Κράτος – Εκκλησία: Βίοι παράλληλοι

Η διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης στη Βουλή ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία να αποκαλυφθεί για άλλη μια φορά το κομφούζιο που επικρατεί στην ιδεολογική σκευή της κυβερνώσας παράταξης.

Όχι. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ούτε φιλελεύθερη, ούτε νεοφιλελεύθερη, ούτε λαϊκή Δεξιά ούτε οτιδήποτε άλλο. Είναι μια ένωση προσώπων που χρησιμοποιεί όποιο καπέλο, όποια ταμπέλα τη βολεύει προκειμένου να πετύχει τον στόχο της στιγμής, τον σκοπό που βολεύει για την επιβίωση και τη μακροημέρευση. Παράταξης και ανθρώπων.

Φορώντας το καπέλο της φιλελεύθερης παράταξης και του σύγχρονου ευρωπαϊκού κόμματος, αντιπαλεύει διατάξεις που άπαντες οι Ευρωπαίοι φιλελεύθεροι έχουν αποδεχθεί, πλην βεβαίως των ακροδεξιών Όρμπαν και Σαλβίνι. Αρνείται λοιπόν να δεχθεί την απαγόρευση διακρίσεων για λόγους φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Ταυτόχρονα, αυτή η καθαρόαιμη ευρωπαϊκή παράταξη δίνει μάχες για τον μη διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας!

Διαβάστε την συνέχεια…

Ο γάμος ως θεατρικό δρώμενο

Σε καιρούς διαζυγίων ας μιλήσουμε για γάμους λοιπόν. Κι ας επικεντρωθούμε στην τελετή, μια κι αυτή είναι ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής του ανθρώπου. Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας η γαμήλια τελετή κατείχε πρωτεύουσα θέση στις χαρές του βίου. Οργανώθηκε σε δρώμενα με μακραίωνη πορεία, που εμπλουτίζονταν με νέα στοιχεία καθώς τα χρόνια περνούσαν. Δρώμενα που παραπέμπουν σε θεατρική κατασκευή. Εδώ η νύφη, ο γαμπρός, οι γονείς, ο κοινωνικός περίγυρος αναλαμβάνουν συγκεκριμένους ρόλους, τους οποίους παίζουν με παιδικό αυθορμητισμό, αλλά και με τον σεβασμό και τη σοβαρότητα που ταιριάζει στα «πατροπαράδοτα».

Στην αρχαία Αθήνα γάμοι γίνονταν όλον τον χρόνο. Όμως κάποιες εποχές ήταν πιο δημοφιλείς για την τέλεσή τους. Ο Ησίοδος επικεντρώνει ως καταλληλότερη την τέταρτη μέρα του μήνα, χωρίς να ξεκαθαρίζει αν εννοεί την τέταρτη από την αρχή ή το τέλος. Η ημέρα όπου υπάρχει πανσέληνος είναι καταλληλότερη για άλλους. Γι’ αυτό και στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» ο Ευριπίδης βάζει να απαντά ο Αγαμέμνονας στο ερώτημα της Κλυταιμνίστρας για το πότε θα γίνει ο γάμος: «Όταν συμπληρωθεί ο κύκλος της σελήνης».

Με θυσίες στους θεούς ξεκινούσαν οι γάμοι στην Αθήνα του Χρυσού Αιώνα. Τις ονόμαζαν «προτέλεια γάμων», τις πρόσφερε ο πατέρας της νύφης και λάβαιναν χώρα την παραμονή. Την ημέρα του γάμου, νύφη και γαμπρός παίρνουν μέρος στην «τελετή απολούσεως» ή «λουτρόν», στην ονομαστή κρήνη Καλλιρρόη. Το τρεχούμενο νερό συμβολίζει τη συνέχιση της ζωής, της οικογένειας, την έλευση διαδόχων. Στη Δήλο, πάλι, οι νύφες πριν από τον γάμο έκοβαν μια κοτσίδα από τα μαλλιά τους και τη στροβίλιζαν σε άτρακτο, συμβολίζοντας έτσι τις οικιακές εργασίες με τις οποίες θα ασχοληθούν στο μέλλον. Οι μελλόνυμφοι άνδρες τύλιγαν μια κοτσίδα τους γύρω από το χορτάρι θέλοντας να καταδείξουν τις γεωργικές εργασίες στις οποίες θα αφιερωθούν μετά τον γάμο και στο πλαίσιο των οικογενειακών υποχρεώσεων. Αμέσως μετά λάβαινε χώρα το τραπέζι του γάμου, ένα στοιχείο που έφτασε αναλλοίωτο ως τα σήμερα. Μετά το γλέντι, η νύφη εγκαταλείπει την πατρική οικία και πάνω σε άμαξα οδεύει προς το σπίτι του γαμπρού. Λαμπρή πορεία, με την άμαξα στολισμένη και με τους ήχους κιθάρας και αυλών να συνοδεύουν άσματα του Υμεναίου που έψαλλαν οι καλεσμένοι. Η μητέρα της νύφης ακολουθεί την άμαξα κρατώντας αναμμένες δάδες, ενώ η μητέρα του γαμπρού περιμένει στο κατώφλι του νέου σπιτιού κρατώντας κι αυτή αναμμένες δάδες για να συνοδεύσει τη νύφη στη νυφική κρεβατοκάμαρα. Ακόμα και σήμερα τα βιολιά συνοδεύουν τη νύφη στο αντίστοιχο δρομολόγιο σε χωριά και μικρές κοινότητες της πατρίδας μας.

Κατά τους βυζαντινούς χρόνους η όλη διαδικασία της τελετής του γάμου, που λάβαινε χώρα πάντα την Κυριακή, άρχιζε από την Πέμπτη. Ξεκινούσε με το στρώσιμο του κρεβατιού. Με τραγούδια για το ζευγάρι, το δωμάτιο γέμιζε από δώρα και πολύτιμα αντικείμενα. Τα γλέντια συνεχίζονταν και τις επόμενες μέρες, έως την Κυριακή. Μέχρι πρόσφατα στα χωριά υπήρχε η «έκθεση προικιών» και η μεταφορά τους στο σπίτι του γαμπρού από τους φίλους του, τους «βλάμηδες», πάνω σε κάρα και άλογα.

Ενδιαφέρον έχει η παρουσίαση του γάμου ως θεατρικό δρώμενο στο Μικρό Μοναστήρι Θεσσαλονίκης που έχει καταγράψει η Ρ. Λουτζάκη (Εκδ. Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος). Οι κάτοικοι είναι Ανατολικορωμυλιώτες ανακατεμένοι με Μακεδόνες και Σαρακατσάνους.

Η όλη τελετή εξελίσσεται σε τρεις «πράξεις». Στην πρώτη ο προξενητής μαζί με τον γαμπρό κι έναν ηλικιωμένο συγγενή του πηγαίνουν και ζητούν τη νύφη από τον πατέρα της. Τα δώρα που φέρνουν είναι συνήθως χρυσαφικά και τοποθετούνται σε ύφασμα ειδικά υφασμένο για την περίπτωση από τη μητέρα της νύφης. Η νύφη προσκυνεί, φιλεί τα χέρια των παρευρισκομένων, ακολουθεί δείπνο και το χαρούμενο νέο ανακοινώνεται με ντουφεκιές. Ακολουθεί η κατασκευή ψωμιού στην οποία παίρνουν μέρος τρεις «πρωτοστέφανες» γυναίκες. Γαμπρός και νύφη αλείφονται με το ζυμάρι.

Η δεύτερη πράξη εξελίσσεται την Κυριακή του γάμου. Κορίτσια ετοιμάζουν τη νύφη και οι φίλοι ξυρίζουν και ντύνουν τον γαμπρό. Στη συνέχεια ο γαμπρός μαζί με τους μπράτιμους και τα όργανα ξεκινούν για το σπίτι της νύφης. Εκεί γίνεται χορός και ένας αδελφός της νύφης την ανεβάζει στο στολισμένο κάρο που θα τη μεταφέρει στο καινούργιο σπίτι της. Μετά την τελετή του γάμου και κατά τη διάρκεια του γλεντιού ο γαμπρός και η νύφη δεν χορεύουν. Στέκονται σιωπηλοί πίσω από τους κουμπάρους. Όταν αυτοί φύγουν συνοδεία κάποιων από τους καλεσμένους, το ζευγάρι αποσύρεται μέσα στο σπίτι. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν το γλέντι.

Κατά την τρίτη και τελευταία πράξη δεσπόζει η απόδειξη της παρθενίας με το ματωμένο σεντόνι. Καινούργια γλέντια ξανά!

Τι έχει μείνει από όσα συσσώρευσαν αιώνες κοινής ζωής; Ελάχιστα. Σήμερα μια βλαχομπαρόκ έκδοση εμπορευματικών στοιχείων που συνθέτουν τις σημερινές γαμήλιες τελετές έχει επικρατήσει. Δεν πιστεύουμε βέβαια πως θα πρέπει να μεταφέρουμε τα γαμήλια χράμια με τα μουλάρια στο σπίτι του γαμπρού. Σημειώνουμε απλώς πως χρειάστηκαν μόνο δυο – τρεις δεκαετίες ώστε να σβήσουν τελετουργικά του απώτατου παρελθόντος. Τελετουργικά που έχουν ως πυρήνα την πανάρχαια αγάπη της γενιάς μας, το Θέατρο.

Πηγή: Η Αυγή

Η Αδέξια Δεξιά του Πολιτισμού

Στη χώρα μας ο πολιτισμός δεν υπήρξε ποτέ η αιχμή του δόρατος για να δοθούν οι πολιτικές μάχες στο εξωτερικό ή το εσωτερικό. Κάτι που κάνουν με μεγάλη επιτυχία οι Γάλλοι ή κάτι που σε διαφορετικό επίπεδο κάνουν οι Αμερικανοί με το «American way of life» που σαφώς περιλαμβάνει και τον πολιτισμό. Ο κάθε λαός προσπαθεί να “εκμεταλλευτεί” τον πολιτισμό του και να τον εξάγει (μαζί με τα υπόλοιπα προϊόντα) αλλά και να κρατήσει την συνοχή και την υπερηφάνεια  του.

Δυστυχώς στην Ελλάδα ούτε καν το «ένδοξο παρελθόν μας» δεν ήταν ικανό να μας πάει πέρα από τη μύτη μας. Μόνο ως τουριστικό προϊόν συνοδευτικό του ήλιου και της θάλασσας καταφέραμε να το εκμεταλλευτούμε.

Διαβάστε την συνέχεια

Μίμοι άγιοι


Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Οι ηθοποιοί «αγιάζουν» λόγω των δυσκολιών της τέχνης και του επαγγέλματός τους. Είναι πραγματικά δύσκολη η πορεία στην τέχνη του θεάτρου. Χρειάζονται ταλέντο, στόχους, οράματα και, πάνω απ’ όλα, πείσμα και υπομονή.

Στη χριστιανική παράδοση, συναντάμε έναν διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό μίμων (ηθοποιών του 2ου αι. π.Χ.) που μαρτύρησαν διακηρύσσοντας την πίστη τους στον Χριστό. Κι αν για άλλες κατηγορίες ανθρώπων μπορεί κάτι τέτοιο να ήταν πιθανόν, για κάποιον ή κάποια που διάλεγε να βαδίσει τον δρόμο του θεάτρου ήταν ανήκουστο! Για τους χριστιανούς οι μίμοι ήταν μιαρά και βέβηλα πλάσματα. Σε εκκλησιαστικές συνόδους μάλιστα είχαν φροντίσει να ορίσουν τις αμαρτίες και τις ποινές.

Ο Ι. Βιβιλάκης, σε κείμενό του μέσα από τη συλλογική έκδοση «Θρησκεία και θέατρο στην Ελλάδα», μας πληροφορεί πως οι ηθοποιοί γίνονται δεκτοί στην εκκλησιαστική κοινότητα αφού πρώτα αλλάξουν επάγγελμα. Για τους παντομίμους (θεατρίνους) ισχύει το επιτίμιο της αποχής από τη θεία μετάληψη. Υπάρχει μάλιστα και κατάλογος για τους “αποβλητέους” από τη χριστιανική κοινότητα: «Ο επί σκηνής εμφανιζόμενος ανήρ ή γυνή, ο χοραύλης, ο κιθαριστής, ο την όρχησιν επιδεικνύμενος» κ.ά. Οι κληρικοί οι οποίοι τελούν το μυστήριο του γάμου θα πρέπει να αποχωρούν πριν αρχίσουν να παίζουν μουσικά όργανα ή να χορεύουν και μάλιστα πριν εμφανιστούν “θυμελικοί” (ηθοποιοί) σύμφωνα με τη Σύνοδο της Λαοδίκειας (360 μ.Χ.). Τα παιδιά των κληρικών απαγορεύεται να συμμετέχουν σε “θεώρια”, σε εκδηλώσεις θεαμάτων δηλαδή, και βέβαια πολύ περισσότερο απαγορεύεται να πάρουν και οι ίδιοι μέρος. Οι κληρικοί που θα ενέπιπταν στο αμάρτημα να παρακολουθήσουν θεατρική παράσταση τιμωρούνταν με καθαίρεση, ενώ για τους λαϊκούς η ποινή ήταν αφορισμός. Η Σύνοδος της Λαοδικείας δεν ήταν Οικουμενική, αλλά Τοπική. Έρχεται όμως η εν Τρούλω Οικουμενική (ή Πενθέκτη Σύνοδος το 691) να οριστικοποιήσει τις απαγορεύσεις.

Μέσα από ένα τέτοιο περιβάλλον, λοιπόν, έχουμε επτά καταγεγραμμένους μίμους που αγίασαν. Στο «Μαρτυρολόγιον του θεάτρου» που εκπόνησε ο αρχιμανδρίτης Ευδόκιμος Καρακουλάκης με πρόλογο του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, ένας λειτουργός της Εκκλησίας υποκλίνεται και αγκαλιάζει το θέατρο αποδεχόμενος πως «η σκηνή αλλά και γενικότερα κάθε χώρος τέχνης μπορεί να δώσει μηνύματα ανθρωπιάς αλλά και ψεύδους». Σημειώνει πως ένα βαθύ αίτημα του ανθρώπου είναι η μεταμόρφωση. Μέσα από την εξέλιξη συμπληρώνω εγώ, που ακολουθεί καθένας στη ζωή του. Γι’ αυτό ο συγγραφέας καταλήγει πως «η θέση της Εκκλησίας είναι κοντά στη σκηνή».

Με αγάπη και σεβασμό παραθέτει τους βίους των ηθοποιών αγίων των πρώιμων χριστιανικών χρόνων.

Ο Άγιος Μάρτυς Αδραλίων το 298 μ.Χ., επί αυτοκράτορος Μαξιμιανού, συμμετέχοντας σε κάποιο θεατρικό δρώμενο, έπρεπε να υποδυθεί κάποιον χριστιανό που προέβαλε αντίσταση στους τυράννους. Όταν το κοινό χειροκροτούσε την απαράμιλλη υποκριτική δεινότητα του Αδραλίωνα, αυτός «έκραξε μεγαλοφώνως και εκήρυξεν ότι είναι τη αληθεία χριστιανός». Ο παριστάμενος άρχων του έδωσε την ευκαιρία να πάρει πίσω την ομολογία του. Αυτός όμως επέμενε. Μια μεγάλη φωτιά άναψε τότε εν τω μέσω της σκηνής του ρωμαϊκού θεάτρου, ο Αδραλίων οδηγήθηκε σε αυτήν και «ετελειώθη λαβών του μαρτυρίου τον στέφανον».

Με παρόμοιο τρόπο μαρτύρισαν και άλλοι μίμοι. Ο Γελάσιος σατιρίζοντας επί σκηνής το μυστήριο του βαπτίσματος ομολόγησε την πίστη του στο μέσον της παράστασης! Λιθοβολήθηκε λοιπόν από τους θεατές έως θανάτου το 297 μ.Χ. Ο εκ μίμων Μάρτυς Γενέσιος, σατιρίζοντας κι αυτός το μυστήριο του βαπτίσματος, υποκρίνονταν τον ασθενή που θέλει να βαπτιστεί, ώστε να θεραπευτεί. Από κάποιο σημείο και μετά η υποκριτική του δεν πατούσε στην ειρωνεία και τη σάτιρα, αλλά ειλικρινά φώναζε πως θέλει να πεθάνει ως χριστιανός. Η αναπαράσταση της βάπτισης έγινε με δύο ηθοποιούς που υποδύονταν τους ιερείς. Δύο άλλοι υποδυόμενοι τους στρατιώτες τον έσυραν στον αυτοκράτορα, τάχα να τον εξετάσει, όπως γίνονταν με όλους τους πραγματικούς μάρτυρες. Χωρίς φόβο λοιπόν ο Γενέσιος έκανε καθαρό πως πια δεν υποκρίνεται. Ομολόγησε την πίστη του για να τιμωρηθεί στη συνέχεια με αποκεφαλισμό.

Ανάλογες είναι και οι περιπτώσεις του Πορφύριου «εκ μίμων ξίφει τελειούται» που τελείωσε τη ζωή του διά ξίφους στην Καππαδοκία και του «έτερου μάρτυρα εκ μίμων» Πορφυρίου, καθώς και του μάρτυρα κιθαριστή Φιλίμωνα.

Ανάμεσά τους βρίσκεται και μια γυναίκα. Η οσία «εκ μιμάδων» Πελαγία – Μαργαριτώ. Ήταν πολύ όμορφη και της άρεσε να προκαλεί με την ομορφιά, τις ενδυμασίες και τα αρώματα που τη συνόδευαν. Ασπαζόμενη τον χριστιανισμό, άφησε πίσω τον πρότερο βίο της, νικώντας «τας ηδονάς της σαρκός», ακολουθώντας τη διδασκαλία του ενάρετου Νόννου. Μόνασε στο Όρος των Ελαιών όπου τελείωσε και τη ζωή της αποποιούμενη οτιδήποτε θύμιζε εκείνη την όμορφη, προκλητική Μαργαριτώ, ως «Πελάγιος μοναχός».

Φαίνεται πως το σινάφι των ηθοποιών είχε πάντα μια έφεση στα δύσκολα. Σε όλες τις αιχμηρές στιγμές της Ιστορίας ήταν πάντα παρόν και στην πρώτη γραμμή. Σε επαναστάσεις, αγώνες, κινήματα, διεκδικήσεις για το δίκαιο και την ελευθερία ως επιλογή πίστης, κοσμοθεωρίας, τρόπου ζωής.

Έτσι και στα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού, τότε που οι πιστοί του διώκονταν, οι ηθοποιοί ήταν στην πρωτοπορία της εποχής, υπερασπιζόμενοι τις δικές τους ελεύθερες επιλογές.

* Ο Π. Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής και τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ: https://www.avgi.gr/article/10812/10265477/mimoi-agioi )

 

Φουριόζοι

 Tου Πάνου Σκουρολιάκου *

Ήρθαν με φόρα να αντιστρέψουν τα πάντα. Να επιβάλουν όσα φαντάζονταν τεσσεράμισι χρόνια εκτός εξουσίας. Και άρχισαν με περισσή αυτοπεποίθηση από τα εύκολα.

Η απόσυρση εκθεμάτων από τις προθήκες πώλησης αντιγράφων στο Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα, λόγω εργασιών για την επιδιόρθωση των κλιματιστικών, ήταν το πρώτο τους «ευκολάκι». Κάμερες και ρεπόρτες συνόδευσαν την κυρία υπουργό στην «επί τόπου» αυτοψία της. Κι αφού κατηγορήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ «που μας εξέθεσε στους επισκέπτες», εντός μικρού χρονικού διαστήματος το πωλητήριο λειτούργησε ξανά, φιλοξενώντας πλήθος αντικείμενα προς πώλησιν. Αλήθεια, ποιος Χουντίνι, μέσα σε ώρες κυριολεκτικά, κατασκεύασε όλον αυτόν τον πλούτο εκθεμάτων;

Αφού ανακοίνωσαν σχέδια (όπως η ενοποίηση Αρχαιολογικού Μουσείου – Πολυτεχνείου – “Ακροπόλ”) χωρίς να έχουν ελέγξει αν είναι δυνατόν να υλοποιηθούν οι εξαγγελίες τους, αυτοί, οι… πανέτοιμοι να κυβερνήσουν, μετά σφυρίζουν αδιάφορα.

Περάσαμε και στις γκάφες ολκής, όπως η ανακοίνωση της πρόθεσής του, από τον κ. Μητσοτάκη, για την πρόταση δανεισμού των γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Όταν έμαθε ο κ. πρωθυπουργός ότι κάτι τέτοιο συνεπάγεται την αναγνώριση της κυριότητας των γλυπτών από τους Βρετανούς, περάσανε και σε άλλη πρόσθετη προσβολή της νοημοσύνης των Ελλήνων. Διέρρευσαν πως το έκαναν γιατί σοβαροί επαΐοντες τους συμβουλεύουν ότι πρέπει να κρατιέται ψηλά στην επικαιρότητα το θέμα των γλυπτών! Τι μου λέτε; Ωραίο τρόπο βρήκατε!

Έρχονται με ρεβανσιστική διάθεση. Τρανό παράδειγμα, οι αρχαιότητες που βρέθηκαν, κατά την κατασκευή του μετρό Θεσσαλονίκης, στον σταθμό Βενιζέλου. Την προηγούμενη φορά ήθελαν να τα τεμαχίσουν, να τα αποθηκεύσουν και να τα επανατοποθετήσουν. Επί ΣΥΡΙΖΑ απεδείχθη ότι μπορεί να συνυπάρχουν τα αρχαία στη θέση τους και να προχωρούν οι εργασίες. Τώρα που ξανακυβερνούν, επιμένουν να εφαρμόσουν την παλιά τους καταστροφική έμπνευση.

Κι άλλος ρεβανσισμός, στον Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας αυτή τη φορά. Μετά την ψήφιση, από την προηγούμενη κυβέρνηση, επιτέλους, νόμου για τα πνευματικά δικαιώματα, τη δημιουργία ενδιάμεσης λύσης και την ολοκλήρωση δημιουργίας Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης από τους ίδιους τους δημιουργούς, της ΕΔΕΜ, η κ. υπουργός συστήνει πλάι στον ΟΠΙ και το νόμιμο Δ.Σ. νομοπαρασκευαστική επιτροπή, που ουσιαστικά παρακάμπτει το νόμιμο, όπως είπαμε Δ.Σ. Επικεφαλής αυτής της επιτροπής είναι η επί Ν.Δ. πρόεδρος του ΟΠΙ κ. Ειρ. Σταματούδη, η οποία παραιτήθηκε, μετά από αποκαλύψεις της εφημερίδας “Έθνος” στις 5.8.2018. Η δήλωσή μου ως τομεάρχης Πολιτισμού για το θέμα μού εξασφάλισε ένα ωραιότατο εξώδικο από την κ. Σταματούδη. Εξώδικο ακόμα εστάλη και στο “Έθνος”, για το ρεπορτάζ που ακολούθησε τη δήλωση μου, ενώ η εφημερίδα Αυγή δέχθηκε απειλές όπως δημοσιοποίησε στην ιστοσελίδα της. Η κ. Σταματούδη δέχθηκε αποστομωτική απάντηση από “Έθνος” και “Αυγή”, και εγώ δήλωσα πως: «H κυρία Σταματούδη με το εξώδικο που μου απέστειλε προσπαθεί να αποποιηθεί κάθε κριτική που συνοδεύει τον διορισμό της σε δημόσια θέση και μάλιστα με υπουργική απόφαση. Κατανοούμε την αμηχανία της. Περιμέναμε πολιτική απάντηση από την κυρία Μενδώνη, και όχι εξώδικο από την κυρία Σταματούδη».  Ας μην πούμε τίποτα για την οργισμένη ανακοίνωση των δημιουργών μέσω του «ΑΣΜΑ 450+». Και η κ. Μενδώνη, αντί να υπογράψει ώστε να τεθεί σε λειτουργία η ΕΔΕΜ των δημιουργών, κρύβεται πίσω από τα εξώδικα των ανθρώπων της.

Μετρούν κάποιοι δεκάδες «κωλοτούμπες» από τη νέα κυβέρνηση. Από τα μείζονα, όπως η Συμφωνία των Πρεσπών και η εθνική καταστροφή στο Μάτι, έως άλλα, μικρότερα. Προσέξτε όμως. Στα κύρια και αποφασιστικά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής τους δεν μπερδεύονται ούτε κάνουν λάθη. Μιλάμε για τα εργασιακά και τον νέο, αγριότερο Μεσαίωνα που νομοθετούν, μιλάμε για ρεζιλίκια του στυλ «την πρώτη βδομάδα με δύο υπουργικές αποφάσεις μπαίνουν οι μπουλντόζες στο Ελληνικό», μιλάμε για την απαξίωση του Δημοσίου και της περιουσίας του, με ευκρινέστατο ορίζοντα το ξεπούλημά τους, που ανενδοίαστα ονομάζουν «επιθετικές ιδιωτικοποιήσεις».

Αυτά για τα μεγάλα, που έχουν και το ανάλογο οικονομικό ενδιαφέρον. Στον χώρο του πολιτισμού όμως, ήρθαν με «έναν κατάλογο θεμάτων» που νομίζουν πως τα παίζουν στα δάχτυλα και βρέθηκαν να κάνουν τη μια γκάφα μετά την άλλη.

Η “Ρεβάνς” σαν ταινία (του Νίκου Βεργίτση) είναι υπέροχη. Σαν εργαλείο άσκησης πολιτικής δεν μπορεί να πάει μακριά όσους την χρησιμοποιούν. Πολύ περισσότερο όταν αυτοί είναι και «φουριόζοι». Ας γνωρίζουν λοιπόν πως με την ίδια φόρα που ήρθαν, με την ίδια αργά ή γρήγορα θα φύγουν.

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής Ανατολικής Αττικής, τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : https://www.avgi.gr/article/10812/10245573/phouriozoi  )

Τα αρχαία στο μετρό και η ψήφος εμπιστοσύνης

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 Έχουν τον αέρα του νικητή και θεωρούν πως μπορούν να κάνουν τα πάντα χωρίς να αντιμετωπίσουν το παραμικρό εμπόδιο. Έχουν και ένα γερό οπλοστάσιο από δημοσιογράφους, εφημερίδες, ιστοσελίδες, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Μπορούν να χτίσουν την Ελλάδα που ονειρεύονται. Μια Ελλάδα ημετέρων, μια Ελλάδα της αρπαχτής (ξανά), συντηρητική, περίκλειστη, με την μεσαία και κατώτερη τάξη να βάζει πλάτη για τους ολίγους και δυνατούς.

Ακόμα νομίζουν πως μαζί με τα νέα μέτρα που  αποφασίζουν  εις βάρος του Ελληνικού λαού, θα πάρουν την ρεβάνς και για  όσα  προσπάθησαν και δεν κατάφεραν στο παρελθόν.

Κατά την προηγούμενη κυβερνητική τους περίοδο, προσπάθησαν να τεμαχίσουν τα αρχαία που βρέθηκαν  κατά την κατασκευή του Μετρό Θεσσαλονίκης, να τα μεταφέρουν αλλού και να τα επανατοποθετήσουν όταν τελειώσουν οι εργασίες. Μια χοντροκομμένη σύλληψη, που βρήκε απέναντι της όλον τον επιστημονικό κόσμο αλλά και κάθε στοιχειωδώς σκεπτόμενο πολίτη. Δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το καταστροφικό έργο, γιατί έχασαν στις εκλογές του 2015. 

Κατά την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ  επιλέχθηκε άλλη λύση. Με το σχέδιο «Και αρχαία και Μετρό», τα αρχαία σώθηκαν από τον τεμαχισμό, το έργο προχώρησε και το Μετρό  είναι έτοιμο να λειτουργήσει κατ αρχήν δοκιμαστικά και στη συνέχεια κανονικά.

Να όμως που πάλι στην κυβέρνηση είναι η Νέα Δημοκρατία με τις εκλογές του 2019 και από το βήμα της  ΔΕΘ ο πρωθυπουργός, ανακοίνωσε την αλλαγή πολιτικής όσον αφορά την ολοκλήρωση του Μετρό Θεσσαλονίκης, διακηρύσσοντας έμπλεος χαράς την επιστροφή στο παλιό σχέδιο τεμαχισμού, αποθήκευσης και επανατοποθέτησης!

Οι αντιδράσεις είναι έντονες και πάνδημες. Από δημοτικές παρατάξεις, φορείς, απλούς πολίτες που καταδίκασαν έως και τα πολιτικά κόμματα με πρώτον τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενδιαφέρον όμως έχει η αντίθεση ανάμεσα σε δύο εμβληματικούς φορείς. Τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων από τη μια και το Τεχνικό Επιμελητήριο – Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας από την άλλη.  Οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν πως η απόφαση του πρωθυπουργού «υπαγορεύεται από εμμονή συγκεκριμένων κύκλων για απόσπαση ή και ¨εξαφάνιση¨ των   αρχαιοτήτων» συμπληρώνοντας πως « Ο πλούσιος και επιστημονικός διάλογος που αναπτύχθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια απέδειξε ότι η συνύπαρξη είναι όχι μόνον τεχνικά εφικτή αλλά και επιβεβλημένη». Το Τεχνικό Επιμελητήριο, αφού «χαιρετίζει την ανακοίνωση του κ. πρωθυπουργού», χαίρεται για όλη αυτή την φάμπρικα «κόψε – μετέφερε – επανατοποθέτησε» πληροφορώντας μας πως με αυτή την μέθοδο, η λειτουργία του Μετρό, μετατίθεται αρκετά πίσω: «από το 2014 κι έπειτα». (Οι Θεσσαλονικείς λοιπόν, μπορούν να περιμένουν).

Μαύρα πανιά για τους αρχαιολόγους χαράς ευαγγέλια (και δουλειές) για τους εργολάβους. Και η πολιτιστική μας κληρονομιά; Ταλαιπωρείται στον βωμό της «μπίζνας». 

Επιστρέφουν λοιπόν, με δυνατά αισθήματα ρεβανσισμού, για να τελειώσουν όσα  άφησαν ημιτελή ή  δεν κατάφεραν να αγγίξουν την προηγούμενη φορά. Οι πολίτες αντιδρούν. Πρέπει όμως να αντιδράσουν και όσοι τους στήριξαν. Όσοι τους ψήφισαν  και τους έδωσαν την δυνατότητα να επιχειρούν εις βάρος του πολιτιστικού μας πλούτου. Να τους πουν πως τους εμπιστεύθηκαν και τους  έδωσαν την ψήφο τους για να χτίσουν. Όχι για να γκρεμίσουν.

 * Βουλευτής Ανατολικής Αττικής και Τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ

(ΠΗΓΗ : https://www.kontranews.gr/POLITIKI/375809-Ta-arhaia-sto-metro-kai-i-psifos-empistosynis )