Τι εμπνέει τη Νέα Δημοκρατία;

Στη Νέα Δημοκρατία δεν υπάρχει έλλειψη πυξίδας. Το στρατηγικό της αφήγημά εμπνέεται από το τρίπτυχο «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» έχοντας ως παρακαταθήκη τη τυραννική χούντα.

Του Πάνου Σκουρολιάκου *

Κανόνας είναι στις δημοκρατίες, τα κόµµατα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να διεκδικούν την εξουσία µέσω της κοινοβουλευτικής οδού αλλά και διά της επαφής τους µε τους πολίτες. Αντλούν υλικό, επιχειρήµατα και πολιτικές προτάσεις σε αυτή τη διαδικασία από το ιδεολογικό και αξιακό τους οπλοστάσιο, που µπορεί να εµπνέεται από τα οράµατα του σοσιαλισµού και της κοινωνικής φροντίδας ή από τα προτάγµατα του οικονοµικού φιλελευθερισµού, του νεοφιλελευθερισµού κ.λπ.

Στη χώρα µας, η Νέα Δηµοκρατία δίνει τη δική της µάχη για να διαδεχθεί στην κυβερνητική ευθύνη τη σηµερινή κυβέρνηση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Οπως είναι φυσικό, τα περισσότερα βέλη από τη φαρέτρα του ιδεολογικού της οπλοστασίου, συγκεντρώνει ο αριστερός ΣΥΡΙΖA.

Αλήθεια, σε ποιο ιδεολογικό πεδίο έχουν αναφορά τα βέλη της ΝΔ; Στο πρόσωπο της δεξιάς που πέτυχε µεταπολιτευτικά να φιλοτεχνήσει ο ιδρυτής της, Κωνσταντίνος Καραµανλής; Μια σύγχρονη παράταξη, του ευρύτερου δηµοκρατικού χώρου δηλαδή, απαλλαγµένη από τις εξαλλοσύνες της χουντικής αλλά και της µετεµφυλιακής περιόδου; Ας µην ξεχνάµε το βασικό επιχείρηµα αυτής της παράταξης όσον αφορά τη δηµοκρατικότητά της, που ήταν η νοµιµοποίηση του ΚΚΕ από την κυβέρνησή της µε πρωθυπουργό τον Κ. Καραµανλή. Μήπως, τα αντιπολιτευτικά βέλη έχουν αφετηρία µια νέα ιδεολογική πλατφόρµα – πρόταση για τη δεξιά του 21ου αιώνα; Οχι. Οι νέες προτάσεις απαιτούν άλλωστε σοβαρές αναλύσεις, αλλά και σοβαρά οράµατα. Παρακάµπτοντας την παρακαταθήκη του ιδρυτή της, που µοιάζει πολύ αριστερή για τα… γούστα των νέων (ακροδεξιών) αφίξεων στη Νέα Δηµοκρατία, οδηγείται το κόµµα της αξιωµατικής αντιπολίτευσης στην αµέσως προηγούµενη ιστορική περίοδο, που δεν είναι άλλη από την εποχή της Απριλιανής δικτατορίας και το τιµωρητικό για τους ηττηµένους πολιτικούς του αντιπάλους στο µετεµφυλιακό κράτος.

Αλίµονο. Το πολιτικοϊδεολογικό υλικό της σηµερινής Νέας Δηµοκρατίας είναι ο «πλούτος» των επιχειρηµάτων της αλήστου µνήµης δικτατορίας των συνταγµαταρχών. Επιστρατεύονται απέναντι στον επάρατο ΣΥΡΙΖΑ, ο εξίσου επάρατος Στάλιν, που αυθαίρετα ταυτίζεται µε το κόµµα της αριστεράς που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Ετσι, η αξιωµατική αντιπολίτευση επιστρατεύει την έπαρση της σηµαίας στα σχολεία, τον εκκλησιασµό των µαθητών, τη γελοία εξίσωση του ναζισµού µε τον κοµµουνισµό, ρατσιστικές κορώνες, όπως αυτές που απολαύσαµε κατά την ψήφιση του νόµου για τη νοµική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, έως και τις καθηµερινές επιθέσεις µέσα από αληθοφανέστατες ψευδείς ειδήσεις, οι οποίες πριν καταρρεύσουν έχουν κάνει ήδη τη ζηµιά τους. Η ζηµιά δεν έχει να κάνει µε την κυβέρνηση ή τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά κυρίως απέναντι στους πολίτες, τους οποίους δηλητηριάζουν µε το ακροδεξιό ψεύδος και τη λάσπη.

Αλήθεια, πού είναι όλοι εκείνοι οι «ευπρεπείς δηµοκράτες» της Νέας Δηµοκρατίας; Γιατί σιωπούν; Εχουν τόσο πολύ φοβηθεί από τις µεταγραφές πρωτοκλασάτων χουντικών στελεχών στο κόµµα τους; Μήπως έχουν µερίδιο ευθύνης ακόµα και οι ίδιοι; Μήπως από πολύ νωρίς δέχθηκαν να ξεπλύνουν πολλά αµετανόητα ακροδεξιά στοιχεία εντάσσοντάς τα στη Νέα Δηµοκρατία από τη δεκαετία του ’70, ακόµα;

Επιλογή της ίδιας της Νέας Δηµοκρατίας είναι να ακολουθήσει την αντιπολιτευτική τακτική που την εκφράζει. Η χρήση όµως αυτού του χουντικού ακροδεξιού υλικού, µας δίνει το δικαίωµα να ισχυρισθούµε πως στο κόµµα αυτό δεν υπάρχει έλλειψη πυξίδας, στρατηγικής ή πολιτικού αφηγήµατος, όπως πολλοί διατείνονται. Η ΝΔ έχει στρατηγικό αφήγηµα και αυτό είναι οι παρακαταθήκες της τυραννικής χούντας, που φυλάκισε τον ελληνικό λαό για επτά χρόνια και κατέστρεψε την Κύπρο. Το στρατηγικό αφήγηµα της Νέας Δηµοκρατίας, που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραµανλής, σήµερα εµπνέεται από το τρίπτυχο «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών».

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια Αττικής.

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΤΟ ΧΩΝΙ http://www.toxwni.gr/xoni-apokleistika/eipan-sto-xwni/175327-ti-empneei-ti-nea-dimokratia )

ΝΔ: ΤΟ ΧΟΥΙ ΤΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ (εφημερίδα ΑΥΓΗ 1.11.2016)

σκουρολιακοςΑΥΓΗΤου Πάνου Σκουρολιάκου

   Αφορμή για το παρόν κείμενο αποτέλεσε  το κείμενο –  παρέμβαση του Αλέξανδρου Μίχα, Τομεάρχη πολιτισμού της Νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας (στο amagi.gr), με αφορμή τον προγραμματισμό ενός ιστορικού θεάτρου. Το Θέατρο Τέχνης που  δημιούργησε και λάμπρυνε  ο Κάρολος Κουν, ανακοίνωσε ότι προτίθεται να ανεβάσει  παράσταση βασισμένη σε κείμενα του μπλόγκερ «Πιτσιρίκος». Ο κ. Τομεάρχης έχει έντονες αντιρρήσεις για το ανέβασμα της παράστασης.

 Δεν γνωρίζω προσωπικά ούτε τον κ. Τομεάρχη,  ούτε τον κ. «Πιτσιρίκο».  Θα προσπερνούσα την εν λόγω παρέμβαση εάν την   απασχολούσε η αισθητική άποψη του γράφοντος απέναντι στα κείμενα του μπλόγκερ. Αλλά επειδή  οι ενστάσεις του είναι ιδεολογικές – πολιτικές δεν μπορώ παρά να σταθώ στην ενέργεια και να την σχολιάσω.

Η υπόθεση αποκτά πρόσθετη βαρύτητα μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε για την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου  « Ισορροπία του Nash» και την έντρομη διακοπή της από μέρους της Διεύθυνσης  του Θεάτρου. Αιτία της πολεμικής ενάντια στην παράσταση ήταν κάποια αποσπάσματα από βιβλίο του έγκλειστου τρομοκράτη Σάββα Ξηρού. Κείμενα που δεν προέτρεπαν σε καμία τρομοκρατική δράση και που η σκηνοθέτις  θεώρησε πως  είναι το υλικό που την ενδιέφερε  για την θεατρική της δημιουργία. Ο θόρυβος εκείνος πέτυχε αυτό που επεδίωκε. Τον φόβο και την φίμωση.

  Η λογοκρισία που (σχεδόν) οι πάντες καταδικάζουν, πηγάζει  κατά κύριο λόγο από τους κυβερνώντες που θέλουν να ασκούν έλεγχο στην κοινωνία. Αλλά ασκείται (εμμέσως) και από μη κυβερνητικές δυνάμεις που διαθέτουν όμως τους μηχανισμούς  χειραγώγησης απόψεων μέσω των  ΜΜΕ, δημιουργώντας κλίμα  εκφοβισμού και ενοχής.

Σημειώνει το μέλος της ΟΝΝΕΔ στο κείμενό του πως «Νομικά… δεν υπάρχει δυνατότητα να απαγορευτεί το έργο» (που ανακοίνωσε ότι θα ανεβάσει το Θ.Τ.).  Να υποθέσω πως στεναχωρείται για αυτήν την εξέλιξη; Αλλού, θέτει θέμα για την «πολιτική που ακολουθεί ένας καλλιτεχνικός φορέας…. Είναι καιρός» συνεχίζει «να μιλήσουμε για τον τρόπο κατάρτισης του προγράμματος, για την διαδικασία επιλογής των συντελεστών, για την ευθύνη απέναντι στο κοινό και, τούμπαλιν την ευθύνη του κοινού απέναντι στον φορέα». Να υποθέσω πως για την κατάρτιση του ρεπερτορίου  και την επιλογή των συντελεστών,  το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν αλλά και όλα τα άλλα Θέατρα, θα έπρεπε να έχουν την σύμφωνη γνώμη της ΟΝΝΕΔ; Να προτείνει η ΟΝΝΕΔ ίσως το ρεπερτόριο και τον κατάλογο καλλιτεχνών στους οποίους    επιτρέπεται να διακονούν το θέατρο; Και τι εννοεί λέγοντας πως το κοινό έχει ευθύνη απέναντι στον φορέα; Έχει ευθύνη να μην παρακολουθεί τις παραστάσεις του εάν δεν αναγράφονται σε έναν  κατάλογο που  συντάσσει κάποια εξουσία;  Συνεχίζει λέγοντας πως «… ο τρόπος, το ήθος που αναδίδει ως προσωπικότητα ο Πιτσιρίκος είναι ασυμβίβαστος  με τον χώρο του Θεάτρου Τέχνης». Προφανώς γνωρίζει καλύτερα από τους μαθητές του Κάρολου Κούν που συνεχίζουν την παράδοσή του στο Θέατρο Τέχνης, τι  αρμόζει στο Θέατρο  και τι  το βλάπτει. Να δοκιμάσουμε κάποιον γύψο ίσως μέχρις ότου ο ασθενής αναρρώσει;

 Προφανώς ο Τομεάρχης πολιτισμού της ΟΝΝΕΔ δεν διανοείται πως ο καθείς μπορεί να καταθέτει τις σκέψεις και τα δημιουργήματά του αισθητικά, ιδεολογικά, πολιτικά και να κρίνεται από τους θεατές, αναγνώστες, τους πολίτες δηλαδή που έχουν την  ευκαιρία να συμφωνούν ή να διαφωνούν μαζί του. Ας μην φοβάται όμως.  Οι προστατευτικοί νόμοι κάθε ευνομούμενης πολιτείας έχουν  μεριμνήσει για τους συκοφάντες, τους βλάσφημους, τους  υπονομευτές του κράτους, τους διακινητές παιδικής πορνογραφίας,  τους διακινητές ρητορικής μίσους κλπ.

  Και μιας και ο κ. Τομεάρχης διάλεξε το Θέατρο Τέχνης για να κάνει την παρέμβασή του, να θυμηθούμε και τους  «Όρνιθες» του Αριστοφάνη που το 1959 είχε ανεβάσει το Θ.Τ.  και που απαγόρευσε στα χρόνια της ΕΡΕ,   ο υπουργός της και μετέπειτα πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος. Παρίστατο ο ίδιος εκείνο το βράδυ στο Ηρώδειο. Και όπως γράφει και η «Καθημερινή» της 1/10/1959,  «εκκάλεσε τους υπευθύνους του Φεστιβάλ και τους επέπληξε ζωηρότατα. Συγχρόνως έδωσε εντολήν όπως ματαιωθούν αι υπόλοιπαι παραστάσεις του έργου».Αν  η ιστορία πρέπει  να μας διδάσκει,  η παραταξιακή εν προκειμένω  ιστορία του μέλους της Νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας, δίδει ακριβή σήματα περί του τι βλάπτει την ελεύθερη έκφραση, περί του τι βλάπτει  την Δημοκρατία.

 

 ΥΓ 1:  Στον νεολαίο της Νέας Δημοκρατίας  απευθύνω το αποδοθέν στον Βολταίρο απόσπασμα: «Διαφωνώ με ότι λες, αλλά θα υπερασπισθώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες».

 Υ.Γ.2  Στο Θέατρο Τέχνης, εύχομαι από καρδιάς, λαμπρή θεατρική χρονιά!