Το εφεύρημα της αυτοχρηματοδότησης

Όλες οι δράσεις της ανθρωπότητας μέσα στους αιώνες έχουν στόχο την εξέλιξη του ανθρώπου, τον οποίο ανέκαθεν τοποθετούσαν στο κέντρο της έννοιας «πολιτισμός». Αυτές οι δραστηριότητες συνδέονται με την πολιτιστική ανάπτυξη, που περιλαμβάνει, μέσω των τεχνών και της επιστήμης, υλικές κατακτήσεις και άλλες, που μέσω της «κουλτούρας» αποβλέπουν στην ατομική αλλά και τη συλλογική καλλιέργεια λαών, πληθυσμιακών ομάδων, υπερεθνικών και υπερτοπικών συνόλων.

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ*

Οι κυβερνήσεις στα σύγχρονα κράτη φροντίζουν για την εξέλιξη του πολιτισμού αλλά και την καλλιέργεια των πολιτών μέσα από τις καλές τέχνες και την παραγωγή πολιτιστικού – πνευματικού αποθέματος. Βεβαίως, για τον πολιτισμό, ως προς τη γενική του θεώρηση αλλά και ως προς την άλλη του διάσταση, αυτή της κουλτούρας, απαιτούνται από τη γενική κυβέρνηση εμπνευσμένη διαχείριση και όραμα. Διαχείριση τέτοια ώστε να εξασφαλίζεται χρηστή και αποτελεσματική οικονομική φροντίδα αλλά και όραμα που να εμπνέει τους δημιουργούς, προσφέροντάς τους ένα τοπίο γόνιμης παραγωγής. Προϋποθέσεις που διασφαλίζουν στην κοινωνία τη μοναδική έκφραση ζωής του ανθρώπου, που ονομάζουμε δημόσιο πολιτισμό.

Οπως και να ’χει όμως ο άνθρωπος είναι στο κέντρο του ενδιαφέροντος του πολιτιστικού υλικού αλλά και του καλλιτεχνικού πλούτου. Ο πολίτης που συνεισφέρει στον κρατικό κορβανά έχει ανάγκη την ιατρική περίθαλψη, την ασφάλεια ή τη θεμελίωση της σύνταξής του. Μέρος όμως της συμμετοχής του στο δημόσιο ταμείο θα πρέπει ανταποδοτικά να του επιστραφεί ως παιδεία, μόρφωση, πρόσβαση στις τέχνες, αισθητική απόλαυση. Με αυτή την παραδοχή, ο δημόσιος πολιτισμός είναι αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό.

Αναχρονιστική είναι εκείνη η αντίληψη που θέλει τον πολιτισμό υπόθεση ατομική του καθενός μας, εκείνη που εκλαμβάνει την τέχνη ως πολυτέλεια, την οποία απολαμβάνει μόνον όποιος έχει την οικονομική δυνατότητα να την εξασφαλίσει. Αναχρονιστική είναι η αντίληψη που απορρίπτει και την παραμικρή υποχρέωση της πολιτείας όσον αφορά στην πρόσβαση στο πολιτιστικό κεφάλαιο του συνόλου του πληθυσμού. Το εφεύρημα του «αυτοχρηματοδοτούμενου πολιτισμού» χρησιμοποιείται ως άλλοθι από τις απρόθυμες να στηρίξουν τον πολιτισμό κυβερνήσεις. Είναι απλώς μια απάτη, μια και δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα αυτοχρηματοδοτούμενου πολιτισμού σε χώρα της Δύσης. Αναχρονιστική είναι εκείνη η θέση που υποστηρίζει ότι ο πολιτισμός είναι οικονομικό και όχι κοινωνικό – δημοκρατικό δικαίωμα.

Πιστεύουμε σε έναν πολιτισμό στον οποίο συμμετέχει ο λαϊκός παράγων μέσα από καθημερινές πολιτιστικές πρακτικές, που ενθαρρύνουν τους δημιουργούς να προσφέρουν τα έργα τους στο πλατύ κοινό, με ευαισθησία απέναντι στα κοινωνικά θέματα, όπως διακρίσεις, ανισότητες και βαθύτερες ανθρώπινες ανάγκες. Εναν πολιτισμό που θα εμπνέει, θα μεγιστοποιεί ικανότητες, θα ενισχύει την αυτοπεποίθηση, θα γεννά επιτυχίες.

Πιστεύουμε σε έναν πολιτισμό που δίνει βήμα στους νέους καλλιτέχνες. Στην ενθάρρυνση δημιουργικών ομάδων που θα πειραματιστούν, θα προτείνουν νέους δρόμους, θα συναντήσουν ιδιαίτερες ομάδες πολιτών, όπως τους συμπολίτες μας της περιφέρειας, τα παιδιά, τους εφήβους, τα ΑμεΑ, τους φυλακισμένους, τους πρόσφυγες κ.ο.κ. Σε αυτές τις δράσεις καλούνται οι πάντες. Επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το υπουργείο Πολιτισμού κάλεσε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου με κοινωφελείς ή πολιτιστικούς σκοπούς να υποβάλουν αίτημα επιχορήγησης για δράσεις και πολιτιστικά προγράμματα που απευθύνονται σε παιδιά και εφήβους.

Πιστεύουμε σε έναν πολιτισμό, όπου οι κυβερνώντες αγκαλιάζουν όλους τους δημιουργούς, ασχέτως πολιτικών ή ιδεολογικών επιλογών. Πιστεύουμε σε μια πολιτιστική πολιτική που θα τακτοποιεί σημαντικά διαρθρωτικά ζητήματα, προωθώντας τον εκσυγχρονισμό του υπουργείου Πολιτισμού και των εποπτευόμενων οργανισμών του. Πιστεύουμε σε μια πολιτιστική πολιτική που δίνει τον πρώτο λόγο στους καλλιτέχνες δημιουργούς και μαζί τους οργανώνει εκείνο το τοπίο στο οποίο πρωταγωνιστεί ο φυσικός αποδέκτης όλου αυτού του πολιτισμικού πλούτου, ο κυρίαρχος λαός. Δεν μπορούμε να δούμε αλλιώς τον πολιτισμό, λοιπόν, παρά ως κοινωνικό και δημοκρατικό αγαθό, το οποίο, μάλιστα, είναι αναπαλλοτρίωτο!

* Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ανατολικής Αττικής,  Τομεάρχης Πολιτισμού ΣΥΡΙΖΑ.

(ΠΗΓΗ : Δημοσιεύτηκε στα «Ιδεογράμματα» της Νέας Σελίδας την Κυριακή 18/8/2019 )

Στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα

Ας αφήσουμε τη στρατιωτική πειθαρχία για το στράτευμα, όπου είναι εντελώς απαραίτητη, και ας ελπίσουμε πως το υπουργείο Πολιτισμού θα επανέλθει στο δικό του πεδίο τιμώντας επιστήμονες αρχαιολόγους αλλά και το σύνολο του ανθρώπινου δυναμικού του

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Η ζωή στο στράτευμα έχει κανόνες. Η εφαρμογή τους απαιτεί πειθαρχία, που είναι άλλωστε η βασική στρατιωτική αρετή. Κάθε μέλος του στρατεύματος οφείλει να γνωρίζει, να υπακούει και να εκτελεί το έργο που του έχει ανατεθεί σύμφωνα με τις διαταγές των ανωτέρων. Βεβαίως, ο στρατιωτικός υποχρεούται να μην δημοσιοποιεί θέματα της υπηρεσίας, όπως και σχέδια, ενέργειες και στόχους του στρατεύματος.

Στο ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού, εν έτει 2019, η νέα πολιτική ηγεσία, διά του γ.γ. Πολιτισμού Γ. Διδασκάλου, απέστειλε έγγραφο προς τη Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, όπου αναφέρει πως «πριν από οποιαδήποτε δημοσιοποίηση ή ανακοίνωση ή δημόσια ανάρτηση για θέματα που άπτονται των αρμοδιοτήτων του (για τις οποίες δεν απαιτείται από την κείμενη νομοθεσία προηγούμενη έγκριση), να ενημερώνεται εκ των προτέρων η αρμόδια Γενική Διεύθυνση του ΥΠΠΟΑ».

Απαγορεύεται λοιπόν, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, οποιαδήποτε αναφορά γύρω από το έργο τους και, όπως αναφέρουν, «επιχειρείται λογοκρισία όχι μόνον του επιστημονικού μας έργου, αλλά ακόμη και των προσωπικών μας αναρτήσεων σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε περίπτωση που η διαδικασία αυτή εφαρμοστεί, ουσιαστικά καθίσταται ανέφικτη η έγκαιρη και ουσιαστική ενημέρωση του κοινού για όλα τα παραπάνω και στην πραγματικότητα αυτοαναιρείται στην πράξη η όποια εξωστρέφεια, που υποτίθεται πως είναι προγραμματικό ζητούμενο».

Οι αρχαιολόγοι του υπουργείου έχουν κακές εμπειρίες. Παρόμοια προσπάθεια προληπτικής λογοκρισίας είχε αποπειραθεί να επιβάλει η σημερινή υπουργός κ. Μενδώνη και το 2014, ως γ.γ. τότε. Με την αντίδραση επιστημονικών φορέων και του δημοκρατικού κόσμου, κάτι τέτοιο απετράπη. Ήταν τότε η εποχή της Αμφίπολης. Και τότε και τώρα, πλάι στην υπουργό βρίσκεται η κ. Παναγιωταρέα, ειδική σύμβουλος Επικοινωνίας της υπουργού σήμερα.

Μα τι συμβαίνει εδώ; Γιατί τέτοια αγωνία ελέγχου της ελεύθερης έκφρασης των επιστημόνων αρχαιολόγων; Γιατί θα πρέπει μια ειδική σύμβουλος να ελέγχει όλα τα θέματα, ακόμα και εκείνα για τα οποία «δεν απαιτείται από την κείμενη νομοθεσία προηγούμενη έγκριση»; Τι μοντέλο διοίκησης έχουν στον νου τους οι υπουργοί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Ποιο εγχειρίδιο σύγχρονης διοίκησης αναφέρει πως η ενημέρωση ενός οργανισμού που έχει αντικείμενο τον πολιτισμό είναι αποκλειστικό προνόμιο της πολιτικής ηγεσίας; Ακόμα και σε θέματα που έχουν να κάνουν με την επιστημονική εργασία των στελεχών του; Ακόμα και αν ο νόμος δεν προβλέπει προηγούμενη έγκριση;

Αν αυτό είναι στην πράξη το «επιτελικό κράτος» που ευαγγελίζεται η Νέα Δημοκρατία, αλίμονο μας. Και αλήθεια, ποιος άριστος έδωσε τέτοιες κατευθύνσεις; Μήπως στους περίφημους «μπλε φακέλους» που δόθηκαν από τον πρωθυπουργό στους υπουργούς κατά το πρώτο υπουργικό συμβούλιο έγινε κάποιο μπέρδεμα; Μήπως δηλαδή ο φάκελος που προοριζόταν για το υπουργείο Εθνικής Άμυνας δόθηκε στο υπουργείο Πολιτισμού; Αν ναι, ο φάκελος του πολιτισμού πού δόθηκε; Στο Οικονομικών ίσως; Μάλλον. Αλλιώς δεν εξηγείται η οικονομικολαγνεία της κ. υπουργού γύρω από τα οικονομικά μεγέθη και μόνο, σε κάθε τομέα του πολιτισμού.

Αφού λοιπόν επελέγη αυτή η στρατιωτικού τύπου λειτουργία για το επί του πολιτισμού υπουργείο, θα πρέπει να προχωρήσει η ηγεσία του στις ανάλογες διορθώσεις όσον αφορά την ιεραρχία. Ο τμηματάρχης Αρχαιοτήτων, για παράδειγμα, θα ονομάζεται ταγματάρχης. Ο γενικός διευθυντής Αρχαιοτήτων στρατηγός και για το υπόλοιπο επιστημονικό, τεχνικό και διοικητικό προσωπικό φαντάζομαι ότι θα αρχίζουμε από λοχίας και θα ανεβαίνουμε…

Όμως τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά για να τα δει κανείς από την κωμική τους πλευρά και μόνο. Όταν στελέχη της κυβέρνησης που πέρασαν τη ζωή τους στο υπουργείο Πολιτισμού και έχουν -ή οφείλουν να έχουν- γνώση και των μεγεθών και των ποιοτήτων που καλούνται να διαχειριστούν, κλείνουν τα μάτια και ξεχνούν ό,τι διδάχθηκαν στο πλαίσιο αυτού του θεσμού, τα πράγματα είναι όντως πολύ σοβαρά.

Η προληπτική λογοκρισία είναι λογοκρισία και όποιος σφυρίζει αδιάφορα οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια το σκάφος της χώρας. Πολύ περισσότερο όταν αυτοί που την επιβάλλουν ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Γιατί το κάνουν; Δεν τους αξίζει ο κατήφορος, θεωρούμε, αλλά αυτό επέλεξαν.

Ας αφήσουμε λοιπόν τη στρατιωτική πειθαρχία για το στράτευμα, όπου είναι εντελώς απαραίτητη, και ας ελπίσουμε πως το υπουργείο Πολιτισμού θα επανέλθει στο δικό του πεδίο τιμώντας επιστήμονες αρχαιολόγους αλλά και το σύνολο του ανθρώπινου δυναμικού του.

Είναι θλιβερό εν τέλει να αντιμετωπίζεται το σπουδαίο ανθρώπινο υλικό του ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού ως στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ, τομεάρχης Πολιτισμού

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/10115184/stratiotakia-amileta-akouneta-agelasta#  )

Π. Σκουρολιάκος: Ο πολιτισμός ενδιαφέρει τη ΝΔ μόνο αν φέρνει λεφτά (ηχητικό)

 Ο πολιτισμός ενδιαφέρει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας «στον βαθμό που συνδέεται με την οικονομία. Aν δεν συνδέεται με την οικονομία, αν δεν προσαρμόζεται και δεν φέρνει λεφτά, δεν υπάρχει ο πολιτισμός. Μιλάνε για αυτοχρηματοδοτούμενο πολιτισμό, που δεν υπάρχει πουθενά στη Δύση και είναι ένα πολύ καλό άλλοθι για όσους δεν εκτιμούν τόσο πολύ τον πολιτισμό και δεν επιθυμούν να τον στηρίξουν». Αυτό επισήμανε μεταξύ άλλων μιλώντας Στο Κόκκινο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος.
Στον Δημήτρη Κουκλουμπέρη  ο κ. Σκουρολιάκος εξήγησε ότι τη ρότα στη νεοφιλελεύθερη νέα κυβέρνηση δίνει το ακροδεξιό της κομμάτι που είναι πολύ μεγάλο, το οποίο είναι εγκατεστημένο και όχι κρυμμένο εντός της Νέας Δημοκρατίας.

 Ο βουλευτής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ εξήγησε αναφορικά με το Υπουργείο Πολιτισμού και για την προσπάθεια της υπουργού Λίνας Μενδώνη για λογοκρισία καθώς ουσιαστικά για οτιδήποτε θέλει να δημοσιοποιήσει οποιοσδήποτε σχετίζεται ή εργάζεται στο ΥΠΠΟ πρέπει να παίρνει έγκριση και αυτό ισχύει και για εκείνα που εκ του νόμου δεν απαιτείται σύμφωνη γνώμη. Και αυτό το ζητούν εντελώς ανερυθρίαστα σημείωσε ο κ. Σκουρολιάκος.

 Ο βουλευτής επισήμανε ότι το θέμα έφερε στη δημοσιότητα η εφημερίδα Η ΑΥΓΗ και είναι κατακριτέα η ενέργεια της υπουργού για προληπτική λογοκρισία όπως χαρακτηρίζει αυτήν την απόφαση και ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων.

 Ο κ. Σκουρολιάκος αναφέρθηκε και σε ένα επεισόδιο εντός της Βουλής με τους βουλευτές να της ΝΔ να λένε «πήραμε 40% καθίστε κάτω και μη μιλάτε» και σημείωσε πως θεωρούν παγιωμένο και δικό τους αυτό το ποσοστό, το ποσοστό των συμπολιτών μας που τους ψήφισε και το κραδαίνουν σαν κάτι δικό τους. «Δεν έχουν καταλάβει, δεν ξέρουν ότι οι διαθέσεις του κόσμου αλλάζουν, ο κόσμος σκέφτεται» σημείωσε ο βουλευτής

(ΠΗΓΗ : https://www.stokokkino.gr/article/1069/P.-Skoyroliakos:-O-politismos-endiaferei-th-ND-mono-an-fernei-lefta.html )

Νεοδημοκρατικό κράτος με 9 γράμματα

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Καμία αμφιβολία δεν άφησε η νέα κυβέρνηση πως και στον Πολιτισμό θα εφαρμόσει το νεοφιλελεύθερο δόγμα, σύμφωνα με το οποίο τα πάντα περνούν μέσα από την οικονομία της αγοράς και πως, αν υπάρχει κάποια αξία, πρωτίστως αυτή είναι η οικονομική και βέβαια η τακτοποίηση των «δικών» της παιδιών.

Όπως περιμέναμε άλλωστε, με το «πολυνομοσχέδιο» σκούπα που ψηφίστηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία μόλις προχθές, είχαμε και το πρώτο δείγμα νομοθετικής γραφής του υπουργείου Πολιτισμού.

Μεσούντος του θέρους, τρία άρθρα ήρθαν να δώσουν το στίγμα της κυβέρνησης όσον αφορά την κυβερνητική πολιτιστική πολιτική. Στο άρθρο 88 περιγράφεται η σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων. Εδώ, για πρώτη φορά, στο Δ.Σ. του ΤΑΠΑ δεν μετέχει αρχαιολόγος. Ο ισχυρισμός της υπουργού ότι η θέση έχει καταργηθεί εδώ και δώδεκα χρόνια είναι προσχηματικός. Και τούτο γιατί όλα αυτά τα χρόνια οι προηγούμενοι υπουργοί φρόντιζαν να υπάρχει ένας αρχαιολόγος στη σύνθεση του Δ.Σ. Μετέχουν όμως τέσσερις γενικοί γραμματείς υπουργείων, στενά πολιτικά κυβερνητικά πρόσωπα δηλαδή.

Με τη νέα κυβέρνηση απαξιώνεται η ραχοκοκαλιά του υπουργείου Πολιτισμού, που είναι ακριβώς οι αρχαιολόγοι. Καταργείται επιπρόσθετα και η γνώμη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου για τον διορισμό των μελών του Δ.Σ. του ΤΑΠΑ.

Άρον άρον έσπευσε το Μέγαρο Μαξίμου να ανακοινώσει το όνομα της νέας προέδρου του Δ.Σ., υποκαθιστώντας το ίδιο το υπουργείο Πολιτισμού. Μα οι υπουργοί δεν είναι απλοί διεκπεραιωτές. Παράγουν έργο και ελέγχονται από τον πρωθυπουργό αλλά και το Κοινοβούλιο!

Το κρυμμένο λαβράκι όμως βρίσκεται στο άρθρο 87. Αλιεύουμε σ’ αυτό την δημιουργία δύο θέσεων μετακλητών και δύο θέσεων ειδικών συμβούλων για το γραφείο του προέδρου του ΤΑΠΑ! Αυτό, απ’ όσο γνωρίζουμε, δεν έχει ξαναγίνει. Μετά τις στρατιές μετακλητών και συμβούλων που ήδη έχει ομολογήσει η κυβέρνηση για το Μέγαρο Μαξίμου αλλά και τα υπουργεία, φαίνεται πως υπάρχει και κάποιος αριθμός ημετέρων σε θέσεις, δομές και υπηρεσίες που δεν έχει κανείς φανταστεί, που κανείς δεν γνωρίζει πού είναι, πόσοι είναι και βεβαίως με ποιο ποσό αμείβονται.

Ίσως όλα τα παραπάνω να περνούσαν απαρατήρητα από το μεγάλο κοινό. Αυτό που κάνει όμως το επόμενο άρθρο 89 μας επαναφέρει σε ένα παρελθόν από το οποίο όλοι θέλουμε να ξεφύγουμε. Πάγιο αίτημα του κόσμου του Πολιτισμού ήταν η κατάργηση του διορισμού των καλλιτεχνικών διευθυντών σημαντικών πολιτιστικών μονάδων, όπως το Εθνικό Θέατρο, κατευθείαν από τον / την υπουργό. Διορισμός χωρίς καμία υποχρέωση διαβούλευσης και κυρίως χωρίς να έχουν Έλληνες πολίτες τη δυνατότητα να διεκδικήσουν μια θέση για την οποία θεωρούν ότι είναι άξιοι. Αυτή την απαράδεκτη τακτική η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εργάστηκε ώστε να την αλλάξει ψηφίζοντας τον Νόμο 4369/16, που θεσμοθετεί το Εθνικό Μητρώο Στελεχών με διαφάνεια, έλεγχο και αδιάβλητα κριτήρια αξιολόγησης. Όλα στο φως λοιπόν. Να μπορεί ο καθένας να γνωρίζει ποιοι είναι οι υποψήφιοι, ποια τα βιογραφικά τους και πού υπερέχει ή υστερεί σε σχέση με τους συνυποψήφιους του αυτός που τελικά θα πάρει τη θέση. Έτσι η πολιτική εξουσία ελέγχεται άμεσα και αποτελεσματικά.

Και να που, επιτέλους, για πρώτη φορά στη χώρα, προκηρύχθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση οι θέσεις των καλλιτεχνικών διευθυντών σε Εθνικό Θέατρο, Ελληνικό Φεστιβάλ, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Ανοιχτά, με διαφάνεια, με δυνατότητα ελέγχου από τους πάντες, με ελεύθερη συμμετοχή για όλους.

Όμως αλλιώς σκέφτεται η νέα κυβέρνηση της χώρας. Διά της υπουργού Πολιτισμού ανακαλεί τις προκηρύξεις ματαιώνοντας τους διαγωνισμούς. Στη συνέχεια, καταργεί και τον νόμο του ΣΥΡΙΖΑ που εξασφάλιζε μια τόσο σημαντική και δημοκρατική διαδικασία. Δεν είχε την υπομονή, αφού ήθελε να σταματήσει αυτή τη διαδικασία, να το κάνει με τρόπο λογικοφανή τουλάχιστον. Να καταργήσει δηλαδή τον νόμο και στη συνέχεια να ακυρώσει τη διαδικασία. Τέτοια τσαπατσουλιά!

Τι μένει λοιπόν; Μα να αποφασίσει η κυρία υπουργός μόνη της, στους τέσσερις τοίχους του γραφείου της, ποιοι/ες θα στελεχώσουν αυτές τις τόσο σημαντικές διευθυντικές θέσεις. Ή μήπως θα περιμένει οδηγίες από το Μαξίμου; Ή μήπως το Μαξίμου θα ανακοινώσει τα ονόματα, όπως έκανε και στην περίπτωση της προέδρου του ΤΑΠΑ;

Είναι γεγονός ότι ανοιχτές διαδικασίες, διαφάνεια, το δικαίωμα των πολιτών να συμμετέχουν ισότιμα στη διεκδίκηση εργασίας, δημιουργίας και προσφοράς στο σύνολο είναι όχι ψιλά, αλλά ανύπαρκτα γράμματα για τη Νέα Δημοκρατία.

Αυτό που την ενδιαφέρει είναι η κομματική άλωση του κράτους. Σαν σταυρόλεξο – παγίδα μοιάζει. Στο ερώτημα «νεοδημοκρατικό κράτος με εννέα γράμματα», η απάντηση δεν είναι «επιτελικό» όπως παραπλανητικά μας έλεγαν, αλλά, απλά, απλούστατα, «κομματικό».

 

* Ο Π. Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/10110139/neodemokratiko-kratos-me-9-grammata  )

Το κομματικό κράτος πρωταγωνιστεί και στον Πολιτισμό

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα 8.8.2019

Το κομματικό κράτος πρωταγωνιστεί και στον Πολιτισμό

Την Τετάρτη 07.08.2019 ο υπεύθυνος του τομέα πολιτισμού και Βουλευτής Ανατολικής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Πάνος Σκουρολιάκος μίλησε στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων
στο πλαίσιο της συζήτησης και ψήφισης του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών «Ρυθμίσεις του Υπουργείου Εσωτερικών, διατάξεις για την ψηφιακή διακυβέρνηση και άλλα
επείγοντα ζητήματα»..

Ο κ. Σκουρολιάκος ξεκίνησε την ομιλία του αναφερόμενος στην πολιτική μεταστροφή της Νέας Δημοκρατίας, η οποία αμέσως μετά τις εκλογές έκανε μεταστροφή σε κομβικά ζητήματα όπως η συμφωνία των Πρεσπών και η τραγωδία στο Μάτι. Όταν ξαφνικά η προδοτική συμφωνία στο συνέδριο του Εconomist έγινε επωφελής ενώ ο τότε «καταστροφικός και ανίκανος» αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας έγινε ικανότατος Γ.Γ. του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Ο Πάνος Σκουρολιάκος συνέχισε την τοποθέτηση του αναδεικνύοντας την υποκρισία της Κυβέρνησης που προεκλογικά είχε υποσχεθεί ένα μη κομματικό κράτος και από την ημέρα που ο λαός της ανέθεσε την διακυβέρνηση της Χώρας νομοθετεί με σκοπό να βολέψει τα κομματικά της παιδιά.Με τρανταχτό παράδειγμα τις διατάξεις του νομοσχεδίου που αφορούν το Υπουργείο Πολιτισμού. Σε συγκεκριμένα άρθρα, το υπουργείο φανερώνει ξεκάθαρα τις πολιτικές του προθέσεις, ειδικά όσον αφορά στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων στου οποίου το ΔΣ, για πρώτη φορά από την ίδρυσή του, δεν συμμετέχει αρχαιολόγος, δείχνοντας έτσι την πολιτική απαξίωση που διακατέχει την κα Υπουργό προς τους  αρχαιολόγους που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του Υπουργείου Πολιτισμού. Παράλληλα βέβαια, δίνει με νομοθετική διάταξη 2 μετακλητούς συνεργάτες και 2 ειδικούς συμβούλους στην Πρόεδρο του ΤΑΠΑ, αποδεικνύοντας την πρόθεση της κομματικοποίησης του Οργανισμού.

Συνέχισε με το άρθρο 89, το οποίο αποτελεί το άκρον άωτον του κομματισμού στον Πολιτισμό αφού ανακαλεί τις προκηρύξεις για τις θέσεις Καλλιτεχνικών Διευθυντών, ώστε να μπορεί η Υπουργός να τοποθετεί καλλιτεχνικούς διευθυντές όχι με συγκεκριμένα τυπικά και επαγγελματικά προσόντα, αλλά με κομματικά κριτήρια .

Ο Πάνος Σκουρολιάκος έκλεισε την ομιλία του καλώντας την Κυβέρνηση να μην επικαλείται το 40% που έλαβε στις εκλογές ως πρόσχημα για την πολιτική της καθώς δεν αποτελεί μόνιμη «προίκα», θυμίζοντας τους στοίχους του ποιητή «τον λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα σας ζητήσει» και τότε «κανένα κομματικό κράτος δε θα μπορεί να σας σώσει» τόνισε «μα, κανένα!».

Πάνος Σκουρολιάκος
Βουλευτής Ανατολικής Αττικής
Υπεύθυνος Τομέα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

Π. Σκουρολιάκος: Ο πολιτισμός γίνεται ένα σούπερμάρκετ

Επιστροφή σε μετεμφυλιακές καταστάσεις χαρακτήρισε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Π. Σκουρολιάκος τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης για τον πολιτισμό μέσω των δύο άρθρων που συμπεριλαμβάνονται στο πολυνομοσχέδιο το οποίο κατατέθηκε στη Βουλή.

Ο Π. Σκουρολιάκος μιλώντας στον ρ/σ Στο Κόκκινο Θεσσαλονίκης και την εκπομπή «Ορθά-Κοφτά» σημείωσε πως είναι πρωτοφανές το άρθρο με το οποίο καταργείται το Δ.Σ. του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων (ΤΑΠΑ).

«Η κίνηση αυτή καταστρατηγεί το νόμο του 1977. Το ΤΑΠΑ είναι το θησαυροφυλάκιο του Υπουργείου Πολιτισμού. Γίνεται μια προσπάθεια να χειραγωγηθεί το θησαυροφυλάκιο αυτό με πολλούς τρόπους» σημείωσε και πρόσθεσε πως πρόκειται «για προσπάθεια απαξίωσης των αρχαιολόγων γιατί για πρωτη φορά στο Δ.Σ. του ΤΑΠΑ δε συμμετέχει αρχαιολόγος»

Ο βουλευτής εξήγησε ότι με την αλλαγή του νόμου «δε χρειάζεται τη σύμφωνη γνώμη του ΚΑΣ για τη συγκρότηση του ΔΣ του ΤΑΠΑ. Αυτά δεν έχουν ξανασυμβεί. Το να ανακαλούνται μέλη του Δ.Σ. χωρίς αιτιολόγηση μας προκαλεί εύλογες ανησυχίες και είναι πασιφανές ότι πρόκειται για κομματικοποίηση του κράτους. Οργανώνει ένα Δ.Σ. που έχει εκκολαφθεί στους διαδρόμους του Μεγάρου Μαξίμου».

Το δεύτερο ζήτημα αφορά, σύμφωνα με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τους διευθυντές των καλλιτεχνικών οργανισμών. «Πάγιο αίτημα του καλλιτεχνικού χώρου είναι να μη διορίζουν οι υπουργοί τους διευθυντές. Με το νόμο που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ για εθνικό μητρώο στελεχών επιβάλαμε να γίνονται ανοιχτές διαδικασίες, ανοιχτές προκηρύξεις. Η νέα κυβέρνηση καταργεί τις διαδικασίες που ήταν σε εξέλιξη (π.χ. οι προκηρύξεις για το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης και Φεστιβάλ Αθηνών) και οι διευθυντές θα αποφασίζονται στις κλειστές αίθουσες του Υπουργείου και του Μεγάρου Μαξίμου. Πρόκειται για επιστροφή σε μετεμφυλιακές καταστάσεις» σχολίασε μεταξύ άλλων.

Σχετικά με την μετατροπή των μουσείων σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ο κ. Σκουρολιάκος τόνισε ότι με τον τρόπο αυτό «τα Δ.Σ. των μουσείων, διορισμένα από την Υπουργό θα διαχειρίζονται τα έσοδα κατά το δοκούν. Θα δούμε την αποκοπή του ΤΑΠΑ από το επιστημονικό του χαρακτήρα και τη μετατροπή του σε μηχανισμό συλλογής εσόδων από την εκμετάλλευση μουσείων κ.α. με πιθανή συμμετοχή ιδιωτών» Ο ίδιος κατέληξε πως «ο πολιτισμός γίνεται ένα σουπερμάρκετ».

(ΠΗΓΗ : https://www.stokokkino.gr/article/1040/.html )

 

Ο πολιτισμός του Σάιλοκ ( ΑΥΓΗ 27.7.2019 )

Στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων όπου η νέα κυβέρνηση της Ν.Δ. παρουσίασε τις προγραμματικές της θέσεις, ο τομέας του Πολιτισμού έτυχε μιας ιδιότυπης μεταχείρισης και από τον πρωθυπουργό και από την υπουργό Πολιτισμού.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων όπου η νέα κυβέρνηση της Ν.Δ. παρουσίασε τις προγραμματικές της θέσεις, ο τομέας του Πολιτισμού έτυχε μιας ιδιότυπης μεταχείρισης και από τον πρωθυπουργό και από την υπουργό Πολιτισμού. Ο μεν κ. Μητσοτάκης έκανε μια γενικόλογη και φευγαλέα ( αλλά με νόημα) αναφορά στα αυξημένα έσοδα που θα έχουν τα μουσεία και η κ. Μενδώνη μίλησε ωσάν να ήτο ο υπουργός Οικονομικών κ. Χρήστος Σταϊκούρας.

Είμαι βέβαιος ότι, στην κοινοβουλευτική ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους, ποτέ πολιτικός επιφορτισμένος με την διαχείριση του Πολιτισμού δεν τον είδε τόσο πολύ μονοδιάστατα από τη νυν υπουργό. Στην ομιλία της, ο Πολιτισμός δεν υπήρχε, παρά μόνο μέσα από την οικονομική του διάσταση. Δεν υπήρχε άλλος Πολιτισμός, εκτός από εκείνον που συνδέεται με την επιχειρηματικότητα. Για να προλάβουμε καλόπιστες αντιρρήσεις, ευθέως να δηλώσουμε ότι το οικονομικό σκέλος οποιασδήποτε πτυχής της δημόσιας – κρατικής δραστηριότητας είναι σημαντικότατη. Όμως πέραν αυτού;

Μας πληροφόρησε η κ. Υπουργός, λοιπόν, πως η χρήση πολιτιστικών αγαθών ενδιαφέρει μόνον για την επίδραση που έχει στην πραγματική οικονομία. Πως ο Πολιτισμός, όσον αφορά το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων, στηρίζει τη στρατηγική της μεγιστοποίησης των εσόδων. Εδώ, μας πληροφόρησε εμμέσως πλην σαφώς πως τα μουσεία θα μετατραπούν σε ΝΠΔΔ, που ως τέτοια δεν αποδίδουν τα έσοδά τους στο ΤΑΠ. Το θησαυροφυλάκιο, δηλαδή, του υπουργείου Πολιτισμού. Θα τα διαχειρίζονται οι διορισμένες από την κυβέρνηση διοικήσεις… Αυτό εννοούσε, φαίνεται, και ο κ. Μητσοτάκης. Κατέληξε, λοιπόν, έπειτα από πολλά άλλα κεφάλαια οικονομικού ευαγγελίου πως «ο Πολιτισμός αναγνωρίζεται ως διακριτός οικονομικός τομέας».

Παρακολουθώντας την ομιλία της κ. υπουργού στην αίθουσα, αλλά και διαβάζοντάς τη προσεκτικά αργότερα, θαύμασα την προσήλωσή της στα χρήματα που κινούνται γύρω από τον Πολιτισμό. Όσο και αν έψαξα όμως, δεν βρήκα μία λέξη για όλους αυτούς που δημιουργούν, που παράγουν τον Πολιτισμό τον οποίο η κ. υπουργός βλέπει ως εξαγώγιμο προϊόν, ως μέρος απλώς της πραγματικής οικονομίας, ως τουριστική βιομηχανία και τόσα άλλα οικονομικοτεχνικά που παρέθεσε. Και το κομμάτι του ελληνικού λαού που είναι οι δημιουργοί;

Το «Άξιον Εστί» δεν δημιουργήθηκε από μόνο του, για να το μετατρέψει η κ. Μενδώνη σε χρήμα απλώς. Οι ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου δεν γυρίστηκαν από μόνες τους, για να ταξιδέψουν σε όλον τον κόσμο δοξάζοντας τη χώρα και τον πολιτισμό μας. Το «Θέατρο Τέχνης» και το «Αμφιθέατρο», που έπαιξαν στις πιο σπουδαίες θεατρικές σκηνές του πλανήτη, πριν φέρουν χρήμα, κατέθεσαν έμπνευση, σκληρή δουλειά, προσωπικές και ομαδικές θυσίες . Ποιοι δούλεψαν για όλα αυτά; Κάποιοι αλγόριθμοι στα υπουργεία Οικονομίας και Πολιτισμού; Μήπως κάποιοι ιδεοληπτικοί νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες που συνέταξαν το κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας;

Αλίμονο, όχι! Πίσω από τον Πολιτισμό που αναλαμβάνει ως οικονομικός μάνατζερ η νυν υπουργός επί του Πολιτισμού, υπήρξαν σπουδαίοι καλλιτέχνες: Γιώργος Σεφέρης, Θόδωρος Αγγελόπουλος, Κάρολος Κουν, Σπύρος Ευαγγελάτος, αλλά και Οδυσσέας Ελύτης, Γιάννης Ρίτσος, Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζιδάκις, αλλά και Κατίνα Παξινού, Γιώργος Λαζάνης, Λευτέρης Βογιατζής και άλλοι, εκατοντάδες άλλοι που δούλεψαν, δούλεψαν δούλεψαν, αφοσιωμένοι στην τέχνη τους και δημιούργησαν ατομικά ή μέσα από ομάδες για να συγκροτηθεί αυτό το μοναδικό πνευματικό φορτίο που διαθέτει η χώρα μας. Για όλους αυτούς, και τους «πρωτοκλασάτους» αλλά και τους ταπεινότερους, ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Υπήρχαν δυσκολίες, ανέχεια, ανασφάλεια, παντελής έλλειψη φροντίδας από το κράτος, ιδίως για τους «ταπεινούς».

Για τους σημερινούς δημιουργούς; Επίσης ούτε μία κουβέντα. Η κ. υπουργός δεν είναι καινούργια στο υπουργείο Πολιτισμού. Γνωρίζει τα θέματα. Γνωρίζει την ανεπάρκεια πόρων για τα μουσεία, τους αρχαιολογικούς χώρους, τις ορχήστρες, τους εικαστικούς δημιουργούς, τους κινηματογραφιστές, τον χώρο του θεάτρου, του χορού, του βιβλίου και των συγγραφέων, την περιοχή του λαϊκού πολιτισμού. Για τη νέα υπουργό, όλοι αυτοί οι δημιουργοί είναι αόρατοι. Αν την ενδιαφέρει κάτι από αυτούς , είναι το έργο τους, για να το στοιχίσει στις τσιμινιέρες της πολιτιστικής βιομηχανίας. Μέσα από ποιες δυσκολίες θα παραχθεί ο πλούτος που θα φτάσει στα χέρια της φαίνεται πως δεν την αφορά. Τι ετοιμάζει για τους ανθρώπους; Ποιο περιβάλλον τούς επιφυλάσσει; Πώς θα τους εμπνεύσει;

Καμία εξαγγελία για τα προβλήματα των δημιουργών. Κανένα ενδιαφέρον για το πώς θα γίνει η ζωή τους ευκολότερη και ο δημιουργικός τους χώρος πιο αποδοτικός. Καμία αγωνία για τον σεβασμό που οφείλει η Πολιτεία στον δημιουργό. Για την αγκαλιά και την άνεση στη διαδικασία της δημιουργίας. Κουβέντα για την καλλιτεχνική εκπαίδευση. Για τη στήριξη που έχουν ανάγκη τα καλλιτεχνικά επιμελητήρια, η έρευνα, ο καλλιτεχνικός πειραματισμός, οι νέοι καλλιτέχνες, η κινηματογραφική παραγωγή, οι εκδόσεις, η προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, οι συλλογικές συμβάσεις.

Η νέα υπουργός Πολιτισμού φοβούμαι πως συμπεριφέρεται σαν τον Σάιλοκ στον σαιξπηρικό «Έμπορο της Βενετίας». Το μόνο που έχει σημασία γι’ αυτήν είναι το πουγκί. Εις βάρος τίνος όμως; Και προς όφελος ποίων; Με τίνος το άγχος, τον ιδρώτα, την κούραση και την αγωνία θα γεμίσει αυτό το πουγκί φαίνεται πως δεν την απασχολεί.

Οι καλλιτέχνες δημιουργοί, λοιπόν, ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Το μόνο που ενδιαφέρει την κυβέρνηση είναι να διαχειριστεί οικονομικά τον κόπο και τα γεννήματά τους.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και υπεύθυνος Τομέα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10964/10081758/o-politismos-tou-sailok?fbclid=IwAR3_LKbNrd-g_4tOlvklTiHWTYv9SgsuzPjT3T3q-t9jc4fpMquYEmyznG8  )