Στη συνάντηση με τον Υπ.Εσωτερικών Πάνο Σκουρλέτη ,τους δημάρχους Λαυρίου και Ύδρας για την βραχονησίδα Αγ.Γεώργιος στο Λαύριο

Συνάντηση Υπ.Εσωτερικών με τους δημάρχους  Λαυρίου και Ύδρας ,βουλευτών των περιοχών και άλλων σχετικών φορέων, για το  καθεστώς διοικητικής υπαγωγής της βραχονησίδας Αγ.Γεώργιος .

Με τους φυτοριούχους – ανθοπαραγωγούς Αττικής

Από τη συνάντηση των Φυτοριούχων Αττικής και του βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Περιφέρειας Αττικής με τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Βαγγέλη Αποστόλου για θέματα που απασχολούν τον κλάδο των φυτοριούχων – ανθοπαραγωγών, την 5η Οκτωβρίου του 2017.

Οι Ενετοί, οι Έλληνες και η Τζαμάικα ( Εφημ.ΑΥΓΗ 30.9.2017)

Η πορεία των πραγμάτων καταγράφεται θετική και η Αριστερά ελπίζει πως μόνο με τον λαό μαζί μπορεί να ξεπεραστεί το γκρίζο τοπίο. Υπάρχουν όμως και αυτοί που διαχρονικά έχουν τις ελπίδες τους στους Ενετούς, τους Βαυαρούς τους Άγγλους, τους Γάλλους, τους Ρώσους, έως και τους Τζαμαϊκανούς!

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

 

Με αφορμή τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών τέθηκε ξανά ένα αγαπημένο μας ερώτημα: Ποια ακριβώς γερμανική κυβέρνηση θα είναι ωφέλιμη για την Ελλάδα; Μονίμως ετεροκαθοριζόμενοι, ψάχνουμε τον επωφελή για τη χώρα μας κυβερνητικό σχεδιασμό εκεί μακριά στο Βερολίνο. Μας βολεύει άραγε ο «μεγάλος» συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών ή η συγκόλληση Χριστιανοδημοκρατών – Φιλελευθέρων – Πρασίνων, και «Τζαμάικα» επονομαζόμενη;

Αυτή η ελπίδα να μας συμπαρασταθούν οι ξένοι σε κάθε δύσκολη στιγμή λύνοντας τα προβλήματά μας, έρχεται από πολύ παλιά. Κατά την τουρκοκρατία περιμέναμε τον Μόσχοβο «να φέρει το σεφέρι» και να μας ελευθερώσει. Αν δεν ξεσηκωνόντουσαν οι Έλληνες το 1821, ακόμα θα τον περιμέναμε.

Ας πάμε όμως και πιο πριν. Ας κάνουμε μια στάση στην περίοδο της ενετοκρατίας στην Κρήτη. Θεωρείται τύχη που έως το 1669 μ.Χ. το νησί αντιστάθηκε στους Οθωμανούς υπό την ενετική κατοχή. Χριστιανοί άνθρωποι ήσαν οι Ενετοί, όπως και να το κάνεις καλύτεροι από τους αλλόπιστους. Δεν μας περνάει από τον νου ίσως πως όλες οι κατοχές είναι Κατοχές. Με το Κ μάλιστα κεφαλαίο.

Ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος μας διαφωτίζει για τα μαρτύρια που υπέμεινε το ηρωικό νησί από τους καθολικούς έστω, χριστιανούς όμως (!), της Γαληνοτάτης Ενετικής Δημοκρατίας. Αναφέρει την «αγρίαν καταδίωξιν» του αυτόχθονος πληθυσμού εκ μέρους των κατακτητών. Ταυτόχρονα σημειώνει την «αυτήν δ’ ετέρωθεν καρτερικήν και μεγαλόψυχον αντίστασιν» των Κρητικών απέναντι στον ενετικό ζυγό.

Να ξαναγυρίσουμε στις πρώτες μέρες του νέου ελληνικού κράτους; Τότε που τα κόμματα ανερυθρίαστα έπαιρναν το όνομά τους από την ξένη δύναμη στην οποία ήσαν προσκολλημένα; Οι Ζακυνθινοί έμποροι αδελφοί Γεώργιος και Σπυρίδων Βιτάλης ιδρύουν το Γαλλικό Κόμμα, στο οποίο διέπρεψε ο Ιωάννης Κωλέτης. Ο Σπυρίδων Τρικούπης είναι ο εισηγητής για τη δημιουργία του Αγγλικού Κόμματος και ο πλούσιος έμπορος Ιωάννης Βαρβάκης, που δραστηριοποιείται επαγγελματικά στη Ρωσία, αναπτύσσει σχέσεις με το Ρωσικό Κόμμα. Είναι η εποχή που υπάρχει ποικιλία «ελπίδων».

Ας καταγράφει στα απομνημονεύματά του ο Μακρυγιάννης, ζώντας την περίοδο της Βαυαροκρατίας, πλείστα όσα για την αναλγησία και περιφρόνηση των Βαυαρών απέναντι στον ταλαιπωρημένο ελληνικό λαό. Ας φέρονται οι ξένοι διορισμένοι προστάτες με περισσή αχαριστία στους διακονιάρηδες – αγωνιστές του 1821.

«Οι ευεργέτες μας οι Ευρωπαίοι έτζι θέλησαν να μας κάνουν εμάς τους αγωνιστές» σημειώνει ειρωνικά. Και ο Μιλτιάδης Χουρμούζης στην κωμωδία του «Ο υπάλληλος» (1836) μας δίνει μια σπαρακτική σκηνή όπου ο ρακένδυτος αγωνιστής του 1821, ζητιανεύει μια μικρή βοήθεια από τον εξ Εσπερίας αφιχθέντα κρατικό υπάλληλο που ξοδεύει τα χρήματα του κράτους για πομάδες και ζαχαρωτά! (Από τότε…).

Στις μέρες μας, οπότε που ζούμε τον εφιάλτη της κρίσης που δημιούργησαν εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που διαχειρίστηκαν τις τύχες μας στο παρελθόν, στραφήκαμε πάλι στους ξένους. Είναι γνωστός ο τρόπος που μας αντιμετώπισαν.

Και όταν άρχισε να κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ, ακούσαμε συμπατριώτες μας να παρακαλούν δημόσια τους ξένους εταίρους μας να αντισταθούν στις προσπάθειες της κυβέρνησης για αναστροφή της κατάστασης. «Γερούν γερά» κραύγαζαν μεγαλοφώνως. Ανεδείχθησαν μάλιστα κάποιοι σε αποτελεσματικότατους πληροφοριοδότες προς τα ξένα κέντρα για ό,τι συμβαίνει στη χώρα. Για ό,τι αποφασίζει η κυβέρνηση. Με την ελπίδα πως θα βρουν αυτά τα κέντρα κάτι που θα δυσκολεύει την προσπάθεια της αντιστροφής.

Πάλι στους ξένους στράφηκαν για (κομματική) βοήθεια οι αθεόφοβοι! Και τώρα που υπάρχουν μετρήσιμα πια αποτελέσματα, όταν κάποιος από εκεί έξω εκφράζεται θετικά για την πορεία της χώρας, τον μαλώνουν και βάζουν τους ευρωβουλευτές τους να το κάνουν θέμα μέσα στο ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο.

Η πορεία των πραγμάτων όμως καταγράφεται θετική και η Αριστερά ελπίζει πως μόνο με τον λαό μαζί μπορεί να ξεπεραστεί το γκρίζο τοπίο.

Υπάρχουν όμως και αυτοί που διαχρονικά έχουν τις ελπίδες τους στους Ενετούς, τους Βαυαρούς τους Άγγλους, τους Γάλλους, τους Ρώσους, έως και τους Τζαμαϊκανούς!

Θλίψη…

 

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής στην Περιφέρεια Αττικής

 

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8432304/oi-enetoi-oi-ellenes-kai-e-tzamaika#)

Πηγές:

Σπ. Ζαμπέλιου «Ιστορικά Σκηνογραφηματα», εκδ. Γαλαξίας Κεραμικός.

Μακρυγιάννη: «Απομνημονεύματα», εκδ. Μπάυρον.

 

Ομιλία Πάνου Σκουρολιάκου στην Επιτροπή Ελληνισμού της Βουλής και Δελτίο Τύπου για τον Απολογισμό Δράσης 2017

 

  ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 29/9/2017

 Στην συνεδρίαση της Επιτροπής Διασποράς στη Βουλή, όπου ο Γραμματέας Απόδημου Ελληνισμού  Μιχάλης Κόκκινος μαζί με τον αναπληρωτή Γραμματέα Κώστα Πλευράκη παρουσίασαν τον απολογισμό δράσης της Γραμματείας για το 2017,  ο βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρολιάκος προέτρεψε την Γραμματεία να απευθύνει  ανοιχτή πρόσκληση στους ανθρώπους του πολιτισμού ώστε να σταθούν συμπαραστάτες της, προς όφελος της Ελληνικής ομογένειας, όπου κι αν αυτή βρίσκεται.

«Είμαι σίγουρος» ανέφερε  «ότι θα έρθουν εθελοντικά να βοηθήσουν το έργο σας και να παρέχουν τις υπηρεσίες τους στους απόδημους  ομογενείς μας, ο καθένας με την τέχνη του, ο καθένας με τις ιδέες του, με το περίσσευμα της ψυχής του. Είμαι σίγουρος ότι εάν απευθύνετε αυτή την πρόσκληση κι έχετε επαφή με τους ανθρώπους του πολιτισμού, αυτό το δημιουργικό κομμάτι της πατρίδας μας θα είναι σημαντικός αρωγός στην προσπάθειά σας και, τελικά, προς όφελος των ομογενών όπου γης.»

Ο Ρουσσώ, οι ηθοποιοί και ο Β. Σόιμπλε (ΑΥΓΗ 23.09.2017)

Τι να περιμένει κανείς από κάποιους των οποίων οι ιδεολογικές αφετηρίες έχουν αναφορά σε ατυχείς φρονώ στιγμές σπουδαίων φιλοσόφων, οι οποίοι ήσαν υπερήφανοι γιατί στην τάδε ή την δείνα πόλη, δεν αγαπούν την κωμωδία!

Του Πάνου Σκουρολιάκου*

Αντλώντας ο καθείς από τη δεξαμενή των θεωρητικών κειμένων αλλά και της πρακτικής εμπειρίας που τον συντροφεύουν στον βίο του, κάνει συνδέσεις και αναγωγές αλματώδεις κάποιες φορές, στην προσπάθεια να αντιμετωπίσει την σκληρή πραγματικότητα του παρόντος χρόνου. Έτσι λοιπόν, σε αυτήν την περιοχή της Ιστορίας που ταχθήκαμε να διασχίσουμε, αντιμετωπίζουμε πρόσωπα, καταστάσεις και γεγονότα πολλές φορές με τρόπο που ίσως ξαφνιάζει.

Ζώντας την περιπέτεια της πρόσφατης κρίσης και τον τρόπο που φίλοι και εταίροι μας αντιμετώπισαν, βρίσκω στον προτεσταντικό τρόπο που ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανκ Σόιμπλε, αλλά και μία ολόκληρη ελίτ, διαχειρίστηκαν την προσπάθεια της χώρας να ορθοποδήσει. Θεωρώ πως υπάρχουν πολλές ομοιότητες με τον τρόπο που αντιμετωπίσθηκαν κατά τον 18ο αι. οι θεατρίνοι, με βάση τις απόψεις εκείνων των εκκλησιαστικών ανδρών (Ιωάννη Καλβίνου και Μαρτίνου Λούθηρου) από τους οποίους εμπνέεται ο συγκεκριμένος Γερμανός πολιτικός και όχι μόνον αυτός… Παρατηρώντας το στυφό του χαμόγελο αλλά κυρίως την επιμονή του στην αμφισβήτηση της ποιότητας και αξιοπρέπειας του ελληνικού πολιτικού κόσμου συλλήβδην και βεβαίως του ελληνικού λαού, μου έρχονται στον νου οι απόψεις σοβαρών φιλοσόφων κατά τον 18ο αι. όσον αφορά στην χρησιμότητα των ηθοποιών.

Πατώντας στο θεωρητικό έργο των δημιουργών του προτεσταντισμού, έρχεται ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, να απαξιώσει την τέχνη του ηθοποιού, ως μία τέχνη του να ντύνεται κανείς με κουρέλια βασιλιά και να προσποιείται έναν χαρακτήρα διαφορετικό από τον δικό του. Θωρεί ότι «σε αυτήν την καπηλεία του εαυτού μας υπάρχει κάτι ποταπό και χαμερπές». Υποστηρίζει πως το φρόνημα που πορίζεται ο ηθοποιός από το επάγγελμά του είναι «Ένα κράμα μικροπρέπειας υποκρισίας, γελοίου εγωισμού και ιταμής αχρειότητας». Στημένοι στον τοίχο οι ηθοποιοί της εποχής, ευρίσκοντο στη δυσάρεστη θέση να απαντήσουν στο αμείλικτο ερώτημα: «Πες μου σε τι χρησιμεύεις;» . Βεβαίως πριν από την χρησιμότητα είχε τεθεί σε αμφιβολία, η ηθική των ηθοποιών. Μας πληροφορεί ακόμα, πως στη Γενεύη του 1700 δεν αγαπούν την κωμωδία. «Δεν την ανέχονται»!

Κάνοντας λοιπόν άλματα χρόνου και σκέψης, βρίσκω πως όχι λίγοι σύγχρονοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, εμπνεόμενοι από τις θεωρητικές αφετηρίες του Λούθηρου και του Καλβίνου, αντιμετώπισαν τον ελληνικό λαό όπως ο Ρουσσώ και ένα ολόκληρο κίνημα φιλοσόφων γύρω του, τους ηθοποιούς του καιρού τους. Συντονιστής και αδιαμφισβήτητος εκφραστής αυτής της στάσης σήμερα, είναι βέβαια ο πολύς Β. Σόιμπλε.

Αφού καταλλήλως χρεώθηκε η Ελλάδα με θαλασσοδάνεια και υποβρύχια που γέρνουν, αφού φορτώθηκε την οικονομική τρύπα της «Ολυμπιάδας 2004» και αφού τα όποια χρήματα υπήρχαν «φυγαδεύτηκαν» στο εξωτερικό, οι πολιτικές δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για όλα αυτά, κάλεσαν τον λύκο να σώσει τα πρόβατα.

Έναν λύκο, που θεωρεί πως οι Έλληνες, όπως οι ηθοποιοί εκείνης της παλιάς εποχής, είναι «ένα κράμα μικροπρέπειας υποκρισίας, γελοίου εγωισμού και ιταμής αχρειότητας». Είναι οι ακόλαστοι που ξόδεψαν τα λεφτά που τους έστειλε η Ευρώπη για ανάπτυξη, στις παραλίες πίνοντας ούζο. Και ερωτούν τον Έλληνα: «Πες μου σε τι χρησιμεύεις;».

Έπεισαν τους ευρωπαϊκούς λαούς με αυτά τα εύκολα επιχειρήματα. Δεν χρειάστηκε άλλωστε να κοπιάσουν πολύ. Το πολιτικό σύστημα της χώρας, αυτοί που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά, τους έδωσαν ατράνταχτα επιχειρήματα, με τον τρόπο που διοίκησαν, σπατάλησαν, έκλεψαν. Έδωσε λοιπόν αυτό το πολιτικό προσωπικό το δικαίωμα στους αγαπημένους μας εταίρους να αντιμετωπίσουν με μικροψυχία, την υπόθεση αντιμετώπισης της δύσκολης περιόδου για την πατρίδα μας . Και τη νύφη την πλήρωσε ο λαός.

Ο λαός μας όμως που στάθηκε όρθιος . Οι πολλοί, πια συμφωνούν πως ο κάβος ξεπερνιέται σταθερά. Οι μικρόψυχοι στερεύουν από επιχειρήματα. Παρ’ όλα αυτά σε κάθε ευκαιρία, επιμένουν για τα χειρότερα οι αδιόρθωτοι. Εκτός, αλλά και εντός της χώρας. Ας τους αφήσουμε.

Τι να περιμένει άλλωστε κανείς από κάποιους των οποίων οι ιδεολογικές αφετηρίες έχουν αναφορά σε ατυχείς φρονώ στιγμές σπουδαίων φιλοσόφων, οι οποίοι ήσαν υπερήφανοι γιατί στην τάδε ή την δείνα πόλη, δεν αγαπούν την κωμωδία!

Τι να περιμένει κανείς από ανθρώπους που δεν θέλουν να γελάνε. Που θεωρούν το γέλιο αμαρτία! Ας μείνουν με το στυφό τους χαμόγελο…

Πηγές: Λεξικό του Θεάτρου (Παν/μιο Οξφόρδης) εκδ. Νεφέλη

Ντιντερό: Το παράδοξο με τον ηθοποιό . εκδ. Πόλις

* Ο Πάνος Σκουρολιάκος είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

(ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜ. ΑΥΓΗ http://www.avgi.gr/article/10812/8419164/o-rousso-oi-ethopoioi-kai-o-b-soimple#)