Πολιτισμός και πρώτη φορά Αριστερά (εφημ. ΑΥΓΗ 17.10.2016)

Με όλες τις πιέσεις και τα εμπόδια που μπαίνουν από τους νοσταλγούς του μεγάλου φαγοποτιού του παρελθόντος, συνεχίζουμε με άποψη, πείσμα και όραμα, που πρέπει να καταγραφεί και στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που διεξάγεται αυτές τις ημέρες.

Ήρθε η «πρώτη φορά Αριστερά» τον Ιανουάριο του ’15, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της διακυβέρνησης και στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, με αποσκευές σημαντικές σε ανθρώπους, εμπειρίες και γνώσεις. Ο τομέας του πολιτισμού, άλλωστε, απετέλεσε ανέκαθεν προνομιακό της πεδίο.

Αλήθεια, τι έγινε αυτά τα δύο χρόνια της διακυβέρνησης; Να ξεκινήσουμε ίσως από το τι βρήκε από τους προηγούμενους; Ειλικρινά, δεν φτάνουν οι σελίδες της «Αυγής» για να το περιγράψουμε. Τούτο θα σημειώσω μόνο. Όλοι όσοι βρισκόμασταν στο πεδίο του πολιτισμού όλα αυτά τα χρόνια γνωρίζαμε, είχαμε ζήσει και καταγράψει παρανομίες, αδικίες και αυθαιρεσίες ων ουκ έστι αριθμός. Τώρα που βρισκόμαστε στη θέση της βουλευτικής και κυβερνητικής ευθύνης και έχουμε τη δυνατότητα να ανιχνεύσουμε ποια είναι ακριβώς η κατάσταση «από τα μέσα», είμαστε επιεικώς σοκαρισμένοι! Ανοίξαμε την καταπακτή και ήρθαμε πρόσωπο με πρόσωπο με μια πραγματικότητα που κάνει τις πιο πολεμοχαρείς ενστάσεις μας για τα πεπραγμένα της δικομματικής διαπλεκόμενης διακυβέρνησης των προηγούμενων χρόνων να μοιάζει χαρούμενο παιδικό τραγουδάκι.

H πρώτη περίοδος διακυβέρνησης, έως τον Οκτώβρη του ’15, δηλαδή, χαρακτηρίστηκε από μια προσπάθεια διαχείρισης ενός πλέγματος υπηρεσιών, εργαζομένων, δημιουργών και εποπτευομένων φορέων με πιεστικά επείγουσες ανάγκες. Όλα αυτά ήταν οργανωμένα σε ένα σύστημα διαπλεκομένων συμφερόντων, αναθέσεων, πατρωνίας κάποιων από τα ΜΜΕ, με δυνατούς μεταξύ τους δεσμούς και συνέργειες. Αντιμετώπισε τότε την κατάσταση, λοιπόν, το ΥΠΠΟ με κινήσεις επούλωσης κάποιων καυτών θεμάτων, κινώντας απλώς τα πιόνια στη σκακιέρα. Αλλάζοντας δηλαδή πρόσωπα με άλλα πρόσωπα από την ίδια δεξαμενή, δίνοντάς τους όμως την ευκαιρία να προτείνουν νέες κατευθύνσεις. Σε πολλές ακόμη περιπτώσεις δεν άγγιξε καθόλου πρόσωπα και καταστάσεις.

Κατά τη δεύτερη περίοδο, από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 έως σήμερα, επιχειρείται το νοικοκύρεμα κάποιων προβληματικών καταστάσεων, με ταυτόχρονη απόπειρα οραματικής προσέγγισης. Αλίμονο, όμως. Η σκληρή καθημερινότητα δεν συμπαθεί τα οράματα. Έτσι, χάνεται χρόνος με περιπτώσεις όπως αυτή του Ελληνικού Φεστιβάλ, όπου υπήρχε, σύμφωνα με έλεγχο από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, κακοδιαχείριση 2.800.000 ευρώ από τον προηγούμενο διευθυντή. Τι μπούλινγκ υπέστησαν υπουργός, βουλευτές και κυβέρνηση από συνεργάτες, ΜΜΕ και φίλους του τέως διευθυντή, ακόμα και από τον ρ/σ «Στο Κόκκινο» και τον συνεργάτη του Σ. Κραουνάκη! Πόσος χρόνος χάθηκε. Παρ’ όλα αυτά, στο και πέντε κυριολεκτικά, οργανώθηκε από τον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή Β. Θεοδωρόπουλο ένα κατά κοινή ομολογία πετυχημένο Ελληνικό Φεστιβάλ 2016.

Παρ’ όλα αυτά, πολλά είναι τα ανοιχτά μέτωπα στον πολιτισμό. Το μεγάλο και ακανθώδες θέμα των πνευματικών και των συγγενικών δικαιωμάτων. Η καλλιτεχνική παιδεία. Η ανάγκη για δημιουργία ανώτατης σχολής παραστατικών τεχνών. Το θέατρο στην Περιφέρεια και τα ΔΗΠΕΘΕ, η δομή διοίκησης των καλλιτεχνικών οργανισμών και η θεσμοθέτηση οικονομικού – διοικητικού διευθυντή ώστε να αποφεύγονται προβλήματα σαν αυτά που προέκυψαν στο Ελληνικό Φεστιβάλ. Η λειτουργία του Εθνικού Θεάτρου και του καταχρεωμένου από τις προηγούμενες διοικήσεις ΚΘΒΕ. Κινηματογράφος, χορός και βιβλίο. Το Μέγαρο Μουσικής, που είναι ένας καλλιτεχνικός κολοσσός, με εκατοντάδες εκατομμύρια έλλειμμα, το οποίο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε φορτώσει στις πλάτες του Δημοσίου, δηλαδή του ελληνικού λαού.

Αυτά είναι λίγα μόνο από εκείνα που επεξεργάζεται η πρώτη φορά Αριστερά στον πολιτισμό, για τον οποίο και σχέδιο και όραμα έχει. Θα πρέπει συνεπώς, σε αυτή τη νέα περίοδο διακυβέρνησης και ένα χρόνο μετά τις εκλογές, να εστιάσει, υπουργείο και κυβέρνηση, στο όραμα με γενναιότητα, παράλληλα βεβαίως με τη φροντίδα της εξαιρετικά απαιτητικής καθημερινότητας. Είναι ανάγκη να συνεχίσει να εργάζεται με την ορμή του νέου και να αποζητά πάντα τη συμπαράσταση της κοινωνίας. Γιατί τίποτα από τα παραπάνω δεν συζητείται και αποφασίζεται πίσω από κλειστές πόρτες. Για όλα έχουν λόγο οι κοινωνικοί φορείς και οι συνδικαλιστικές ενώσεις των δημιουργών και των εργαζομένων. Η παρουσία τους και στην Επιτροπή Ελέγχου Κυβερνητικού Έργου (ΕΠΕΚΕ) του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, αλλά και στο υπουργείο και σε άλλους χώρους, είναι αδιάψευστος μάρτυρας της συνεργασίας που επιδιώκει η κυβέρνηση.

Οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ στον πολιτισμό είναι παρούσες με προτάσεις, σχέδια, διεκδικήσεις. Η ενσωμάτωση στους νόμους και της αποφάσεις της κυβέρνησης όλων αυτών των παρεμβάσεων και ο εμπλουτισμός της κυβερνητικής πολιτικής από τον πλούτο που κομίζουν κοινωνία και κόμμα, είναι ένα σημαντικό κεκτημένο που πρέπει να διατηρηθεί και να διευρυνθεί.

Με όλες τις πιέσεις και τα εμπόδια που μπαίνουν από τους νοσταλγούς του μεγάλου φαγοποτιού του παρελθόντος, συνεχίζουμε με άποψη, πείσμα και όραμα, που πρέπει να καταγραφεί και στο 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που διεξάγεται αυτές τις ημέρες.

 

Πάνος Σκουρολιάκος, μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

«Πιστεύω στην Αριστερά του σήμερα, και όχι την Αριστερά της δευτέρας παρουσίας»!

ΣυνένSkouroliakos2-864x400_cτευξη στον Γιάννη Βασιλακόπουλο (εφημερίδα Αξία 17/5/2016)

Η πρώτη μας επικοινωνία με τον Πάνο Σκουρολιάκο προκειμένου να «κλειστεί» αυτή η συνέντευξη τον βρήκε καθ’ οδόν για τον τόπο καταγωγής του, το Δαδί της Φθιώτιδας, που γινόταν ένα «αντάμωμα» Σκουρολιάκων. Σημαντικός άνθρωπος του πνεύματος ο Βουλευτής Αττικής, δεν ξεχνά τη ρίζα του και σαν καθάριος Ρουμελιώτης μιλά σήμερα στην «ΑΞΙΑ» για όλα χωρίς δισταγμούς. Γνήσιος αγωνιστής της Αριστεράς και εργάτης της τέχνης, ο Πάνος Σκουρολιάκος, αποδεικνύει πως υπάρχει λόγος να βρίσκεται και να παρεμβαίνει στα δημόσια  πράγματα.

  1. Κύριε Σκουρολιάκο, η Κυβέρνηση πέρασε από τη Βουλή ένα ακόμα δύσκολο πακέτο μέτρων, το οποίο ο Πρωθυπουργός χαρακτηρίζει «πρώτο βήμα στο ξέφωτο», κάποιοι, όμως, επιμένουν να το περιγράφουν ως «ταφόπλακα». Σας ρωτώ, όχι μόνον ως βουλευτή, αλλά και ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο που το 2013 απολύθηκε γιατί τόλμησε να απεργήσει: Η κοινωνία πόσο ακόμα βάρος μπορεί να αντέξει χωρίς να βλέπει μπροστά της το πολυπόθητο ξέφωτο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θα μου επιτρέψετε να  πω πως  «το πολυπόθητο ξέφωτο» δεν το έβλεπε η κοινωνία,  όταν αντιμετώπιζε (δώδεκα τον αριθμό) οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Όταν φτωχοποιήθηκε κατά 25% και όταν μέτρησε 1.5οοο.οοο άνεργους, όταν άκουγε τους υπουργούς της κυβέρνησης του να λένε πως δεν θα αφήσουν την τρόικα να τους κλέψει τη δόξα και ότι θα τις κάνουν μόνοι τους τις απολύσεις. Όταν άκουγε υποτιμητικές και απαξιωτικές εκφράσεις από τους «εταίρους» μας στην Ε.Ε. Τα  τελευταία μέτρα για τα οποία δεν θριαμβολογούμε, τουλάχιστον δεν έκοψαν ούτε ένα ευρώ στις κύριες συντάξεις και διέσωσαν κατά τουλάχιστον 92% τις επικουρικές. Προστάτεψαν τα χαμηλότερα και μεσαία στρώματα, τα συνήθη υποζύγια που πλήρωσαν τον λογαριασμό όλα αυτά τα χρόνια. Τέλος, όλοι αυτοί που μας απαξίωναν τόσα χρόνια, παραδέχθηκαν επί τέλους πως υπάρχει σοβαρότητα εδώ στη χώρα μας πια, και η ίδια η Eurostat δίνει στοιχεία αντικειμενικά για ελάχιστα για την ώρα, αλλά πλεονάσματα εκεί που περίμεναν ελλείμματα. Μετά από σαράντα χρόνια γλεντιού της διαπλοκής και άλλα έξι βαθειάς κρίσης υπερηφανευόμαστε πως αρχίζει πια  να αντιστρέφεται το σκηνικό, πως αρχίζει να φαίνεται φως.

  1. Είστε συνειδητά πολιτικοποιημένος για πάνω από τέσσερις δεκαετίες. Θέλω, με το χέρι στην καρδιά, να μου απαντήσετε αν τώρα, που βιώνετε την εμπειρία του βουλευτή της κυβερνητικής πλειοψηφίας, πιστεύετε πως πράγματι δεν υπήρχε άλλος δρόμος από αυτόν που ακολουθεί η χώρα, ή απλώς τον φοβηθήκαμε.

ΑΠΑΝΤ. Μας είχαν δέσει με πολύ γερό σκοινί με τα χρέη. Εκείνο το «ειδυλλιακό» πλάνο του Γιώργου Παπανδρέου στο Καστελόριζο όπου πληροφόρησε τον Ελληνικό λαό ότι είναι όμηρος του ΔΝΤ και των θεσμών της ΕΕ, έκρυψε μιαν ατιμωτική παράδοση της χώρας και του λαού σε επίδοξους ηγεμονίσκους, όπου με ναπολεόντια ξιπασιά, νόμισαν πως μπορούν να αναδιατάξουν την Ευρώπη, βάσει σχεδίων που είχαν καταστρώσει στα γραφεία τους. Η Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ξεκίνησε τον Γενάρη του 2015 έχοντας απέναντί της τους πάντες και εχθρικά διακείμενους. Ποιο είναι το σημερινό τοπίο; Η Γαλλία, η Ιταλία και μια σειρά από άλλες χώρες και ηγέτες είναι στο πλάι μας. Η Πορτογαλία έχει προοδευτική κυβέρνηση που μας στηρίζει. Στην Ισπανία ανέβηκαν σε δύναμη οι Podemos, ενώ στην Αγγλία το Εργατικό Κόμμα καλπάζει, εκλέγοντας δήμαρχο στο Λονδίνο. Από παντού ακούγονται θετικές κρίσεις. Μέχρι και ο πολύς κ. Σόιμπλε αναγκάστηκε να παραδεχθεί – ξινισμένα είναι η αλήθεια- τα δίκαια της χώρας μας. Δυστυχώς. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Μας είχαν δέσει για τα καλά!

  1. Στην  πιο πρόσφατη συλλογή διηγημάτων σας «Ξύλινα Χάλκινα Κρουστά» καταπιάνεστε, σε 25 αυτοτελή κείμενα, με ξεχωριστούς χαρακτήρες, είτε στερεότυπους, είτε επαναστατικούς, που συναντά κανείς στο διάβα του στην ελληνική κοινωνία. Σήμερα που τους συναντάτε στην πραγματικότητα, έχοντας και τον ρόλο του πρωταγωνιστή της κεντρικής, πολιτικής σκηνής, τι τους απαντάτε, όταν διατυπώνουν επιφυλάξεις για την εικόνα της κυβερνώσας Αριστεράς;

ΑΠΑΝΤ.  Αυτοί οι ήρωες που αναφέρατε, δεν είναι αποκλειστικά της φαντασίας μου. Είναι οι άνθρωποί μου. Αυτοί με τους οποίους έζησα και ζω. Είναι πολύ ταλαιπωρημένοι, δεκαετίες τώρα. Και ξέρουν πως στο διάβα της ζωής τους δεν πείνασαν εξ αιτίας του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τους στέρησε ο ΣΥΡΙΖΑ τα πολιτικά τους δικαιώματα. Δεν τους έστειλε εξορία ούτε τους άφησε άνεργους το 2010. Δεν τους έστειλε  ο ΣΥΡΙΖΑ στα συσσίτια. Αντίθετα με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, 3000.000 νοικοκυριά έχουν δωρεάν ρεύμα, με τον νόμο για την ανθρωπιστική κρίση όπου  προστατεύθηκαν όλοι αυτοί που είχαν οδηγηθεί εκτός κοινωνίας αυτά τα μνημονιακά χρόνια. Οι πραγματικά χειμαζόμενοι, ο περήφανος λαός μας, τελικά δεν τσιμπάει στην επιστημονική και σε τεράστιες δόσεις προπαγάνδα του συστήματος της διαπλοκής. Το έχει αποδείξει άλλωστε και τον Γενάρη και το Σεπτέμβρη του 2015 και στις Ευρωεκλογές, το αποδεικνύει και τώρα, καθημερινά.

  1. Ας πάμε λίγο στα πιο πεζά, αλλά δυστυχώς βιωματικά κρίσιμα για την κοινωνία. Οι δανειστές πιέζουν μια χώρα καθημαγμένη και η Αξιωματική Αντιπολίτευση ζητεί εκλογές. Ποια είναι η άποψή σας γι’ αυτήν την πραγματικότητα και πώς αντιδράτε εσείς προσωπικά σ’ αυτούς τους δύο μοχλούς πίεσης που υπάρχουν σήμερα προς την Κυβέρνηση;

ΑΠΑΝΤ. Δεν πιστεύω πως η αξιωματική αντιπολίτευση  το εννοεί όταν ζητά εκλογές. Εντολές εκτελεί. Άλλωστε είναι μια ύστατη προσπάθεια συσπείρωσης των οπαδών της. Μη μου πείτε πως η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν βγήκε βαθειά λαβωμένη από τις διαδικασίες εκλογής προέδρου της. Ή δεν συμβαίνει τίποτα που ο νέος πρόεδρος κατάργησε την ΟΝΝΕΔ, την νεολαία του κόμματος. Μην μου πείτε πως βλέπετε πουθενά το άλλο μισό του κόμματος της ΝΔ; Αλήθεια η κ. Μπακογιάννη γιατί δεν ψήφισε τα τελευταία μέτρα; Αλήθεια γιατί ουδείς στα ΜΜΕ το σχολίασε; Αν δεν είχε ψηφίσει ο κ. Δραγασάκης ας πούμε, τι κακός χαμός θα επακολουθούσε; Η ΝΔ ζητάει εκλογές λοιπόν, γιατί η άλλη επιλογή, του ώριμου φρούτου, δεν φαίνεται στον απώτερο ορίζοντα!

  1. Είστε άνθρωπος που έχετε, ως εργάτης της τέχνης, περάσει για πολλά χρόνια από την τηλεόραση, τόσο τη δημόσια, όσο και την ιδιωτική. Πώς κρίνετε τη σημερινή εικόνα των ΜΜΕ και δεν φοβάστε μήπως ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί η Κυβέρνηση να βάλει τάξη στο τοπίο εκληφθεί ως ρεβανσιστικός;

ΑΠΑΝΤ.  Βρισκόμαστε σε εποχή αλλαγών. Στο κράτος, στα κόμματα, τους θεσμούς, τις νοοτροπίες, τη ζωή μας. Αυτές οι αλλαγές μας ξεπερνούν. Δεν έχουν να κάνουν μόνο με τη χώρα μας. Έχουν να κάνουν με την Ευρώπη και με τον κόσμο ολόκληρο. Οι μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών  που ζούμε ως  χώρα υποδοχής,  είναι αδιάψευστο στοιχείο αυτής της αλλαγής. Μοιραίο είναι να έχουμε αλλαγές και στην εκπαίδευση, στην υγεία, την πληροφόρηση. Τα ΜΜΕ στην Ελλάδα, δεν μπορεί πια να είναι κρατικοδίαιτα. Γιατί και τα ιδιωτικά, το κράτος τα συντηρεί. Με διαφημίσεις (πχ ΚΕΛΠΝΟ), ή δάνεια από τις τράπεζες που στην συνέχεια κινδυνεύουν και τις σώζει μετά το κράτος ανακεφαλαιώνοντας τες εις βάρος της τσέπης των Ελλήνων πολιτών. Έζησα την ΕΡΤ όταν υπήρχαν οι κατάλογοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όπου αν δεν ήσουν γραμμένος εκεί, δεν δούλευες ποτέ, ή «αραιά και που». Έζησα τα ιδιωτικά κανάλια με τους κανόνες τους που ήταν οι κανόνες της αγοράς και του ψυχρού επιχειρηματία. Αυτό που βλέπω είναι πως τα πράγματα αλλάζουν και όσον αφορά τα ΜΜΕ, αυτό που κάνει η κυβέρνηση είναι να πασχίζει για το πέρασμα μας στην νέα εποχή. Έτσι, ώστε να συμβαδίζουμε με τον σύγχρονο κόσμο και την Ευρώπη, για την οποία κάποιοι, κόπτονται μόνο όταν τους συμφέρει.

  1. Θέλω να μου πείτε κάποιες σκέψεις για την Αριστερά σήμερα.

ΑΠΑΝΤ. Η Αριστερά πάντα ήταν για τα δύσκολα. Και στην Αντίσταση στους Γερμανούς και στη χούντα και στους καθημερινούς αγώνες.  Συνηθίζω να λέω πως είμαι έτοιμος να δεχθώ μια άλλη πολιτική εκ μέρους της Αριστεράς σήμερα, αν θα επρόκειτο άμεσα  να έρθει ο σοσιαλισμός. Αν όμως πρόκειται να έρθει  ξανά όλο αυτό το σύμπλεγμα της διαπλοκής και της διαφθοράς, πρέπει να επιμείνουμε και να αγωνιστούμε για τα καθημερινά, έχοντας πάντα στο νου και την ψυχή μας τα οράματα και τις αξίες μας. Με αυτά, ντύνουμε την καθημερινότητα μας. Γιατί πιστεύω στην Αριστερά του σήμερα, και όχι την Αριστερά  της δευτέρας παρουσίας!

Πηγή :  http://tinyurl.com/hfyfcfo