Συλλογικές συμβάσεις εργασίας στο Θέατρο

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Προτεραιότητα αιχμής είναι η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας μαζί με την καθαρή έξοδο της χώρας από τις επιτροπείες και τα Μνημόνια, τον προσεχή Αύγουστο του 2018.

Ο χώρος του θεάτρου, με αγωνία περιμένει τη στιγμή της επαναφοράς των εργασιακών σχέσεων εντός του. Πρέπει να ομολογήσουμε πως, οι ηθοποιοί, τεχνικοί και όλες οι άλλες κατηγορίες των εργαζομένων στο θέατρο (ταξιθέτες, φροντιστές, διοικητικοί κ.λπ.) αντιμετωπίζουν εδώ και δεκαετίες εργασιακές καταστάσεις αληθινής γαλέρας.

Ποτέ δεν ήταν ρόδινα τα πράγματα για όποιον αποφάσιζε να κερδίσει τη ζωή του, εργαζόμενος στο θέατρο. Κοινή πεποίθηση είναι ότι η ενασχόληση με την τέχνη του θεάτρου είναι μια ενασχόληση πολυτελείας και καλό θα είναι να εμπλέκονται με αυτήν, όσοι έχουν εξασφαλισμένα από αλλού τα προς το ζην. Αλίμονο όμως. Η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της συντεχνίας του θεάτρου, προέρχονται από φτωχά ή και προς τα κάτω μεσαία στρώματα.

Οι θεατρίνοι ακόμα και στις περιόδους της «ευμάρειας», δεν κέρδισαν πολλά χρήματα από το θέατρο. Αυτό συνέβη σε όσους είχαν παρουσία στην τηλεόραση. Εκεί, ναι, κυκλοφόρησε αρκετό χρήμα. Αλλά και αυτό στις μέρες μας στέρεψε.

Η από χρόνια πολλά κακοδαιμονία, μεγάλωσε όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κατάργησε την «Άδεια Εξασκήσεως Επαγγέλματος του Ηθοποιού». Μια απόφαση που βρήκε αντίθετο όλο τον κλάδο και ακόμα και τη τότε βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ, ηθοποιό Νόρα Κατσέλη. Μια διαφωνία που της στοίχησε τη βουλευτική έδρα, μιας και στις επόμενες εκλογές που έγιναν με λίστα, τοποθετήθηκε από το κόμμα της πολύ χαμηλά, καθιστώντας αδύνατη την εκλογή της. Ο καθένας, λοιπόν, θα μπορούσε να δοκιμάσει την τύχη του στο σανίδι. Με ή χωρίς σπουδές, με ή χωρίς ταλέντο. Το επιχείρημα πως ο ατάλαντος «θα πάει σύντομα σπίτι του» είναι σωστό. Προηγουμένως όμως, θα έχει κόψει τον δρόμο σε αρκετούς ταλαντούχους καταλαμβάνοντας μια θέση. Θα τους καθυστερούσε, ή θα τους «έστελνε σπίτι τους» νωρίτερα από ότι θα επέστρεφε ο ίδιος (ή η ίδια) στο δικό του.

Σήμερα επικρατεί μέγα και απόλυτο χάος. Με αδιαβάθμητες θεατρικές σπουδές πολλών ταχυτήτων, με δεκάδες στούντιο, φροντιστήρια και σχολές που λειτουργούν ανεξέλεγκτα, με τους λίγους άξιους δασκάλους που χάνονται ανάμεσα στο πλήθος των αεριτζήδων της θεατρικής εκπαίδευσης, πολλοί νέοι προσέρχονται στο θέατρο απαράσκευοι, απροστάτευτοι και ανυποψίαστοι. Αναζητώντας εργασία, βρίσκονται σε ένα τοπίο, όπου ο κάθε επιχειρηματίας κάνει ό,τι νομίζει. Πληρώνει όσα θέλει, όποτε θέλει και αν θέλει. Μπορεί να αλλάζει τις συμφωνίες κατά πώς τον συμφέρει. Αν για παράδειγμα έχει συμφωνήσει να πληρώνει τον ηθοποιό ανά παράσταση, όταν βλέπει πως κλείνει πολλές παραστάσεις, μετατρέπει την αμοιβή σε μηνιάτικο, το οποίο ο ίδιος καθορίζει, κατά πώς τον συμφέρει πάλι. Υπάρχουν ηθοποιοί που μέσα από συμφωνίες αμοιβής με ποσοστά, που εισπράττουν δύο ευρώ την παράσταση, ή και καθόλου. Συλλογική Σύμβαση Εργασίας δεν υπάρχει άλλωστε!

Η γενικευμένη αυτή κόλαση, επιβλήθηκε τον Μάρτιο του 2013, όταν η εργοδοτική ένωση ΠΕΕΘ (Πανελλήνια Ένωση Ελευθέρου Θεάτρου) σε απόλυτη και αγαστή συνεργασία με την τότε κυβέρνηση (Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜ.ΑΡ.) προχώρησαν σε κατάργηση της ΣΣΕ στο θέατρο. Ένα αδύναμο και πλήρως απαξιωμένο από τους ηθοποιούς σωματείο, το ΣΕΗ, κήρυξε μια απεργία, η οποία στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία. Τα μέλη της ΠΕΕΘ, σκιές του παρελθόντος τους, παρίσταναν τους επιχειρηματίες. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία, ήταν επιχειρηματίες χωρίς λεφτά. Χρώσταγαν παντού και πρωτίστως στους εργαζομένους. Τέλος, αφού κατάργησαν τη ΣΣΕ, αυτοδιαλύθηκαν για να μην υπάρχει εργοδοτική ένωση που θα υπέγραφε ίσως αργότερα μια νέα ΣΣΕ.

Όμως το τοπίο αλλάζει. Στον χώρο των θεατρικών παραγωγών μπαίνουν νέοι παίκτες οι οποίοι φαντάζομαι πως προσεγγίζουν νηφάλια το θέμα. Έχουν υποχρέωση να έρθουν σε συμφωνία με τους εργαζόμενους. Θα προσφέρουν υπηρεσίες όχι μόνο στους ηθοποιούς ή τεχνικούς, αλλά στο ίδιο το θέατρο, το οποίο όλοι αγαπάμε και θέλουμε να λειτουργεί με συνθήκες ποιότητας, εργασιακής ειρήνης και δίκαιης αντιμετώπισης ως προς τους εργαζομένους.

Υπάρχει και το Δημόσιο. Που φροντίζει το θέατρο. Που προσφέρει επιχορηγήσεις σε θεατρικά σχήματα. Χορηγεί αγροτικά εισιτήρια. Που ανοίγει τα φεστιβάλ (Επίδαυρος – Ηρώδειο – Αρχαία Θέατρα σε όλη την Ελλάδα) φιλοξενώντας και πληρώνοντας παραγωγές του ιδιωτικού τομέα. Πώς γίνεται να μην ελέγχει το Δημόσιο που διαχειρίζεται τα χρήματα του ελληνικού λαού, αν υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις, αν πληρώνονται οι εργαζόμενοι, αν είναι ασφαλισμένοι, αν τηρείται η νομιμότητα; Με λύπη μας βλέπουμε θεατρικούς επιχειρηματίες που χρωστούν σε ηθοποιούς, με βιτρίνα κάποιον ή κάποιους προβεβλημένους πρωταγωνιστές να συμπεριλαμβάνονται σε πρωτοκλασάτες πολιτιστικές διοργανώσεις όπως το Φεστιβάλ Επιδαύρου, χωρίς κανέναν έλεγχο για το επιχειρηματικό ποιόν τους απέναντι στους εργαζόμενους. Θα πρέπει να θεσμοθετηθεί, λοιπόν, ο αποκλεισμός των εργοδοτών που παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία από δημόσιες χρηματοδοτήσεις.

Αναγκαία όσο ποτέ, λοιπόν, η σύναψη νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, αλλά και οι προϋποθέσεις που θα θέσει το Δημόσιο για τις παροχές του και τη συνεργασία του με τους θεατρικούς επιχειρηματίες. Η εργασιακή ειρήνη, θα επέλθει με τη δίκαιη αντιμετώπιση των εργαζομένων και τη δημιουργική συνεργασία όλων των μερών.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

(ΠΗΓΗ : http://www.avgi.gr/article/10812/8862885/syllogikes-symbaseis-ergasias-sto-theatro )

Επίκαιρη ερώτηση του Πάνου Σκουρολιάκου προς την υπουργό Πολιτισμού, για την αντιμετώπιση προβλημάτων στο Εθνικό Θέατρο.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Επίκαιρη ερώτηση του Πάνου Σκουρολιάκου προς την υπουργό Πολιτισμού, για την αντιμετώπιση προβλημάτων στο Εθνικό Θέατρο.

Την  ανάληψη πρωτοβουλιών εκ μέρους του Υπουργείου Πολιτισμού και της  υπουργού  κ. Λυδία Κονιόρδου, ώστε να σταματήσουν  φαινόμενα, όπως αυτά της   παραβίασης της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας,  της πρόσληψης απεργοσπαστών και της μη κατάρτισης εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας στο Εθνικό Θέατρο, ζήτησε ο βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ  Πάνος Σκουρολιάκος με επίκαιρη ερώτηση του.

 Τόνισε πως η παρούσα κυβέρνηση μέσα στην στενότητα των μνημονίων και παρά την αντίθεση των θεσμών, είχε την γενναιότητα να υπογράψει Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας για το Εθνικό Θέατρο αλλά και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος καλύπτοντας ηθοποιούς και τεχνικούς.

 Είναι αδιανόητο πρόσθεσε, ο Διευθυντής και το   Διοικητικό Συμβούλιο ενός δημόσιου οργανισμού (όπως το Εθνικό Θέατρο), να αγνοούν τις συμβάσεις που έχουν υπογραφεί με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, προς όφελος των εργαζομένων.

 Τέτοιες πρακτικές, που απέχουν πολύ από τις επαγγελίες, τα οράματα και τις πρακτικές  της κυβέρνησης και  του πολιτικού χώρου της αριστεράς, δεν μπορεί να γίνονται  αποδεκτές.

Το θέατρο και οι θρησκόληπτοι ( ΑΥΓΗ 10.3.2018 )


Σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας, ανέβηκε το μιούζικαλ Jesus Crist Super Star. Ένα πολύ γνωστό μιούζικαλ που παίζεται σε πενήντα χώρες και στην Ελλάδα έχει ανέβει ξανά, πριν…

Του Πάνου Σκουρολιάκου*  

Σε κεντρικό θέατρο της Αθήνας, ανέβηκε το μιούζικαλ Jesus Crist Super Star. Ένα πολύ γνωστό μιούζικαλ που παίζεται σε πενήντα χώρες και στην Ελλάδα έχει ανέβει ξανά, πριν από κάποιες δεκαετίες.

Στο γενικότερο κλίμα της έντονης παρουσίας των συντηρητικών ιδεών και μιας ιδιότυπης Ακροδεξιάς και εμφυλιοπολεμικής δραστηριότητας, μετρημένοι στα δάχτυλα φανατικοί θρησκόληπτοι, διαμαρτυρήθηκαν έξω από το θέατρο όπου παίζεται η παράσταση. Το θέμα απασχόλησε το πανελλήνιο. Βεβαίως αν οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν το αναδείκνυαν σε σημαντική είδηση, ούτε οι περαστικοί εκείνη την ώρα στο σημείο διαμαρτυρίας δεν θα τους έπαιρναν χαμπάρι.

Αλήθεια η ορθόδοξη πίστη είναι εναντίον του θεάτρου; Έχει μήπως φιλοδοξίες θεατρικού κριτικού ή θεατρικής αστυνομίας; Στην ιστορία του θεάτρου πράγματι υπήρξε αποκλεισμός του θεάτρου και των θεατρίνων, μουσικών, χορευτών κ.λπ. από τη ζωή της Εκκλησίας. Αυτό, πριν από 1.700 χρόνια.

Μετά από τις λαμπρές ημέρες δόξης του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, που γεννήθηκε μέσα από τις λατρευτικές τελετές των Ελευσινίων Μυστηρίων, το θέατρο παρέλαβαν οι Ρωμαίοι. Μιμήθηκαν τους αρχαίους τραγικούς μας, πιο χοντροκομμένα, με λιγότερη είναι η αλήθεια τέχνη και έμπνευση. Οι Ρωμαίοι παραδίδουν στους βυζαντινούς ένα “Θέατρο Ποικιλιών”, όπως θα το λέγαμε σήμερα.

Χυδαία αστεία, σαλτιμπάγκοι και εταίρες στο δυναμικό του, το είχαν καταστήσει μια διασκέδαση φτηνού γούστου για τον “όχλο”. Η Ορθοδοξία, ως το επίσημο δόγμα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, στέκεται με αυστηρότητα απέναντι σε αυτό το θέατρο παρακμής που παρέλαβε από τους Ρωμαίους και το απορρίπτει. Σύμφωνα με τη Σύνοδο της Λαοδικείας το 360 μ.Χ., οι ηθοποιοί γίνονται δεκτοί στην εκκλησιαστική κοινότητα, αφού πρώτα αλλάξουν επάγγελμα. Για τους παντομίμους [θεατρίνους] ισχύει το επιτίμιο της αποχής από τη θεία μετάληψη. Υπάρχει μάλιστα και κατάλογος για τους “αποβλητέους” από τη χριστιανική κοινότητα: ο επί σκηνής εμφανιζόμενος ανήρ ή γυνή, ο χοραύλης, ο κιθαριστής, ο την όρχησιν επιδεικνύμενος κ.ά. Οι κληρικοί, οι οποίοι τελούν το μυστήριο του γάμου, θα πρέπει να αποχωρούν πριν αρχίσουν να παίζουν μουσικά όργανα ή να χορεύουν και μάλιστα πριν εμφανισθούν “θυμελικοί” [ηθοποιοί]. Οι κληρικοί μάλιστα που θα ενέπιπταν στο αμάρτημα να παρακολουθήσουν θεατρική παράσταση τιμωρούνταν με καθαίρεση, ενώ για τους λαϊκούς η ποινή ήταν αφορισμός. Έτσι λοιπόν, κατά τη Βυζαντινή περίοδο δεν υπάρχει άξιο λόγου θέατρο.

Αργότερα, η Εκκλησία ενεθάρρυνε τη θεατρική δραστηριότητα. Από τον 17ο αιώνα, έχουμε ανάπτυξη της τέχνης του Θεάτρου, στο πλαίσιο της συνοχής των ελληνικής καταγωγής ή παιδείας Ρωμιών στην Κωνσταντινούπολη. Στην εφημερίδα «Κωσταντινούπολις», αρ. φ. 1175/9-2-1872 διαβάζουμε, ότι «πολλάκις (εδίδοντο) θεατρικαί παραστάσεις εντός του περιβόλου των εκκλησιών» και ότι «εντός της σκηνής και επί των ευρυτάτων εξεδρών πέριξ, επί πολυθρονών, ανεπαύοντο και ήκουον μετά συγκινήσεως τα διδάγματα οι μητροπολίται, αρχιεπίσκοποι και συνοδικοί του Πατριάρχου ημών, πηγαινοερχόμενοι με αμάξας -διά της δευτέρας γεφύρας του Κερατίου κόλπου- από το Φανάριον».

Παρ’ ότι τα παλιά επιτίμια της Συνόδου της Λαοδικείας δεν ισχύουν πια, φανατικοί θρησκόληπτοι, πάντα εύρισκαν την ευκαιρία να διαμαρτυρηθούν για παραστάσεις που υπονομεύουν κατά τη γνώμη τους τα «χρηστά ήθη». Πρόχειρα να αναφέρουμε τις διαμαρτυρίες στη Λάρισα, όταν κατά τη δεκαετία του 1970, το «Θεσσαλικό Θέατρο», σε μια επιθεώρηση που είχε ανεβάσει περιέλαβε και το σύνηθες «νούμερο» με τρεις ψαλτάδες που κατά το βυζαντινό μέλος, σατίριζαν την επικαιρότητα. Το 2012 στο θέατρο «Χυτήριο» όπου είχε ανέβει το έργο « Corpus Cristi», φανατικοί σκοταδιστές, κρατώντας ελληνικές σημαίες και εικόνες, συνεπικουρούμενοι από τρεις βουλευτές της Χρυσής Αυγής, με ψαλμωδίες και συνθήματα εμπόδιζαν τη διεξαγωγή της παράστασης. Αφού έσκισαν αφίσες και έσπασαν την κλειδαριά της εισόδου, ξυλοκόπησαν δημοσιογράφο της Lifo που προσπάθησε να βιντεοσκοπήσει τα όσα συνέβαιναν. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει και ήχος και εικόνα καταγεγραμμένη από τις απειλές και τις ύβρεις των τριών βουλευτών.

Φοβάμαι πως αυτά τα τελευταία επεισόδια δεν είναι τυχαίες εξάρσεις γραφικών ταλιμπάν. Η απειλητική Ακροδεξιά που φωλιάζει πια και εντός της Νέας Δημοκρατίας κινείται βάσει σχεδίου, αξιοποιώντας συμβολισμούς όπως η σημαία ή εικόνες που προκαλούν τα συναισθήματα του λαού. Η σημαία ανήκει σε όλους τους Έλληνες και οι εικόνες έχουν θέση στην εκκλησία και όχι σε διαδηλώσεις έξω από τα θέατρα.

Η πρόσφατη «ατραξιόν» των φανατικών θρησκόληπτων είναι ένα ακόμη επεισόδιο μιας καλά ενορχηστρωμένης επίθεσης στην ελευθερία του πνεύματος. Το Θέατρο όμως θα συνεχίσει την πορεία του. Θα εξελίσσεται, θα ανανεώνεται και θα προσφέρει στο κοινό ψυχαγωγία και με τις δύο έννοιες του όρου. Σε κάποιους θα αρέσουν και σε κάποιους όχι οι θεματικές, αισθητικές, ιδεολογικές του επιλογές. Στη δημοκρατία όμως γίνονται σεβαστές οι διαφορετικές απόψεις που γεννούν συνθέσεις και όποιος ονειρεύεται μια Ελλάδα χωρίς δημοκρατία όπου ο αυταρχισμός ανθρώπων και ομάδων που θεωρούν ότι κατέχουν τη μοναδική αλήθεια την οποία όλοι πρέπει να αποδεχθούν, έχει παρέλθει και δεν θα γυρίσει ποτέ ξανά.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ.ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8761093/to-theatro-kai-oi-threskoleptoi)

Δελτίο Τύπου : Δυναμική και πολύπλευρη παρουσία του Πάνου Σκουρολιάκου στο Παρίσι

 

Δελτίο Τύπου, 5. 2. 2018
Καλλιτεχνική Ομάδα Ήριννα – Compagnie Erinna,Παρίσι, Γαλλία

Δυναμική και πολύπλευρη παρουσία του Πάνου Σκουρολιάκου στο Παρίσι.

Με επιτυχία έγινε η εκδήλωση αφιερωμένη στον Πάνο Σκουρολιάκο και το Κωνσταντινουπολίτικο Θέατρο το Σάββατο 3 Φλεβάρη 2018 στο Ελληνικό Σπίτι στο Παρίσι με διοργανωτή την καλλιτεχνική ομάδα Ήριννα – Compagnie Erinna που εδράζει στη γαλλική πρωτεύουσα. Ο καταξιωμένος Έλληνας θεατρικός δημιουργός, βουλευτής περιφέρειας Αττικής, έδωσε εμπεριστατωμένη διάλεξη μπροστά σε διεθνές κοινό που παρακολούθησε με ενδιαφέρον την ιστορία της εξέλιξης των θεατρικών γραφών και δρώμενων καθώς και την αλληλεπίδρασή τους με την κοινωνία απο τον 17ο αιώνα έως σήμερα στην Κωνσταντινούπολη. Αναφορές έγιναν στην αρχαία εποχή, στην περίοδο του Γαλλικού Διαφωτισμού και στις μέρες μας.
Ο Πάνος Σκουρολιάκος ερμήνευσε αποσπάσματα απο τα έργα “ Ο Φιάκας” του Μισιτζή και “Ο Χαρτοπαίκτης” του Χουρμούζη προκαλώντας γέλιο και χειροκροτήματα. Η Αναστασία Πολίτη απέδωσε στα γαλλικά τα θεατρικά αποσπάσματα και τη διάλεξη. Μουσική επένδυση της βραδιάς ήταν ηχογραφημένα παραδοσιακά τραγούδια της Πόλης.

Στη συζήτηση με το κοινό που ακολούθησε, τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με τα προβλήματα της ελληνικής διασποράς σήμερα, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την επίδραση της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς στις σύγχρονες γραφές, το χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο, και άλλα.

Στην προετοιμασία και διεξαγωγή της εκδήλωσης, συνέβαλαν, εκτός απο την Αναστασία Πολίτη, ηθοποιό και σκηνοθέτη, η Αμίνα Μπάαμερ, μέλος του ΔΣ του μη κερδοσκοπικού πολιτιστικού συλλόγου Καλλιτεχνική Ομάδα Ήριννα, ο Ζιλ Ντελόρντ, σκηνογράφος και γραφίστας της ομάδας, ο Φράνκ Μερά, κινηματογραφιστής που κατέγραψε την εκδήλωση και ο Φρεντερίκ Μεντενάν, μουσικολόγος και συνθέτης.
Τη βραδυά τίμησαν με την παρουσία τους ο Πρόξενος, κος Ψιάχας, ο διευθυντής του Γραφείου του Πρέσβη, κος Νικολαίδης, η σύμβουλος Τύπου της Πρεσβείας, κα Πανέτη, η Αγγλίδα ευρωβουλεύτρια του εργατικού κόμματος, Τζούλυ Γουόρντ, ελληνικό, γαλλικό αλλά και βελγικό κοινό που ταξίδεψε στο Παρίσι απο τις Βρυξέλλες.

Η εκδήλωση έγινε στα πλαίσια του προγράμματος Πλωτά Νησιά Ελληνισμού, που προτείνει η καλλιτεχνική ομάδα Ήριννα με σκοπό την προβολή στη Γαλλία, καλλιτεχνών, διανοουμένων και προσωπικοτήτων του κοινωνικού χώρου της σημερινής Ελλάδας. Στο πλαίσιο του προγράμματος αυτού, ο Πάνος Σκουρολιάκος και η Αναστασία Πολίτη επισκέφτηκαν το ιστορικό Θέατρο της Ευρώπης – Οντεόν, ένα απο τα τέσσερα Εθνικά Θέατρα του Παρισιού. Παρακολούθησαν την παράσταση Μάκβεθ του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Στεφάν Μπρονσβέγκ, διεθνούς εμβέλειας σκηνοθέτη θεάτρου και όπερας, διευθυντή του Οντεόν. Σημειωτέον ότι η Αναστασία Πολίτη, ηθοποιός με εικοσαετή καρριέρα στις εθνικές σκηνές της Γαλλίας, έχει συνεργαστεί επανειλημμένα με τον Στεφάν Μπρονσβέγκ. Ο Πάνος Σκουρολιάκος ξεκίνησε λοιπόν διάλογο με το διευθυντή του Θεάτρου του Οντεόν, με αιτούμενο να στηθεί ισχυρή γέφυρα παραστατικών τεχνών και πολιτισμού ανάμεσα στη Γαλλία και την Ελλάδα.

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————

Compagnie Erinna, MDA de Paris 10e BP 65, 206, quai de Valmy, 75010 Paris, France. Contact : +33(0) 6 01 28 66 48 et +30 6944993105 Email : compagnie.erinna@gmail.com

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ : ΔΙΑΛΕΞΗ ΠΑΝΟΥ ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Δελτίο Τύπου,  17.1.2018
 
Καλλιτεχνική Ομάδα Ήριννα – Compagnie Erinna,
Παρίσι, Γαλλία.
 
Ο Πάνος Σκουρολιάκος, καταξιωμένη μορφή του ελληνικού θεάτρου και του ευρύτερου καλλιτεχνικού και πνευματικού χώρου στην Ελλάδα καθώς και βουλευτής, θα βρίσκεται το Σάββατο 3 Φλεβάρη 2018 στις 6.30 μμ  σε δημόσια εκδήλωση που του αφιερώνει η καλλιτεχνική ομάδα Ήριννα – Compagnie Erinna στο Ελληνικό Σπίτι στο Παρίσι -Maison de la Grèce à Paris (διεύθυνση : 9, rue Mesnil, 75016 Paris,  France, mo Victor Hugo ) .
Ο κος Σκουρολιάκος θα δώσει διάλεξη με θέμα και τίτλο “Το Κωνσταντινουπολίτικο Θέατρο” που θα περιλαμβάνει ερμηνεία και δύο θεατρικών αποσπασμάτων καθώς και συζήτηση με το κοινό.
Η εκδήλωση θα είναι δίγλωσση.  Η Αναστασία Πολίτη, ηθοποιός, σκηνοθέτης, ιδρύτρια της ομάδας Ήριννα το 1996 στο Παρίσι, συμβάλει σε ότι αφορά στη διερμηνεία και παρουσίαση των κειμένων στη γαλλική γλώσσα.
Η βραδυά γίνεται στο πλαίσιο του πολιτιστικού προγράμματος : Πλωτά νησιά ελληνισμού 2018  που προτείνει η ομάδα Ήριννα ώστε να διοργανώνεται ένα Σάββατο κάθε δύο μήνες στο Ελληνικό Σπίτι στο Παρίσι, χώρο που ανήκει στο ελληνικό δημόσιο και διαχειρίζεται απο το Προξενικό γραφείο της Ελλάδας στο Παρίσι. Το πρόγραμμα έχει προταθεί ώστε να λαμβάνει χώρα σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Σκοπό έχει την προβολή στo γαλλικό κοινό και στην ελληνική διασπορά του Παρισιού καλλιτεχνών, διανοουμένων και άλλων προσωπικοτήτων του κοινωνικού και πνευματικού χώρου της σημερινής Ελλάδας.
Η εκδήλωση διοργανώνεται αφιλοκερδώς. Η είσοδος  είναι ελεύθερη.
Για περισσότερες πληροφορίες :
Tηλ . 00336012867648 και  00306944993105.
————————————————————————————————————————————
Compagnie Erinna, MDA de Paris 10e BP 65, 206, quai de Valmy, 75010 Paris, France. Contact : +33(0) 6 01 28 66 48 et +30 6944993105 Email : compagnie.erinna@gmail.com

Το εβραϊκό θέατρο Γίντις (εφημερ. ΑΥΓΗ 19.11.2016)

Σχετική εικόνα

του Πάνου Σκουρολιάκου

Παντού στην Ευρώπη όπου υπήρχε το εβραϊκό στοιχείο άρχισε να ανθίζει το θέατρο Γίντις επηρεαζόμενο από τις κατά τόπους εθνικές θεατρικές παραδόσεις. Ως αυτοτελής θεατρικός οργανισμός εμφανίζεται στα 1876, όταν ο Αβραάμ Γκολντφέιντεν μετατρέπει σε θεατρική αίθουσα μια ταβέρνα

Είναι ένα θέατρο που δημιουργήθηκε για να μείνει ζωντανή η μνήμη της προγονικής γλώσσας και των παραδόσεων. Είναι το θέατρο Γίντις που καλλιέργησαν οι Εβραίοι στην παλιά γερμανοεβραϊκή γλώσσα Γίντις. Ως γνωστόν, οι ιουδαϊκές κοινότητες δεν είχαν δικά τους γεωγραφικά όρια. Ήταν διασκορπισμένες παντού. Τα δικά τους όρια ήταν γλωσσικά. Πάνω σε αυτά τα γλωσσικά όρια λοιπόν στηρίχθηκε η δραματουργία τους. Τα πρώτα θεατρικά έργα στα Γίντις γράφτηκαν απλώς για να διαβάζονται. Αργότερα ζωντάνεψαν και σκηνικά.

Κόντρα στις αυστηρές επιταγές του Δευτερονόμιου πήγαν οι Εβραίοι για να καλύψουν τη δυνατή ανάγκη του ανθρώπου για συμμετοχή στη θεατρική μέθεξη. Είτε ως δημιουργοί, είτε ως απλοί θεατές.

Από τη ρωμαϊκή ακόμα εποχή υπήρχαν Εβραίοι ηθοποιοί. Από αυτόν τον παλιό κόσμο του χοντροκομμένου ρωμαϊκού θεάτρου Εβραίοι χορευτές, τραγουδιστές, θαυματοποιοί και γελωτοποιοί έβαλαν τον σπόρο και σιγά σιγά εξέλιξαν το θέατρο της φυλής τους. Αρωγός σε όλη αυτή τη διαδικασία ήταν οι ίδιες οι εβραϊκές παραδόσεις και υλικό για τα έργα η πίστη και η ιστορία των Εβραίων.

Έτσι στη γιορτή Πουρίμ, όπου γιορτάζεται η σωτηρία των Εβραίων από τον ζυγό των Περσών, δίνονται παραστάσεις στα γερμανοεβραϊκά, που αφηγούνται κομμάτια από το «Βιβλίο της Εσθήρ», της βασίλισσας στην οποία οφείλουν τη σωτηρία τους. Το πρώτο έργο που γράφτηκε γι’ αυτές τις γιορτές τον 16ο αιώνα ήταν «Η κωμωδία του γάμου», δημιούργημα του Γεχούντα Ντε Σούμο, με φανερές επιδράσεις από την Κομέντια ντελ Άρτε.

Παντού στην Ευρώπη όπου υπήρχε το εβραϊκό στοιχείο άρχισε να ανθίζει το θέατρο Γίντις επηρεαζόμενο από τις κατά τόπους εθνικές θεατρικές παραδόσεις. Ως αυτοτελής θεατρικός οργανισμός εμφανίζεται στα 1876, όταν ο Αβραάμ Γκολντφέιντεν μετατρέπει σε θεατρική αίθουσα μια ταβέρνα. Εκεί εκπαιδεύθηκαν ηθοποιοί, ανέβηκαν πρώτη φορά για το είδος αυτό γυναίκες στη σκηνή και γράφτηκαν έργα σπουδαία. Μερικά από αυτά υπάρχουν ακόμα στο ρεπερτόριο Γίντις, αφού έκαναν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους και ταξίδεψαν μέχρι και στην Αμερική ενισχύοντας τις παραστάσεις των εκεί ανάλογων θιάσων.

Στη Ρωσία, μετά τη δολοφονία του Τσάρου Αλέξανδρου Β’ και τα αντισημιτικά μέτρα που ακολούθησαν, το θέατρο Γίντις σίγησε. Με την Οκτωβριανή επανάσταση όμως ξαναζωντάνεψε. Δημιουργήθηκε το Εβραϊκό Κρατικό Θέατρο της Μόσχας που ανέβαζε έργα Σοβιετικών Εβραίων συγγραφέων. Από τα τέλη του 19ου αιώνα σημαντικές Γίντις θεατρικές σκηνές υπήρχαν σε Λονδίνο, Παρίσι, Βιέννη, Νέα Υόρκη, αλλά και σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Στο πλαίσιο αυτού του θεάτρου της προγονικής γλώσσας μεταφράσθηκαν και παίχθηκαν σπουδαίοι συγγραφείς, όπως ο Ρακίνας με τα έργα του «Εσθήρ» και «Αθαλία», ο Γκαίτε με τον «Φάουστ» και ακόμη Σίλερ, Λέσιγκ, Μεταστάζιο, Μολιέρος. Μπορεί οι Σοβιετικοί στη Ρωσία να δημιούργησαν θεατρικό οργανισμό για τα έργα Γίντις, εκεί όμως που εκτοξεύθηκε το είδος ήταν στη Νέα Υόρκη, που την έκανε αδιαμφισβήτητο κέντρο του. Από το 1886 ο Μπόρις Τομασέφσκι υποδέχεται τους μετανάστες Εβραίους από την Ευρώπη παρουσιάζοντάς τους οικεία θέματα και θυμίζοντάς τους τις πατρίδες τους.

Από τότε το θέατρο Γίντις καλλιέργησε και εξέθρεψε πολλές γενιές θεατών και δημιουργών. Ένας από αυτούς ο και δικός μας Ζυλ Ντασσέν. Ενώ σπούδαζε ήδη θέατρο, γοητευμένος από το θέατρο Γίντις, έμαθε τη διάλεκτο από μία θεία του για να μπορεί να ενταχθεί στο εβραϊκό θέατρο ARTEF (Θεατρική Ένωση Εργατών), όπου τελικά δούλεψε ως ηθοποιός αρχικά και μετά ως σκηνοθέτης για έξι χρόνια. Η ιδεολογία του θεάτρου εμπνεόταν από τις ιδέες της Αριστεράς και όσοι δούλευαν εκεί το έκαναν χωρίς να πληρώνονται.

Τα γερμανοεβραϊκά Γίντις, που κρατήθηκαν ζωντανά και χάρις στο θέατρο, έμελλαν να μην γίνουν ποτέ η επίσημη γλώσσα του κράτους του Ισραήλ. Μαζί με την ισπανοεβραϊκή Λαντίνο παραμερίστηκαν από το Συμβούλιο Εβραϊκής Γλώσσας υπό τον Εβραίο γλωσσολόγο Ελιέζερ Μπεν-Γεχούντα για να προκριθεί η Βιβλική Εβραϊκή.

Ένα «φυλετικό» θέατρο είναι το θέατρο Γίντις. Κράτησε τους ανθρώπους του κοντά στις παραδόσεις που τιμούσαν, τους μίλησε κοιτώντας τη ζωή από τη σκοπιά τους, τους έφερε σε επαφή με άλλους συγγραφείς και πολιτισμούς, υπηρέτησε ιδέες και ρεύματα πρωτοποριακά πέρα από τις στενές παραδόσεις τους.

Υπήρξε ένα θέατρο μνήμης και προοπτικής.

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

Πηγή : http://www.avgi.gr/article/10812/7660545/to-ebraiko-theatro-gintis

Εθνικό Θέατρο, ΚΘΒΕ και εξωστρέφεια (εφημ. ΑΥΓΗ 08.10.2016)

σκουρολιακοςΑΥΓΗΤου Πάνου Σκουρολιάκου*

Η ενασχόληση των εθνικών θεάτρων με την οικεία παραγωγή θεατρικών κειμένων και ειδών δεν θα πρέπει να λειτουργεί σε βάρος των σύγχρονων θεατρικών προβληματισμών και τάσεων.

Το εθνικό θέατρο μιας χώρας έχει καθήκον να διακονεί και να αναπτύσσει τη θεατρική τέχνη στην οικουμενική διάστασή της, λαμβάνοντας υπ’ όψιν το παγκόσμιο ρεπερτόριο σε όλη την ιστορική του διαδρομή. Κυρίως όμως, ως εθνικό, έχει υποχρέωση να μελετά, να ερευνά και να διδάσκει σκηνικά τις γηγενείς περιοχές του θεάτρου, όπως το αρχαίο δράμα για παράδειγμα, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα. Περιφερειακά, οφείλει να αγκαλιάζει ειδικές κατηγορίες θεατών, όπως παιδιά και νέους, μειονότητες και άλλες ομάδες, με το ανάλογο ρεπερτόριο. Ακόμα πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες για θεατρική έρευνα, αναζήτηση και πειραματισμό σε νέες μορφές θεάτρου, για θεατρική εκπαίδευση και βέβαια να μεριμνά για την παρουσία του στην παγκόσμια θεατρική σκηνή με παραστάσεις, ανταλλαγές και συνεργασίες.

Μεγάλη η πορεία αυτού του είδους των θεατρικών σκηνών. Το παλιότερο εθνικό θέατρο είναι η «Κομεντί Φρανσέζ» που ιδρύθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ’ το 1860. Ακολούθησε -στη Γαλλία πάντα- η δημιουργία άλλων έξι εθνικών θεάτρων. Άλλα θέατρα με μακρά ιστορία είναι το «Κόνγκελιγε Τεέτερ» (Δανία 1772), «Μπούργκτεατερ» (Αυστρία 1776) κ.α. Το Ελληνικό Εθνικό Θέατρο (Ε.Θ.) ιδρύθηκε το 1930, αφιερώνοντας μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς του στην έρευνα και σκηνική παρουσίαση του αρχαίου δράματος. Με τη δημιουργία του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) ενισχύθηκε η προσπάθεια για αναβίωση αυτής της ελληνικής θεατρικής περιοχής.

Η ενασχόληση των εθνικών θεάτρων με την οικεία παραγωγή θεατρικών κειμένων και ειδών δεν θα πρέπει να λειτουργεί σε βάρος των σύγχρονων θεατρικών προβληματισμών και τάσεων. Αντίθετα, θα πρέπει να ενσωματώνει τις τάσεις αυτές στη δουλειά τους πάνω στη θεατρική παράδοση της χώρας. Το Ε.Θ. και το ΚΘΒΕ είχαν πάντα σημαντική παρουσία σε σκηνές και φεστιβάλ του εξωτερικού. Στη σημερινή εποχή, δεν αρκεί όμως μια περιοδεία με κάποια τραγωδία ως ελληνικό «τοπικό προϊόν» ανά τις σκηνές της υφηλίου. Θα πρέπει να ενισχυθούν οι συνέργειες ανάμεσα στα εθνικά θέατρα μέσα από φεστιβαλικά δίκτυα, συμπαραγωγές και αλληλοπληροφόρηση, ώστε να δρομολογούνται οι νέες τάσεις και να εμπλουτίζεται η εθνική παραγωγή με κατακτήσεις ομοτέχνων από άλλες χώρες.

Από χρόνια, το ΚΘΒΕ συμμετέχει στην «Ένωση των Θεάτρων της Ευρώπης» (ΕΘΕ), που είναι ένα δίκτυο το οποίο ιδρύθηκε το 1990 και αγκαλιάζει όλη την Ευρώπη, με περισσότερα από σαράντα μέλη. Υπήρξε όραμα του σπουδαίου σκηνοθέτη Τζόρτζιο Στρέλερ και στηρίχθηκε από τον τότε υπουργό Πολιτισμού της Γαλλίας Ζακ Λανγκ. Ως έδρα της ορίσθηκε το Παρίσι. Με σεβασμό στις επί μέρους εθνικές παραδόσεις, η ΕΘΕ στηρίζει ενεργά τις συμπαραγωγές, τις συνεργασίες και τις καλλιτεχνικές ανταλλαγές μεταξύ των θεάτρων – μελών της, προβάλλοντας τη δουλειά νέων καλλιτεχνών και διοργανώνοντας εκθέσεις, εργαστήρια, σεμινάρια, συνέδρια και μεγάλα προγράμματα που αφορούν σε θέματα της σύγχρονης κοινωνικής και ιστορικής πραγματικότητας, όπως η διαμόρφωση μιας κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, το Εθνικό μας Θέατρο ανέλαβε μια σημαντική πρωτοβουλία στο πλαίσιο των πολιτιστικών – θεατρικών συνεργειών που έχουμε ανάγκη στην παρούσα πολυ-επικοινωνιακή εποχή. Με την ευκαιρία του «Έτους Ρωσίας», έφερε σε επαφή το ελληνικό κοινό με το φεστιβάλ «Θεατρική σεζόν Αγίας Πετρούπολης» δίνοντάς του την ευκαιρία να επικοινωνήσει με τη σύγχρονη θεατρική τέχνη της Ρωσίας, έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται και μέσα από τη διαδρομή της σε σημαντικά πολιτιστικά κέντρα του πλανήτη.

Θεωρώ πως η εξωστρέφεια ενισχύει την εθνική ταυτότητα ενός εθνικού θεάτρου. Στην επαφή και την αλληλοπληροφόρηση με ομόλογα θέατρα αναδεικνύονται τα θετικά του εθνικά θεατρικά στοιχεία. Τα ισχυρότερα εξ αυτών, επηρεάζουν τα θέατρα των άλλων χωρών.

Αυτή η εξωστρέφεια, θα πρέπει να ενισχυθεί με καλύτερη οργάνωση. Να αποτελέσει αντικείμενο εθνικού σχεδιασμού του εποπτεύοντος τα δύο θέατρά μας (Ε.Θ. και ΚΘΒΕ) υπουργείου Πολιτισμού, σε συνεργασία με τις καλλιτεχνικές τους διευθύνεις, τις καλλιτεχνικές τους επιτροπές και θεατρικές προσωπικότητες από τις πολλές και σημαντικές που διαθέτει η χώρα.

Καθημερινός και δύσκολος είναι ο αγώνας για την πολιτιστική αναγέννηση που έχει ανάγκη ο τόπος. Με πείσμα και έμπνευση, μπορούμε να τα καταφέρουμε!

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής