Το εβραϊκό θέατρο Γίντις (εφημερ. ΑΥΓΗ 19.11.2016)

Σχετική εικόνα

του Πάνου Σκουρολιάκου

Παντού στην Ευρώπη όπου υπήρχε το εβραϊκό στοιχείο άρχισε να ανθίζει το θέατρο Γίντις επηρεαζόμενο από τις κατά τόπους εθνικές θεατρικές παραδόσεις. Ως αυτοτελής θεατρικός οργανισμός εμφανίζεται στα 1876, όταν ο Αβραάμ Γκολντφέιντεν μετατρέπει σε θεατρική αίθουσα μια ταβέρνα

Είναι ένα θέατρο που δημιουργήθηκε για να μείνει ζωντανή η μνήμη της προγονικής γλώσσας και των παραδόσεων. Είναι το θέατρο Γίντις που καλλιέργησαν οι Εβραίοι στην παλιά γερμανοεβραϊκή γλώσσα Γίντις. Ως γνωστόν, οι ιουδαϊκές κοινότητες δεν είχαν δικά τους γεωγραφικά όρια. Ήταν διασκορπισμένες παντού. Τα δικά τους όρια ήταν γλωσσικά. Πάνω σε αυτά τα γλωσσικά όρια λοιπόν στηρίχθηκε η δραματουργία τους. Τα πρώτα θεατρικά έργα στα Γίντις γράφτηκαν απλώς για να διαβάζονται. Αργότερα ζωντάνεψαν και σκηνικά.

Κόντρα στις αυστηρές επιταγές του Δευτερονόμιου πήγαν οι Εβραίοι για να καλύψουν τη δυνατή ανάγκη του ανθρώπου για συμμετοχή στη θεατρική μέθεξη. Είτε ως δημιουργοί, είτε ως απλοί θεατές.

Από τη ρωμαϊκή ακόμα εποχή υπήρχαν Εβραίοι ηθοποιοί. Από αυτόν τον παλιό κόσμο του χοντροκομμένου ρωμαϊκού θεάτρου Εβραίοι χορευτές, τραγουδιστές, θαυματοποιοί και γελωτοποιοί έβαλαν τον σπόρο και σιγά σιγά εξέλιξαν το θέατρο της φυλής τους. Αρωγός σε όλη αυτή τη διαδικασία ήταν οι ίδιες οι εβραϊκές παραδόσεις και υλικό για τα έργα η πίστη και η ιστορία των Εβραίων.

Έτσι στη γιορτή Πουρίμ, όπου γιορτάζεται η σωτηρία των Εβραίων από τον ζυγό των Περσών, δίνονται παραστάσεις στα γερμανοεβραϊκά, που αφηγούνται κομμάτια από το «Βιβλίο της Εσθήρ», της βασίλισσας στην οποία οφείλουν τη σωτηρία τους. Το πρώτο έργο που γράφτηκε γι’ αυτές τις γιορτές τον 16ο αιώνα ήταν «Η κωμωδία του γάμου», δημιούργημα του Γεχούντα Ντε Σούμο, με φανερές επιδράσεις από την Κομέντια ντελ Άρτε.

Παντού στην Ευρώπη όπου υπήρχε το εβραϊκό στοιχείο άρχισε να ανθίζει το θέατρο Γίντις επηρεαζόμενο από τις κατά τόπους εθνικές θεατρικές παραδόσεις. Ως αυτοτελής θεατρικός οργανισμός εμφανίζεται στα 1876, όταν ο Αβραάμ Γκολντφέιντεν μετατρέπει σε θεατρική αίθουσα μια ταβέρνα. Εκεί εκπαιδεύθηκαν ηθοποιοί, ανέβηκαν πρώτη φορά για το είδος αυτό γυναίκες στη σκηνή και γράφτηκαν έργα σπουδαία. Μερικά από αυτά υπάρχουν ακόμα στο ρεπερτόριο Γίντις, αφού έκαναν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους και ταξίδεψαν μέχρι και στην Αμερική ενισχύοντας τις παραστάσεις των εκεί ανάλογων θιάσων.

Στη Ρωσία, μετά τη δολοφονία του Τσάρου Αλέξανδρου Β’ και τα αντισημιτικά μέτρα που ακολούθησαν, το θέατρο Γίντις σίγησε. Με την Οκτωβριανή επανάσταση όμως ξαναζωντάνεψε. Δημιουργήθηκε το Εβραϊκό Κρατικό Θέατρο της Μόσχας που ανέβαζε έργα Σοβιετικών Εβραίων συγγραφέων. Από τα τέλη του 19ου αιώνα σημαντικές Γίντις θεατρικές σκηνές υπήρχαν σε Λονδίνο, Παρίσι, Βιέννη, Νέα Υόρκη, αλλά και σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Στο πλαίσιο αυτού του θεάτρου της προγονικής γλώσσας μεταφράσθηκαν και παίχθηκαν σπουδαίοι συγγραφείς, όπως ο Ρακίνας με τα έργα του «Εσθήρ» και «Αθαλία», ο Γκαίτε με τον «Φάουστ» και ακόμη Σίλερ, Λέσιγκ, Μεταστάζιο, Μολιέρος. Μπορεί οι Σοβιετικοί στη Ρωσία να δημιούργησαν θεατρικό οργανισμό για τα έργα Γίντις, εκεί όμως που εκτοξεύθηκε το είδος ήταν στη Νέα Υόρκη, που την έκανε αδιαμφισβήτητο κέντρο του. Από το 1886 ο Μπόρις Τομασέφσκι υποδέχεται τους μετανάστες Εβραίους από την Ευρώπη παρουσιάζοντάς τους οικεία θέματα και θυμίζοντάς τους τις πατρίδες τους.

Από τότε το θέατρο Γίντις καλλιέργησε και εξέθρεψε πολλές γενιές θεατών και δημιουργών. Ένας από αυτούς ο και δικός μας Ζυλ Ντασσέν. Ενώ σπούδαζε ήδη θέατρο, γοητευμένος από το θέατρο Γίντις, έμαθε τη διάλεκτο από μία θεία του για να μπορεί να ενταχθεί στο εβραϊκό θέατρο ARTEF (Θεατρική Ένωση Εργατών), όπου τελικά δούλεψε ως ηθοποιός αρχικά και μετά ως σκηνοθέτης για έξι χρόνια. Η ιδεολογία του θεάτρου εμπνεόταν από τις ιδέες της Αριστεράς και όσοι δούλευαν εκεί το έκαναν χωρίς να πληρώνονται.

Τα γερμανοεβραϊκά Γίντις, που κρατήθηκαν ζωντανά και χάρις στο θέατρο, έμελλαν να μην γίνουν ποτέ η επίσημη γλώσσα του κράτους του Ισραήλ. Μαζί με την ισπανοεβραϊκή Λαντίνο παραμερίστηκαν από το Συμβούλιο Εβραϊκής Γλώσσας υπό τον Εβραίο γλωσσολόγο Ελιέζερ Μπεν-Γεχούντα για να προκριθεί η Βιβλική Εβραϊκή.

Ένα «φυλετικό» θέατρο είναι το θέατρο Γίντις. Κράτησε τους ανθρώπους του κοντά στις παραδόσεις που τιμούσαν, τους μίλησε κοιτώντας τη ζωή από τη σκοπιά τους, τους έφερε σε επαφή με άλλους συγγραφείς και πολιτισμούς, υπηρέτησε ιδέες και ρεύματα πρωτοποριακά πέρα από τις στενές παραδόσεις τους.

Υπήρξε ένα θέατρο μνήμης και προοπτικής.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Πηγή : http://www.avgi.gr/article/10812/7660545/to-ebraiko-theatro-gintis

Εθνικό Θέατρο, ΚΘΒΕ και εξωστρέφεια (εφημ. ΑΥΓΗ 08.10.2016)

σκουρολιακοςΑΥΓΗΤου Πάνου Σκουρολιάκου*

Η ενασχόληση των εθνικών θεάτρων με την οικεία παραγωγή θεατρικών κειμένων και ειδών δεν θα πρέπει να λειτουργεί σε βάρος των σύγχρονων θεατρικών προβληματισμών και τάσεων.

Το εθνικό θέατρο μιας χώρας έχει καθήκον να διακονεί και να αναπτύσσει τη θεατρική τέχνη στην οικουμενική διάστασή της, λαμβάνοντας υπ’ όψιν το παγκόσμιο ρεπερτόριο σε όλη την ιστορική του διαδρομή. Κυρίως όμως, ως εθνικό, έχει υποχρέωση να μελετά, να ερευνά και να διδάσκει σκηνικά τις γηγενείς περιοχές του θεάτρου, όπως το αρχαίο δράμα για παράδειγμα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα. Περιφερειακά, οφείλει να αγκαλιάζει ειδικές κατηγορίες θεατών, όπως παιδιά και νέους, μειονότητες και άλλες ομάδες, με το ανάλογο ρεπερτόριο. Ακόμα πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες για θεατρική έρευνα, αναζήτηση και πειραματισμό σε νέες μορφές θεάτρου, για θεατρική εκπαίδευση και βέβαια να μεριμνά για την παρουσία του στην παγκόσμια θεατρική σκηνή με παραστάσεις, ανταλλαγές και συνεργασίες.

Μεγάλη η πορεία αυτού του είδους των θεατρικών σκηνών. Το παλιότερο εθνικό θέατρο είναι η «Κομεντί Φρανσέζ» που ιδρύθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ’ το 1860. Ακολούθησε -στη Γαλλία πάντα- η δημιουργία άλλων έξι εθνικών θεάτρων. Άλλα θέατρα με μακρά ιστορία είναι το «Κόνγκελιγε Τεέτερ» (Δανία 1772), «Μπούργκτεατερ» (Αυστρία 1776) κ.α. Το Ελληνικό Εθνικό Θέατρο (Ε.Θ.) ιδρύθηκε το 1930, αφιερώνοντας μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς του στην έρευνα και σκηνική παρουσίαση του αρχαίου δράματος. Με τη δημιουργία του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) ενισχύθηκε η προσπάθεια για αναβίωση αυτής της ελληνικής θεατρικής περιοχής.

Η ενασχόληση των εθνικών θεάτρων με την οικεία παραγωγή θεατρικών κειμένων και ειδών δεν θα πρέπει να λειτουργεί σε βάρος των σύγχρονων θεατρικών προβληματισμών και τάσεων. Αντίθετα, θα πρέπει να ενσωματώνει τις τάσεις αυτές στη δουλειά τους πάνω στη θεατρική παράδοση της χώρας. Το Ε.Θ. και το ΚΘΒΕ είχαν πάντα σημαντική παρουσία σε σκηνές και φεστιβάλ του εξωτερικού. Στη σημερινή εποχή, δεν αρκεί όμως μια περιοδεία με κάποια τραγωδία ως ελληνικό «τοπικό προϊόν» ανά τις σκηνές της υφηλίου. Θα πρέπει να ενισχυθούν οι συνέργειες ανάμεσα στα εθνικά θέατρα μέσα από φεστιβαλικά δίκτυα, συμπαραγωγές και αλληλοπληροφόρηση, ώστε να δρομολογούνται οι νέες τάσεις και να εμπλουτίζεται η εθνική παραγωγή με κατακτήσεις ομοτέχνων από άλλες χώρες.

Από χρόνια, το ΚΘΒΕ συμμετέχει στην «Ένωση των Θεάτρων της Ευρώπης» (ΕΘΕ), που είναι ένα δίκτυο το οποίο ιδρύθηκε το 1990 και αγκαλιάζει όλη την Ευρώπη, με περισσότερα από σαράντα μέλη. Υπήρξε όραμα του σπουδαίου σκηνοθέτη Τζόρτζιο Στρέλερ και στηρίχθηκε από τον τότε υπουργό Πολιτισμού της Γαλλίας Ζακ Λανγκ. Ως έδρα της ορίσθηκε το Παρίσι. Με σεβασμό στις επί μέρους εθνικές παραδόσεις, η ΕΘΕ στηρίζει ενεργά τις συμπαραγωγές, τις συνεργασίες και τις καλλιτεχνικές ανταλλαγές μεταξύ των θεάτρων – μελών της, προβάλλοντας τη δουλειά νέων καλλιτεχνών και διοργανώνοντας εκθέσεις, εργαστήρια, σεμινάρια, συνέδρια και μεγάλα προγράμματα που αφορούν σε θέματα της σύγχρονης κοινωνικής και ιστορικής πραγματικότητας, όπως η διαμόρφωση μιας κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, το Εθνικό μας Θέατρο ανέλαβε μια σημαντική πρωτοβουλία στο πλαίσιο των πολιτιστικών – θεατρικών συνεργειών που έχουμε ανάγκη στην παρούσα πολυ-επικοινωνιακή εποχή. Με την ευκαιρία του «Έτους Ρωσίας», έφερε σε επαφή το ελληνικό κοινό με το φεστιβάλ «Θεατρική σεζόν Αγίας Πετρούπολης» δίνοντάς του την ευκαιρία να επικοινωνήσει με τη σύγχρονη θεατρική τέχνη της Ρωσίας, έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται και μέσα από τη διαδρομή της σε σημαντικά πολιτιστικά κέντρα του πλανήτη.

Θεωρώ πως η εξωστρέφεια ενισχύει την εθνική ταυτότητα ενός εθνικού θεάτρου. Στην επαφή και την αλληλοπληροφόρηση με ομόλογα θέατρα αναδεικνύονται τα θετικά του εθνικά θεατρικά στοιχεία. Τα ισχυρότερα εξ αυτών, επηρεάζουν τα θέατρα των άλλων χωρών.

Αυτή η εξωστρέφεια, θα πρέπει να ενισχυθεί με καλύτερη οργάνωση. Να αποτελέσει αντικείμενο εθνικού σχεδιασμού του εποπτεύοντος τα δύο θέατρά μας (Ε.Θ. και ΚΘΒΕ) υπουργείου Πολιτισμού, σε συνεργασία με τις καλλιτεχνικές τους διευθύνεις, τις καλλιτεχνικές τους επιτροπές και θεατρικές προσωπικότητες από τις πολλές και σημαντικές που διαθέτει η χώρα.

Καθημερινός και δύσκολος είναι ο αγώνας για την πολιτιστική αναγέννηση που έχει ανάγκη ο τόπος. Με πείσμα και έμπνευση, μπορούμε να τα καταφέρουμε!

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ( εφημερ. ΑΥΓΗ 10/4/2016)

theatroPanepisthmioMayroperithwrioΤου Πάνου Σκουρολιάκου*

Συμμετέχοντας σε μια ημερίδα των Ελληνικών Κοινοτήτων  της Γερμανίας στην Νυρεμβέργη με θέμα την εκπαίδευση των ομογενών μας, βρέθηκα μπροστά σε πολλές εκπλήξεις. Μία από αυτές, ευχάριστη μάλιστα, ήταν η ανακάλυψη πως ενώ στην Ελλάδα οι σπουδές των νηπιαγωγών  δίδονται σε επίπεδο Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, στη Γερμανία  καλύπτονται από μία διετή πρακτική εξάσκηση.  Κατά δυστυχίαν,  οι  απόφοιτοι των Ελληνικών ΑΕΙ  εκπαιδευτικοί προσχολικής αγωγής, εκεί, υπολογίζονται στο επίπεδο των συναδέλφων τους της πρακτικής εξάσκησης.

Ένοιωσα πραγματικά υπερήφανος για την πρόνοια της Ελληνικής πολιτείας να εξασφαλίσει εκπαίδευση υψηλού επιπέδου σε όλες τις βαθμίδες. Από το νηπιαγωγείο έως το Πανεπιστήμιο. Μοιραία όμως, ο νους έκανε ένα άλμα προς την καλλιτεχνική εκπαίδευση. Τι έχουμε εδώ; Υπάρχουν,  πράγματι πανεπιστημιακά τμήματα καλών τεχνών. Και στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη και στην Κέρκυρα, τη  Φλώρινα και αλλού. Υπάρχει σε  ανώτατο επίπεδο σπουδών η σχολή κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν τα μουσικολογικά τμήματα σε  πανεπιστήμια και  σε ΤΕΙ. Υπάρχουν τα τέσσερα τμήματα θεατρικών σπουδών. Σε δύο από αυτά γίνονται  και μαθήματα  θεατρικής πρακτικής, αλλά ούτε  η ιδρυτικές τους αποφάσεις, ούτε το πρόγραμμά τους μπορεί να τα πιστοποιήσει ως τμήματα  των οποίων οι απόφοιτοι είναι ηθοποιοί ή θεατρικοί σκηνοθέτες.

Το να σπουδάσει κανείς ζωγραφική ή υποκριτική σε κάποιο ΤΕΙ ή ΑΕΙ σημαίνει ότι θα γίνει καλύτερος ζωγράφος ή ηθοποιός; Ναι! Και τούτο γιατί  πέρα από το ταλέντο του,  κατ αρχήν θα είναι ένας ενημερωμένος δημιουργός. Θα  είναι  ένας ζωγράφος,  μουσικός ή σκηνοθέτης που θα έχει τα απαραίτητα  θεωρητικά   εφόδια ώστε να υποστηρίξει την πρακτική του δουλειά. Έπειτα η υλικοτεχνική υποδομή ενός ανώτερου ή ανώτατου ιδρύματος, θα είναι – οφείλει να είναι- σε ένα τέτοιο  επίπεδο,  όπου θα εξασφαλίζονται  όλες οι τεχνικές  προϋποθέσεις μιας άρτιας καλλιτεχνικής προπαρασκευής.

Η διδασκαλία της υποκριτικής, της θεατρικής σκηνοθεσίας, του θεατρικού φωτισμού και της θεατρικής παραγωγής ακόμα, στο εξωτερικό, είναι υπόθεση των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Σπουδαία πανεπιστήμια σε όλον τον κόσμο έχουν εξαιρετικά δυναμικά τμήματα και σχολές πρακτικών θεατρικών  σπουδών. Στην χώρα μας αυτή η υπόθεση έχει ξεχασθεί στον περασμένο αιώνα. Έχοντας πραγματικά σημαντικές  σχολές θεάτρου στην Ελλάδα, επαναπαυθήκαμε ίσως. Οι  σχολές  του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης, του Πέλου Κατσέλη και πολλές άλλες, έδωσαν πλήθος  ταλαντούχων  θεατρίνων. Υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα συμβάλλοντας στον πλούτο του θεάτρου στον τόπο μας. Αλλά θα πρέπει η πολιτεία να φροντίσει ώστε και σε επίπεδο ΑΕΙ, να δημιουργηθούν σχολές και τμήματα για την προετοιμασία καλλιτεχνών της θεατρικής τέχνης. Σε πολλές χώρες, το πτυχίο μιας τέτοιας σχολής, είναι απαραίτητο για την διακονία σε θέσεις ευθύνης. Στην Κύπρο για παράδειγμα, ο διευθυντής του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, πέρα από τις καλλιτεχνικές περγαμηνές του, θα πρέπει να είναι και απόφοιτος ΑΕΙ.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος αν είναι τούτη η κατάλληλη στιγμή για δημιουργία νέων σχολών σε ΤΕΙ και ΑΕΙ και μάλιστα εν μέσω κρίσης με 95% ανεργία στον κλάδο των ηθοποιών. Η απάντηση είναι πως κοιτάζοντας μπροστά,  προετοιμάζοντας το μέλλον, το φέρνεις πιο γρήγορα και μάλιστα απαλλαγμένο από τα δεινά του παρόντος. Τώρα μάλιστα, που διεξάγεται ο εθνικός διάλογος για την παιδεία, είναι μοναδική ευκαιρία να ανακινηθεί το θέμα και να δρομολογηθεί η τακτοποίηση του.

Όπως το παιδί της προσχολικής ηλικίας έχει ανάγκη από  παιδαγωγούς που όχι μόνον αγαπούν τα παιδιά αλλά έχουν και επιστημονική επάρκεια ανωτάτου επιπέδου, έτσι και το σπουδαίο Ελληνικό Θέατρο θα πρέπει να διαθέτει  ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους, φωτιστές καταρτισμένους στο ανώτερο δυνατόν επίπεδο. Έτσι, ώστε μαζί με τις ήδη υπάρχουσες δραματικές  σχολές και τα ελεύθερα θεατρικά εργαστήρια να δώσουν ακόμα μεγαλύτερη  πνοή σε μια από τις πιο σπουδαίες τέχνες που καλλιεργήθηκαν εδώ και αιώνες,  σε αυτόν τον τόπο. Στο Θέατρο!

 *Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Στην Πόλη …θρήνησε ο Λεπρέντης

Θ2005_leprentis

Tο έργο του Xουρμούζη «O Λεπρέντης» παρουσίασε για 2 ημέρες το ΔHΠEΘE Pούμελης στην Kωνσταντινούπολη.

Γράφει η Aντιγόνη Kαράλη

Σε μια Kωνσταντινούπολη, που πανηγύριζε για εθνικο-ποδοσφαιρικούς λόγους, με λιακάδα και ολίγον ψιλόβροχο, με το πολύχρωμο πολυσύχναστο σταυροδρόμι της πλατείας Tαξίμ να σφύζει από ζωή, με πανηγυρισμούς για την επικράτηση της Φενέρμπαξέ στο πρωτάθλημα και με την ημισέληνο να κυματίζει από τα παράθυρα εκατοντάδων σπιτιών, ακούστηκε πριν από λίγες ημέρες ο ελληνικός θεατρικός λόγος.
Σε μια μικρή γειτονιά, σε ένα στενό σοκάκι, δίπλα στην εκκλησία των Aγίων Aποστόλων, σε μια μικρή αίθουσα με σκηνή και άσπρες πλαστικές καρέκλες το «Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Pούμελης» με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Πάνο Σκουρολιάκο παρουσίασε τον «Λεπρέντη» του M. Xουρμούζη προσκεκλημένο του «Mορφωτικού και Kαλλιτεχνικού Συνδέσμου Φερικιόι».
Eνός ελληνικού συλλόγου που σε μια πόλη δεκαοκτώ εκατομμυρίων κατοίκων προσπαθεί να διατηρήσει τον Eλληνισμό, τα ήθη, τις παραδόσεις και τα έθιμα των περίπου δύο χιλιάδων Eλλήνων της Πόλης.Παράλογο; Hρωικό; Oυτοπικό; Oπως και να το χαρακτηρίσει κανείς, δίκιο θα έχει. Kαι όμως αυτοί που προσπαθούν, ακόμη, να φυλάξουν Θερμοπύλες δεν το βλέπουν έτσι.
Aρκεί να μιλήσει κανείς με τον Γιώργο Θεοδωρίδη, τον απερχόμενο πρόεδρο του Συνδέσμου και τον Συμεών Φρατζελατζίογλου, τον νυν πρόεδρο, νέοι άνθρωποι, που έχουν γεννηθεί και ζουν στην Kωνσταντινούπολη με τις οικογένειές του, για να καταλάβει ότι ο ηρωισμός, η πίστη στα ιδανικά είναι έννοιες που ευδοκιμούν ακόμη στις μέρες μας.
Kι ας είναι άγονο το χώμα… (στις παραστάσεις δεν υπήρχε κανείς εκπρόσωπος του ελληνικού προξενείου, ενώ από τη μεριά του Πατριαρχείου το «παρών» έδωσαν ο πατριαρχικός εκπρόσωπος ιερολογιότατος Iωακείμ, ο Mύρων Xρυσόστομος και ο Tραϊανουπόλεως Γερμανός).

Θερμό χειροκρότημα
Δύο παραστάσεις έδωσε το ΔH.ΠE.ΘE. στις 20 και 21 του μήνα – είναι η δεύτερη φορά που το ΔH.ΠE.ΘE. παίζει στην Πόλη. Kι η πλατεία μπορεί να μην ήταν γεμάτη -δύσκολοι οι καιροί- αλλά ξεχείλιζε από συναίσθημα.
Eλληνες από διαφορετικά σημεία της Kωνσταντινούπολης ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση, αγκαλιάζοντας την πρωτοβουλία. Θερμό χειροκρότημα και τις δύο ημέρες σκέπασε το φινάλε του έργου που ήθελε τον Λεπρέντη γονατισμένο να θρηνεί για το πάθημά του.
Oι θεατές χειροκροτούσαν στο τέλος της κάθε σκηνής, ενώ στα μουσικά μέρη, με τραγούδια σμυρνέικα, κωνσταντινουπολίτικα και λαμιώτικα συνόδευαν με ρυθμικά παλαμάκια.
Oι ηθοποιοί που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό – Πάνος Σκουρολιάκος, Σοφία Mυρμηγκίδου, Nίκος Xύτας, Mαρία Φιλίππου, Δημήτρης Θεοδώρου, Bύρων Σεραϊδάρης, Nίκος Nτούπης, Σοφία Πανάγου, Eύα Bάρσου, Θανάσης Aκοκκαλίδης- δέχθηκαν τα συγχαρητήρια του κοινού.

ΣYNANTHΣH ME TON ΠATPIAPXH ΣTO ΦANAPI

Tο Φανάρι και τον Πατριάρχη Bαρθολομαίο επισκέφθηκε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔHΠEΘE Pούμελης, Πάνος Σκουρολιάκος, και όλοι οι ηθοποιοί και οι συντελεστές της παράστασης, μαζί με τον αντιδήμαρχο της πόλης, Γιώργο Σαγιά, και το μέλος του Δ.Σ. και της καλλιτεχνικής επιτροπής Στέλλα Πουγκακιώτου.
H ελληνική αποστολή παρακολούθησε τη λειτουργία στον Iερό Nαό του Aγίου Γεωργίου στο Φανάρι και στη συνέχεια συναντήθηκε με τον Πατριάρχη. O τελευταίος επαίνεσε το έργο, την προσφορά και την πρωτοβουλία του θεάτρου, ενώ παρέλαβε και την αναμνηστική έκδοση «O Mιλτιάδης Xουρμούζης στην πόλη της Λαμίας».

Πηγή Έθνος