ΕΡΤ: Ο εφιάλτης στην οδό Μεσογείων Νο 2

Με περισσό θάρρος (θράσος;) με είχε διαβεβαιώσει βουλευτής της Ν.Δ. πριν από έναν περίπου χρόνο: «Θα την ξανακλείσουμε…». Εννοούσε την ΕΡΤ, στα πρότυπα εκείνης της αισχρής ενέργειας της κυβέρνησης Σαμαρά, την 11η Ιουνίου του 2013.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

«Όνειρα θερινής νυκτός», σκέφτηκα. Ειλικρινά δεν μπορούσα να πιστέψω πως η Ν.Δ., σε περίπτωση που ξαναέπαιρνε την εξουσία, θα δευτέρωνε το κακό. Θα ξαναέκλεινε πάλι τη δημόσια ραδιοτηλεόραση αδιαφορώντας, όπως και την πρώτη φορά, για το ότι στερεί ένα δημόσιο αγαθό από τον ελληνικό λαό. Και ακόμα ότι ποσώς ενδιαφέρεται για την τύχη 2.600 εργαζομένων.

Κι όμως, βλέπουμε τη Ν.Δ. το τελευταίο διάστημα, και λόγω των ενθαρρυντικών ποσοστών στις αυτοδιοικητικές αλλά και ευρωβουλευτικές εκλογές, να προετοιμάζει την επανάληψη του εγκλήματος. Η αρχή έγινε με υπόγειες διαρροές σαν αυτή του νεοδημοκράτη βουλευτή. Συνεχίστηκαν με καρναβαλικές δηλώσεις φαιδρών δημοσιογράφων του στυλ «θα στείλουμε τανκς στην ΕΡΤ», για να καταλήξουμε στις δηλώσεις του πρώην εκπροσώπου τύπου της Ν.Δ. κ. Κ. Κυρανάκη, σύμφωνα με τις οποίες οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν κινδυνεύουν και κανείς δεν πρέπει να ανησυχεί. Για τους συμβασιούχους εργαζόμενους στην ΕΡΤ, κουβέντα. Μα το Δημόσιο έχει μόνο μία μετοχή στην ΕΡΤ. Οι υπάλληλοι είναι κατά πλειοψηφία συμβασιούχοι! Μάλιστα, πολλά στελέχη της Ν.Δ. που προετοιμάζουν το νέο κλείσιμο, εργάστηκαν ως συμβασιούχοι για πολλά χρόνια στον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα. Μάλιστα ο εν λόγω κύριος χρησιμοποίησε ένα παλιό, από το προηγούμενο κλείσιμο, ανατριχιαστικό επιχείρημα. Δεν τον ενδιαφέρουν είπε, οι 2.600 οικογένειες, αλλά τα 11 εκατομμύρια Έλληνες που την πληρώνουν. Τους πήρε ο πόνος δηλαδή για τον ελληνικό λαό, για την πλειονότητα.

Βεβαίως δεν ρώτησαν κανέναν λαό αν θέλει ή δεν θέλει δημόσια ραδιοτηλεόραση. Το αποφάσισαν από μόνοι τους! Βεβαίως ο κ. Μητσοτάκης «διόρθωσε» πως δεν θα κλείσει την ΕΡΤ. Είναι η φαεινή ιδέα που είχαν στη Ν.Δ., να βγαίνει ο αρχηγός, να εξαγγέλλει τα βαριά μέτρα που έρχονται και στη συνέχεια ο ίδιος ή κάποιος από το γραφείο Τύπου να προβαίνει σε αναιμικές, άχαρες και χλιαρές διαψεύσεις. Οι βασικές και σοβαρές δηλώσεις έχουν γίνει όμως. Άλλωστε ο κ. Βορίδης ανοιχτά δηλώνει ότι σωστά ο κ. Σαμαράς έβαλε λουκέτο στην ΕΡΤ που έφερε 2900 απολύσεις…

Η οίηση, η έπαρση, η αλαζονεία, η υπεροψία που τους χάρισε το εκλογικό αποτέλεσμα της 26ης Μαΐου δεν τους αφήνει να κρυφτούν. Δεν θέλουν άλλωστε. Και σίγουρο είναι πως δεν τους «ξεφεύγουν» όσα λένε για εκείνα που προετοιμάζουν. Μελετημένα τα διασπείρουν ώστε εάν ο ελληνικός λαός τους δώσει εντολή διακυβέρνησης, να υλοποιήσουν όλη αυτή τη βαρβαρότητα και να μην μπορεί κανείς να πει τίποτε. «Σας το είχαμε πει» θα μας θυμίσουν. «Εσείς όμως ψηφίσατε». Και, ως γνωστόν, μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Ο κίνδυνος του «κλεισίματος της ΕΡΤ Νο 2» είναι ορατός. Για την ακρίβεια δεν είναι κίνδυνος, αλλά σχέδιο έτοιμο να μπει σε εφαρμογή. Η ανατροπή του σχεδίου δεν είναι μόνον υπόθεση των εργαζομένων στην ΕΡΤ. Όλων των εργαζομένων, όπου και να ανήκουν πολιτικά. Είναι υπόθεση όλου του ελληνικού λαού.

Στην κάλπη της 7ης Ιουλίου θα κριθεί μαζί με χιλιάδες άλλα σοβαρά και το κλείσιμο ή μη του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα που πρέπει να βρίσκεται πάντα στην υπηρεσία των πολιτών μιας και η τηλεόραση είναι δημόσιο αγαθό που δικαιούνται να το απολαμβάνουν όλοι οι Έλληνες.

Η Ν.Δ. θέλει να ξανακλείσει την ΕΡΤ. Θα της το επιτρέψουμε;

 

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος βουλευτής Ανατολικής Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9961409/ert-o-ephialtes-sten-odo-mesogeion-no-2  )

Τα κλούβια αυγά (Αυγή 8.6.2019)

Ο πολιτισμός, ένας από τους πιο προνομιακούς χώρους της Αριστεράς, αποκαλύφθηκε μπροστά της μετά τις εκλογές του 2015 με ένα νέο, διαφορετικό πρόσωπο από εκείνο που η Αριστερά είχε υπόψιν της προηγουμένως.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 Όχι, δεν άλλαξε ο χώρος. Η θέση της Αριστεράς άλλαξε. Τώρα πια τον αντιμετώπιζε από τη θέση της κυβερνώσας δύναμης.

Όλες οι γνώσεις και οι εμπειρίες που είχε συσσωρεύσει στο παρελθόν, ήρθαν αρωγοί στη νέα κατάσταση που υπαγόρευε νέα καθήκοντα. Παραλαμβάνοντας ένα κατακερματισμένο πολιτιστικό τοπίο, λοιπόν, έπρεπε να θεραπεύσει άμεσα πληγές ανοιχτές και ταυτόχρονα να εμπνεύσει νέους προορισμούς, νέα ήθη, ώστε να φτάσει σε νέες δημιουργίες. Να προσεγγίσει ένα νέο τοπίο χωρίς παραγοντισμούς, χωρίς καταστάσεις διαπλοκής, κομματικής παντοκρατορίας, ρεμούλας και παρανομίας. Να κάνει σαφές στους πάντες ότι οι αγκυλώσεις του παρελθόντος δεν έχουν χώρο πια.

Δεν επιχειρούμε έναν συνολικό απολογισμό, αλλά καλό είναι να αναφερθούν κάποιες από τις πολλές δράσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν τομέα σημαντικό για την ίδια την υπόσταση της χώρας.

Χωρίς «δικά μας παιδιά» άρχισε η στελέχωση σημαντικών πολιτιστικών μονάδων. Στα δύο εμβληματικά καλλιτεχνικά ιδρύματα (Εθνικό Θέατρο και Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος), αλλά και στο Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου τοποθετήθηκαν νέοι διευθυντές, που σε καμία περίπτωση δεν ανήκουν στον κύκλο των φίλων ή οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για καλλιτεχνικές προσωπικότητες που δεν χρειάστηκαν κομματικά δεκανίκια στη σημαντική καριέρα τους. Ταυτόχρονα, θεσμοθετήθηκε η θέση του οικονομικού διευθυντή, ώστε απερίσπαστος ο καλλιτεχνικός διευθυντής να αφιερώνεται στο έργο του, απαλλαγμένος από το βάρος της χρηστής οικονομικής διοίκησης ενός τομέα τις γνώσεις του οποίου δεν είναι υποχρεωμένος να έχει. Στα δύο αυτά θέατρα οργανώθηκαν με πολλές δυσκολίες και οι πρώτες Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας μετά την κατάργησή τους από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου το 2013.

Με την έκρηξη του τουρισμού στη χώρα μας κατά τα τελευταία χρόνια, σημαντική είναι και η προσέλευση των τουριστών στους αρχαιολογικούς χώρους. Κοινό μυστικό ήταν η αναντιστοιχία επισκεπτών – εισιτηρίων. Ο αριθμός των επισκεπτών ήταν εξαιρετικά μεγαλύτερος από τα εισιτήρια που κόβονταν. Χρόνια και χρόνια κυκλοφορούσε η προετοιμασία του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, που όμως καμία κυβέρνηση δεν έφερνε. Η καθιέρωσή του ήταν ένα από τα πρώτα μελήματα της νέας κυβέρνησης, που με πολλές δυσκολίες και τρικλοποδιές επιτέλους το καθιέρωσε. Αρχικά στους χώρους με μεγάλη επισκεψημότητα (Ακρόπολη Αθηνών, Κνωσός, Ηλεία) και σταδιακά επεκτείνεται σε όλα τα άλλα σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.

Θέμα σημαντικής εκμετάλλευσης των δημιουργών στον χώρο της μουσικής ήταν η περιοχή των πνευματικών δικαιωμάτων τους. Με παντελή έλλειψη νομοθετικού πλαισίου (πρωτοφανές για ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος), μια ιδιωτική εταιρεία ασκούσε μονοπωλιακά την είσπραξη και απόδοση των οικονομικών δικαιωμάτων, αποφασίζοντας αδιαφανώς και χωρίς να υπόκειται σε κανέναν έλεγχο. Η παρούσα κυβέρνηση λοιπόν δημιούργησε τον νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων συστήνοντας ταυτόχρονα και μια ειδική υπηρεσία διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων ώστε να συνεχιστεί η είσπραξη των ποσών που δικαιούνται οι δημιουργοί. Στη συνέχεια, το υπουργείο έχει μπει σε διαδικασία δημιουργίας νέου οργανισμού συλλογικής διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων που θα ελέγχουν οι ίδιοι οι δημιουργοί.

Αντιμετωπίστηκαν ακόμα κραυγαλέες καταστάσεις διασπάθισης δημόσιου χρήματος. Στην περιοχή του υπουργείου Πολιτισμού λειτουργούσε ένα Ταμείο Αλληλοβοηθείας των υπαλλήλων. Πρόκειται για μια ένωση προσώπων που δεν υπήρχε καν «στα χαρτιά». Δεν είχε καταστατικό, δεν είχε εκλεγμένη ηγεσία, αλλά παρ’ όλα αυτά διαχειρίζονταν με αποφάσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων το 1,5% των εσόδων του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, ενώ λειτουργούσε έναν παιδικό σταθμό με 103 παιδιά. Την περίοδο 1995 έως 2017, οπότε έσπασε το απόστημα, το εν λόγω ταμείο εισέπραξε και διαχειρίσθηκε 4.868.687 ευρώ! Οι χορηγίες δημόσιου χρήματος τελείωσαν λοιπόν, ενώ ο παιδικός σταθμός πέρασε στην ευθύνη του υπουργείου με πολύ καλύτερες συνθήκες για παιδιά και εργαζόμενους.

Στον χώρο του κινηματογράφου, το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής δημιούργησε το κατάλληλο επενδυτικό περιβάλλον ώστε ξένες παραγωγές να έρθουν για γυρίσματα στη χώρα μας, αξιοποιώντας σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα: το υπέροχο ελληνικό φως και τα πολυποίκιλα τοπία της πατρίδας μας. Αυτό το περιβάλλον το υπόσχονταν οι προηγούμενες κυβερνήσεις εδώ και είκοσι χρόνια. Η παρούσα κυβέρνηση το υλοποίησε διά του cash rebate. Της επιστροφής δηλαδή ενός μέρους του φόρου. Έτσι, οι μεγάλες παραγωγές προτιμούν τη χώρα μας πλέον, ώς τώρα πήγαιναν στην Τουρκία, στο Μαρόκο, στη Μάλτα, την Αλβανία, την Κροατία και αλλού. Αυτή τη στιγμή έχουν ενταχθεί στον νόμο 38 παραγωγές, 18 ελληνικές και 20 ξένες, αφήνοντας χρήμα στη χώρα μας, δημιουργώντας 11.500 θέσεις εργασίας και διαφημίζοντας το ελληνικό τοπίο παντού στον κόσμο προσελκύοντας νέους επισκέπτες.

Είναι και άλλα πολλά που έγιναν. Ο χώρος όμως περιορισμένος. Είναι και εκείνα που έχουν προετοιμαστεί ήδη. Και ακόμα όσα είναι οραματικά και μεγαλύτερης κλίμακας. Θα επανέλθουμε όμως.

Στον πολιτισμό, λοιπόν, «σπάσαμε αυγά». Χρειάζεται να σπάσουμε κι άλλα, γιατί είναι ακόμα πολλά τα κλούβια αυγά και όχι μόνο στον πολιτισμό. Είναι, δυστυχώς, παντού.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9945293/ta-kloubia-auga  )

Κινηματογραφικά στούντιο: «Η Ωραία Ελλάς»

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ*

Στην εποχή μας, σπουδαίος μοχλός ανάπτυξης είναι η βιομηχανία του κινηματογράφου και ο χώρος των οπτικοακουστικών τεχνών. Για να λειτουργήσει ως τέτοιος όμως απαιτούνται κάποιες προϋποθέσεις. Παρατηρώντας τις επιλογές της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή άνθησε στην Καλιφόρνια, σε μια περιοχή με εξαιρετικά ενδιαφέροντα φωτισμό για τα εξωτερικά γυρίσματα και, βεβαίως, με το ανάλογο οικονομικό περιβάλλον όσον αφορά στο ύψος των επενδύσεων και τη φορολογία. Απαιτείται, δηλαδή, εκείνο το νομοθετικό πλαίσιο που θα κάνει ελκυστική την επένδυση σε έναν τόπο. Επίσης, σπουδαίο ρόλο παίζει και το κινηματογραφικά ενδιαφέρον φυσικό τοπίο.

Η χώρα μας διέθετε πάντα σε υψηλό ποιοτικά επίπεδο τις δύο από τις τρεις προϋποθέσεις: το απαράμιλλο φυσικό φως και το τοπίο της, που είναι πραγματικά ένα απέραντο φυσικό ντεκόρ με διαφορετικές μεταξύ τους σκηνικές εικόνες. Δεν είναι λίγες οι ταινίες που γυρίστηκαν εδώ κατά το παρελθόν, επιστρέφοντας στη χώρα έσοδα από τουρισμό και συνάλλαγμα. Λόγω όμως της απουσίας ενός φιλοαναπτυξιακού οικονομικού πλαισίου, οι κινηματογραφικοί παραγωγοί επέλεγαν τα τελευταία χρόνια άλλες χώρες για τα γυρίσματα των ταινιών τους. Τουρκία, Μαρόκο, Μάλτα, Αλβανία, Ισπανία ή Μαυροβούνιο ήταν οι επόμενες επιλογές τους. Ετσι χάναμε, όχι μόνο το συνάλλαγμα από τον τουρισμό, που θέλει να βρεθεί στα υπέροχα ελληνικά τοπία, που γνωρίζει μέσω της κινηματογραφικής οθόνης, αλλά και τα έσοδα που έμεναν κατά την περίοδο των γυρισμάτων στη χώρα. Επίσης, να σημειώσουμε και την αύξηση της απασχόλησης για χιλιάδες Ελληνες εργαζόμενους στον κινηματογράφο και τα οπτικοακουστικά γενικότερα.

Το θέμα του ελκυστικού οικονομικού πλαισίου δεν ήταν κάτι άγνωστο στην πολιτική ηγεσία της χώρας. Μιλώντας με υπουργό Πολιτισμού το 2009, εκείνος με διαβεβαίωνε ότι το παλιό αυτό αίτημα των ανθρώπων του κινηματογράφου θα ικανοποιούνταν άμεσα. Υποστήριζε ότι μια νομοθετική ρύθμιση για το επίμαχο θέμα θα ερχόταν το αμέσως επόμενο διάστημα. Επρεπε όμως και αυτό η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να το υλοποιήσει το 2017, μέσω του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, με τον Νίκο Παππά στην πολιτική – δημιουργική ευθύνη αλλά και με τον Λευτέρη Κρέτσο.

Τακτοποιώντας το θέμα του cash rebate -την υιοθέτηση του επενδυτικού κινήτρου- πριν ακόμα κλείσει χρόνος, υποβλήθηκαν πολλές αιτήσεις, ενώ είχε ήδη πληρωθεί και το πρώτο rebate από το Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας – η επιστροφή ενός ποσού στους παραγωγούς. Μέχρι τον Απρίλιο του 2019 υπήρχαν 38 προτάσεις: 18 για εγχώριες και 20 για διεθνείς παραγωγές από Γαλλία, Βρετανία, ΗΠΑ, Νότια Κορέα, Γερμανία. Η συνολική επένδυση αυτών των 38 παραγωγών είναι 32,3 εκατ. ευρώ. Τα χρήματα που θα επιστραφούν βάσει του νόμου 4487 του 2017 είναι 9,9 εκατ. ευρώ. Τα υπόλοιπα μένουν στη χώρα και ταυτόχρονα δημιουργούνται 11.500 θέσεις απασχόλησης. Οι Ελληνες τεχνικοί κινηματογράφου, που καταδικάστηκαν στην ανεργία με την κρίση και τη σχεδόν εξαφάνιση των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών, επιτέλους παίρνουν βαθιά εργασιακή ανάσα!

Ανάμεσα στις ταινίες που γυρίζονται στη χώρα μας μετά την ψήφιση του επίμαχου νόμου συναντάμε τη γαλλική παραγωγή «Adults in the room» του Κώστα Γαβρά, το «Born to be murdered» του Φερντινάντο Τσίτο Φιλομαρίνο με γυρίσματα σε Μετέωρα και Ζαγόρια, την ευρωπαϊκή παραγωγή «Για να δει τη θάλασσα» της Αγγελικής Αντωνίου και πολλές άλλες.

Διεκδικώντας, λοιπόν, η Ελλάδα με τα φυσικά και θεσμικά πλέον συγκριτικά πλεονεκτήματά της όσα δικαιούται, μετατρέπεται όσον αφορά στον κόσμο του σινεμά σε ένα απέραντο κινηματογραφικό στούντιο με πολλαπλά οφέλη. Για τους σπουδαίους κινηματογραφιστές μας, για τον τουρισμό και την ανάπτυξη, για το κύρος και την ελκυστική εικόνα της πατρίδας μας διεθνώς.

* Βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ, Γραμματέας της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής

Δημοσιεύτηκε στα «Ιδεογράμματα» της Νέας Σελίδας την Κυριακή 2/06/2019

(ΠΗΓΗ : https://neaselida.gr/ideogrammata/kinimatografika-stoyntio-i-oraia-ellas/  )

Ο Πολιτισµός: Η έµπνευση και το όνειρο της επόµενης µέρας (εφημ. ΕΘΝΟΣ 2.6.2019)

Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος *

Ο υπέροχος κόσμος του πολιτισµού, ως εξαιρετικά πολυδιάστατος, απαιτεί και µια αντίστοιχα πολυδιάστατη πολιτική εκ µέρους των κυβερνήσεων. Ως ένας χώρος όπου η έµπνευση και το όνειρο των δηµιουργών συναντούν τη σκληρή δουλειά ώστε η έµπνευση να φθάνει στην παραγωγή. Χειάζεται όµως και την απαραίτητη στήριξη, το ανάλογο νοµοθετικό πλαίσιο και τη φροντίδα της πολιτείας.

Εκεί που µια ιδιωτική εταιρεία, η ΑΕΠΙ, λειτουργούσε µε δύναµη και εξουσίες που δεν είχε το ίδιο το κράτος, στερώντας οικονοµικούς πόρους που εδικαιούντο οι Ελληνες δηµιουργοί. Να βάλει ένα τέλος στο σκάνδαλο της λειτουργίας του αλήστου µνήµης Ταµείου Αλληλοβοήθειας Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισµού. Μια ένωση που, χωρίς καταστατικό, εκλογές και νοµιµοποίηση διαχειριζόταν εκατοµµύρια ευρώ από τα έσοδα του Ταµείου Αρχαιολογικών Πόρων. Να αποκαταστήσει επιτέλους θετικό αναπτυξιακό σχέδιο όσον αφορά την κινηµατογραφική βιοµηχανία και τα οπτικοακουστικά, µε το περίφηµο cash rebate.

Αυτή τη στιγµή 38 µεγάλες παραγωγές (18 ελληνικές και 20 ξένες) γυρίζονται στην Ελλάδα, φέρνοντας συνάλλαγµα, διαφηµίζοντας τη χώρα και εξασφαλίζοντας 11,5 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ας περάσουµε όµως στο αύριο. Στο τι οραµατίζεται η Αριστερά µε τον ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισµό, µετά τις επόµενες γενικές εκλογές. Απαιτείται η ενεργοποίηση νέων τρόπων συνεργασιών εντός του υπουργείου, ώστε να αξιοποιηθεί κατάλληλα ένα σπουδαίο δυναµικό εργαζοµένων. Η εξαίρεση του νόµου 4389/ 2016 φροντίζει ώστε, το συντοµότερο, το υπουργείο Οικονοµικών να θέσει στη διάθεση του υπουργείου Πολιτισµού πλήρη κατάλογο των ακινήτων που εξαιρούνται από την «περιουσία» ως ανήκοντα σε αρχαιολογικούς χώρους. Θα τελειώσει έτσι ο κύκλος αµφιβολίας και δεν θα ακούγονται οι γνωστές χοντράδες «θα πουλήσουν την Ακρόπολη»!

Θα δηµιουργηθεί «Παρατηρητήριο Εθνικού Πολιτισµικού Κεφαλαίου», όπου θα προτείνονται πολιτισµικές πολιτικές που κινούνται σε νέα τροχιά αειφόρου ανάπτυξης και συµβάλλοντας στην ενίσχυση της οικονοµίας. Ποτέ το ελληνικό κράτος δεν είχε ένα συνεκτικό σχέδιο για τον πολιτισµό στην Περιφέρεια. Αποσπασµατικές δράσεις όπως η δηµιουργία των ∆ΗΠΕΘΕ ή των θεµατικών πολιτιστικά πόλεων, λειτουργούσαν αυτόνοµα, χωρίς άλλες δραστηριότητες και συνέργειες, έως ότου ατόνησαν τελείως. Ανασύνταξη λοιπόν της περιφερειακής πολιτικής του σύγχρονου πολιτισµού.

*Βουλευτής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ, γραµµατέας Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων

(ΠΗΓΗ : https://www.ethnos.gr/apopseis/42420_politismos-i-empneysi-kai-oneiro-tis-epomenis-meras  )

Η 8η ΙΟΥΛΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ

Το ακατόρθωτο της ζωής και του δημόσιου βίου, ελκύει τους κωμωδιογράφους.

Στην Αρχαία Αθήνα, η περίπτωση να ψηφίζουν οι γυναίκες και να αποφασίζουν για τις τύχες της πόλης ήταν εξωφρενικό. Στις «Εκκλησιάζουσες» λοιπόν, ο Αριστοφάνης, βάζει τις γυναίκες να ντύνονται άνδρες και με ψεύτικα γένια να εισβάλουν στην Εκκλησία του Δήμου, νομοθετώντας σύμφωνα και με τις δικές τους ανάγκες. Έπεσε πολύ γέλιο, για αυτήν την απίστευτη εκδοχή της πολιτικής, τότε, στα 391 π. Χ.

Ε, δε χρειάστηκαν και πολλά. Μόνο 2.343 χρόνια, για να δοθεί στη χώρα μας στις γυναίκες, το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, μόλις το 1952. Συμπέρασμα: Το ανέφικτο μπορεί να γίνει εφικτό! (και δεν χρειάζεται να περάσουν 2.343 χρόνια!).

Πάμε λοιπόν να έχουμε κάνει στις 8 Ιουλίου, αυτό που φαντάζει τώρα ανέφικτο, ΕΦΙΚΤΟ!

Από το Δικταίο Άντρο στις Βρυξέλλες

Tου Πάνου Σκουρολιάκου*

 

Την Ευρώπη, που ήταν αδελφή του ιδρυτή της Θήβας Κάδμου, τη συνάντησε ο Ζεύς στους αγρούς. Γνωστός για το ενθουσιώδες ταμπεραμέντο του στην κατάκτηση των ωραίων γυναικών, μεταμορφώθηκε σε ταύρο που την απήγαγε, οδηγώντας την στην Κρήτη. Εκεί, στο Δικταίο Άντρο, την έκανε δική του, χαρίζοντάς της τρεις γιους.

Το όνομα της Ευρώπης πήρε η περιοχή που θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως φυσική συνέχεια της Ασίας. Ως ένα ασιατικό ακρωτήρι με διπλό προσανατολισμό. Πίσω έναν αχανή ηπειρωτικό χώρο και εμπρός η κατάληξη του στη Μεσόγειο. Απέναντι, άλλες περιοχές, που ανοίγονται σε μεγάλες θάλασσες και ωκεανούς.

Εδώ, σε αυτόν τον χώρο, γεννήθηκε για πρώτη φορά ο πολιτισμός, με μεγάλες αντιθέσεις ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, ανάμεσα στη θερμή Μεσόγειο και τις ψυχρές θάλασσες του Βορρά. Οι αντιθέσεις αυτές οφείλονται τόσο σε γεωγραφικά όσο και σε ιστορικά αίτια. Ο πρώτος πολιτισμός που άνθισε εδώ ήταν ο ελληνικός. Και με την κατάρρευση του αρχαίου ελληνικού κόσμου, η σκυτάλη παραδόθηκε στους Ρωμαίους για να επιστρέψει πάλι στα ελληνικά γράμματα με το Βυζάντιο. Με την πτώση του Βυζαντίου, το ελληνικό πνεύμα δραπετεύει στη Δύση και τη Μέση Ανατολή και οι υπόδουλοι Έλληνες περνούν σε μια μεγάλη περίοδο σκότους και συμφορών. Υποτελείς στην Οθωμανική αυτοκρατορία, στερούνται ακόμα και τα στοιχειώδη πολιτιστικά αγαθά. Εντελώς αποκομμένοι από τη Δύση, δεν μετέχουν, δεν πληροφορούνται την εξέλιξη των γραμμάτων και των τεχνών, τις βάσεις των οποίων οι ίδιοι μεταλαμπάδευσαν στους λαούς της ευρωπαϊκής Δύσης.

Η Ευρώπη, μετά τον 12ο αιώνα και περισσότερο μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, αποκτά σφρίγος, νεανικότητα και ορμή στα γράμματα αλλά και σε όλους τους άλλους τομείς. Δημιουργούνται πόλεις όπου διακινούνται ιδέες, αναπτύσσονται οι τέχνες, οργανώνονται σχολεία, φροντιστήρια, χώροι μάθησης, έρευνας και δημιουργίας. Οι υπόδουλοι Έλληνες μένουν πίσω από όλα αυτά. Αποκούμπι τα κολλυβογράμματα και τα ψαλτήρια των ιερέων που χρησιμεύουν ως αναγνωστικά.

Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός ευεργετείται από τα ανερχόμενα σύγχρονα κράτη της ηπείρου. Εντός τους αναπτύσσονται κραταιοί πολιτισμοί, όπως ο Χρυσός Αιώνας της Ισπανίας (1492 – 1660) ή ο Μέγας Αιών της Γαλλίας (17ος αι.), ενώ το εμπόριο και οι επικοινωνίες βοηθούν στην ανάπτυξη του πολιτισμού αναδεικνύοντας πόλεις όπως η Μασσαλία σε πόλεις, πρότυπα.

Το διανοητικό κίνημα της Αναγέννησης δεν φτάνει έως τον Μοριά, τη Ρούμελη και τις άλλες περιοχές του υπόδουλου έθνους. Η εξέλιξη της μουσικής, του θεάτρου, της ζωγραφικής δεν περνά ούτε ως απλή πληροφορία.

Το βλέμμα και οι ελπίδες των υπόδουλων Ελλήνων είναι στραμμένα προς την Δύση, αλλά και προς Βορρά, στη ρωσική επικράτεια. Στον ευρωπαϊκό χώρο, θαυμάζουν εκείνους τους οποίους οι ίδιοι φώτισαν με το πνεύμα τους. Ολίγοι εκλεκτοί γόνοι της ανώτερης τάξης των ραγιάδων της Πόλης, οι Φαναριώτες, έχουν την τύχη να σπουδάσουν στην Ευρώπη και να έρθουν σε επαφή με την πολιτισμική εξέλιξη διά μέσου των αιώνων. Κάποιοι από αυτούς ήρθαν σε επαφή και με τη ρωσική διανόηση. Και όλοι μαζί πίεζαν με τη συμπαράταξη των φιλελλήνων, για την βοήθεια που είχαν ανάγκη ώστε να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό. Η βοήθεια από τους Ρώσους δεν έρχεται ποτέ. Με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου όμως, στην οποία μετέχουν ευρωπαϊκές δυνάμεις, άνοιξε ο δρόμος. Η Επανάσταση του 1821, η ελευθερία της πατρίδας, ήταν γεγονός. Σταθερά προσανατολισμένοι στην Ευρώπη οι χριστιανοί πολίτες του νέου ελληνικού κράτους περίμεναν τα πάντα από αυτήν. Δάνεια, γνώση, εμπορικές σχέσεις, συμμαχίες.

Η Ευρώπη, τα κράτη δηλαδή που σχηματίστηκαν στον χάρτη της, δεν αντιμετώπισαν πάντα με τον καλύτερο τρόπο τον λαό και τη χώρα μας. Η όποια βοήθεια δινόταν πάντα με αντάλλαγμα. Το αντάλλαγμα αυτό ήταν το δικαίωμα που διατηρούσαν να παρεμβαίνουν στο εσωτερικό της χώρας μας. Με το αγγλόφιλο, γαλλόφιλο ή ρωσόφιλο κόμμα κατά τον 19ο αιώνα, με την επιτήρηση του βρετανικού παράγοντα έως τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και την παράδοσή μας στις ΗΠΑ μετά από αυτόν. Τέλος, με την αντιμετώπιση που μας επεφύλαξαν ως «εταίροι και δανειστές» κατά την πρόσφατη οικονομική κρίση. Γιατί η Ελλάς συνδέθηκε με την ΕΟΚ και έγινε μέλος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (1979-1981), των οποίων μετεξέλιξη αποτελεί η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι Έλληνες επιμένουν να προσανατολίζονται σταθερά προς την Ευρώπη. Έχουν αποφασίσει για την ανάγκη συμμαχιών σε μια περιοχή που συνδέεται με την ιστορία και τον πολιτισμό τους, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Επιμένουν ευρωπαϊκά, αλλά πασχίζουν για μια καλύτερη, δημοκρατικότερη και κοινωνικότερη Ευρώπη.

Από το Δικταίο Άντρο έως τις Βρυξέλλες, ήταν μακρύς ο δρόμος ώσπου να φτάσουμε στις πρόσφατες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι ευρωπαϊκοί λαοί, αντέδρασαν… «πολυποίκιλα». Ψαλίδισαν το δίδυμο Συντηρητική Δεξιά – Σοσιαλδημοκράτες, σε μια σειρά από χώρες αντιστάθηκαν στο κύμα του ευρωσκεπτικισμού και στη χώρα μας διάλεξαν στην ευρωπαϊκή κάλπη να «ψηλώσουν» τη Ν.Δ. και να «κοντύνουν» τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ας βγάλουμε συμπεράσματα λοιπόν και για τα ευρωπαϊκά, αλλά και για τα του οίκου μας, με τον νου στις κάλπες των εθνικών εκλογών που στήνονται ήδη.

Προχωράμε όπως πάντα, με ψηλά το κεφάλι.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/9926887/apo-to-diktaio-antro-stis-bryxelles  )

Η κωμωδία πάει εκλογές (ΑΥΓΗ 18.5.2019)

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Τα κόμματα, οι υποψήφιοι και οι υποστηρικτές τους βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση και αντιπαράθεση. Για τα ευρωπαϊκά, τα περιφερειακά, τα δημαρχιακά, και οσονούπω τα βουλευτικά.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Όλο αυτό το τοπίο δεν είναι πρωτόγνωρο. Έρχεται από πολύ μακριά και με διαφορετικές λεπτομέρειες κάθε φορά, συντελεί στη δημιουργία ενός εκρηκτικού πολιτικού και κοινωνικού φαινομένου. Βεβαίως, τα γύρω από τις εκλογές τεκταινόμενα δεν θα μπορούσαν να αφήσουν αδιάφορους τους καλλιτεχνικούς δημιουργούς. Το αντίθετο. Ανέκαθεν τους ενέπνεαν ώστε να μας παραδώσουν έργα που αγαπήθηκαν από το κοινό. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα, με τα σοβαρά και τα ευτράπελά της, ενέπνευσε πρωτίστως την κωμωδία λοιπόν.

Το θέμα είναι απέραντο. Ο περιορισμένος χώρος μας υποχρεώνει να μείνουμε σε τρεις σταθμούς αυτής της μεγάλης διαδρομής της κωμωδίας στο βασίλειο των εκλογών.

Αριστοφάνης. Στο 424 π.Χ. ο μεγάλος κωμικός ποιητής μας δίνει τους «Ιππής», αναλαμβάνοντας ο ίδιος έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Παρότι είναι το πρώτο του έργο, καταγράφεται εδώ τόση πολιτική και σατιρική αιχμή όση δεν συναντούμε σε κανένα άλλο από τα κατοπινά έργα του. Στηλιτεύει τη δημαγωγία, επιτιθέμενος προσωπικά θα λέγαμε κατά του Αθηναίου πολιτικού Κλέωνα. Στηλιτεύει ακόμα θέματα γνώριμα και στην εποχή μας. Όπως τον χρηματισμό, την κλοπή του δημόσιου πλούτου και άλλα… «διαχρονικά». Ο Δήμος εδώ, (ο λαός δηλαδή) ζητά χρησμό για το πώς θα απαλλαγεί από τον Κλέωνα. Λύση είναι ένας πολιτικός χειρότερος από αυτόν. Αυτός λοιπόν βρίσκεται στο πρόσωπο ενός αλλαντοπώλη που δίνει μάχη για την κατάκτηση της εξουσίας. Οι σκηνές του «αγώνα» είναι πραγματικά σπαρταριστές. Με τους «Ιππής» ο Αριστοφάνης μπορεί να υπερηφανεύεται πως είναι ο πρώτος που μέσα στο θέατρο εξαπέλυσε αμείλικτη επίθεση απέναντι σε έναν κραταιό πολιτικό και ένα πολιτικό σύστημα που έμοιαζε πολύ μ’ αυτό που αποκαλούμε στις μέρες μας «δικομματισμό». Από τη μία ο ευγενής Κλέων κι από την άλλη ο άξεστος αλλαντοπώλης που δίνει τη μάχη όχι για τη δημοκρατία, αλλά για την πολυπόθητη «κουτάλα».

Γεώργιος Σουρής. Ο πιο σπουδαίος σατιρικός ποιητής της νεότερης Ελλάδας μάς έδωσε πλήθος ποιημάτων έμμετρης σάτιρας αλλά και έμμετρων θεατρικών έργων. Ανάμεσά τους και «Η Περιφέρεια» που παίχθηκε στο θέατρο «Ολύμπια» στις 28 Αυγούστου το 1866. Αφορμή γι’ αυτό το σατιρικό κείμενο στάθηκε ο νέος εκλογικός νόμος που καθιέρωνε την ευρεία εκλογική περιφέρεια ώστε να απαλλαγούν οι βουλευτικές εκλογές από τον έλεγχο των δημάρχων – κομματαρχών. Στο έργο, ο υποψήφιος βουλευτής Τενεκές μαζί με τη σύζυγό του περιοδεύουν στα χωριά της εκλογικής του περιφέρειας. Αλίμονο όμως, στα περισσότερα είναι άγνωστος, γιατί η περιφέρεια έχει διευρυνθεί. Το κενό αναλαμβάνει να καλύψει ο δήμαρχος Απλοχέρης, ο οποίος ερωτεύεται τα κάλλη της κυρίας υποψηφίου βουλευτού. Το πράγμα γίνεται γνωστό, στον χορό μπαίνει και η κυρία δημάρχου, οι χωρικοί σκανδαλίζονται, κυνηγούν τον υποψήφιο βουλευτή κι αυτός φεύγει άρον – άρον εγκαταλείποντας για πάντα το όνειρο της βουλευτικής εκλογής.

Δ. Κεχαΐδης – Ε. Χαβιαρά. Το έργο τους «Δάφνες και πικροδάφνες», που πρωτοπαίχθηκε το 1979 από το «Θέατρο Τέχνης» σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, είναι ένας από τους στυλοβάτες του νεοελληνικού ρεπερτορίου. Με τις μνήμες της προχουντικής πολιτικής ζωής, εμπνέεται από την αναβίωσή της στη μεταχουντική περίοδο της δεκαετίας του ‘70. Σε αυτό, τέσσερις κομματάρχες τοπικών βουλευτών συζητούν γύρω από ένα τραπέζι για τις επερχόμενες εκλογές. Ο καθένας κρατάει κρυμμένα μυστικά «της δουλειάς» που αποκαλύπτει στους άλλους όταν θέλει να πλήξει τη σιγουριά τους ή να τους προκαλέσει να αποκαλύψουν τα δικά τους μυστικά. Χρησιμοποιούν κάθε μέσον, κάθε κόλπο και μπλόφα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον δικό τους σκοπό. Με μια γλώσσα καταπληκτική και με θεατρικά γοητευτικές λεπτομέρειες στις καταστάσεις, οι συγγραφείς μας παραδίδουν ένα πραγματικά σπουδαίο θεατρικό κείμενο.

Οι εκλογές έχουν την τιμητική τους και σε πολλά άλλα έργα. Να θυμίσουμε τον «Υποψήφιο βουλευτή» του Σοφοκλή Καρύδη (1832 – 1893), το θεατρικό έργο που μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο «Θανασάκης ο πολιτευόμενος» του Αλέκου Σακελλάριου και το αμιγώς κινηματογραφικό «Φωνάζει ο κλέφτης» των Ψαθά – Δαλιανίδη. Ακόμα, πάμπολλα «νούμερα» σε επιθεωρήσεις.

Η κωμική μούσα παρατηρεί τον ανθρώπινο βίο, τα ανθρώπινα καμώματα και αντιδράσεις για να τα επεξεργαστεί και να τα επιστρέψει με παιγνιώδη διάθεση και ιαματική για την ψυχή δράση.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Αττικής

(ΠΗΓΗ  : https://www.avgi.gr/article/10812/9882452/e-komodia-paei-ekloges  )