Ο Πολιτισμός πέραν του υπουργείου Πολιτισμού (Εφημ. ΑΥΓΗ 02.09.2017)

Ο πρώτος βαθμός Αυτοδιοίκησης ενέπνευσε και στήριξε ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς θιάσους, χορωδίες, ορχήστρες, φεστιβάλ, εκθέσεις ζωγραφικής, χορευτικές ομάδες, εικαστικά, μουσικά και θεατρικά εργαστήρια, φιλαρμονικές και πολλές ακόμα δομές και δράσεις. Προσέφερε έτσι στους δημότες του ωφέλιμη απασχόληση, ευκαιρίες για δημιουργία, γνώση και καλλιέργεια.

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Ο κόσμος, είναι πολύχρωμος και γι’ αυτό είναι ενδιαφέρων. Το βασικό υλικό που τον κάνει έτσι πολύχρωμο είναι αναμφισβήτητα ο Πολιτισμός, που έχει τη δική του ζωή, τη δική του γεωγραφία και όρια, εντός των οποίων καλλιεργείται και αναπτύσσεται. Ο Πολιτισμός κάνει τα δικά του ταξίδια εκτός των ορίων του. Στη γραμμή αυτών των ορίων συμπράττει με άλλους πολιτισμούς, παράγοντας καρπούς ακριβούς.

Αυτά τα όρια δεν καθορίζονται μόνον από τις κρατικές γεωγραφικές συντεταγμένες, ούτε μόνον από τη γλώσσα, τις παραδόσεις, τις συνήθειες ή την πολιτισμική ιστορία ενός τόπου. Όρια συναντούμε και εντός των γλωσσών, των παραδόσεων και των δημιουργικών δυνάμεων, εντός ενός ομοιογενούς συνόλου κρατικού ή πολιτισμικού.

Στο πλαίσιο λοιπόν μιας κρατικής οντότητας, ο πολιτισμός δεν έχει να κάνει μόνον με τους κατ’ αποκλειστικότητα ασχολούμενους με αυτόν. Δεν έχει να κάνει μόνον με τους κατ’ επάγγελμα δημιουργούς και με τις κρατικές – δημόσιες δομές άσκησης πολιτιστικής πολιτικής (υπουργεία, καλλιτεχνικούς οργανισμούς και σχετικές με τις τέχνες δομές). Αποστολή και υποχρέωση της άσκησης πολιτικής επί του πολιτιστικού γίγνεσθαι έχει το σύνολο του πληθυσμού και βεβαίως σε επίπεδο διοίκησης, πλην του υπουργείου Πολιτισμού, και τα υπόλοιπα υπουργεία, κρατικές και αυτοδιοικητικές οντότητες, οργανισμοί και ενώσεις πολιτών.

Οι υποχρεώσεις ενός υπουργείου Πολιτισμού είναι πολλές και στα αλήθεια ούτε το ανθρώπινο δυναμικό του αλλά ούτε ο προϋπολογισμός του φθάνουν ώστε να καλύψουν τις ούτως ή άλλως πολλές υποχρεώσεις του. Πολιτιστικό υλικό μπορούν να παράξουν μη κρατικές ενώσεις πολιτών, η εκπαιδευτική κοινότητα, ακόμα και ο στρατός, έως και ομάδες εντός των σωφρονιστικών ιδρυμάτων.

Ο χώρος όμως όπου το έδαφος είναι εύφορο και όπου υπάρχει η υποχρέωση και όχι μόνον η δυνατότητα πολιτιστικής δράσης, είναι εκείνος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Εδώ, μπορούμε να καταγράψουμε λαμπρές σελίδες πολιτιστικής δημιουργίας, για πάνω από έναν αιώνα. Ο πρώτος βαθμός Αυτοδιοίκησης ενέπνευσε και στήριξε ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς θιάσους, χορωδίες, ορχήστρες, φεστιβάλ, εκθέσεις ζωγραφικής, χορευτικές ομάδες, εικαστικά, μουσικά και θεατρικά εργαστήρια, φιλαρμονικές και πολλές ακόμα δομές και δράσεις. Προσέφερε έτσι στους δημότες του ωφέλιμη απασχόληση, ευκαιρίες για δημιουργία, γνώση και καλλιέργεια. Οι πολιτιστικές δραστηριότητες που εκπορεύονται από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, παίρνουν υπ’ όψιν τους τις ιδιαιτερότητες των τοπικών κοινωνιών, συνεισφέρουν στην πολυπολιτισμικότητα μιας περιοχής και κυρίως αναδεικνύουν το ανθρώπινο δυναμικό της τοπικής κοινωνίας. Όλες αυτές οι δράσεις καταλήγουν σε ένα σημαντικό ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από την κοινωνική συνοχή, συνθήκη καίρια και αποφασιστική για την πολυπόθητη τοπική ανάπτυξη, τόσο σε επίπεδο οικονομικό όσο και μορφωτικό – αισθητικό.

Στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, το αρνητικό οικονομικό περιβάλλον, η ανεργία, η συμπίεση προς τα κάτω των ευπαθών ομάδων στη χώρα μας έκαναν ακόμα πιο αναγκαία την παρηγορητική παρουσία του πολιτισμού στις τοπικές κοινωνίες παντού στη χώρα. Ο Πολιτισμός χτυπήθηκε σε επίπεδο πόρων αλλά δυνάμωσε σε επίπεδο πρωτοβουλιών και εθελοντικής συμμετοχής για την καλλιέργειά του. Σε παλιότερες εποχές όπου το χρήμα έρεε (σε σχέση με την περίοδο που διανύουμε), εκ μέρους της κεντρικής διοίκησης, υπήρχε στήριξη σε τοπικές πολιτιστικές δράσεις, απρογραμμάτιστα όμως και με πυξίδα την ικανοποίηση αιτημάτων μέσω πελατειακών πολιτικών σχέσεων. Ως αποτέλεσμα, καταγράφεται η εξαφάνιση πολλών δομών, ελλείψει ζεστού δημοσίου χρήματος. Παρ’ όλα αυτά, κάποιες από αυτές άντεξαν και κάποιες νέες εμφανίσθηκαν με το πείσμα του γεωργού που κάνει εύφορο ένα κακοτράχαλο κομμάτι γης. Είναι υποχρέωση λοιπόν της Τοπικής Αυτοδιοίκησης όλων των βαθμών να ενθαρρύνει και να στηρίξει τις πολιτιστικές δράσεις που δημιουργούνται εντός των ορίων ευθύνης τους. Είναι υποχρέωση του υπουργείου Εσωτερικών να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στον τομέα δράσης του, το οποίο θα έχει να κάνει με τον Πολιτισμό. Αλλά και τα άλλα υπουργεία (Παιδείας, Τουρισμού, Δικαιοσύνης, Ναυτιλίας, Εθνικής Άμυνας, Εξωτερικών κ.ά.) ισχυριζόμαστε πως θα πρέπει να ανοίξουν μια νέα σελίδα στις δράσεις τους, η οποία θα αφορά και την υποχρέωσή τους απέναντι στον Πολιτισμό.

Γιατί ο Πολιτισμός εντέλει διαπερνά τα πάντα. Μεταφέρει ποιότητα, θετικά αποτελέσματα και πληρότητα στον δημόσιο βίο. Και όταν κάνουμε καλύτερο τον βίο των πολιτών, τότε έχουμε πετύχει, και με διαφορά. Ποιοτική διαφορά.

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8373473/o-politismos-peran-tou-ypourgeiou-politismou)

Εν όψει του 2017 (εφημερ. ΑΥΓΗ 30.12.2016)

ΣκουρολιακοςΑΥΓΗ

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Ο Πολιτισμός αγκαλιάζει αυτή τη γνώση και την κάνει χρήσιμη. Μεταδίδει ευχαρίστηση και όμορφα αισθήματα. Κάνει τον άνθρωπο Άνθρωπο. Μέρες σαν αυτές τις γιορτινές που διανύουμε, συνυπάρχουν και η χαρά αλλά και η περισυλλογή του νου και της ματιάς μας πίσω. Στον χρόνο δηλαδή που φεύγει. Τι άφησε; Και τι μας «φορτώνει» στον επόμενο;

Στο μεγάλο, γοητευτικό και όλοι ευχόμαστε μακρύ ταξίδι της ζωής, χρειάζεται ο καθένας να παίρνει μαζί του εκείνα τα εργαλεία που θα τον κάνουν χρήσιμο, δημιουργικό, θετικό για τους δικούς του ανθρώπους αλλά και για τους ξένους και τους άγνωστους, εργαλεία που έχουν να κάνουν με τη γνώση και τη δύναμη του νου και της ψυχής.

Ο Πολιτισμός αγκαλιάζει αυτή τη γνώση και την κάνει χρήσιμη. Μεταδίδει ευχαρίστηση και όμορφα αισθήματα. Κάνει τον άνθρωπο Άνθρωπο. Μέρες σαν αυτές τις γιορτινές που διανύουμε, συνυπάρχουν και η χαρά αλλά και η περισυλλογή του νου και της ματιάς μας πίσω. Στον χρόνο δηλαδή που φεύγει. Τι άφησε; Και τι μας «φορτώνει» στον επόμενο;

Στο συλλογικό πεδίο, το 2016 ήταν μια χρονιά σκληρή. Και στον Πολιτισμό. Ανάμεσα στην προσπάθεια για την απόδραση από το τούνελ της επιτροπείας και της συμμόρφωσής μας στα συμφωνηθέντα, μαζί με τους ανθρώπους του Πολιτισμού έγιναν προσπάθειες ώστε να θεραπευτούν μια σειρά από παραφωνίες. Το Μέγαρο Μουσικής πέρασε πια στην ευθύνη του Δημοσίου. Έτσι, αφού ούτως ή άλλως με ευθύνη των προηγούμενων κυβερνήσεων το Δημόσιο, δηλαδή ο ελληνικός λαός, είχε αναλάβει όλα τα χρέη του, τουλάχιστον είναι πια και ο ιδιοκτήτης. Στις κρατικές σκηνές, υπάρχει μια κανονικότητα. Η Λυρική Σκηνή μετακομίζει στη νέα στέγη της. Το Ελληνικό Φεστιβάλ, μετά τους κλυδωνισμούς που ακολούθησαν την περσινή πετυχημένη διοργάνωση σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης, ετοιμάζεται για το καλοκαίρι του 2017. Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης άρχισε δειλά, είναι η αλήθεια, τη λειτουργία του. Τα πολύπαθα ΔΗΠΕΘΕ, το θέατρο στην Περιφέρεια δηλαδή, ακόμα περιμένουν άπραγα – κυριολεκτικά.

Όλοι αυτοί οι θεσμοί, μαζί και με άλλους πολλούς, είναι τα όπλα και τα εργαλεία προσφοράς του πολιτιστικού αγαθού από το οργανωμένο κράτος προς τους πολίτες. Ο Πολιτισμός, σαν αγαθό κοινωνικό, είναι κάτι που θα έπρεπε να μοιράζεται απλόχερα σε όλους. Κάτι το οποίο η ίδια η Πολιτεία θα έπρεπε να το προσφέρει δωρεάν. Δυστυχώς, σε έναν κόσμο όπου βασιλεύει το κέρδος και όλα μετρώνται με τις πωλήσεις, με τα κλικαρίσματα, με τα likes και τις κατευθυνόμενες επιλογές για το πλατύ κοινό, εκείνο το πολιτιστικό αγαθό που ψυχαγωγεί, και με τις δύο έννοιες του όρου, εκλείπει.

Το πολιτιστικό, όπως και κάθε προϊόν λοιπόν, έχει ανάγκη από καταναλωτές. Με τη φτωχοποίηση όλο και περισσοτέρων τμημάτων του πληθυσμού, η πολιτιστική αγορά, παγκόσμια, συρρικνώνεται δραματικά. Στους δύσκολους αυτούς καιρούς που ζούμε, η δυνατότητα επικοινωνίας των λαών με την τέχνη είναι ανεκτή έως εκεί που το χρηματοπιστωτικό σύστημα διακινεί χρήμα. Παράγει κέρδος. Πέραν τούτου, απορρίπτεται οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα.

Εδώ είναι που η δική μας αντίσταση καθίσταται αναγκαία. Εδώ είναι που χρειάζεται να δράσουμε. Να δράσουμε πολιτιστικά. Και εδώ είναι μεγάλη η ευθύνη της συντεταγμένης Πολιτείας προς τους πολίτες. Θα πρέπει οι θεσμοί που λειτουργούν υπό την εποπτεία της να μην κάνουν «εκπτώσεις Πολιτισμού», την ίδια στιγμή που αναγκαίο είναι να μετέρχονται των κανόνων του σύγχρονου marketing ώστε να προσελκύουν το κοινό.

Να ενθαρρυνθούν οι συνέργειες και μεταξύ των εποπτευομένων φορέων αλλά και με τον ιδιωτικό τομέα. Με μία δέσμευση όμως. Αυτές οι συμπαραγωγές να επιχειρούνται πάνω στη βάση της καλλιτεχνικής αναζήτησης και πρότασης και βέβαια με απόλυτη διαφάνεια στα οικονομικά, με απόλυτη προστασία του δημόσιου χρήματος.

Να ενθαρρυνθούν όλες οι φωνές λοιπόν. Ιδιαίτερα εκείνες των νέων ανθρώπων που αυτοί πρώτοι υφίστανται τα δεινά της ανεργίας ή, στην περίπτωση που βρίσκουν δουλειά, τις αδικίες και την εκμετάλλευση της εργοδοσίας.

Το 2017 είναι μια νέα χρονιά. Όλοι ελπίζουμε πως θα είναι καλύτερη χρονιά. Ιδιαίτερα τώρα, που έχουμε και στο πολιτικό πεδίο κάποια σαφή μηνύματα. Είθε να είναι καλή χρονιά και όσον αφορά τον μαγικό και υπέροχο κόσμο του Πολιτισμού. Και για τους δημιουργούς, αλλά και για τους θεατές, ακροατές, αναγνώστες…

Καλή χρονιά!

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής.

Πολιτισμός και πρώτη φορά Αριστερά (εφημ. ΑΥΓΗ 17.10.2016)

Με όλες τις πιέσεις και τα εμπόδια που μπαίνουν από τους νοσταλγούς του μεγάλου φαγοποτιού του παρελθόντος, συνεχίζουμε με άποψη, πείσμα και όραμα, που πρέπει να καταγραφεί και στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που διεξάγεται αυτές τις ημέρες.

Ήρθε η «πρώτη φορά Αριστερά» τον Ιανουάριο του ’15, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της διακυβέρνησης και στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, με αποσκευές σημαντικές σε ανθρώπους, εμπειρίες και γνώσεις. Ο τομέας του πολιτισμού, άλλωστε, απετέλεσε ανέκαθεν προνομιακό της πεδίο.

Αλήθεια, τι έγινε αυτά τα δύο χρόνια της διακυβέρνησης; Να ξεκινήσουμε ίσως από το τι βρήκε από τους προηγούμενους; Ειλικρινά, δεν φτάνουν οι σελίδες της «Αυγής» για να το περιγράψουμε. Τούτο θα σημειώσω μόνο. Όλοι όσοι βρισκόμασταν στο πεδίο του πολιτισμού όλα αυτά τα χρόνια γνωρίζαμε, είχαμε ζήσει και καταγράψει παρανομίες, αδικίες και αυθαιρεσίες ων ουκ έστι αριθμός. Τώρα που βρισκόμαστε στη θέση της βουλευτικής και κυβερνητικής ευθύνης και έχουμε τη δυνατότητα να ανιχνεύσουμε ποια είναι ακριβώς η κατάσταση «από τα μέσα», είμαστε επιεικώς σοκαρισμένοι! Ανοίξαμε την καταπακτή και ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με μια πραγματικότητα που κάνει τις πιο πολεμοχαρείς ενστάσεις μας για τα πεπραγμένα της δικομματικής διαπλεκόμενης διακυβέρνησης των προηγούμενων χρόνων να μοιάζει χαρούμενο παιδικό τραγουδάκι.

H πρώτη περίοδος διακυβέρνησης, έως τον Οκτώβρη του ’15, δηλαδή, χαρακτηρίστηκε από μια προσπάθεια διαχείρισης ενός πλέγματος υπηρεσιών, εργαζομένων, δημιουργών και εποπτευομένων φορέων με πιεστικά επείγουσες ανάγκες. Όλα αυτά ήταν οργανωμένα σε ένα σύστημα διαπλεκομένων συμφερόντων, αναθέσεων, πατρωνίας κάποιων από τα ΜΜΕ, με δυνατούς μεταξύ τους δεσμούς και συνέργειες. Αντιμετώπισε τότε την κατάσταση, λοιπόν, το ΥΠΠΟ με κινήσεις επούλωσης κάποιων καυτών θεμάτων, κινώντας απλώς τα πιόνια στη σκακιέρα. Αλλάζοντας δηλαδή πρόσωπα με άλλα πρόσωπα από την ίδια δεξαμενή, δίνοντάς τους όμως την ευκαιρία να προτείνουν νέες κατευθύνσεις. Σε πολλές ακόμη περιπτώσεις δεν άγγιξε καθόλου πρόσωπα και καταστάσεις.

Κατά τη δεύτερη περίοδο, από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 έως σήμερα, επιχειρείται το νοικοκύρεμα κάποιων προβληματικών καταστάσεων, με ταυτόχρονη απόπειρα οραματικής προσέγγισης. Αλίμονο, όμως. Η σκληρή καθημερινότητα δεν συμπαθεί τα οράματα. Έτσι, χάνεται χρόνος με περιπτώσεις όπως αυτή του Ελληνικού Φεστιβάλ, όπου υπήρχε, σύμφωνα με έλεγχο από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, κακοδιαχείριση 2.800.000 ευρώ από τον προηγούμενο διευθυντή. Τι μπούλινγκ υπέστησαν υπουργός, βουλευτές και κυβέρνηση από συνεργάτες, ΜΜΕ και φίλους του τέως διευθυντή, ακόμα και από τον ρ/σ «Στο Κόκκινο» και τον συνεργάτη του Σ. Κραουνάκη! Πόσος χρόνος χάθηκε. Παρ’ όλα αυτά, στο και πέντε κυριολεκτικά, οργανώθηκε από τον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή Β. Θεοδωρόπουλο ένα κατά κοινή ομολογία πετυχημένο Ελληνικό Φεστιβάλ 2016.

Παρ’ όλα αυτά, πολλά είναι τα ανοιχτά μέτωπα στον πολιτισμό. Το μεγάλο και ακανθώδες θέμα των πνευματικών και των συγγενικών δικαιωμάτων. Η καλλιτεχνική παιδεία. Η ανάγκη για δημιουργία ανώτατης σχολής παραστατικών τεχνών. Το θέατρο στην Περιφέρεια και τα ΔΗΠΕΘΕ, η δομή διοίκησης των καλλιτεχνικών οργανισμών και η θεσμοθέτηση οικονομικού – διοικητικού διευθυντή ώστε να αποφεύγονται προβλήματα σαν αυτά που προέκυψαν στο Ελληνικό Φεστιβάλ. Η λειτουργία του Εθνικού Θεάτρου και του καταχρεωμένου από τις προηγούμενες διοικήσεις ΚΘΒΕ. Κινηματογράφος, χορός και βιβλίο. Το Μέγαρο Μουσικής, που είναι ένας καλλιτεχνικός κολοσσός, με εκατοντάδες εκατομμύρια έλλειμμα, το οποίο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε φορτώσει στις πλάτες του Δημοσίου, δηλαδή του ελληνικού λαού.

Αυτά είναι λίγα μόνο από εκείνα που επεξεργάζεται η πρώτη φορά Αριστερά στον πολιτισμό, για τον οποίο και σχέδιο και όραμα έχει. Θα πρέπει συνεπώς, σε αυτή τη νέα περίοδο διακυβέρνησης και ένα χρόνο μετά τις εκλογές, να εστιάσει, υπουργείο και κυβέρνηση, στο όραμα με γενναιότητα, παράλληλα βεβαίως με τη φροντίδα της εξαιρετικά απαιτητικής καθημερινότητας. Είναι ανάγκη να συνεχίσει να εργάζεται με την ορμή του νέου και να αποζητά πάντα τη συμπαράσταση της κοινωνίας. Γιατί τίποτα από τα παραπάνω δεν συζητείται και αποφασίζεται πίσω από κλειστές πόρτες. Για όλα έχουν λόγο οι κοινωνικοί φορείς και οι συνδικαλιστικές ενώσεις των δημιουργών και των εργαζομένων. Η παρουσία τους και στην Επιτροπή Ελέγχου Κυβερνητικού Έργου (ΕΠΕΚΕ) του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, αλλά και στο υπουργείο και σε άλλους χώρους, είναι αδιάψευστος μάρτυρας της συνεργασίας που επιδιώκει η κυβέρνηση.

Οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ στον πολιτισμό είναι παρούσες με προτάσεις, σχέδια, διεκδικήσεις. Η ενσωμάτωση στους νόμους και της αποφάσεις της κυβέρνησης όλων αυτών των παρεμβάσεων και ο εμπλουτισμός της κυβερνητικής πολιτικής από τον πλούτο που κομίζουν κοινωνία και κόμμα, είναι ένα σημαντικό κεκτημένο που πρέπει να διατηρηθεί και να διευρυνθεί.

Με όλες τις πιέσεις και τα εμπόδια που μπαίνουν από τους νοσταλγούς του μεγάλου φαγοποτιού του παρελθόντος, συνεχίζουμε με άποψη, πείσμα και όραμα, που πρέπει να καταγραφεί και στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που διεξάγεται αυτές τις ημέρες.

 

Πάνος Σκουρολιάκος, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ : ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ( ΑΥΓΗ, 11.5.2016 )

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

κινα240px-The_Parthenon_in_Athens

 

 

 

 

 

Ελληνικός και Κινέζικος πολιτισμός, βίοι παράλληλοι. Πρόκειται για  τις σπουδαίες κατακτήσεις των δύο λαών που δημιούργησαν από αρχαιοτάτων χρόνων, παρήγαγαν ποίηση, θέατρο, εικαστικές τέχνες, ενέπνευσαν μύθους και εμπνεύσθηκαν  από αυτούς, αγνοώντας ο ένας την ύπαρξη του άλλου.

 Και οι δύο πολιτισμοί, επηρέασαν την ευρύτερη περιοχή τους. Ο Κινέζικος Πολιτισμός την κουλτούρα της Ασίας και ο Ελληνικός τον Πολιτισμό και την κουλτούρα της Ευρώπης αλλά και του ευρύτερου Δυτικού λεγόμενου κόσμου. Και οι δύο πολιτισμοί, στα δύο άκρα του πλανήτη, συνέτειναν στη δημιουργία δύο κόσμων σκέψης, συνηθειών,  κοινωνικής και πολιτικής συγκρότησης, επηρεάζοντας  ανθρώπους, έθνη, λαούς σε μεγάλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη.

 Όταν λοιπόν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου ώστε να έρθουν σε επαφή ο ένας πολιτισμός με τον άλλον, πριν ακόμα από μελέτες και αναλύσεις των επιστημόνων, μια μεγάλη αλληλοεκτίμηση γεννήθηκε ανάμεσα στο Ελληνικό και Κινέζικο πνεύμα. Μια αόρατη δύναμη, συνέδεσε τις παράλληλες πανάρχαιες ρίζες και τις παράλληλες πολιτισμικές κατακτήσεις των πνευματικών πρωταγωνιστών δύσης και ανατολής.  Ο χρόνος αλληλογνωριμίας κυλούσε αργά.  Από  το Βυζάντιο, στα νεώτερα χρόνια και από εκεί στο σήμερα.

  Η σημερινή Κίνα εκτιμά και θαυμάζει τον Ελληνικό πολιτισμό, και εξ αιτίας αυτής της παράλληλης πορείας, αλλά   και των κοινών στοιχείων θεώρησης της ζωής και του κόσμου, στα πρωταρχικά βήματα  των  πολιτισμών. Όσον αφορά τη χώρα μας, πρόκειται για βήματα  που έχουν να κάνουν με τους αρχαίους φιλοσόφους, την αρχαία γραμματεία αλλά και στοιχεία κοινωνικής ζωής όπως αυτά εκφράζονται στην οργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων για παράδειγμα κατά την αρχαιότητα. Πράγματι, αυτό που γνωρίζουν περισσότερο και βέβαια θαυμάζουν απεριόριστα οι κινέζοι, είναι η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων κατά την αρχαιότητα. Δεν μένουν μόνον στο αθλητικό ιδεώδες, αλλά εντυπωσιάζονται και από την πολιτισμική του διάσταση και ακόμα για τις συνήθειες και  τις  πολιτικές  και  κοινωνικές  εξελίξεις  που επηρέασαν.

 Οι κινέζοι όμως, αγαπούν και την νεώτερη ελληνική πνευματική παραγωγή. Ο Νίκος Καζαντζάκης που πολύ αγάπησε την Κίνα  και πολύ αγαπήθηκε από αυτήν, λέει κάπου πως  «Αν ξύσεις έναν Κινέζο, από κάτω θα βρεις έναν Έλληνα και αν ξύσεις έναν Έλληνα από κάτω θα βρεις έναν Κινέζο».

 Ο «γίγας» αυτός της ασιατικής ηπείρου λοιπόν, έρχεται  σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο. Δραστηριοποιείται  και στη δύση, μεταφέροντας εμπόρια, πολιτισμό, στάση ζωής. Οργανώνει λοιπόν ένα μεγάλο εξωστρεφές σχέδιο, με τίτλο « One Belt One Road», που είναι ένας οδικός χάρτης με πολιτισμικά, πολιτικά, οικονομικά και γεωστρατηγικά χαρακτηριστικά. Αποτελείται από δύο άξονες. Τον βόρειο χερσαίο άξονα «Silk road Εconomic Βelt»  και τον νότιο θαλάσσιο,  «21st Century Maritime Silk Road».  Η χώρα μας, αποτελεί στρατηγικό σταθμό στην εξέλιξη αυτού του θαλάσσιου  οδικού χάρτη.

 Σε μια εποχή κρίσεων πολιτικών και οικονομικών, γεωπολιτικής αστάθειας, παγκόσμιας ανασφάλειας  και ταυτόχρονα σε μία περίοδο  αναδιάταξης και επαναπροσδιορισμού των στρατηγικών επιλογών τόσο από την πλευρά των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ε.Ε.) όσο και από την πλευρά των μικρότερων δρώντων του παγκόσμιου συστήματος, η  Ελλάδα και η  Κίνα συναντώνται και μέσω του πολιτισμού. Πριν από λίγες ημέρες, η Βουλή των Ελλήνων, ενέκρινε την  συμφωνία μεταξύ της Κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας για την Αμοιβαία Ίδρυση Πολιτιστικών Κέντρων».

 Σε Αθήνα και Πεκίνο λοιπόν, θα ιδρυθούν  ιδρύματα που θα έχουν ως σκοπό να διευρύνουν την αμοιβαία συνεννόηση μεταξύ των δύο λαών και βέβαια  να ενισχύσουν την πολιτική συνεργασία των δύο χωρών. Πολιτιστικές δράσεις, όπως εκθέσεις, παραστάσεις και σεμινάρια, η  έκδοση εντύπων και η διακίνηση οπτικοακουστικού υλικού, θα καταστήσουν τους πολίτες  γνώστες και κοινωνούς των δύο πολιτισμών, σε Ελλάδα και Κίνα.

 Ανοίγεται έτσι άλλος  ένας σημαντικός δρόμος για την επαφή μας με μια μεγάλη οικονομική και πολιτιστική δύναμη. Το Πολιτιστικό Κέντρο μας στο Πεκίνο θα προβάλει την σύγχρονη ελληνική τέχνη και τους έλληνες δημιουργούς. Ευελπιστούμε πως θα ακολουθήσουν μετακλήσεις, όπου θα αξιοποιηθεί αυτό που ονομάζουμε «βαριά βιομηχανία της χώρας», δηλαδή ο πολιτισμός.

 Το πιο σημαντικό όμως είναι κινέζοι και έλληνες, να γνωρίσουμε πιο οργανωμένα και με ένταση, τις ρίζες, τα επιτεύγματα και την ψυχή των δύο λαών.

  *Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής.