Η αστική ευγένεια των συντηρητικών

Η συντηρητική παράταξη συμπεριφέρεται σαν τον παλιό μετεμφυλιακό χωροφύλακα.

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Εδώ και πενήντα περίπου χρόνια, η συντηρητική παράταξη στη χώρα μας, επιχείρησε ένα πρόγραμμα πολιτικού λίφτινγκ, ως προς το πρόσωπο και την συμπεριφορά της. Έβγαινε ο τόπος από μια δικτατορία την οποία είχαν εγκαθιδρύσει και στη συνέχεια στηρίξει  πρόσωπα προερχόμενα από τον ευρύτερο συντηρητικό χώρο. Κατά το πριν την χούντα διάστημα, η ίδια παράταξη, χρεώνεται την βία και νοθεία, δολοφονίες (Λαμπράκης, Πέτρουλας Τσαρουχάς) και τον τρόμο του χωροφύλακα. Αν πάμε λίγο πιο πίσω συναντάμε την μετεμφυλιακή εποχή με  το ανελεύθερο και εκδικητικό για τους ηττημένους κράτους της νικήτριας δεξιάς παράταξης.

Με αρχιτέκτονα λοιπόν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, η παράταξη αυτή μπήκε σε κάποια πλαίσια που έδειχναν ότι μεταβάλλεται σε σύγχρονο δημοκρατικό πολιτικό σώμα. Ο χωροφύλακας ήταν πιο διακριτικός. Το κόμμα της ΝΔ απέκτησε μια κάποια οργάνωση και λειτουργούσε βάσει κάποιων καταστατικών διαδικασιών, με αποφασιστική, την  γνώμη του αρχηγού βέβαια. Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία εξομάλυνε ακόμα περισσότερο την λειτουργία της πολιτικής ζωής και σωστά ενεργώντας η ΝΔ δεν έκανε βήματα πίσω, αλλά προσπάθησε να συντονισθεί με τις ανάγκες του καιρού όσον αφορά τις δημοκρατικές διαδικασίες στον ευρύτερο πολιτικό χώρο, αλλά και εκείνες που είχαν να κάνουν με την εσωκομματική της λειτουργία. Η λαϊκή δεξιά ήταν κυρίαρχη εντός της ΝΔ και  όσον αφορά τις βασικές δημοκρατικές λειτουργίες, απολάμβανε  της αποδοχής μεγάλου μέρους του πολιτών αλλά και αρκετών πολιτικών της αντιπάλων.

Έως ότου η κρίση την οποία προκάλεσαν οι παρενέργειες ενός πολιτικού συστήματος (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και συνεργάτες), με σπατάλες, αναξιοκρατία, διαφθορά και διαπλοκή, ανέτρεψε το σκηνικό. Τα ηνία της συντηρητικής  παράταξης αναλαμβάνει ο Α. Σαμαράς, πολιτικός με έντονες εθνικιστικές απόψεις. Ταυτόχρονα σχεδόν, εμφανίζεται ακόμα δεξιότερα της δεξιάς, ένα ναζιστικό, ρατσιστικό πολιτικό μόρφωμα, που αντλεί ψηφοφόρους κυρίως από την συντηρητική δεξαμενή, αλλά και από άλλα πολιτικοκοινωνικά πεδία. Με νέο αρχηγό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η ΝΔ αντί να κάνει ευδιάκριτη τη διαφορά της κινούμενη προς τον δημοκρατικό χώρο, καταναλώνεται να κυνηγά την ακροδεξιά της ακροδεξιάς προσπαθώντας να επαναφέρει ψήφους στην κάλπη της. Αλλοίμονο όμως. Αν κάποιος σκύβει στο πηγάδι  του λαϊκισμού,  κινδυνεύει να  πέσει  μέσα.

Ο νέος αρχηγός άλλωστε είναι δέσμιος και μαριονέτα του ακροδεξιού ηγετικού πυρήνα του κόμματος του. Έτσι λοιπόν, η συντηρητική παράταξη, μετά από μισόν αιώνα προσπάθειας καλλωπίσματος, επανέρχεται σε συμπεριφορές που γνωρίζει πολύ καλά από το παρελθόν και τις οποίες είχε επιμελώς κρύψει όλο αυτό το διάστημα. 

Αμήχανη μπρος το καινούριο που προτείνει η αριστερά μέσω του  ΣΥΡΙΖΑ, εγκαταλείπει το πεδίο της πολιτικής. Χρησιμοποιεί τις ύβρεις σε ανώτατο επίπεδο χωρίς ίχνος σοβαρότητας. Αρκεί να ανατρέξει κάποιος σε μια οποιαδήποτε ομιλία του κ. Μητσοτάκη και θα αλιεύσει πλήθος «κοσμητικών» επιθέτων για τον κ. Τσίπρα. Είναι εύκολο να ανακαλύψει  κανείς σε εφημερίδες, κανάλια και ιστοσελίδες που στηρίζουν την ΝΔ άπειρα fake news, που παράγονται καθημερινά. Που διαψεύδονται καθημερινά και που επανέρχονται με την πρώτη ευκαιρία και χωρίς ίχνος ντροπής. Αν παρακολουθήσει κανείς τον δημόσιο λόγο και συμπεριφορά του πολιτικού προσωπικού της ΝΔ, θα διαπιστώσει πως  σαν καλοκουρδισμένα στρατιωτάκια, στη  μεγάλη τους πλειοψηφία, έχουν ευθυγραμμισθεί με αυτήν την κατεύθυνση παραγωγής ύβρεων, λάσπης και ψευδών ειδήσεων. Πολιτικοί άνδρες και γυναίκες που ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν παρουσιάσει τέτοιο προφίλ δύσκολα σήμερα αναγνωρίζονται. Πείσθηκαν άραγε, ή κάποιοι από αυτούς τελικά ήταν πάντα αυτό που παρουσιάζουν τώρα;

Εν κατακλείδι. Η συντηρητική παράταξη, η Δεξιά, απέβαλε όλες τις μάσκες της παλιάς καλής αστικής ευγένειας και απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφέρεται σαν τον παλιό μετεμφυλιακό χωροφύλακα. Μόνο που ο σύγχρονος πολιτικός αγώνας, απαιτεί σύγχρονα πολιτικά εργαλεία, τα οποία δυστυχώς, η Νέα Δημοκρατία δεν διαθέτει.

Της ευχόμαστε λοιπόν, καλή επιστροφή στην πολιτική. Με επιχειρήματα, αλήθεια και πολιτική γενναιότητα.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής 

(ΠΗΓΗ : http://www.insider.gr/apopseis/vlogs/97143/i-astiki-eygeneia-ton-syntiritikon )

Ευρωπαϊκή Ένωση vs ψηφιακή πειρατεία

 

Μεγάλη κατάκτηση για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, για την εμπέδωση της δημοκρατίας αλλά και τον σεβασμό εργασιακών και πνευματικών δικαιωμάτων αποτελεί η υιοθέτηση από το…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Μεγάλη κατάκτηση για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, για την εμπέδωση της δημοκρατίας αλλά και τον σεβασμό εργασιακών και πνευματικών δικαιωμάτων αποτελεί η υιοθέτηση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίσματος για την καταπολέμηση της ψηφιακής πειρατείας και την μη απόδοση πνευματικών δικαιωμάτων από τις μεγάλες εταιρείες κινητών αλλά και εφαρμογών (Google, Amazon, Facebook, Apple κ.λπ.) προς τους δικαιούχους πνευματικούς δημιουργούς. Η μεταρρύθμιση αυτή στόχο έχει να υποχρεώσει τους κολοσσούς του Διαδικτύου να μοιράζονται πιο δίκαια τα έσοδα με τους δημιουργούς στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα, δημιουργείται ένα «συγγενικό δικαίωμα» που επιτρέπει στις εφημερίδες ή στα ειδησεογραφικά πρακτορεία να αποζημιώνονται όταν η παραγωγή τους αναπαράγεται στο Διαδίκτυο.

Η παρούσα κυβέρνηση της χώρας μας έχει ήδη ενσωματώσει την Κοινοτική Οδηγία του 2014 στο ελληνικό δίκαιο. Κάτι που ήταν ζητούμενο από τους πνευματικούς – καλλιτεχνικούς δημιουργούς και όχι μόνο. Με τον νόμο αυτό μπήκε οριστικό τέλος στις παρανομίες και αυθαιρεσίες ετών εκ μέρους εταιρειών μονοπωλιακών χαρακτηριστικών, όπως η ΑΕΠΙ. Όταν λοιπόν το πρόσφατο ψήφισμα μετατραπεί σε Κοινοτική Οδηγία, πρέπει το ελληνικό κοινοβούλιο να αποφασίσει για την εκ νέου εναρμόνιση της νομοθεσίας μας με τη νεότερη Οδηγία.

Για να επανέλθουμε στα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να σημειώσουμε ότι από μέρους της τίθεται θέμα ανισοτιμίας των σχέσεων αυτών των πλατφορμών με το δημοκρατικό σύστημα. Εμφανέστατο είναι ότι όλες αυτές οι πλατφόρμες πλεονεκτούν έναντι της δημοκρατικής διαδικασίας και της ομαλής εξέλιξης του δημόσιου βίου. Να θυμηθούμε το σκάνδαλο της Cambridge Analytika όπου το Facebook παρέδωσε το κλειδί για τα προσωπικά δεδομένα εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών. Ακόμα, πρέπει να πούμε ότι αυτοί οι οικονομικοί κολοσσοί αναπτύσσουν συμμαχίες μεταξύ τους προκειμένου να αποφύγουν την πληρωμή δικαιωμάτων σε ΜΜΕ και δημιουργούς. Με την ίδια επιμονή πιέζουν ώστε να απολαμβάνουν φορολογικά πλεονεκτήματα με τη μορφή της επιστροφής φόρων.

Όλα τα πιο πάνω, εκτός του ότι επιμολύνουν την πολιτική διαδικασία, δυσκολεύουν και τον ανταγωνισμό. Εδώ έχουν βρει ισχυρή αντίσταση στο πρόσωπο της Δανής επιτρόπου Ανταγωνισμού Μαργκερέτε Βεστάγκερ. Πρόσφατα, η Κομισιόν επέβαλε στην Apple πρόστιμο 14,5 δισ. δολαρίων. Το ίδιο και στις Facebook και Qalccom.

Το ψήφισμα αυτό, το οποίο όπως είπαμε στη συνέχεια θα πάρει τη μορφή Οδηγίας προς όλα τα κράτη – μέλη της Ε.Ε., συνάντησε κατά την επεξεργασία του τη σφοδρή αντίδραση των συντηρητικών και ακροδεξιών δυνάμεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. «Σημαιοφόρος» σε αυτόν τον αγώνα, ο Ιταλός υπουργός Ντι Μάιο, αρχηγός του κόμματος των Πέντε Αστέρων. Υποστήριξε εξαιρετικά ακραίες θέσεις προκειμένου να μην ισχύει κανένας έλεγχος, να καταστρατηγούνται εργασιακά και πνευματικά δικαιώματα και να υπάρχει περιβάλλον ζούγκλας σε βάρος των εργαζομένων και των πνευματικών δημιουργών προς όφελος των μεγάλων εταιρειών – πλατφορμών και, τελικά, σε βάρος της δημοκρατίας και των πολιτών. Ο Ντι Μάιο επιτέθηκε ακόμη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς προσπαθώντας να επηρεάσει το εκλογικό σώμα προς όφελος της Ακροδεξιάς και του άκρατου οικονομικού νεοφιλελευθερισμού, ευχόμενος μετά τις προσεχείς ευρωεκλογές να υπάρξει «μια εντελώς ανανεωμένη κοινοτική ηγεσία που ούτε καν θα της περνάει από το μυαλό να εισάγει παρόμοια σκουπίδια». Πράγμα που ανάγκασε τον πρόεδρο του Ε.Κ. Αντόνιο Ταγιάνι να καλέσει τον πρωθυπουργό της Ιταλίας Τζουζέπε Κόντε «να πάρει αμέσως αποστάσεις» από τις δηλώσεις Ντι Μάιο. «Το να απειλείς τον μοναδικό ευρωπαϊκό θεσμό που εκλέγεται απευθείας από τους πολίτες είναι έργο των δημοκρατικά αναλφάβητων» κατέληξε.

Η προάσπιση των δικαιωμάτων των πνευματικών δημιουργών, μουσικών, συγγραφέων, δημοσιογράφων και άλλων πολλών, δεν είναι θέμα κάποιας συντεχνίας. Δεν είναι μόνο οικονομικό θέμα. Είναι, κυρίως, θέμα ελευθερίας και δημοκρατίας.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ :  https://www.avgi.gr/article/10812/9245444/europaike-enose-vs-psephiake-peirateia   )

Π. Σκουρολιάκος: Δεν υπήρχε σενάριο πρόωρων εκλογών

Συνέντευξη στον Γιάννη Συμεωνίδη

«Το σενάριο πρόωρων εκλογών δεν υπήρχε ποτέ για την κυβέρνηση, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ» υπογραμμίζει, σε συνέντευξη που παραχωρεί στην Politik, ο Πάνος Σκουρολιάκος.

Ο βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει πως η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε κινήσεις κύρωσης της συμφωνίας των Πρεσπών, όταν όλα όσα προβλέπονται σε αυτή  υλοποιηθούν από τους γείτονες.

Ο ίδιος, εξάλλου, εκτιμά πως δεν πρόκειται να προκύψει θέμα κυβέρνησης μειοψηφίας, ενώ παραδέχεται ότι το ζήτημα της μη περικοπής των συντάξεων είναι κομβικό, προσθέτοντας πάντως πως αυτή η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι μπορεί να ξεπερνά τα εμπόδια που έχει βάλει η συμφωνία με τους δανειστές του 2015, «η οποία υπεγράφη παρά το ότι δεν ήταν  κάτι που επιθυμούσε».

Την ίδια ώρα καλεί τους συντρόφους του στο κόμμα να συνομιλούν με την κοινωνία και να καλούν το λαό σε συστράτευση για ένα φωτεινότερο μέλλον. Ταυτοχρόνως, βρίσκει ελαφρυντικά στις θητείες των τριών υπουργών που πέρασαν από το υπουργείο Πολιτισμού αλλά δεν μακροημέρευσαν.

 «Διακαής πόθος της αντιπολίτευσης»

-Μετά από τις τελευταίες εξελίξεις σε σχέση με τη συμφωνία των Πρεσπών απομακρύνεται το σενάριο πρόωρων εκλογών στην Ελλάδα; Μήπως η κυβέρνηση βιάστηκε να πανηγυρίσει για μια συμφωνία που εκ των πραγμάτων βρίσκεται στον αέρα;

«Το σενάριο πρόωρων εκλογών δεν υπήρχε ποτέ για την κυβέρνηση αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ.  Διακαής είναι ο  πόθος για πρόωρες εκλογές της αντιπολίτευσης και ιδιαιτέρως της μείζονος. Όσο για τους πανηγυρισμούς, αυτό είναι κάτι το οποίο δεν αντιλήφθηκα. Το θέμα του δημοψηφίσματος αφορά την ΠΓΔΜ  και η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε κινήσεις όταν όλα όσα προβλέπονται στη συμφωνία των Πρεσπών υλοποιηθούν από τους γείτονες. Η συμφωνία είναι έτσι οργανωμένη, ώστε όταν θα ικανοποιηθούν όλα όσα αναφέρονται σε αυτήν, θα κυρωθεί και από εμάς. Θυμίζω ότι στις υποχρεώσεις  συμπεριλαμβάνονται το δημοψήφισμα (που διεξήχθη), η κύρωσή του από τη βουλή και η συνταγματική αναθεώρηση,  που αφορά στην ονομασία και την απόσυρση των αλυτρωτικών στοιχείων».

Θα πρέπει η κυβέρνηση να φτάσει μέχρι τον επόμενο Οκτώβριο έστω κι ως κυβέρνηση μειοψηφίας;

«Να σας παραπέμψω στις πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου των ΑΝΕΛ και υπουργού Εθνικής Άμυνας, κ. Πάνου Καμμένου, ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν μετά τον Μάιο του 2019. Δεν υπάρχει θέμα κυβέρνησης μειοψηφίας λοιπόν, γιατί αυτή η κυβέρνηση έχει την δεδηλωμένη και την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής των Ελλήνων».

 «Οι προβλέψεις ΔΝΤ διαψεύδονται πανηγυρικώς»

Η κυβέρνηση έχει αναδείξει το ζήτημα της μη μείωσης των συντάξεων σε κομβικό για τη μεταμνημονιακή εποχή. Τι θα γίνει αν τελικώς δεν καταφέρει να αποφύγει το «ψαλίδισμα»; Μήπως το ΔΝΤ έχει δίκιο να το θεωρεί διαρθρωτικό μέτρο με δεδομένη τη γήρανση του πληθυσμού και το υψηλό επίπεδο ανεργίας;

«Όντως είναι κομβικό ζήτημα και αυτή η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι μπορεί να ξεπερνά τα εμπόδια που έχει βάλει η συμφωνία του 2015, η οποία υπεγράφη παρά το ότι δεν ήταν  κάτι που η  κυβέρνηση επιθυμούσε. Οι πάντες θυμούνται πως ήταν θέμα κατάρρευσης ή μη της χώρας, με το “Grexit” που προωθούσαν συγκεκριμένοι κύκλοι των Βρυξελλών να βρισκόταν επί θύρας. Σας θυμίζω τον “κόφτη” που δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ παρά τις κραυγές της αντιπολίτευσης, η επιτυχής κατάληξη όλων των αξιολογήσεων, κ.λπ.. Όσον αφορά στην άποψη του ΔΝΤ πως το “ψαλίδισμα” είναι διαρθρωτικό μέτρο, σας παραπέμπω  στην δήλωση  της  1ης  Οκτωβρίου 2018 του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης,  Κλάους Ρέγκλινγκ, πως “το μέτρο της περικοπής των συντάξεων ήταν δημοσιονομικό και όχι διαρθρωτικό”. Οι προβλέψεις άλλωστε του ΔΝΤ έχουν διαψευστεί τα τρία τελευταία χρόνια, πανηγυρικά».

Πού βρίσκεται αυτήν τη στιγμή το επίπεδο συνεννόησης ανάμεσα στην κυβέρνηση, στους βουλευτές και στο κόμμα; Προς τα πού πρέπει να κατευθυνθεί η κομματική ανασυγκρότηση ενόψει των πολλών εκλογικών μαχών του 2019;

-Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ταυτόχρονα ένα παλιό και νέο κόμμα. Με  τις παραδόσεις και την αγωνιστική διαδρομή της Αριστεράς, εμπλουτίζει τις ιδέες, τις τάξεις και τη δράση του με νέα στοιχεία τα οποία προκύπτουν μέσα από μία εποχή που τρέχει με μεγάλες ταχύτητες σε όλα τα επίπεδα. Έχοντας συντονιστεί με τις ανάγκες των καιρών κάνει την ανατροπή απαντώντας σε όλα τα μεγάλα προβλήματα. Οι κομματικές δυνάμεις πρέπει να λειτουργούν μέσα σε αυτήν την ενδιαφέρουσα πραγματικότητα, να συνομιλούν με την κοινωνία και να καλούν το λαό μας σε συστράτευση για ένα φωτεινότερο μέλλον που όλοι έχουμε ανάγκη και αξίζουμε».

 «Να ανταποκριθούμε με λιγότερα χρήματα»

Η θητεία Κονιόρδου στο υπουργείο Πολιτισμού δεν άφησε κάποιο ιδιαίτερο στίγμα, τουλάχιστον από όσα λένε αρκετοί που ασχολούνται με τον πολιτισμό. Τι πρέπει να αλλάξει;

«Το υπουργείο Πολιτισμού είναι ένα από τα πιο απαιτητικά υπουργεία. Το εύρος των αρμοδιοτήτων του είναι τεράστιο. Αρχαιότητες, ανασκαφές, προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, μουσεία, θέατρα, ο ζωντανός σύγχρονος πολιτισμός και ένα σωρό άλλα. Χρειάζονται κονδύλια γενναία για να λειτουργήσει όλο αυτό το “πολιτισμικό σύμπαν”. Παλιότερα “λεφτά υπήρχαν”. Ιδιαιτέρως τότε που ο  χρυσοφόρος ΟΠΑΠ ήταν στην αρμοδιότητα του ΥΠΠΟ. Τώρα καλούμαστε με απείρως λιγότερα χρήματα να ανταποκριθούμε. Θεωρώ πως και η κυρία Κονιόρδου, αλλά και οι κ.κ. Μπαλτάς και Ξυδάκης δούλεψαν φιλότιμα και άφησαν το υπουργείο σε καλύτερο επίπεδο από αυτό που το βρήκαν. Οι αλλαγές λοιπόν, στο πνεύμα και της προηγούμενης απάντησής μου, θα πρέπει να είναι διαρκείς, εύστοχες και οραματικές».


Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Politik την Παρασκευή 05 Οκτωβρίου 2018

 

(ΠΗΓΗ : https://politik.gr/%CF%80-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%AE%CF%81%CF%87%CE%B5-%CF%83%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8C/  )

Σπούτνικ, το διαστημόπλοιο της Νεολαίας

Όταν απαγορεύεται η έκφραση γνώμης, όταν καταπιεστικές εξουσίες επιβάλλουν τον τρόμο και τη σιωπή, τότε ο άνθρωπος καταφεύγει στην έκφραση των απόψεών του μέσω της τέχνης. Ένα…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Όταν απαγορεύεται η έκφραση γνώμης, όταν καταπιεστικές εξουσίες επιβάλλουν τον τρόμο και τη σιωπή, τότε ο άνθρωπος καταφεύγει στην έκφραση των απόψεών του μέσω της τέχνης. Ένα τραγούδι γίνεται σύμβολο και πράξη αντίστασης. Ένα εικαστικό έργο μπορεί να μεταδίδει συμβολισμούς διαμαρτυρίας. Μια συναυλία μπορεί να παίξει τον ρόλο της μαζικής συγκέντρωσης. Γι’ αυτό οι δυνάμεις της αντίδρασης, με ρατσιστικές και μισαλλόδοξες πρακτικές, θεωρούν την τέχνη εχθρικό γι’ αυτούς πεδίο. Μοιραία, η τέχνη, ως χώρος παραγωγής αλήθειας, δικαιοσύνης και σκέψης, αγκαλιάστηκε από τους καταπιεσμένους σε όλες τις περιόδους της κοινωνικής εξέλιξης. Πρωτοπόροι και εδώ, όπως πάντα, οι νέοι.

Σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους, η διψασμένη για ελευθερία νεολαία εξύψωσε τον πολιτισμό σε λάβαρο αντίστασης και εργαλείο πολιτικής. Η νεολαία της Αριστεράς, προβάλλοντας τις αξίες του ανθρωπισμού και της μαρξιστικής θεώρησης του κόσμου στον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο, επεξεργάστηκε πολιτιστικές δράσεις πρωτοποριακές για τις διαφορετικές χρονικές περιόδους που έδρασε. Οργάνωνε πάντα το δικό της «διαστημόπλοιο» για να υπερβεί την εποχή της.

Να θυμίσουμε τις πολιτιστικές δράσεις της ΕΠΟΝ στα δύσκολα χρόνια της αντίστασης κατά των κατακτητών με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τις λέσχες πολιτισμού των Λαμπράκηδων, όπου διακινούνται μαζικά τα δυσεύρετα τότε βιβλία. Να σημειώσουμε τις συναυλίες που οργάνωναν, τις πορείες ειρήνης στις οποίες συμμετείχαν, τις πρωτοπόρες για την εποχή οικολογικές παρεμβάσεις τους φυτεύοντας δένδρα και αναμορφώνοντας πλατείες και κοινόχρηστους χώρους. Στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών, οι τοπικοί φοιτητικοί σύλλογοι, οι μπουάτ, οι συναυλίες, ο κινηματογράφος και το θέατρο πρωτοστάτησαν. Με την πτώση της χούντας, οι δύο βασικές νεολαίες της Αριστεράς, η ΚΝΕ και ο Ρήγας Φεραίος, οργάνωναν τα δικά τους φεστιβάλ, που αποτελούσαν μεγάλα πολιτικά και πολιτιστικά γεγονότα. Οι ρηγάδες στη Νέα Σμύρνη και οι κνίτες στου Ζωγράφου, στην Καισαριανή και μετά στο Περιστέρι. Και στις δύο περιπτώσεις υπήρχαν φρέσκες προτάσεις προς τους επισκέπτες, με έντονο το στοιχείο των κομματικών καταγωγών των δύο νεολαιών. Οι καλλιτέχνες του φεστιβάλ του Ρήγα ήταν πιο «ανοιχτοί» και μακριά από τη στενή πολιτική ένταξη. Το αντίθετο συνέβαινε στην ΚΝΕ. Αλλά και εκεί υπήρχαν ελπιδοφόρες, τότε, δράσεις. Στο τέταρτο αν θυμάμαι καλά, φεστιβάλ στο Περιστέρι, στην εξέδρα χιλίων ατόμων του Άγιου Ιερόθεου παρουσιάστηκε ένας μεγάλος αριθμός νέων τότε ποιητών. Ο Λευτέρης Πούλιος, ο Γιώργης Μαρκόπουλος και πολλοί άλλοι ήταν οι ποιητές της «γενιάς του ’70» που παρουσίασαν το έργο τους, διάβασαν ποιήματα και συζήτησαν με το κοινό που είχε κατακλύσει τον χώρο.

Εδώ και χρόνια η νεολαία που δραστηριοποιείται στη ριζοσπαστική Αριστερά οργανώνει το δικό της φεστιβάλ. Η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ μας καλεί και αυτή τη χρονιά στο Σπούτνικ Festival 2018, καταθέτοντας τη δική της αισθητική, συζητώντας για τα προβλήματα και τα θέματα που την απασχολούν, ακούγοντας τις μουσικές που της αρέσουν, και προσκαλώντας πρόσφυγες και μετανάστες να παρουσιάσουν τον δικό τους πολιτισμό αλλά και την ιδιαίτερη γαστρονομική τους κουλτούρα. Με το πείσμα και τον ενθουσιασμό της εποχής τους, ετοιμάζουν εδώ και καιρό αυτό το μεγάλο γι’ αυτούς αλλά και για όλους εμάς γεγονός. Με παράλληλες εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, με το καθιερωμένο καλοκαιρινό κάμπινγκ αλλά και την καθημερινή πολιτιστική και πολιτική δουλειά στο στέκι τους στο Μεταξουργείο, τον Πολυχώρο Σπούτνικ.

Φιλοτεχνούν το δικό τους «διαστημόπλοιο», τον δικό τους Σπούτνικ, που θα τους εκτοξεύσει στη ζωή που αυτοί λαχταρούν και οργανώνουν.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9225918/spoutnik-to-diastemoploio-tes-neolaias   )

Τέχνη, φως, ρατσισμός – σκότος

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Στη χώρα μας όπως και σε όλη την Ευρώπη, σε όλον τον κόσμο, είμαστε πια αντιμέτωποι (ξανά και ξανά) με το απαίσιο πρόσωπο του ρατσισμού. Αυτό το πρόσωπο κυριαρχεί και επιτελεί χαιρέκακα το καταστροφικό του έργο. Kρύβεται όμως μπροστά στη συνειδητοποίηση των μαζών και την αντίδρασή τους. Αλίμονο όμως. Οι άνθρωποι ξεχνούν, και τότε αυτό το θανατηφόρο πρόσωπο κάνει ξανά την εμφάνιση του. Πολλές φορές, φορούν τη μάσκα του ρατσισμού τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων που σε προηγούμενες περιόδους υπέφεραν εξ αιτίας του.

Ο ρατσισμός άλλωστε είναι μια παλιά υπόθεση. Στην αρχαία Ελλάδα οι γυναίκες και οι δούλοι δεν ήταν θύματά του; Εδώ και χιλιάδες χρόνια, το σύστημα των καστών στην Ινδία δεν διαχωρίζει ρατσιστικά τους ανθρώπους με βάση την κοινωνική καταγωγή; Ο διωγμός των Εβραίων στην αρχαία Αίγυπτο δεν ήταν ένας πρωτόγονος αντι-ιουδαϊσμός, πρόδρομος του σημερινού αντισημιτισμού; Να σημειώσουμε τη ρατσιστική συμπεριφορά των αποίκων απέναντι στους γηγενείς πληθυσμούς μετά την ανακάλυψη της Αμερικής; Προχωρώντας η Ιστορία, φθάνει μέχρι τη ναζιστική Γερμανία, τον Χίτλερ και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά από μια ανάπαυλα κάποιων δεκαετιών, η Ευρώπη απειλείται ξανά από τον ρατσισμό. Με άλλοθι την ιστορική μετακίνηση πληθυσμών που εξ αιτίας πολέμων, πείνας και πολιτικών καταστάσεων φτάνουν στη γηραιά ήπειρο από Ασία και Αφρική, το αυγό του φιδιού εξαπέλυσε την καινούργια του εσοδεία. Μπήκε στα κοινοβούλια και επηρεάζει κυβερνήσεις. Αποφασιστικός χορηγός του, το μεγάλο κεφάλαιο και οι νεοφιλελεύθερες ιδέες και πολιτικές. Η «αυτοκρατορία του σκότους» επιτίθεται.

Ο ρατσισμός, ο φασισμός και η μισαλλοδοξία υποτιμούν την ανθρώπινη ύπαρξη. Απέναντί τους οι πολίτες οργανώνονται και αντιδρούν. Οι καλλιτεχνικοί δημιουργοί, έχουν ξεχωριστή θέση και υποχρέωση στον αγώνα ενάντια σε αυτά τα φαινόμενα. Η τέχνη απεχθάνεται τη βία, που είναι το μεγάλο όπλο του ρατσισμού. Δεν αποδέχεται την υποτίμηση του ανθρώπου και δεν επιτρέπει στον εαυτό της τον φόβο. Και αντιδρά, γεννώντας τα δημιουργήματά της απέναντι στη βαρβαρότητα. Οι καλλιτέχνες οφείλουν να δίνουν ανάσα, δύναμη και κουράγιο στους λαούς που πολεμούν το φίδι.

Έχουν υποχρέωση οι δημιουργοί που σέβονται την ανθρώπινη ύπαρξη, που τιμούν τον πολιτισμό εντός του οποίου παράγουν το έργο τους, να δώσουν έργα – απαντήσεις στις ρατσιστικές απόψεις και την πρακτική τους. Βεβαίως, το θέμα από μόνο του δεν γεννά τα μεγάλα έργα. Μπορεί να τα εμπνέει. Αλλά ανάγκη υπάρχει για αυθεντικά ταλέντα που θα δώσουν δημιουργική πνοή στο θέμα. Να θυμηθούμε τον μεγάλο Γερμανό συγγραφέα Πέτερ Βάις, που ταλαιπωρημένος κι ο ίδιος από τον ναζισμό στην πατρίδα του μας έδωσε εκτός των άλλων και το σπουδαίο θεατρικό έργο «Ανάκριση». Υλικό του, τα πρακτικά της δίκης της Νυρεμβέργης, όπου δικάστηκαν οι ναζί εγκληματίες πολέμου μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Βάις είχε να αντιμετωπίσει τρείς μεγάλες δυσκολίες. Να είναι πιστός στο ιστορικό γεγονός, να σεβαστεί μέχρι κεραίας τα πρακτικά και, τέλος, να κάνει ένα έργο τέχνης που θα έχει όλα εκείνα τα χαρίσματα του θεατρικού έργου που εμπνέει τους ανθρώπους του θεάτρου και συναρπάζει τους θεατές. Τα κατάφερε. Και η «Ανάκριση» μαζί με την «Γκερνίκα» του Πικάσο και τον «Μεγάλο Δικτάτορα» του Τσάρλι Τσάπλιν αποτελούν τρία κορυφαία δείγματα έργων τέχνης που πολέμησαν περισσότερο από χιλιάδες πολιτικές ομιλίες τον ρατσισμό, τον φασισμό και τη μισαλλοδοξία.

Στην πατρίδα μας, οι δικτατορίες, οι φυλακές και τα ξερονήσια ενέπνευσαν σπουδαίους δημιουργούς. Ρίτσος, Βάσω Κατράκη, Κούνδουρος και άλλοι πολλοί. Μας έδωσαν έργα που εμψύχωσαν τον λαό μας σε εποχές δύσκολες, σε περιόδους σκότους, και έφεραν το φως τους έως το σήμερα. Το φως που θα νικάει πάντα το σκοτάδι και οι υπάνθρωποι ρατσιστές θα φοβούνται πάντα την ξεχωριστή δύναμή του.

Οι Έλληνες δημιουργοί έχουν τη δική τους ευθύνη. Υπάρχουν ήδη σκόρπιες απόπειρες και καταθέσεις. Ένα ποτάμι χρειάζεται. Μια συσπείρωση δυνάμεων, φωνών, οραμάτων που θα απαντήσει σήμερα σε όλες αυτές τις προκλήσεις που καταπίνουν την ειρηνική συνύπαρξη και μοιράζουν μίσος υπό το πρόσχημα του πατριώτη, του νοικοκύρη, του καλού χριστιανού που είναι και τσαμπουκάς και διψάει για αίμα.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ :  http://www.avgi.gr/article/10812/9203814/techne-phos-ratsismos-skotos   )

Τι κάνουμε με τον πολιτισμό;

 Του Πάνου Σκουρολιάκου *

 

Η διαχείριση του πολιτιστικού προϊόντος είναι το ίδιο σημαντική με την παραγωγή αυτού του προϊόντος. Το πώς φτάνουν οι νέες δημιουργίες αλλά και το πολιτιστικό απόθεμα μιας χώρας στο κοινό, γηγενείς και επισκέπτες, είναι κάτι το οποίο απαιτεί επιστημοσύνη, έμπνευση και σκληρή δουλειά.

Οι καθ’ ύλην αρμόδιοι κρατικοί και κυβερνητικοί παράγοντες έχουν ταυτόχρονα να επιλύσουν θέματα στρεβλώσεων, κακών χειρισμών της καθημερινότητας ή του παρελθόντος, να επιλύσουν προβλήματα που έχουν να κάνουν με τον ανθρώπινο παράγοντα, έως ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια των έργων τέχνης, την καλλιτεχνική παιδεία και τις καινοτόμες ιδέες που πρέπει να υλοποιούνται σε εποχές που οι νέες ιδέες και οι τεχνολογίες παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην καθημερινή ζωή και την εξέλιξη των πάντων.

Δυστυχώς η μεγάλη πλειονότητα των καλλιτεχνών – δημιουργών αντιμετωπίζονται από τις κυβερνήσεις ωσάν αλλόκοτα πλάσματα που μπορούν να τραφούν από το χειροκρότημα και έναν καλό λόγο. Για τα προς το ζην θα πρέπει να κάνουν μια άλλη δουλειά, «κανονική», ιδιαιτέρως οι νέοι και πρωτοεμφανιζόμενοι.

Παρατηρούμε πως οι δυσμενείς εργασιακές και άλλες κοινωνικές ρυθμίσεις δοκιμάζονται πρωτίστως στους χώρους εργασίας των καλλιτεχνών. Το αναιμικό και σε πολλές περιπτώσεις ανύπαρκτο συνδικαλιστικό κίνημα καταρρέει σαν χάρτινος πύργος στην πρώτη εργοδοτική επίθεση.

Υπάρχει μια υπερπληθώρα ηθοποιών που έρχονται ως επαγγελματίες από ποικίλες αφετηρίες. Διεκδικούν «μια θέση στον ήλιο», πρόσωπα που πέρασαν από σημαντικές σχολές, κακές σχολές, «ελεύθερα θεατρικά εργαστήρια», από τον χώρο του μόντελινγκ ή ακόμα μη έχοντας καμία προπαρασκευή για τη σκηνή ή την κάμερα.

Όλο αυτό το σύνολο είναι πανεύκολο θύμα. Έτσι χωρίς αντίσταση καταργούνται τα εργασιακά δικαιώματα. Πολύ περισσότερο όταν η απορρύθμιση της εργασίας είναι και κυβερνητική πολιτική, όπως συνέβη το 2013 με τη συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, όταν καταργήθηκαν οι συμβάσεις των ηθοποιών σε αγαστή συνεργασία με την εργοδοτική ΠΕΕΘ.

Η παρούσα κυβέρνηση αποκατέστησε τις συμβάσεις στα κρατικά θέατρα και προχωρά και για την επαναφορά των συμβάσεων στο ελεύθερο – ιδιωτικό θέατρο. Σε άλλες περιοχές δημιουργών, όπως οι εικαστικοί για παράδειγμα, η σύνταξη είναι ένα όνειρο που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί ποτέ.

Ο πολιτισμός μπορεί να είναι ένα μέσο παραγωγής πλούτου. Απαιτεί όμως και γενναίες επενδύσεις και πρόνοια για το ανθρώπινο – δημιουργικό στοιχείο. Πολλά είναι τα θέματα που έχει να αντιμετωπίσει η ηγεσία του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργείου όσον αφορά τα θέματα του πολιτισμού. Μικρές και μεγάλες εκκρεμότητες και αδικίες του παρελθόντος. Σημαντικά θέματα καθημερινής διαχείρισης και λειτουργίας των δομών του χώρου. Μουσεία, εποπτευόμενοι φορείς, αρχαιολογικό έργο, το βιβλίο, ο κινηματογράφος, ορχήστρες, θέατρα κ.λπ.

Ταυτόχρονα θα πρέπει η πολιτική ηγεσία, πέρα από τη λειτουργική εξέλιξη όλου αυτού του πεδίου, να προτείνει τη δημιουργία νέων θεσμών, να καταθέσει νέες προτάσεις και να τις υλοποιήσει επιτυχώς ακολουθώντας τις τρέχουσες τεχνολογικές και άλλες εξελίξεις που μπορούν να είναι εξαιρετικά χρήσιμες για την παραγωγή και διαχείριση του πολιτισμού.

Απαραίτητη είναι η ξεχωριστή πρόνοια για τα παιδιά και τους νέους. Και ακόμα η σύνδεση του πολιτισμού με τον αθλητισμό μέσω των ενδεδειγμένων προς τούτο δράσεων.

Αν πάει κάτι μπροστά όλο αυτό το σύστημα, είναι οι θεσμοί που οργανώθηκαν στο παρελθόν και που στην εποχή τους ήσαν καινοτόμοι και παραγωγικοί. Πολιτικές ηγεσίες έχουν συνδέσει το όνομά τους με κάποιους από αυτούς. Όπως η Μελίνα Μερκούρη με τα ΔΗΠΕΘΕ.

Ωστόσο, αν κάποιοι θεσμοί έχουν κλείσει τον κύκλο τους, αν στις σημερινές συνθήκες (καλλιτεχνικές, διοικητικές, οικονομικές κ.λπ.) δεν μπορούν να λειτουργήσουν, οι πολίτες περιμένουν από τις πολιτικές ηγεσίες τις νέες προτάσεις. Τους νέους θεσμούς. Το εισιτήριο για την αυριανή, καλύτερη -ευελπιστούμε- ημέρα.

Το διάστημα που διανύουμε έως τον Σεπτέμβριο του 2019 είναι σύντομο. Πολλά έχουν να γίνουν και όλοι εργαζόμαστε ώστε να είναι σημαντικά, χρήσιμα και επ’ ωφελεία της κοινωνίας, που τόσο έχει ταλαιπωρηθεί από την εποχή των Μνημονίων, την οποία οριστικά έχουμε αφήσει πίσω.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/9184740/ti-kanoume-me-ton-politismo-   )