείας εξασκήσεως του επαγγέλματος του ηθοποιού», δεν χρειάζεται η επίδειξη οποιουδήποτε τυπικού πτυχίου για να ανέβει κανείς στη σκηνή.

Μια άλλη κατηγορία θεατρικής εκπαίδευσης, παρέχεται ήδη στην Ελλάδα και από τα Τμήματα Θεατρικών Σπουδών τεσσάρων πανεπιστημίων μας. Του ΕΚΠΑ, του Αριστοτελείου, της Πάτρας και του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Είναι σχολές, που ανήκουν στην αρμοδιότητα του υπουργείου Παιδείας. Παρ’ όλες τις σημαντικές προσπάθειες που γίνονται από άξιους δασκάλους, αυτές οι σπουδές, απέχουν από εκείνες που έχουμε σήμερα ανάγκη από μια σύγχρονη, ανταγωνιστική διεθνώς και δυναμική Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών. Μια σχολή αντάξια του υψηλού επιπέδου του Θεάτρου στη χώρα μας. Μια σχολή, που θα προετοιμάζει ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους, ενδυματολόγους, μουσικούς με ειδίκευση στο θέατρο, φωτιστές, κινησιολόγους, οργανωτές θεατρικών επιχειρήσεων και άλλες πολλές ειδικότητες που έχει ανάγκη ο χώρος του θεάτρου αλλά και του θεάματος ευρύτερα. Μια σχολή που θα παραδίδει στο θέατρο λειτουργούς άρτια εκπαιδευμένους στο πρακτικό μέρος αλλά και με ανώτατη θεωρητική μόρφωση ταυτόχρονα. Θα μπορούσε λοιπόν να οργανωθεί μια Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών σε ένα από αυτά τα Πανεπιστήμια που έχουν ήδη μια εμπειρία ή και σε ένα άλλο από τα πολλά της χώρας μας.

Ο επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υπουργός Παιδείας κ. Κώστας Γαβρόγλου είχε αναγγείλει τη δημιουργία ολοκληρωμένης Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών στο πλαίσιο του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Υποχρέωση της σημερινής κυβέρνησης της Ν.Δ., θεωρούμε πως ανάμεσα σε πολλά που πρέπει να φροντίσει στον χώρο των θεατρικών σπουδών, είναι και να προχωρήσει το όραμα της συντεχνίας του θεάτρου αλλά και την εξαγγελία Γαβρόγλου δημιουργώντας μια ανώτατη σχολή, σαν κι αυτές που λειτουργούν σε πανεπιστημιακά ιδρύματα σε όλον τον κόσμο. Ακόμα και στο Πανεπιστήμιο της μακρινής Καμπούλ, στο Αφγανιστάν.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής, τομεάρχης Πολιτισμού ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10971/10156566/theatrikes-spoudes  )

Το εφεύρημα της αυτοχρηματοδότησης

Όλες οι δράσεις της ανθρωπότητας μέσα στους αιώνες έχουν στόχο την εξέλιξη του ανθρώπου, τον οποίο ανέκαθεν τοποθετούσαν στο κέντρο της έννοιας «πολιτισμός». Αυτές οι δραστηριότητες συνδέονται με την πολιτιστική ανάπτυξη, που περιλαμβάνει, μέσω των τεχνών και της επιστήμης, υλικές κατακτήσεις και άλλες, που μέσω της «κουλτούρας» αποβλέπουν στην ατομική αλλά και τη συλλογική καλλιέργεια λαών, πληθυσμιακών ομάδων, υπερεθνικών και υπερτοπικών συνόλων.

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ*

Οι κυβερνήσεις στα σύγχρονα κράτη φροντίζουν για την εξέλιξη του πολιτισμού αλλά και την καλλιέργεια των πολιτών μέσα από τις καλές τέχνες και την παραγωγή πολιτιστικού – πνευματικού αποθέματος. Βεβαίως, για τον πολιτισμό, ως προς τη γενική του θεώρηση αλλά και ως προς την άλλη του διάσταση, αυτή της κουλτούρας, απαιτούνται από τη γενική κυβέρνηση εμπνευσμένη διαχείριση και όραμα. Διαχείριση τέτοια ώστε να εξασφαλίζεται χρηστή και αποτελεσματική οικονομική φροντίδα αλλά και όραμα που να εμπνέει τους δημιουργούς, προσφέροντάς τους ένα τοπίο γόνιμης παραγωγής. Προϋποθέσεις που διασφαλίζουν στην κοινωνία τη μοναδική έκφραση ζωής του ανθρώπου, που ονομάζουμε δημόσιο πολιτισμό.

Οπως και να ’χει όμως ο άνθρωπος είναι στο κέντρο του ενδιαφέροντος του πολιτιστικού υλικού αλλά και του καλλιτεχνικού πλούτου. Ο πολίτης που συνεισφέρει στον κρατικό κορβανά έχει ανάγκη την ιατρική περίθαλψη, την ασφάλεια ή τη θεμελίωση της σύνταξής του. Μέρος όμως της συμμετοχής του στο δημόσιο ταμείο θα πρέπει ανταποδοτικά να του επιστραφεί ως παιδεία, μόρφωση, πρόσβαση στις τέχνες, αισθητική απόλαυση. Με αυτή την παραδοχή, ο δημόσιος πολιτισμός είναι αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό.

Αναχρονιστική είναι εκείνη η αντίληψη που θέλει τον πολιτισμό υπόθεση ατομική του καθενός μας, εκείνη που εκλαμβάνει την τέχνη ως πολυτέλεια, την οποία απολαμβάνει μόνον όποιος έχει την οικονομική δυνατότητα να την εξασφαλίσει. Αναχρονιστική είναι η αντίληψη που απορρίπτει και την παραμικρή υποχρέωση της πολιτείας όσον αφορά στην πρόσβαση στο πολιτιστικό κεφάλαιο του συνόλου του πληθυσμού. Το εφεύρημα του «αυτοχρηματοδοτούμενου πολιτισμού» χρησιμοποιείται ως άλλοθι από τις απρόθυμες να στηρίξουν τον πολιτισμό κυβερνήσεις. Είναι απλώς μια απάτη, μια και δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα αυτοχρηματοδοτούμενου πολιτισμού σε χώρα της Δύσης. Αναχρονιστική είναι εκείνη η θέση που υποστηρίζει ότι ο πολιτισμός είναι οικονομικό και όχι κοινωνικό – δημοκρατικό δικαίωμα.

Πιστεύουμε σε έναν πολιτισμό στον οποίο συμμετέχει ο λαϊκός παράγων μέσα από καθημερινές πολιτιστικές πρακτικές, που ενθαρρύνουν τους δημιουργούς να προσφέρουν τα έργα τους στο πλατύ κοινό, με ευαισθησία απέναντι στα κοινωνικά θέματα, όπως διακρίσεις, ανισότητες και βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες. Εναν πολιτισμό που θα εμπνέει, θα μεγιστοποιεί ικανότητες, θα ενισχύει την αυτοπεποίθηση, θα γεννά επιτυχίες.

Πιστεύουμε σε έναν πολιτισμό που δίνει βήμα στους νέους καλλιτέχνες. Στην ενθάρρυνση δημιουργικών ομάδων που θα πειραματιστούν, θα προτείνουν νέους δρόμους, θα συναντήσουν ιδιαίτερες ομάδες πολιτών, όπως τους συμπολίτες μας της περιφέρειας, τα παιδιά, τους εφήβους, τα ΑμεΑ, τους φυλακισμένους, τους πρόσφυγες κ.ο.κ. Σε αυτές τις δράσεις καλούνται οι πάντες. Επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το υπουργείο Πολιτισμού κάλεσε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου με κοινωφελείς ή πολιτιστικούς σκοπούς να υποβάλουν αίτημα επιχορήγησης για δράσεις και πολιτιστικά προγράμματα που απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους.

Πιστεύουμε σε έναν πολιτισμό, όπου οι κυβερνώντες αγκαλιάζουν όλους τους δημιουργούς, ασχέτως πολιτικών ή ιδεολογικών επιλογών. Πιστεύουμε σε μια πολιτιστική πολιτική που θα τακτοποιεί σημαντικά διαρθρωτικά ζητήματα, προωθώντας τον εκσυγχρονισμό του υπουργείου Πολιτισμού και των εποπτευόμενων οργανισμών του. Πιστεύουμε σε μια πολιτιστική πολιτική που δίνει τον πρώτο λόγο στους καλλιτέχνες δημιουργούς και μαζί τους οργανώνει εκείνο το τοπίο στο οποίο πρωταγωνιστεί ο φυσικός αποδέκτης όλου αυτού του πολιτισμικού πλούτου, ο κυρίαρχος λαός. Δεν μπορούμε να δούμε αλλιώς τον πολιτισμό, λοιπόν, παρά ως κοινωνικό και δημοκρατικό αγαθό, το οποίο, μάλιστα, είναι αναπαλλοτρίωτο!

* Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ανατολικής Αττικής,  Τομεάρχης Πολιτισμού ΣΥΡΙΖΑ.

(ΠΗΓΗ : Δημοσιεύτηκε στα «Ιδεογράμματα» της Νέας Σελίδας την Κυριακή 18/8/2019 )

Στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα

Ας αφήσουμε τη στρατιωτική πειθαρχία για το στράτευμα, όπου είναι εντελώς απαραίτητη, και ας ελπίσουμε πως το υπουργείο Πολιτισμού θα επανέλθει στο δικό του πεδίο τιμώντας επιστήμονες αρχαιολόγους αλλά και το σύνολο του ανθρώπινου δυναμικού του

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η ζωή στο στράτευμα έχει κανόνες. Η εφαρμογή τους απαιτεί πειθαρχία, που είναι άλλωστε η βασική στρατιωτική αρετή. Κάθε μέλος του στρατεύματος οφείλει να γνωρίζει, να υπακούει και να εκτελεί το έργο που του έχει ανατεθεί σύμφωνα με τις διαταγές των ανωτέρων. Βεβαίως, ο στρατιωτικός υποχρεούται να μην δημοσιοποιεί θέματα της υπηρεσίας, όπως και σχέδια, ενέργειες και στόχους του στρατεύματος.

Στο ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού, εν έτει 2019, η νέα πολιτική ηγεσία, διά του γ.γ. Πολιτισμού Γ. Διδασκάλου, απέστειλε έγγραφο προς τη Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, όπου αναφέρει πως «πριν από οποιαδήποτε δημοσιοποίηση ή ανακοίνωση ή δημόσια ανάρτηση για θέματα που άπτονται των αρμοδιοτήτων του (για τις οποίες δεν απαιτείται από την κείμενη νομοθεσία προηγούμενη έγκριση), να ενημερώνεται εκ των προτέρων η αρμόδια Γενική Διεύθυνση του ΥΠΠΟΑ».

Απαγορεύεται λοιπόν, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, οποιαδήποτε αναφορά γύρω από το έργο τους και, όπως αναφέρουν, «επιχειρείται λογοκρισία όχι μόνον του επιστημονικού μας έργου, αλλά ακόμη και των προσωπικών μας αναρτήσεων σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε περίπτωση που η διαδικασία αυτή εφαρμοστεί, ουσιαστικά καθίσταται ανέφικτη η έγκαιρη και ουσιαστική ενημέρωση του κοινού για όλα τα παραπάνω και στην πραγματικότητα αυτοαναιρείται στην πράξη η όποια εξωστρέφεια, που υποτίθεται πως είναι προγραμματικό ζητούμενο».

Οι αρχαιολόγοι του υπουργείου έχουν κακές εμπειρίες. Παρόμοια προσπάθεια προληπτικής λογοκρισίας είχε αποπειραθεί να επιβάλει η σημερινή υπουργός κ. Μενδώνη και το 2014, ως γ.γ. τότε. Με την αντίδραση επιστημονικών φορέων και του δημοκρατικού κόσμου, κάτι τέτοιο απετράπη. Ήταν τότε η εποχή της Αμφίπολης. Και τότε και τώρα, πλάι στην υπουργό βρίσκεται η κ. Παναγιωταρέα, ειδική σύμβουλος Επικοινωνίας της υπουργού σήμερα.

Μα τι συμβαίνει εδώ; Γιατί τέτοια αγωνία ελέγχου της ελεύθερης έκφρασης των επιστημόνων αρχαιολόγων; Γιατί θα πρέπει μια ειδική σύμβουλος να ελέγχει όλα τα θέματα, ακόμα και εκείνα για τα οποία «δεν απαιτείται από την κείμενη νομοθεσία προηγούμενη έγκριση»; Τι μοντέλο διοίκησης έχουν στον νου τους οι υπουργοί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Ποιο εγχειρίδιο σύγχρονης διοίκησης αναφέρει πως η ενημέρωση ενός οργανισμού που έχει αντικείμενο τον πολιτισμό είναι αποκλειστικό προνόμιο της πολιτικής ηγεσίας; Ακόμα και σε θέματα που έχουν να κάνουν με την επιστημονική εργασία των στελεχών του; Ακόμα και αν ο νόμος δεν προβλέπει προηγούμενη έγκριση;

Αν αυτό είναι στην πράξη το «επιτελικό κράτος» που ευαγγελίζεται η Νέα Δημοκρατία, αλίμονο μας. Και αλήθεια, ποιος άριστος έδωσε τέτοιες κατευθύνσεις; Μήπως στους περίφημους «μπλε φακέλους» που δόθηκαν από τον πρωθυπουργό στους υπουργούς κατά το πρώτο υπουργικό συμβούλιο έγινε κάποιο μπέρδεμα; Μήπως δηλαδή ο φάκελος που προοριζόταν για το υπουργείο Εθνικής Άμυνας δόθηκε στο υπουργείο Πολιτισμού; Αν ναι, ο φάκελος του πολιτισμού πού δόθηκε; Στο Οικονομικών ίσως; Μάλλον. Αλλιώς δεν εξηγείται η οικονομικολαγνεία της κ. υπουργού γύρω από τα οικονομικά μεγέθη και μόνο, σε κάθε τομέα του πολιτισμού.

Αφού λοιπόν επελέγη αυτή η στρατιωτικού τύπου λειτουργία για το επί του πολιτισμού υπουργείο, θα πρέπει να προχωρήσει η ηγεσία του στις ανάλογες διορθώσεις όσον αφορά την ιεραρχία. Ο τμηματάρχης Αρχαιοτήτων, για παράδειγμα, θα ονομάζεται ταγματάρχης. Ο γενικός διευθυντής Αρχαιοτήτων στρατηγός και για το υπόλοιπο επιστημονικό, τεχνικό και διοικητικό προσωπικό φαντάζομαι ότι θα αρχίζουμε από λοχίας και θα ανεβαίνουμε…

Όμως τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά για να τα δει κανείς από την κωμική τους πλευρά και μόνο. Όταν στελέχη της κυβέρνησης που πέρασαν τη ζωή τους στο υπουργείο Πολιτισμού και έχουν -ή οφείλουν να έχουν- γνώση και των μεγεθών και των ποιοτήτων που καλούνται να διαχειριστούν, κλείνουν τα μάτια και ξεχνούν ό,τι διδάχθηκαν στο πλαίσιο αυτού του θεσμού, τα πράγματα είναι όντως πολύ σοβαρά.

Η προληπτική λογοκρισία είναι λογοκρισία και όποιος σφυρίζει αδιάφορα οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια το σκάφος της χώρας. Πολύ περισσότερο όταν αυτοί που την επιβάλλουν ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Γιατί το κάνουν; Δεν τους αξίζει ο κατήφορος, θεωρούμε, αλλά αυτό επέλεξαν.

Ας αφήσουμε λοιπόν τη στρατιωτική πειθαρχία για το στράτευμα, όπου είναι εντελώς απαραίτητη, και ας ελπίσουμε πως το υπουργείο Πολιτισμού θα επανέλθει στο δικό του πεδίο τιμώντας επιστήμονες αρχαιολόγους αλλά και το σύνολο του ανθρώπινου δυναμικού του.

Είναι θλιβερό εν τέλει να αντιμετωπίζεται το σπουδαίο ανθρώπινο υλικό του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού ως στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ, τομεάρχης Πολιτισμού

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/10115184/stratiotakia-amileta-akouneta-agelasta#  )

Π. Σκουρολιάκος: Ο πολιτισμός ενδιαφέρει τη ΝΔ μόνο αν φέρνει λεφτά (ηχητικό)

 Ο πολιτισμός ενδιαφέρει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας «στον βαθμό που συνδέεται με την οικονομία. Aν δεν συνδέεται με την οικονομία, αν δεν προσαρμόζεται και δεν φέρνει λεφτά, δεν υπάρχει ο πολιτισμός. Μιλάνε για αυτοχρηματοδοτούμενο πολιτισμό, που δεν υπάρχει πουθενά στη Δύση και είναι ένα πολύ καλό άλλοθι για όσους δεν εκτιμούν τόσο πολύ τον πολιτισμό και δεν επιθυμούν να τον στηρίξουν». Αυτό επισήμανε μεταξύ άλλων μιλώντας Στο Κόκκινο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος.
Στον Δημήτρη Κουκλουμπέρη  ο κ. Σκουρολιάκος εξήγησε ότι τη ρότα στη νεοφιλελεύθερη νέα κυβέρνηση δίνει το ακροδεξιό της κομμάτι που είναι πολύ μεγάλο, το οποίο είναι εγκατεστημένο και όχι κρυμμένο εντός της Νέας Δημοκρατίας.

 Ο βουλευτής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ εξήγησε αναφορικά με το Υπουργείο Πολιτισμού και για την προσπάθεια της υπουργού Λίνας Μενδώνη για λογοκρισία καθώς ουσιαστικά για οτιδήποτε θέλει να δημοσιοποιήσει οποιοσδήποτε σχετίζεται ή εργάζεται στο ΥΠΠΟ πρέπει να παίρνει έγκριση και αυτό ισχύει και για εκείνα που εκ του νόμου δεν απαιτείται σύμφωνη γνώμη. Και αυτό το ζητούν εντελώς ανερυθρίαστα σημείωσε ο κ. Σκουρολιάκος.

 Ο βουλευτής επισήμανε ότι το θέμα έφερε στη δημοσιότητα η εφημερίδα Η ΑΥΓΗ και είναι κατακριτέα η ενέργεια της υπουργού για προληπτική λογοκρισία όπως χαρακτηρίζει αυτήν την απόφαση και ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων.

 Ο κ. Σκουρολιάκος αναφέρθηκε και σε ένα επεισόδιο εντός της Βουλής με τους βουλευτές να της ΝΔ να λένε «πήραμε 40% καθίστε κάτω και μη μιλάτε» και σημείωσε πως θεωρούν παγιωμένο και δικό τους αυτό το ποσοστό, το ποσοστό των συμπολιτών μας που τους ψήφισε και το κραδαίνουν σαν κάτι δικό τους. «Δεν έχουν καταλάβει, δεν ξέρουν ότι οι διαθέσεις του κόσμου αλλάζουν, ο κόσμος σκέφτεται» σημείωσε ο βουλευτής

(ΠΗΓΗ : https://www.stokokkino.gr/article/1069/P.-Skoyroliakos:-O-politismos-endiaferei-th-ND-mono-an-fernei-lefta.html )