Μίμοι άγιοι


Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Οι ηθοποιοί «αγιάζουν» λόγω των δυσκολιών της τέχνης και του επαγγέλματός τους. Είναι πραγματικά δύσκολη η πορεία στην τέχνη του θεάτρου. Χρειάζονται ταλέντο, στόχους, οράματα και, πάνω απ’ όλα, πείσμα και υπομονή.

Στη χριστιανική παράδοση, συναντάμε έναν διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό μίμων (ηθοποιών του 2ου αι. π.Χ.) που μαρτύρησαν διακηρύσσοντας την πίστη τους στον Χριστό. Κι αν για άλλες κατηγορίες ανθρώπων μπορεί κάτι τέτοιο να ήταν πιθανόν, για κάποιον ή κάποια που διάλεγε να βαδίσει τον δρόμο του θεάτρου ήταν ανήκουστο! Για τους χριστιανούς οι μίμοι ήταν μιαρά και βέβηλα πλάσματα. Σε εκκλησιαστικές συνόδους μάλιστα είχαν φροντίσει να ορίσουν τις αμαρτίες και τις ποινές.

Ο Ι. Βιβιλάκης, σε κείμενό του μέσα από τη συλλογική έκδοση «Θρησκεία και θέατρο στην Ελλάδα», μας πληροφορεί πως οι ηθοποιοί γίνονται δεκτοί στην εκκλησιαστική κοινότητα αφού πρώτα αλλάξουν επάγγελμα. Για τους παντομίμους (θεατρίνους) ισχύει το επιτίμιο της αποχής από τη θεία μετάληψη. Υπάρχει μάλιστα και κατάλογος για τους “αποβλητέους” από τη χριστιανική κοινότητα: «Ο επί σκηνής εμφανιζόμενος ανήρ ή γυνή, ο χοραύλης, ο κιθαριστής, ο την όρχησιν επιδεικνύμενος» κ.ά. Οι κληρικοί οι οποίοι τελούν το μυστήριο του γάμου θα πρέπει να αποχωρούν πριν αρχίσουν να παίζουν μουσικά όργανα ή να χορεύουν και μάλιστα πριν εμφανιστούν “θυμελικοί” (ηθοποιοί) σύμφωνα με τη Σύνοδο της Λαοδίκειας (360 μ.Χ.). Τα παιδιά των κληρικών απαγορεύεται να συμμετέχουν σε “θεώρια”, σε εκδηλώσεις θεαμάτων δηλαδή, και βέβαια πολύ περισσότερο απαγορεύεται να πάρουν και οι ίδιοι μέρος. Οι κληρικοί που θα ενέπιπταν στο αμάρτημα να παρακολουθήσουν θεατρική παράσταση τιμωρούνταν με καθαίρεση, ενώ για τους λαϊκούς η ποινή ήταν αφορισμός. Η Σύνοδος της Λαοδικείας δεν ήταν Οικουμενική, αλλά Τοπική. Έρχεται όμως η εν Τρούλω Οικουμενική (ή Πενθέκτη Σύνοδος το 691) να οριστικοποιήσει τις απαγορεύσεις.

Μέσα από ένα τέτοιο περιβάλλον, λοιπόν, έχουμε επτά καταγεγραμμένους μίμους που αγίασαν. Στο «Μαρτυρολόγιον του θεάτρου» που εκπόνησε ο αρχιμανδρίτης Ευδόκιμος Καρακουλάκης με πρόλογο του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, ένας λειτουργός της Εκκλησίας υποκλίνεται και αγκαλιάζει το θέατρο αποδεχόμενος πως «η σκηνή αλλά και γενικότερα κάθε χώρος τέχνης μπορεί να δώσει μηνύματα ανθρωπιάς αλλά και ψεύδους». Σημειώνει πως ένα βαθύ αίτημα του ανθρώπου είναι η μεταμόρφωση. Μέσα από την εξέλιξη συμπληρώνω εγώ, που ακολουθεί καθένας στη ζωή του. Γι’ αυτό ο συγγραφέας καταλήγει πως «η θέση της Εκκλησίας είναι κοντά στη σκηνή».

Με αγάπη και σεβασμό παραθέτει τους βίους των ηθοποιών αγίων των πρώιμων χριστιανικών χρόνων.

Ο Άγιος Μάρτυς Αδραλίων το 298 μ.Χ., επί αυτοκράτορος Μαξιμιανού, συμμετέχοντας σε κάποιο θεατρικό δρώμενο, έπρεπε να υποδυθεί κάποιον χριστιανό που προέβαλε αντίσταση στους τυράννους. Όταν το κοινό χειροκροτούσε την απαράμιλλη υποκριτική δεινότητα του Αδραλίωνα, αυτός «έκραξε μεγαλοφώνως και εκήρυξεν ότι είναι τη αληθεία χριστιανός». Ο παριστάμενος άρχων του έδωσε την ευκαιρία να πάρει πίσω την ομολογία του. Αυτός όμως επέμενε. Μια μεγάλη φωτιά άναψε τότε εν τω μέσω της σκηνής του ρωμαϊκού θεάτρου, ο Αδραλίων οδηγήθηκε σε αυτήν και «ετελειώθη λαβών του μαρτυρίου τον στέφανον».

Με παρόμοιο τρόπο μαρτύρισαν και άλλοι μίμοι. Ο Γελάσιος σατιρίζοντας επί σκηνής το μυστήριο του βαπτίσματος ομολόγησε την πίστη του στο μέσον της παράστασης! Λιθοβολήθηκε λοιπόν από τους θεατές έως θανάτου το 297 μ.Χ. Ο εκ μίμων Μάρτυς Γενέσιος, σατιρίζοντας κι αυτός το μυστήριο του βαπτίσματος, υποκρίνονταν τον ασθενή που θέλει να βαπτιστεί, ώστε να θεραπευτεί. Από κάποιο σημείο και μετά η υποκριτική του δεν πατούσε στην ειρωνεία και τη σάτιρα, αλλά ειλικρινά φώναζε πως θέλει να πεθάνει ως χριστιανός. Η αναπαράσταση της βάπτισης έγινε με δύο ηθοποιούς που υποδύονταν τους ιερείς. Δύο άλλοι υποδυόμενοι τους στρατιώτες τον έσυραν στον αυτοκράτορα, τάχα να τον εξετάσει, όπως γίνονταν με όλους τους πραγματικούς μάρτυρες. Χωρίς φόβο λοιπόν ο Γενέσιος έκανε καθαρό πως πια δεν υποκρίνεται. Ομολόγησε την πίστη του για να τιμωρηθεί στη συνέχεια με αποκεφαλισμό.

Ανάλογες είναι και οι περιπτώσεις του Πορφύριου «εκ μίμων ξίφει τελειούται» που τελείωσε τη ζωή του διά ξίφους στην Καππαδοκία και του «έτερου μάρτυρα εκ μίμων» Πορφυρίου, καθώς και του μάρτυρα κιθαριστή Φιλίμωνα.

Ανάμεσά τους βρίσκεται και μια γυναίκα. Η οσία «εκ μιμάδων» Πελαγία – Μαργαριτώ. Ήταν πολύ όμορφη και της άρεσε να προκαλεί με την ομορφιά, τις ενδυμασίες και τα αρώματα που τη συνόδευαν. Ασπαζόμενη τον χριστιανισμό, άφησε πίσω τον πρότερο βίο της, νικώντας «τας ηδονάς της σαρκός», ακολουθώντας τη διδασκαλία του ενάρετου Νόννου. Μόνασε στο Όρος των Ελαιών όπου τελείωσε και τη ζωή της αποποιούμενη οτιδήποτε θύμιζε εκείνη την όμορφη, προκλητική Μαργαριτώ, ως «Πελάγιος μοναχός».

Φαίνεται πως το σινάφι των ηθοποιών είχε πάντα μια έφεση στα δύσκολα. Σε όλες τις αιχμηρές στιγμές της Ιστορίας ήταν πάντα παρόν και στην πρώτη γραμμή. Σε επαναστάσεις, αγώνες, κινήματα, διεκδικήσεις για το δίκαιο και την ελευθερία ως επιλογή πίστης, κοσμοθεωρίας, τρόπου ζωής.

Έτσι και στα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού, τότε που οι πιστοί του διώκονταν, οι ηθοποιοί ήταν στην πρωτοπορία της εποχής, υπερασπιζόμενοι τις δικές τους ελεύθερες επιλογές.

* Ο Π. Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ: https://www.avgi.gr/article/10812/10265477/mimoi-agioi )

 

Φουριόζοι

 Tου Πάνου Σκουρολιάκου *

Ήρθαν με φόρα να αντιστρέψουν τα πάντα. Να επιβάλουν όσα φαντάζονταν τεσσεράμισι χρόνια εκτός εξουσίας. Και άρχισαν με περισσή αυτοπεποίθηση από τα εύκολα.

Η απόσυρση εκθεμάτων από τις προθήκες πώλησης αντιγράφων στο Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα, λόγω εργασιών για την επιδιόρθωση των κλιματιστικών, ήταν το πρώτο τους «ευκολάκι». Κάμερες και ρεπόρτες συνόδευσαν την κυρία υπουργό στην «επί τόπου» αυτοψία της. Κι αφού κατηγορήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ «που μας εξέθεσε στους επισκέπτες», εντός μικρού χρονικού διαστήματος το πωλητήριο λειτούργησε ξανά, φιλοξενώντας πλήθος αντικείμενα προς πώλησιν. Αλήθεια, ποιος Χουντίνι, μέσα σε ώρες κυριολεκτικά, κατασκεύασε όλον αυτόν τον πλούτο εκθεμάτων;

Αφού ανακοίνωσαν σχέδια (όπως η ενοποίηση Αρχαιολογικού Μουσείου – Πολυτεχνείου – “Ακροπόλ”) χωρίς να έχουν ελέγξει αν είναι δυνατόν να υλοποιηθούν οι εξαγγελίες τους, αυτοί, οι… πανέτοιμοι να κυβερνήσουν, μετά σφυρίζουν αδιάφορα.

Περάσαμε και στις γκάφες ολκής, όπως η ανακοίνωση της πρόθεσής του, από τον κ. Μητσοτάκη, για την πρόταση δανεισμού των γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Όταν έμαθε ο κ. πρωθυπουργός ότι κάτι τέτοιο συνεπάγεται την αναγνώριση της κυριότητας των γλυπτών από τους Βρετανούς, περάσανε και σε άλλη πρόσθετη προσβολή της νοημοσύνης των Ελλήνων. Διέρρευσαν πως το έκαναν γιατί σοβαροί επαΐοντες τους συμβουλεύουν ότι πρέπει να κρατιέται ψηλά στην επικαιρότητα το θέμα των γλυπτών! Τι μου λέτε; Ωραίο τρόπο βρήκατε!

Έρχονται με ρεβανσιστική διάθεση. Τρανό παράδειγμα, οι αρχαιότητες που βρέθηκαν, κατά την κατασκευή του μετρό Θεσσαλονίκης, στον σταθμό Βενιζέλου. Την προηγούμενη φορά ήθελαν να τα τεμαχίσουν, να τα αποθηκεύσουν και να τα επανατοποθετήσουν. Επί ΣΥΡΙΖΑ απεδείχθη ότι μπορεί να συνυπάρχουν τα αρχαία στη θέση τους και να προχωρούν οι εργασίες. Τώρα που ξανακυβερνούν, επιμένουν να εφαρμόσουν την παλιά τους καταστροφική έμπνευση.

Κι άλλος ρεβανσισμός, στον Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας αυτή τη φορά. Μετά την ψήφιση, από την προηγούμενη κυβέρνηση, επιτέλους, νόμου για τα πνευματικά δικαιώματα, τη δημιουργία ενδιάμεσης λύσης και την ολοκλήρωση δημιουργίας Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης από τους ίδιους τους δημιουργούς, της ΕΔΕΜ, η κ. υπουργός συστήνει πλάι στον ΟΠΙ και το νόμιμο Δ.Σ. νομοπαρασκευαστική επιτροπή, που ουσιαστικά παρακάμπτει το νόμιμο, όπως είπαμε Δ.Σ. Επικεφαλής αυτής της επιτροπής είναι η επί Ν.Δ. πρόεδρος του ΟΠΙ κ. Ειρ. Σταματούδη, η οποία παραιτήθηκε, μετά από αποκαλύψεις της εφημερίδας “Έθνος” στις 5.8.2018. Η δήλωσή μου ως τομεάρχης Πολιτισμού για το θέμα μού εξασφάλισε ένα ωραιότατο εξώδικο από την κ. Σταματούδη. Εξώδικο ακόμα εστάλη και στο “Έθνος”, για το ρεπορτάζ που ακολούθησε τη δήλωση μου, ενώ η εφημερίδα Αυγή δέχθηκε απειλές όπως δημοσιοποίησε στην ιστοσελίδα της. Η κ. Σταματούδη δέχθηκε αποστομωτική απάντηση από “Έθνος” και “Αυγή”, και εγώ δήλωσα πως: «H κυρία Σταματούδη με το εξώδικο που μου απέστειλε προσπαθεί να αποποιηθεί κάθε κριτική που συνοδεύει τον διορισμό της σε δημόσια θέση και μάλιστα με υπουργική απόφαση. Κατανοούμε την αμηχανία της. Περιμέναμε πολιτική απάντηση από την κυρία Μενδώνη, και όχι εξώδικο από την κυρία Σταματούδη».  Ας μην πούμε τίποτα για την οργισμένη ανακοίνωση των δημιουργών μέσω του «ΑΣΜΑ 450+». Και η κ. Μενδώνη, αντί να υπογράψει ώστε να τεθεί σε λειτουργία η ΕΔΕΜ των δημιουργών, κρύβεται πίσω από τα εξώδικα των ανθρώπων της.

Μετρούν κάποιοι δεκάδες «κωλοτούμπες» από τη νέα κυβέρνηση. Από τα μείζονα, όπως η Συμφωνία των Πρεσπών και η εθνική καταστροφή στο Μάτι, έως άλλα, μικρότερα. Προσέξτε όμως. Στα κύρια και αποφασιστικά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής τους δεν μπερδεύονται ούτε κάνουν λάθη. Μιλάμε για τα εργασιακά και τον νέο, αγριότερο Μεσαίωνα που νομοθετούν, μιλάμε για ρεζιλίκια του στυλ «την πρώτη βδομάδα με δύο υπουργικές αποφάσεις μπαίνουν οι μπουλντόζες στο Ελληνικό», μιλάμε για την απαξίωση του Δημοσίου και της περιουσίας του, με ευκρινέστατο ορίζοντα το ξεπούλημά τους, που ανενδοίαστα ονομάζουν «επιθετικές ιδιωτικοποιήσεις».

Αυτά για τα μεγάλα, που έχουν και το ανάλογο οικονομικό ενδιαφέρον. Στον χώρο του πολιτισμού όμως, ήρθαν με «έναν κατάλογο θεμάτων» που νομίζουν πως τα παίζουν στα δάχτυλα και βρέθηκαν να κάνουν τη μια γκάφα μετά την άλλη.

Η “Ρεβάνς” σαν ταινία (του Νίκου Βεργίτση) είναι υπέροχη. Σαν εργαλείο άσκησης πολιτικής δεν μπορεί να πάει μακριά όσους την χρησιμοποιούν. Πολύ περισσότερο όταν αυτοί είναι και «φουριόζοι». Ας γνωρίζουν λοιπόν πως με την ίδια φόρα που ήρθαν, με την ίδια αργά ή γρήγορα θα φύγουν.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής, τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/10245573/phouriozoi  )

Τα αρχαία στο μετρό και η ψήφος εμπιστοσύνης

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 Έχουν τον αέρα του νικητή και θεωρούν πως μπορούν να κάνουν τα πάντα χωρίς να αντιμετωπίσουν το παραμικρό εμπόδιο. Έχουν και ένα γερό οπλοστάσιο από δημοσιογράφους, εφημερίδες, ιστοσελίδες, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Μπορούν να χτίσουν την Ελλάδα που ονειρεύονται. Μια Ελλάδα ημετέρων, μια Ελλάδα της αρπαχτής (ξανά), συντηρητική, περίκλειστη, με την μεσαία και κατώτερη τάξη να βάζει πλάτη για τους ολίγους και δυνατούς.

Ακόμα νομίζουν πως μαζί με τα νέα μέτρα που  αποφασίζουν  εις βάρος του Ελληνικού λαού, θα πάρουν την ρεβάνς και για  όσα  προσπάθησαν και δεν κατάφεραν στο παρελθόν.

Κατά την προηγούμενη κυβερνητική τους περίοδο, προσπάθησαν να τεμαχίσουν τα αρχαία που βρέθηκαν  κατά την κατασκευή του Μετρό Θεσσαλονίκης, να τα μεταφέρουν αλλού και να τα επανατοποθετήσουν όταν τελειώσουν οι εργασίες. Μια χοντροκομμένη σύλληψη, που βρήκε απέναντι της όλον τον επιστημονικό κόσμο αλλά και κάθε στοιχειωδώς σκεπτόμενο πολίτη. Δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το καταστροφικό έργο, γιατί έχασαν στις εκλογές του 2015. 

Κατά την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ  επιλέχθηκε άλλη λύση. Με το σχέδιο «Και αρχαία και Μετρό», τα αρχαία σώθηκαν από τον τεμαχισμό, το έργο προχώρησε και το Μετρό  είναι έτοιμο να λειτουργήσει κατ αρχήν δοκιμαστικά και στη συνέχεια κανονικά.

Να όμως που πάλι στην κυβέρνηση είναι η Νέα Δημοκρατία με τις εκλογές του 2019 και από το βήμα της  ΔΕΘ ο πρωθυπουργός, ανακοίνωσε την αλλαγή πολιτικής όσον αφορά την ολοκλήρωση του Μετρό Θεσσαλονίκης, διακηρύσσοντας έμπλεος χαράς την επιστροφή στο παλιό σχέδιο τεμαχισμού, αποθήκευσης και επανατοποθέτησης!

Οι αντιδράσεις είναι έντονες και πάνδημες. Από δημοτικές παρατάξεις, φορείς, απλούς πολίτες που καταδίκασαν έως και τα πολιτικά κόμματα με πρώτον τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενδιαφέρον όμως έχει η αντίθεση ανάμεσα σε δύο εμβληματικούς φορείς. Τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων από τη μια και το Τεχνικό Επιμελητήριο – Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας από την άλλη.  Οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν πως η απόφαση του πρωθυπουργού «υπαγορεύεται από εμμονή συγκεκριμένων κύκλων για απόσπαση ή και ¨εξαφάνιση¨ των   αρχαιοτήτων» συμπληρώνοντας πως « Ο πλούσιος και επιστημονικός διάλογος που αναπτύχθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια απέδειξε ότι η συνύπαρξη είναι όχι μόνον τεχνικά εφικτή αλλά και επιβεβλημένη». Το Τεχνικό Επιμελητήριο, αφού «χαιρετίζει την ανακοίνωση του κ. πρωθυπουργού», χαίρεται για όλη αυτή την φάμπρικα «κόψε – μετέφερε – επανατοποθέτησε» πληροφορώντας μας πως με αυτή την μέθοδο, η λειτουργία του Μετρό, μετατίθεται αρκετά πίσω: «από το 2014 κι έπειτα». (Οι Θεσσαλονικείς λοιπόν, μπορούν να περιμένουν).

Μαύρα πανιά για τους αρχαιολόγους χαράς ευαγγέλια (και δουλειές) για τους εργολάβους. Και η πολιτιστική μας κληρονομιά; Ταλαιπωρείται στον βωμό της «μπίζνας». 

Επιστρέφουν λοιπόν, με δυνατά αισθήματα ρεβανσισμού, για να τελειώσουν όσα  άφησαν ημιτελή ή  δεν κατάφεραν να αγγίξουν την προηγούμενη φορά. Οι πολίτες αντιδρούν. Πρέπει όμως να αντιδράσουν και όσοι τους στήριξαν. Όσοι τους ψήφισαν  και τους έδωσαν την δυνατότητα να επιχειρούν εις βάρος του πολιτιστικού μας πλούτου. Να τους πουν πως τους εμπιστεύθηκαν και τους  έδωσαν την ψήφο τους για να χτίσουν. Όχι για να γκρεμίσουν.

 * Βουλευτής Ανατολικής Αττικής και Τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : https://www.kontranews.gr/POLITIKI/375809-Ta-arhaia-sto-metro-kai-i-psifos-empistosynis )

Π.Σκουρολιάκος: Σκάνδαλο πρώτου μεγέθους στη Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή για τον ΟΠΙ

Υπενθυμίζεται ότι η κα Σταματούδη που επιλέγεται για τη θέση του προέδρου της Επιτροπής «παραιτήθηκε τον Οκτώβριο του 2018 από την θέση της Διευθύντριας του ΟΠΙ, μετά την αποκάλυψη ότι ο ΟΠΙ είχε δεχτεί δωρεά 120.000 ευρώ από την ΑΕΠΙ, την οποία υποτίθεται πως όφειλε να ελέγχει», σημειώνει ο τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

«Η επιλογή της Ειρήνης Σταματούδη για την θέση του προέδρου της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής για τον Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΟΠΙ) συνιστά σκάνδαλο πρώτου μεγέθους, το οποίο βαραίνει τους ώμους της κας υπουργού», σημειώνει ο τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρολιάκος.

Όπως σημειώνει ο ίδιος «υπενθυμίζεται ότι η κα Σταματούδη παραιτήθηκε τον Οκτώβριο του 2018 από την θέση της Διευθύντριας του ΟΠΙ, μετά την εισήγηση του ΔΣ του οργανισμού, λόγω της αποκάλυψης («Έθνος της Κυριακής», 5/8/2018), ότι ο ΟΠΙ είχε δεχτεί δωρεά ύψους 120.000 ευρώ από την ΑΕΠΙ, την οποία υποτίθεται πως όφειλε να ελέγχει».

Επιπρόσθετα, ο Π.Σκουρολιάκος υπογραμμίζει ότι «είναι πλέον φανερό ότι η κα Μενδώνη έχει σχέδιο για τον Πολιτισμό και μάλιστα πολύ συγκεκριμένο: την πλήρη αποκατάσταση όλης της παλιάς στρατιάς «ημετέρων», ανεξαρτήτως προτέρου βίου».

«Όπου δε αδυνατεί να το κάνει νομότυπα το κάνει «δια της πλαγίας» προκειμένου να επιτύχει το στόχο της. Το κόστος της παλιάς -με νέο πρόσωπο- διαπλοκής ποιος θα το αναλάβει;» σχολιάζει ο ίδιος.

Τέλος, ο τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει ότι «από τη σύσταση του το 1993, κύρια αρμοδιότητα του ΟΠΙ σύμφωνα με το άρθρο 69 του ν. 2121/1993 είναι «η νομοπαρασκευαστική εργασία σε θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων». Ουδέποτε κατά το παρελθόν για την ενσωμάτωση των κοινοτικών οδηγιών, όπως την 2014/66/Ε, συστάθηκε νομοπαρασκευαστική επιτροπή αλλά η σχετικές εργασίες έγιναν από τον ΟΠΙ.

» Με την απόφασή της για τη σύσταση της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής, στην οποία ανατίθεται το σύνολο της ενσωμάτωσης των εκκρεμών οδηγιών αλλά και η ρύθμιση ζητημάτων της ισχύουσας νομοθεσίας, η κ. Υπουργός παρακάμπτει τόσο το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΠΙ όσο και την Διευθύντριά του αναθέτοντας τις αρμοδιότητές του σε πρόσωπα της αρεσκείας της. Μάλιστα δίνεται το δικαίωμα χρησιμοποίησης των δομών και του προσωπικού του ΟΠΙ σε πρόσωπα εκτός αυτού» τονίζει ο ίδιος.

(ΠΗΓΗ:http://www.avgi.gr/article/10964/10213711/p-skouroliakos-skandalo-protou-megethous-ste-nomoparaskeuastike-epitrope-gia-ton-opi#  )

Νευρόσπαστον

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Είναι το «νευρόσπαστον» των αρχαίων ελλήνων, θεατρική κούκλα με αρθρωτά μέλη που μπορούν να κινούνται με τη βοήθεια νημάτων από τα οποία κρέμεται. Εμείς σήμερα το ξέρουμε ως «μαριονέτα». Γέννημα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, τιμήθηκε δεόντως η τέχνη του νευρόσπαστου στα δείπνα των αρχαίων Ελλήνων με άφθονο κρασί, φαγητό και φιλοσοφικές συζητήσεις. Παρατηρώντας την ιδιαιτερότητα αυτού του ταπεινού, σε πρώτη προσέγγιση θεατρικού είδους, επιφανείς συγγραφείς της αρχαιότητας, αλλά και φιλόσοφοι, θεολόγοι και επιστήμονες αφιέρωσαν σημαντικές πνευματικές εργασίες τους στις σχέσεις της τέχνης αυτής με τον καθημερινό πολιτικό και κοινωνικό βίο. Ανάμεσά τους ο Πλάτων, ο Μάρκος Αυρήλιος, ο Ευσέβιος, ο Επίκτητος, ο Φίλωνας. Έκπληκτοι, ανακαλύπτουν ομοιότητες, αναλογίες και ταυτίσεις με μείζονα θέματα και καταστάσεις της πραγματικής ζωής.

Ο Πλάτων στους «Νόμους» του λέει: «Ας υποθέσουμε πως ο καθένας μας, είναι ένα νευρόσπαστο. Παραδομένος στα χέρια των θεών για τη διασκέδασή τους ή επειδή μας χρησιμοποιούν σε μια σπουδαία υπόθεση, για την οποία εμείς δεν έχουμε ιδέα. Οι δυνάμεις που μας κινούν μοιάζουν με κλωστές που τις τραβούν οι θεοί, οδηγώντας μας σε διάφορες κατευθύνσεις». Στη ρωμαϊκή περίοδο, ο Οράτιος, ο σατυρικός ποιητής Πέρσιος Φλάκος αλλά και ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρίλιος διατυπώνουν αμφιβολίες για την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου ταυτίζοντάς τη με νευρόσπαστο. Ο Γιώργος Σεφέρης αναδεικνύει το κείμενο του αυτοκράτορα, όπου παρομοιάζει τους ανθρώπους με τα νευρόσπαστα που χειρονομούν σπασμωδικά, υποδηλώνοντας τους ανθρώπους που κυριαρχούνται από τα πάθη της ψυχής.

Αλήθεια, πόσες φορές δεν έχει αποκαλυφθεί πεντακάθαρα μπροστά μας η διαδικασία του νευρόσπαστου. Πόσοι και πόσοι δεν εργάζονται ως χειριστές των νημάτων που κινούν την άβουλη κούκλα. Χειρίζονται τα νήματα υπακούοντας σε εντολές και κατευθύνσεις που δίνουν τα κέντρα εξουσίας τα οποία έχουν στην ιδιοκτησία τους και όλο αυτό το σύστημα του «ζωντανού κουκλοθεάτρου». Μια μηχανή καλοκουρδισμένη, που περιλαμβάνει τους κουκλοπαίκτες, τα καλοζυγισμένα σχοινιά, αυτούς που διατυπώνουν τις εντολές και πάνω – πάνω αυτούς που δίνουν τις εντολές. Στην κάτω άκρη όλου αυτού του οικοδομήματος, οι πρόθυμοι να δέσουν τα μέλη τους με τα νήματα και να παραδώσουν νεύρα και βούληση, φωνή, σώμα και ψυχή στους κουκλοπαίκτες για να εξυπηρετήσουν τα σχέδια εκείνων που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας. Υπάρχει και όφελος για την πρόθυμη κούκλα. Θα έχει ένα κατάλυμα για τη βροχή κάπου στα παρασκήνια του θεάτρου κι ένα συχνό γυάλισμα και βάψιμο ώστε να φαίνεται ωραία και αξιοπρεπής.

Στην εποχή μας, οι μεγάλες ταχύτητες με τις οποίες μετακινείται το κοινωνικό και πολιτικό τοπίο μάς δίνουν πλείστα όσα παραδείγματα νευρόσπαστων. Στη μεγάλη τους πλειονότητα πρόθυμων νευρόσπαστων. Μικρός είναι ο αριθμός εκείνων που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Ενδιαφέρον έχουν οι κατ επάγγελμα ετεροκαθοριζόμενοι και ετεροκινούμενοι. Στην οικογένεια, στη μικρή κοινωνία της γειτονιάς ή του χωριού, σε συλλογικότητες, σε χώρους εξουσίας. Στα ΜΜΕ, στις παντός είδους αρχές, στο Τοπικό Συμβούλιο, στον δήμο, στο μεγάλο τοπίο του κράτους.

Έχουμε συνηθίσει να ζούμε μέσα ή πλάι σε αυτό το κουκλοθέατρο και δεν μας κάνει εντύπωση πια. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Τα δε νευρόσπαστα, οι εξαρτημένες κούκλες της καθημερινότητάς μας, έχουν αποθρασυνθεί. Κατάφεραν να περάσουν στο κοινωνικό σύνολο πως η περίπτωσή τους είναι η κανονικότητα και όποιος δεν δέχεται να παίξει στο έργο τους είναι απλά εκτός εποχής, κορόιδο, ενίοτε επικίνδυνος, ιδεοληπτικός και ύποπτος για τη διασάλευση της ορθής ρότας του σύμπαντος!

Στο θέατρο έτυχε ο κλήρος να παρομοιαστεί ο ανθρώπινος βίος με τη σκηνή του θεάτρου. Η θεατρική περιοχή των νευρόσπαστων, το λαοφιλές κουκλοθέατρο, απεικονίζει μια πτυχή του ανθρώπινου είδους και βίου για την οποία κανείς δεν μπορεί να είναι υπερήφανος και ευτυχής. Δυστυχώς. Νευρόσπαστα υπήρχαν από την εποχή του Πλάτωνα και του Μάρκου Αυρίλιου και υπάρχουν έως και σήμερα. Τουλάχιστον ας τους γνωρίζουμε κι ας αντιλαμβανόμαστε τα «τίμια έργα» τους.

Κλείνουμε με μια άλλη μια σημείωση του Σεφέρη γι’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων. Μιλά για «ανθρώπους που περιμένουν στη σειρά τον θάνατο, χωρίς να γνωρίζουν ούτε καν τον ίδιο τον εαυτό τους».

Άλλωστε, η ζωή της μαριονέτας από μια κλωστή κρέμεται…

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και Τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10811/10221863/neurospaston  )

Δύο μήνες κομματικού πολιτισμού

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Αναπνέουμε στη χώρα μας, δύο μήνες τώρα, άφθονο νεοδημοκρατικό πολιτιστικό οξυγόνο! Πιστή στις παραδόσεις (της), η Νέα Δημοκρατία ξετύλιξε την αναμενόμενη πολιτική της. Θα εκθέσουμε λοιπόν, εννιά μόνο από τα πολλά κατορθώματά της σε αυτούς τους δύο μόνο μήνες, από την 7η Ιουνίου του 2019.

1. Παλιά μου τέχνη κόσκινο ή «Προληπτική λογοκρισία»

Αντί για καλημέρα στο προσωπικό του υπουργείου, η νέα πολιτική ηγεσία (κ. Λ. Μενδώνη) απέστειλε μέσω του γ.γ. κ. Διδασκάλου έγγραφο για τις «ανακοινώσεις – δημόσιες αναρτήσεις για θέματα που άπτονται αρμοδιοτήτων του ΥΠΠΟΑ», όπου ζητούσε οποιαδήποτε παρουσίαση πληροφοριακού υλικού στα ΜΜΕ να έχει την άδεια του γραφείου Τύπου. Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων κάνει λόγο για «προληπτική λογοκρισία» και «ανοίκειες και μη σύννομες πρακτικές ‘ελέγχου’ του επιστημονικού λόγου».

Να σημειώσουμε πως το ίδιο είχε προσπαθήσει να επιβάλει η κ. υπουργός, όταν ήταν γενική γραμματεύς του υπουργείου. Τότε το είχε πάρει πίσω μετά τις αντιδράσεις του επιστημονικού κόσμου και τη διαμαρτυρία δημοκρατικών πολιτών.

2. «Τα δικά μας παιδιά»

Άλλη μια αγαπημένη εμμονή της Νέας Δημοκρατίας. Η υπουργός Πολιτισμού αποφάσισε την αντικατάσταση του αρχιφύλακα του αρχαιολογικού χώρου Ακροπόλεως και κλιτύων με άλλη υπάλληλο, διακεκριμένο μέλος της συνδικαλιστικής παράταξης της Ν.Δ. όλως τυχαίως!

3. « Έτσι μου αρέσει»

Η προηγούμενη κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ, ανταποκρινόμενη σε ένα παλαιό αίτημα του πνευματικού κόσμου, προκήρυξε διαφανείς, ανοιχτούς διαγωνισμούς για τους καλλιτεχνικούς διευθυντές μιας σειράς εποπτευομένων φορέων. (Εθνικό Θέατρο κ.ά.). Από τις πρώτες δημοκρατικές φροντίδες της κυρίας υπουργού ήταν η ανάκληση αυτών των προκηρύξεων και η τοποθέτηση προσώπων της προσωπικής της επιλογής.

4. «Ο έχων το πεπόνι και το μαχαίρι»

Η συγκρότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου με συγκεκριμένα πρόσωπα προκάλεσε την αντίδραση του συλλόγου υπαλλήλων του υπουργείου, που κατήγγειλε ότι η νέα σύνθεση του ΚΑΣ δεν είναι σύμφωνη με τα προβλεπόμενα στον Ν. 3028/2002. Έκαναν λόγο για «γνωμοδοτικά επιστημονικά συμβούλια ελεγχόμενα από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού ενόψει της συνεδρίασης για το Ελληνικό».

5. «Ο ενοχλητικός αρχαιολόγος»

Για πρώτη φορά από τη σύστασή του το 1977, στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων δεν μετέχει αρχαιολόγος!

6. «Ειδικότης μας: Το κουκούλωμα»

Αφού η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε την εξυγίανση του «αμαρτωλού» Ταμείου Αλληλοβοηθείας Υπαλλήλων του Υπουργείου Πολιτισμού, στέλνοντας τα πάντα στον εισαγγελέα, η κ. υπουργός αποφάσισε να το κλείσει δυσκολεύοντας την αποκατάσταση νομιμότητας και αλήθειας. Να θυμίσουμε πως οι λιγοστοί εμπλεκόμενοι υπάλληλοι στο εν λόγω ταμείο, διαχειρίζονταν μεγάλα χρηματικά ποσά που συνέρρεαν από το ΤΑΠΑ, χωρίς καταστατικό, χωρίς εκλογές, χωρίς νόμιμο Δ.Σ. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» έφερε στο φως αποδείξεις πληρωμής από το εν λόγω ταμείο ποσών που αφορούσαν το γραφείο της σημερινής υπουργού, όταν ήταν γενική γραμματέας…

7. «Ο βασιλιάς της γκάφας»

Γνωστή είναι η επικοινωνιακή πιρουέτα του κ. Μητσοτάκη για συνεννόησή του με τον Μπόρις Τζόνσον για τον δανεισμό των μαρμάρων του Παρθενώνα με την ευκαιρία του εορτασμού των διακοσίων χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Δεν του το είπαν; Δεν γνώριζε; Του το είπαν και το λησμόνησε; Ένας τέτοιος δανεισμός συνεπάγεται την αναγνώριση από τη χώρα μας της κυριότητας των γλυπτών στους Βρετανούς. Εκτός εάν…

8. «Η Ντίσνεϊλαντ της Πατησίων»

Ενοποίηση Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών, Πολυτεχνείου και απέναντι “Ακροπόλ”, με κατασκευή υπογείων εκθετηρίων που θα ενώνουν Μουσείο και “Ακροπόλ” φαντασιώθηκαν και το ανακοίνωσαν έμπλεοι χαράς για τη φοβερή ιδέα που συνέλαβαν. Όμως τίποτε από αυτά δεν μπορεί να γίνει για λόγους συνταγματικούς, νομικούς και… γεωλογικούς.

9. «Η πεισματάρα»

Προσπάθησε η σημερινή υπουργός, όταν ήταν γενική γραμματέας, να μεταφέρει τις αρχαιότητες που αποκαλύφθηκαν με την κατασκευή του μετρό Θεσσαλονίκης σε άλλο χώρο. Βεβαίως θα έπρεπε να τεμαχιστούν, να μεταφερθούν και να επανατοποθετηθούν. Ευτυχώς, δεν πρόλαβαν! Γιατί αμέσως μετά ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πως υπάρχει τρόπος να έχουμε και ακέραιες τις αρχαιότητες και το μετρό στην ώρα του.

Τώρα λοιπόν που επέστρεψαν θέλουν να βάλουν σε εφαρμογή το παλιό τους σχέδιο καθυστερώντας και την έναρξη λειτουργίας του μετρό. Τι κι αν τους λένε πως δεν αντέχει σε τεμαχισμό και επανασύσταση η «Μέση Οδός». Τι κι αν τους λένε πως ο Μαρμαρόστρωτος Δρόμος του 4ου αιώνα, που αποσπάσθηκε, όταν έγινε προσπάθεια να επανατοποθετηθεί δεν χώραγε! Αυτοί το δικό τους!

Είναι κι άλλα πολλά, ων ουκ έστι αριθμός. Εμείς όμως είμαστε εδώ, παρακολουθούμε και αγωνιζόμαστε για τον θρίαμβο της απλής λογικής, της νομιμότητας και της προστασίας του ανεπανάληπτου πολιτισμού μας.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ: https://www.avgi.gr/article/10812/10196460/dyo-menes-kommatikou-politismou)

Δεξιά επικοινωνία άνευ ουσίας

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η αφοπλιστική δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε δημοσιογράφους στη Θεσσαλονίκη κατά τη διαδρομή του για την κατάκτηση του πρωθυπουργικού αξιώματος, ότι «Με ενδιαφέρει η επικοινωνία και όχι η ουσία», κυριαρχεί στη μέχρι τώρα κυβερνητική πορεία του.

Ο θρίαμβος της επικοινωνίας με την ταυτόχρονη απουσία της ουσίας είναι το μόνο που ενδιαφέρει τους νέους ενοίκους της εξουσίας. Η σπουδαιότητα των πραγμάτων, η σοβαρότητα, η βαρύτητα και η σημαντικότητά τους ουδόλως ενδιαφέρουν τον κ. πρωθυπουργό. Οι υπουργοί και ολόκληρος ο κυβερνητικός μηχανισμός, απλώς συντονίζονται. Αρκούνται στο να φαίνεται κάτι σπουδαίο χωρίς να είναι.

Πρόσφατο παράδειγμα, η ανέμελη αναφορά του πρωθυπουργού στα γλυπτά του Παρθενώνα και η αναγγελία δανεισμού τους από το Βρετανικό Μουσείο. Τι ωραίο θέμα! Ποιος θα έχει αντίρρηση. Όλοι δεν θέλουμε να επιστρέψουν στον φυσικό τους χώρο; Υπέροχη επικοινωνιακή ιδέα πραγματικά. Βεβαίως, δεν τον ενδιέφερε να ξεκαθαρίσει πως για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει η Ελλάδα να αναγνωρίσει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει την ιδιοκτησία των γλυπτών. Αυτή ακριβώς είναι η ουσία η οποία ουδόλως τον ενδιαφέρει. Αυτός νοιάζεται μόνο για την επικοινωνία. Και από κοντά η υπουργός Πολιτισμού να απαντά «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε», και -ω της ατυχίας!- να παρεμβαίνει η εκπρόσωπος του Βρετανικού Μουσείου Χ. Μπόλτον και να επιβεβαιώνει τα της προϋπόθεσης αναγνώρισης της Βρετανίας ως νόμιμης ιδιοκτήτριας αυτών.

Όντως, ένα καλοσχεδιασμένο επικοινωνιακό θέαμα συντροφεύει τον κύριο πρωθυπουργό από την πρώτη στιγμή. Από την παρουσία των υπουργών στην ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης συν γυναιξί και τέκνοις ή με την παρουσία γονέων και κηδεμόνων, όπου έβγαζε μάτι η ομοιομορφία εμφανίσεων και συνοδών, έως τη σεμνή και ταπεινή εικόνα τους κατά την παράδοση – παραλαβή. Παρούσες, οι κουραστικά ομοιόμορφες δηλώσεις και, τέλος, οι μπλε φάκελοι που τους περίμεναν στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο. Φανέρωναν όλα αυτά στιβαρή σκηνοθετική χείρα. Το σκηνοθετικό επίπεδο δεν ήταν βέβαια ισάξιο μιας παράστασης του Σπύρου Ευαγγελάτου στην Επίδαυρο. Μάλλον σε «συντονιστή – ανιματέρ» γλεντιού γάμων έφερνε.

Η αποθέωση της επικοινωνίας ως τέχνης μεταβίβασης ενός κόσμου ολόκληρου σκέψεων, μηνυμάτων και ιδεών που εξυπηρετούν ένα πολιτικό σχέδιο υπηρετείται άψογα από τους συμπαραστάτες της κυβέρνησης και αφού το σύμπαν ολόκληρο διαμαρτύρεται, αυτοί συνεχίζουν να επιμένουν επικοινωνιακά.

Αλλά και με την ανάληψη της διακυβέρνησης, στον χώρο του πολιτισμού, πάλι είχαμε και άλλη φιγουρατζίδικη επικοινωνιακή φιέστα. Με τυμπανοκρουσίες, ο κ. Μητσοτάκης ανήγγειλε πως, εκεί στην Πατησίων, θα ενοποιηθεί ο χώρος ανάμεσα στο Αρχαιολογικό Μουσείο, το Πολυτεχνείο και το απέναντι Ακροπόλ. Μάλιστα συμπλήρωσε πως θα κατασκευαστούν υπόγεια εκθετήρια στον χώρο που θα συνδέει το Μουσείο με το Ακροπόλ. Τι ωραίο που ακούγεται! Και μάλιστα χτυπάει και την παραβατικότητα των Εξαρχείων. Υπέροχη επικοινωνιακή ιδέα!

Έρχεται πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ όμως, για να διευκρινίσει γνωστά, πασίγνωστα πράγματα, που τα ήξεραν και ο πρωθυπουργός αλλά βεβαίως και η κ. υπουργός Πολιτισμού. Να πει απλά και ουσιαστικά δηλαδή, πως, σύμφωνα με το σύνταγμα, το Πολυτεχνείο ως κληροδότημα δεν μπορεί να αλλάξει χρήση. Να πει πως το Ακροπόλ ως ανακατασκευασμένο (και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) με ΕΣΠΑ δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα στην υπάρχουσα κατάστασή του. Και τέλος, να θυμίσει πως στο σημείο όπου ο κ. Μητσοτάκης ονειρευόταν υπόγεια εκθετήρια, περνά ο υπόγειος Ηριδανός ποταμός, καθιστώντας απαγορευτικό ένα σχέδιο σαν αυτό που εξαγγέλθηκε. Ύστερα από αυτές τις αποκαλύψεις, οι αρμόδιοι με μισόλογα απέφευγαν να τοποθετηθούν. Δεν πέρασαν πολλές μέρες όμως, και ο κ. πρωθυπουργός επαναφέρει σε ομιλία του στη Βουλή το θέμα, αναγγέλλοντας ότι το σχέδιο για το Μουσείο θα προχωρήσει κανονικά! Επικοινωνία και πάλι επικοινωνία. Πες – πες, κάτι θα μείνει!

Αν ανατρέξει κανείς σε μια σειρά από θέματα, ξεκινώντας από την επένδυση στο Ελληνικό μέχρι το μετρό της Θεσσαλονίκης και άλλα της καθημερινότητας, θα δει πως η πραγματικότητα διαστρεβλώνεται για να προβληθούν πιασάρικες και εύκολες επικοινωνιακά εξαγγελίες, αποκρύπτοντας τη δουλειά που είχε γίνει με σοβαρότητα επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ελπίζουμε πως πρωθυπουργός και κυβέρνηση θα συνέλθουν και θα ασχοληθούν με θέματα ουσίας. Με εργαλεία επικοινωνίας όμως, θα πασχίζουν να ακυρώσουν το έργο του ΣΥΡΙΖΑ και να επαναφέρουν τον παλιό κόσμο τους. Έναν κόσμο που τόσα και τόσα δεινά επέφερε στο σκάφος της πατρίδας. Αμετανόητοι. Δυστυχώς…

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/10174871/dexia-epikoinonia-aneu-ousias  )